NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Gracias. Zaczynamy przedstawienie.
To się je na śniadanie.
Rany, ale dobre. To dlatego stoją w kolejce.
Chcecie churro? Bierzcie, mam dużo.
Proszę zanurzyć. Tylko raz.
- Dobra. - Bez powtórek.
Żadnych powtórek.
- Dziękuję. - Churro?
Proszę. Chcesz zanurzyć?
- Jasne. - Tylko raz.
Twój kolega też dostanie.
Jak długo czekałeś w kolejce?
Kolejka jest długa,
ale mamy kamery, więc nie musieliśmy czekać.
Próbowałaś dużego?
Mam spróbować? Dobra.
Zanurz całego. Tak.
O mój Boże.
Nie wiem, czy możemy to nagrywać.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
Madryt to stolica Hiszpanii.
Uwielbiam Barcelonę, która jest jak mała wioska.
Spodziewałem się, że będzie urocza, i miałem rację.
Po Madrycie się tego nie spodziewałem
i byłem w błędzie.
Jest tu wiele przepięknych dzielnic.
Po prostu więcej.
Można też doświadczyć przepychu i wspaniałości
jednego z większych miast świata o tysiącletniej historii.
Cudownie.
A jedzenie spektakularne.
Uwielbiam targowiska.
Są jak miniatura miasta, a może nawet całego życia.
Madrytczycy też je kochają.
Są rozsiane po różnych dzielnicach, a łącznie jest ich 46.
Jestem w dzielnicy Salamanca,
a te skromne drzwi to nie byle witryna.
To wejście na targ spożywczy, który istnieje od 1882 roku,
El Mercado De La Paz.
Można tu kupić świeże, lokalne produkty
albo, tak jak ja, zostawić gotowanie ekspertom
z któregoś ze stoisk.
Często myślimy, że tortilla to tylko
kukurydziane lub pszenne placki, w które zawijamy burrito czy tacos.
W Hiszpanii tortilla wygląda tak.
Nazywa się ją tutaj tortilla de patatas.
Składa się z ziemniaków z oliwą, karmelizowaną cebulą i jajkami.
Po angielsku tortilla znaczy to samo co „omlet”.
A najlepsza jest tutaj, w Casa Dani.
Hola.
- Cześć. - Cześć, Phil.
- Dani! - Co u ciebie?
Miło cię widzieć.
- Carmen. Miło mi. - Mi też.
Dani Garcia i jego żona Carmen znają się na rzeczy,
bo ich tortilla została wybrana najlepszą w Hiszpanii.
Hiszpanie dzielą się na dwa obozy.
- Tak? - Z cebulą czy bez?
Oczywiście z cebulą.
- Prawda? - Tak myślę.
A ja wolę bez.
- Naprawdę? - Tak.
- Hola. - Cześć.
- Jak ci na imię? - Noelia.
- Cześć. - To moja siostra.
Wszyscy jesteście rodziną. Jak miło.
Do roboty.
Niewiarygodne. To idealne śniadanie, prawda?
Ta jest bez cebuli, gdybyście chcieli spróbować.
Skosztuję, skoro nalegacie.
Smakuje ci?
- Twoja też pyszna. - Dzięki.
Ale chyba wolę z cebulą.
Dziękuję.
No dobrze. Teraz muszę poznać sekret.
Moja matka próbowała różnych rodzajów ziemniaka.
W końcu znalazła idealny.
To specjalny gatunek ziemniaka, który trochę się roztapia.
Tak.
- Robi się mięciutki. - Tak.
Przyprawy też są pyszne.
Nie zdradzajcie, co to jest.
Przejdziemy się?
Tutaj kupujemy ziemniaki.
To wszystko dla nas, na dziś.
- Nie. - Tak.
Ile ziemniaków zużywają dziennie?
770 kilogramów.
I 2000 jajek.
Może powinienem zająć się tortillą.
- Rany. - Tak.
Ten interes się kręci.
Albo po prostu interes jedzenia tortilli.
Tyle tu dobrego.
- Phil, spróbuj ostrygi. - Dani ma dobre pomysły.
Rany. Co się dzieje?
To cytrynowy dym.
Co takiego?
Ostrygi wędzone cytryną. Coś wyjątkowego.
- Magia. - Spróbuj.
Jesz ostrygi?
Nigdy nie jadłam.
Carmen nigdy nie próbowała ostryg.
Nie robią na niej zachęcającego wrażenia. Znam wielu takich ludzi.
- Namawia mnie, żebym zjadła. - Czemu nie?
- Spróbujesz? - No dobrze.
- Tak! - Spróbuję.
Uwielbiam te momenty, gdy przekonuję kogoś do rzeczy, które lubię.
Pierwsza ostryga.
Poszła.
Pomyśl o smaku.
Poważnie?
Jak w czasach, gdy nurkowaliśmy.
- Tak. - Tak smakuje.
Smakuje oceanem, prawda?
Dziękuję.
- Pyszne. - Naprawdę ci smakuje?
To dobrze.
Teraz uwielbia ostrygi. Nie żartowała. Uwielbia je.
Bardzo się cieszę.
Gotów?
- Przepyszne! - Dziękuję.
Czuć smak dymu i cytryny.
Ale nie są dominujące. Gracias.
Chcę, żebyście próbowali.
Uczenie to nagroda sama w sobie.
„Nie lubię ryb”. Rozumiem, jeśli masz pięć lat.
Ale z wiekiem nasze gusta się zmieniają. Wiem, że tak jest.
Chcemy, żebyś spróbował tutejszego specjału, szynki.
Nie ma sprawy.
Rzecz w tym, że w Hiszpanii
codziennie jesz wieprzowinę.
Można się z tym pogodzić i zmienić wyznanie.
Bardzo hojnie.
Księga Wieprzowiny.
- No dobrze. - Płaczę.
- Popłakałeś się? - Tak.
Idealna. To najlepsza szynka na świecie.
Najlepsza?
Dobrze słyszeliście. Najlepsza szynka na świecie.
Nie piszcie do mnie, Włosi!
Powinnaś otworzyć usta.
Byłeś już dziś u komunii?
Jestem jak zdegenerowany ksiądz.
Dbamy o naszych ludzi.
Dziękuję.
To chyba nasz najlepszy dzień.
Manuel, mój nowy kolega.
Patrzcie. Zostało mi trochę.
Zbadałem krew. Jestem w 61% wieprzowiną.
Zbliżamy się do serca miasta, centrum Starego Madrytu.
Architektura jest tu zachwycająca.
Piękno budowane ludzką ręką przez wieki.
Na każdym rogu, w każdej uliczce widać historię.
Jedzenie potęguje te doznania.
Można posmakować historii i uwagi,
z jaką poprzednie pokolenia doskonaliły przepisy.
Zbadaliśmy temat i okazało się,
że najstarsza nieprzerwanie działająca restauracja na świecie jest w Madrycie.
Nazywa się Sobrino de Botin.
- Witamy w Botinie. - Miło mi tu być.
- To dla mnie zaszczyt. - Dziękuję.
Po tym wspaniałym miejscu oprowadza mnie Antonio Gonzalez,
którego dziadkowie kupili tę restaurację wiele lat temu.
Powstała w 1725 roku. Należy do mojej rodziny od 1930 roku.
Uwielbiam takie miejsca.
Przesiąknięte historią, własnym duchem i kulturą.
O rety.
To oryginalny piec.
Z 1725 roku?
Tak jest. Już niedługo będzie miał 300 lat.
Przez ten czas ani razu nie zgasł.
Wieczny płomień wciąż płonie.
Przez cały czas, nawet podczas wojny domowej,
w 1936 r., 1939 r., mój dziadek podtrzymywał ogień w piecu.
To dopiero coś.
Rany!
Tu jest jak w jaskini.
To najstarsze pomieszczenie w Botinie.
Z którego roku?
Co najmniej 1590 r.
Była tu jakaś karczma czy coś takiego.
W 1725 roku zbudowano Botin nad inną restauracją.
Niesamowite.
Wracamy na górę, kilka wieków do przodu.
Karmicie Madryt dosłownie od wieków.
Macie jakieś anegdoty?
Jednym z naszych stałych klientów był Hemingway.
Ernest Hemingway.
Zawsze siedział plecami do ściany.
Lubił mieć widok na drzwi.
Był przyjacielem mojego dziadka.
Czasami chadzał do kuchni i sam sobie gotował paellę.
Ernest Hemingway wchodził do kuchni i gotował?
Robił paellę, ale była okropna.
Dlatego mój dziadek kazał mu…
- Zająć się pisaniem. - Tak.
„Ja nie piszę, ty nie gotujesz”.
Czas spróbować jedzenia.
No dobrze. Gotowy? Nasza specjalność.
Pieczone prosię.
Wiem, że dla wielu z was to horror,
żeby patrzeć, jak małe prosiaczki idą do pieca na drewno,
są ćwiartowane i pożerane przez żarłoczne…
inne świnie.
O mój Boże! Ta mała świnka poszła do Phillipa.
Jedyne, co mogę powiedzieć śwince:
„Przepraszam…
ale muszę cię zjeść”.
Mawiamy, że wieprzowina wygrywa.
- Skóra jest najlepsza. - Pewnie. Chrupiąca.
- Chrupiąca skóra. - Kto by jej nie lubił?
W tym kraju miłość do wieprzowiny jest poważna.
Trwa od wieków. Uwielbiali ją wcześni Celtowie i Rzymianie.
Za czasów Maurów jedzenie wieprzowiny było aktem politycznego nieposłuszeństwa.
Nie przestaję jeść. Wiecie dlaczego?
Bo bardzo interesuję się historią.
Na waszym miejscu przyjechałbym tu,
aby zobaczyć, poczuć i zjeść historię.
Wybitne.
Rozumiecie, czemu to najstarsza ciągle działająca restauracja na świecie.
Udało się, świnko.
W Madrycie płoną nie tylko ognie tradycji,
ale także płomienie pomysłowości i innowacji.
To miasto staje się ważnym ośrodkiem
nowoczesnej kuchni z wpływami z całego świata.
Wracam do dzielnicy Salamanca,
gdzie przyszłość kuchni hiszpańskiej jest śmiała, różnorodna i nieprzewidywalna.
- Hej, Phil! - Szefie.
- Jak się masz? - Miło cię poznać.
Przyznano już nagrodę Best Chef 2021.
Wiecie, kto jest najlepszym kucharzem na świecie?
Ten gość.
Ten młody człowiek nazywa się David Muñoz.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Bo masz na sobie kaftan bezpieczeństwa. - Wiem.
Dziś wszystko może się zdarzyć.
Gotów?
Ma elegancką restaurację DiverXO.
A to jego mniej ekskluzywna restauracja, StreetXO.
Polecam wam próbować po trochu,
bo przygotowałem dla was bardzo długie menu.
To będzie prawdziwy rollercoaster.
Mam nadzieję, że nie zwymiotuję.
To sashimi z serioli.
Do tego sos mojo z huacatay.
To zioło z Peru.
Ten jeżowiec
jest nieco mocniejszy od japońskiego.
- Fuerte. - Musisz…
Tak. Fuerte. Musisz się nauczyć hiszpańskiego.
Zrobię to.
Gdzie dorastałeś, że nazywasz to ulicznym jedzeniem?
- Dobre, nie? - Dobre.
- Co się dzieje? - Zjem ci trochę.
- Uwielbiam takie smaki. - Tak.
Pikantne, ale świeże.
Ten czips też jest fajny.
Tak. Dużo dziś zjesz rękoma.
Dobrze. Powinienem był je umyć.
- Przegrzebki. - Hiszpańskie przegrzebki
z gazpacho z jalapeño.
A to rodzaj emulsji z zupy tom kha gai.
Przypomina tajską kuchnię.
Kocham tajską i ogólnie azjatycką.
Jednocześnie pikantne i otulające.
- Tak. - To naprawdę niezłe doświadczenie.
Chcę, by ludzie z całego świata czuli,
że tego, co gotujemy, nie spróbują nigdzie indziej.
Czas na nasze popisowe danie.
- Po to ten kaftan bezpieczeństwa. - Tak.
Krew kiepskiego kucharza.
Pierożki z kaczką. Chrupiące ucho wieprzowe. Wyborne.
Konfitowane.
Do tego cebulki dymki, kiszony ogórek,
ito togarashi.
To nie ma końca.
To rodzaj chili z Japonii.
No tak. Gorące.
Uwielbiam chrupkość ucha.
Wiedziałem, że to będzie dobre.
Kolejne danie też jest inspirowane tajskim.
Nadzienie z kurczaka.
To quisquillas, młode krewetki z południa Hiszpanii.
To słodki majonez z chili.
Co za połączenie.
Już rozumiem, czemu wszyscy czekają, by się tu dostać.
Na jeden kęs?
Jak masz dużą buzię, to dasz radę.
Dałeś.
Duża buzia.
Nie potrafię nawet opisać wszystkich smaków.
Dla mnie to jak wyjście do opery. Wiele się dzieje,
- ale wszystko tworzy całość. - Tak.
To danie to piękna aria. Mogę się czegoś napić?
Oczywiście.
- Planowałeś to. - Tak.
Cachaça!
Jaja Pedroche.
Jajo dinozaura.
Słodkie i pyszne. Nie czuć alkoholu.
Do widzenia!
To sashimi z czerwonego tuńczyka.
Smak węgla drzewnego.
Krokiety są zrobione z owczego mleka z kimchi.
Trzeba je zjeść na raz.
Wyjdę za ciebie.
No dobrze.
Mam zadzwonić do żony?
Przekaż jej złe wieści.
To nasz hiszpański boczek.
To nie na jeden kęs. Bez obaw.
A gdybym zjadł na raz?
Ucałowałbym cię.
Miałem zjeść tylko po trochu, ale kończę to.
Każdy kęs jest niesamowity, ale już nie żyję z przejedzenia.
Następne danie
to pieczona, hiszpańska ośmiornica.
Rany!
To hiszpańska wersja laksy.
Czas na nowy koktajl.
Dobra. Co tu się dzieje?
To bao z prosięciem.
Jestem pełny, ale nie mogę przestać.
Jak to możliwe?
Ludzie pytają, jak mogę tyle jeść.
A ja pytam, gdy jedzenie jest tak fenomenalne,
jak można przestać?
To lasagne.
Spodziewałeś się, że będę większy?
Nie. Musisz tylko spróbować.
Nie wiem.
Kolejny koktajl. Wymieszam go krewetką.
Tak.
Naprawdę nie wiem. To chyba moja supermoc.
To nasza wersja ramenu.
Oto program kulinarny.
Niemożliwie dobre.
Mówię poważnie, zostaw żonę, wprowadzam się.
Tu mamy kraba z chili i winem wiśniowym.
Zjemy go z homarem.
Ludzie. StreetXO.
To najlepszy posiłek wszechczasów. Albo się upiłem. Jedno z dwojga.
Mogę zdjąć spodnie?
Pokażę wam wyjątkową restaurację, którą znaleźliśmy w Madrycie.
Nazywa się MO de Movimiento.
- Felipe! - Cześć, Phil.
Tak.
- Jak tam? - Miło cię poznać.
Lubię poznawać innych Felipe.
- To twój lokal. - Tak.
MO de Movimiento.
Współwłaściciel, Felipe Turell, nie tylko serwuje świeży, domowy chleb
i doskonałą pizzę z pieca na drewno,
ale też robi to w sposób zrównoważony.
Piec służy nie tylko do pizzy. Ogrzewamy nim przestrzeń.
Czyli restauracja jest ogrzewana ciepłem z pieca?
- Dokładnie. - Rany. A co to jest?
Używamy tego, wody i wiatraków, żeby schładzać pomieszczenia.
- To klimatyzator, tak? - Taki hybrydowy model.
Używamy go, gdy nie jest bardzo gorąco.
Witajcie.
Wygląda nieźle.
Felipe i jego zespół współpracują z organizacjami społecznymi,
i wspierają osoby nieuprzywilejowane w zdobywaniu pracy w gastronomii.
Efekty są przepyszne.
Połowa naszego zespołu pochodzi z nieuprzywilejowanych środowisk.
Dzięki MO de Movimiento mogą żyć inaczej.
Połowa zespołu to profesjonaliści,
a druga to osoby, które uczą się zawodu?
- Tak. - Ale tu cieplutko.
- Jak masz na imię? - Isabelle.
Ja jestem Phil. Jak długo tu pracujesz?
Prawie trzy lata, od otwarcia.
Uwielbiasz piec chleb?
- Mamy najlepszy chleb. - Robisz go teraz?
- Jest jakiś świeży? - Wyciągnę go.
Przyszedłem w samą porę.
Zrobiliśmy go dziś rano.
Chyba o dziewiątej. To był mój pierwszy.
Dajesz mi stary chleb z rana?
Proszę bardzo.
Z orzechami?
- Tak. - Rany.
Muchas gracias.
De nada.
Przychodźcie, jedzcie, wspierajcie dobrych ludzi.
O to właśnie chodzi.
Genialny.
Najbardziej lubię odkrywać nowe miasta pieszo.
Madryt wydaje się stworzony dla spacerowiczów.
Każda dzielnica ma swój klimat, więc nie ma mowy o nudzie.
Mnie ciągnie z powrotem do starego centrum miasta.
Jest naprawdę stare - średniowieczne.
Wtedy zbudowano Plaza Mayor.
Było to ważny plac miejski.
Miejsce targów, turniejów
i wymierzania sprawiedliwości tym, co źle się zachowywali.
Przez wieki wiele się zmieniło, ale wciąż bije tu serce miasta.
À propos starego, niedaleko stąd
można zjeść w domu dziadka, czyli Casa del Abuelo.
Hola.
Jamón.
Nie przyszedłem tu dziś na jamón, ale skoro proponuje…
Gracias.
Zwykle znajdujemy miejsce, w którym jest tak pysznie,
że cała ekipa prosi, byśmy wrócili tam bez kamer.
To miejsce znaleźliśmy bez kamer i musieliśmy wrócić, by je nagrać.
Dla dobra świata.
Tak. Dziękuję.
Casa del Abuelo.
Słyną z gambas al ajillo.
Być może najlepsze krewetki czosnkowe na świecie.
Bulgocząca, skwiercząca oliwa z mnóstwem czosnku i pieprzu cayenne.
Takie czosnkowe, takie maślane.
Krewetki są słodkie i pyszne. Nie mogę się nimi nacieszyć.
I chleb, chrupiący, ale miękki w środku, idealny do maczania.
Jedliście to?
Bardzo dobre.
Najlepsze krewetki w moim życiu.
Żegnajcie.
Trochę tu posiedzę.
Hiszpanie mają największy wkład w najmniejsze porcje jedzenia. Tapas.
Smaczne plastry szynki, grube kawałki chorizo, smażone kalmary.
Ze wszystkiego można zrobić świetne tapas.
Ponoć hiszpańskiemu królowi Alfonsowi VIII serwowano wino
w kieliszku przykrytym plastrem szynki przed owadami.
Dobrze być królem i dobrze być nami,
bo tapasy szybko zdobyły ogromną popularność.
Dzisiaj spotykam się ze świetnym kucharzem, Javierem Bonetem.
Wychowany w rodzinie rzeźników,
doskonalił rzemiosło w trzygwiazdkowych restauracjach.
Zabierze mnie do swoich ulubionych barów tapas
przy modnej Calle Ponzano.
Oto pierwszy z nich. Urocze miejsce o nazwie Barrera.
- Hola. - Hola.
- Jestem Phil. Miło cię poznać. - Miło mi również.
To revolconas.
- Bataty. - Nie, to biały ziemniak.
To różne przyprawy i papryka…
- Nadają mu kolor. - Tak, a poza tym
w środku gotuje się wieprzowy boczek.
Jak chrupiący chleb.
Najlepszy na świecie chleb do maczania. Z wieprzowiny.
To sama wieprzowina.
Hiszpanie lubią wieprzowinę.
Rany!
Nigdy tu nie wybieram.
- To mój ulubiony sposób jedzenia. - Nie ma menu.
- O rety. - Wiem.
Potrzebujemy przestrzeni.
Tapas to małe porcje, prawda?
Niekoniecznie.
Teraz już wiem.
To sposób jedzenia, dzielenia się z innymi.
Na tym polega koncept tapas.
- Już widzę, że mi zasmakuje. - Ziemniaki.
To koźlęta.
Zapamiętajcie tę nazwę, bo jeśli zobaczycie ją w menu,
powinniście to zamówić. Cabrito.
Powtórzcie za mną: cabrito.
Do jedzenia rękami.
Młode koźlę długo pieczone w piecu na drewno.
Ana zrobiła coś niesamowitego.
Spójrz na skórę. Litości. Czyż to nie wygląda wspaniale?
Koźlina, ludzie. Nie wiem, na co czekacie. Koźlina.
Mała kózka.
- Nie lubię mówić „mała”. - Nie.
Wszystko mi smakuje.
Jest najlepiej strzeżoną tajemnicą Madrytu.
Prawdopodobnie.
- Dziękuję. - Masz wielki talent.
Javier, może da ci tu pracę.
- Chyba na zmywaku. - Tak.
Jakoś trzeba zacząć.
Następnym miejscem, do którego idziemy na tapas, jest Ponzano.
Albo, z poprawną wymową, „Ponfano”.
Cześć. Rany!
Piękne miejsce.
Wyglądają na zdziwione, że znalazły się w tym miejscu.
Drugie pokolenie właścicieli, Paco i Elena oraz ich córka Melania,
serwują tapasy w najlepszym wydaniu.
Pomidory bawole serce i plasterek słodkiej cebuli.
Bałem się, że ryzykuję z bawolim sercem,
- ale to tylko pomidor. - Tak.
- Dobrze. - Nazywa się tak,
- bo wygląda jak serce. - Piękny.
Wychodzą warzywne tapas i inne przekąski.
- Borowik. - Borowik.
Jesteś w tym dobra.
- Od kiedy tu pracujesz? - Odkąd miałam 12 lat.
- Rany. - Teraz mam 21.
- Jest tu grzybek. - Tak.
- Z jajkiem. - Tak, i odrobiną wątróbki.
Odrobiną wątróbki?
I tartufo.
I truflami.
Dobrzy sąsiedzi.
- Tarte trufle. - Już myślałem, że mam pecha…
Bum, ośmiornica.
Szybki jest.
To nie jest zwykła restauracja.
Klimat jest raczej barowy.
Serwuje się dużo jedzenia, ale trzeba to robić szybko.
Kotlety jagnięce.
Była mała kózka, a teraz mała owieczka.
- Jemy wszystkie dzieci. - Tak.
To mi się podoba.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
I wtedy Paco mówi: „Jeszcze jedna mała rzecz”.
Co to ma być?
Powiedział: „mała”, nie?
- Tak. - Rany!
To niby jest tapas?
To ogromniasty kawał mięcha.
Dostaliśmy stek.
Oszukano mnie.
„Idziemy na parę tapasów”. Jasne.
- Piękna wołowina. - Tak.
- No dobrze. W porządku. - Dobrze.
Brontozaur.
Ładnie.
Tak. Ugryzę z tej strony…
- Jemy… - Jesteśmy braćmi.
Lubię tłuszcz.
Wiesz, kto też go lubi? Mój prawdziwy brat.
Twój brat.
Myślałam, że wezmą odrobinę
i położą na chlebie.
A dali mi cały stek, jak w Dario Cecchini w Toskanii.
Niewiarygodne.
Za dobrych sąsiadów.
- Chciałbym być waszym sąsiadem. - No tak.
Muchas gracias.
Jedziemy na wycieczkę.
Jedziemy pół godziny szybkim pociągiem
do magicznego miejsca zwanego Toledo.
Oto co wiem o Toledo. Macie chwilę? Przygotujcie się.
Kiedyś była to stolica Hiszpanii
i mają tu rzeźbę Don Kichota z marcepanu.
Zaimponowałem wam?
Ludzie mówią: „Phil, tyle wiesz o każdym miejscu”.
Tak, wiem. Zdumiewające, prawda?
Ponieważ nie mam ogromnej wiedzy na temat Toledo, potrzebuję wycieczki.
Przewodnik Javier Casado wszystko mi pokaże.
- Spójrz na ten widok. - Pięknie.
Jak długo tu mieszkasz?
Całe życie.
Musi być fajnie.
W mieście żyją wyznawcy trzech religii.
W średniowieczu muzułmanie, chrześcijanie i żydzi żyli razem.
Ten mały placyk dawniej nosił nazwę Alcana.
Po hebrajsku to znaczy „sklepy”.
Widzisz wieżę, katedrę?
Zbudowana w XIII wieku
katedra w Toledo jest uważana za szczytowe osiągnięcie
hiszpańskiej architektury gotyckiej.
W środku znajduje się ogromny dzwon,
największy w kraju i jeden z większych na świecie.
- Ma 18 ton. - 18-tonowy dzwon.
Tak.
W pobliskim kościele Santo Tomé znaleźć można jedno z arcydzieł
słynnego XVI-wiecznego malarza El Greco, który mieszkał w Toledo.
Dzielnica żydowska.
Nagle poczułem, że jesteśmy w dzielnicy żydowskiej.
Ogarnęła mnie niepohamowana potrzeba narzekania.
Było około 12 synagog.
Niestety przetrwały tylko dwie.
Co to za budynek?
Dawniej było tu więzienie i klasztor.
Czym to się różni?
Okazuje się, że klasztor przyczynił się do tego,
że Toledo zasłynęło z marcepanu.
Legenda głosi, że podczas głodu w XV w.
brakowało mąki pszennej.
Zakonnice wykorzystywały to, co było dostępne,
by zaspokoić apetyt.
Zamiast mąki pszennej użyły więc mąki migdałowej i tak powstał marcepan.
Ktoś tu marzył o paście migdałowej.
Gdy będziecie w Toledo, polecam kupić tuzin pączków
i podzielić się z nieznajomymi.
- Dziękuję! - Nie ma za co.
- Pyszne. - Jesteście z Tunezji?
- Tak. - Jesteście rodziną?
- Nie, jesteśmy przyjaciółmi. - Grupa przyjaciół?
Lepsze niż rodzina.
- Tak. - No tak.
Prawie zapomniałem,
że poznałem jeszcze jedną ciekawostkę o Toledo.
Lubicie miecze?
Toledo od tysięcy lat słynie z produkcji
najlepszych mieczy na świecie.
Od V wieku p.n.e.
tutejsi kowale przekuwali kawałki żelaza w ostrza,
rozgrzewali stal do odpowiedniej temperatury
i tworzyli miecze, które budziły grozę na całym świecie.
Nie wiem, po co dziś komu miecz.
Nie zostało wiele smoków ani wiatraków do pokonania.
Może są bezpieczniejsze niż spluwy?
Przydałby mi się jednak nowy otwieracz do listów.
Adios, Toledo. Wracam do Madrytu na kolację.
Mówi się, że Nowy Jork nigdy nie śpi.
A co dopiero Madryt.
Mało kto wychodzi tu na kolację przed 22.
Życie toczy się szybko.
Na szczęście mam fajnych przyjaciół, takich jak Javier.
Jak się nazywa ta dzielnica?
Chamberi.
To chyba najbardziej tradycyjna dzielnica w Madrycie,
w której mieszka coraz więcej młodych.
Dziesięć lat temu większość mieszkańców stanowiły starsze osoby.
A teraz umierają
i ich miejsce zaczynają
- zajmować młodzi ludzie. - Na całym świecie tak jest.
Javier ma mi pokazać najmodniejszy lokal.
Tak się składa, że to jego knajpa,
Sala de Despiece.
Tak to się mówi.
Wiem, że to nie brzmi dobrze z moich ust,
ale Manuel mówi tak samo.
Sala de Despiece.
Nie będę powtarzał.
Daj swój płaszcz.
Na haku na mięso.
Robisz tak złym klientom?
Czasami.
To eksperymentalna restauracja Javiera.
Jak laboratorium.
Przypomina lekcję chemii.
Nasza nazwa, Sala de Despiece,
oznacza krajalnię,
czyli miejsce, gdzie kroi się mięso dla restauracji i sklepów.
To ważne, bo pochodzisz z rodziny rzeźników.
Tak jest.
To wygląda jak zdekonstruowany tatar.
Pokażemy ci, jak przygotować jednego,
a resztę zrobisz sam.
Dobrze. Co to?
To tartufata.
Z czarnych oliwek, grzybów i trufli.
Na to pomidory, bazylia i czosnek.
A teraz wszystko zawijamy.
Powinnaś zrobić to za mnie.
Poradzisz sobie.
- Smaruję. - Bardzo dobrze.
- Pomidor. - Grzyby.
- Smaruj. - Pomidor.
Widzę trochę oliwy.
Jestem szefem kuchni.
To…
Za luźno, prawda?
- Wiem, co myślisz. - Tak?
Myślisz, że nie mógłbym tu pracować.
- Nieźle. - Może być.
A teraz robisz tak…
Jasne, weź dobrego.
- No dobrze. - Na raz?
Tak.
Ale dobre.
Kojarzysz Charlize Theron?
- Tak. - Była kiedyś w talk-show
i powiedziała: „Gdybym mogła, poślubiłabym hiszpańskie jedzenie”.
Może kucharza?
Nie, kucharze jej nie interesują. Przykro mi.
Rozumiem ją.
Mam podróż poślubną z tą kuchnią.
Mamy tu iberyjską pancettę posypaną cukrem trzcinowym.
- Karmelizujesz ją? - Tak jakby.
Chodzi o to, by roztopić sam tłuszcz.
Genialne.
Do tego żółtko gotowane ponad godzinę i foie gras mi-cuit.
Teraz zawiniemy to jak cukierek.
Lubicie zawijać.
- To fakt. - Musiałeś jeść dużo cukierków.
No tak.
Piękne.
Przygotowujecie to przed każdym klientem.
Pewnie.
Teatr gastronomiczny w pełnej krasie.
Zjedz na jeden raz. Smacznego.
Każdy kęs to feeria smaku, ale to nie wszystko.
Są tu genialni ludzie, jak Alba,
która z pasją opowiada o tych wykwintnych daniach.
Obsługiwała nas z wielką życzliwością i ciepłem.
Nie mogło być lepiej.
- O rany, prezent. - Tak.
Prezent. La Cosa.
- „To coś”? - To coś.
Jak myślisz, co to?
Głowa mojego wroga.
Czy to wielki burak?
To wielki burak.
Pieczony przez cztery godziny w soli morskiej i ziołach.
Przypomina teraz mięso albo łososia.
Filetujemy buraka.
Jak szynkę.
- Jak jamón, tak. - Jamón.
Pod spodem jest śmietana, koperek,
i buraczany sos słodko-kwaśny.
Przyjemna konsystencja.
Rewelacja.
Każdy kęs jest pyszny, pomysłowy i inspirujący.
Czuję się jak w laboratorium. Biała lada.
To światło.
Jednocześnie jest tu bardzo tradycyjnie.
- Składniki są tradycyjne. - Tak.
A sposób jedzenia bardziej…
- Rozrywkowy. - Tak.
Bardzo fajnie.
Uwielbiam twoją minę, gdy coś podajesz. „Teraz zobaczy!”
- Dobre było? - Jasne.
To dobrze.
- Pa. - Do widzenia.
Ja nigdzie nie idę.
Zostałem ostatni.
Zjadłeś cały deser.
Przepraszam.
OK Google. Zadzwoń do Larry'ego.
Ale piękny! Hej, Larry!
Hej! Co słychać?
Co masz za sobą? Zegar z sushi?
Dokładnie.
- Urocze. - Dokładnie.
Hit salonów meblowych.
Jesteś w Los Angeles?
Tak.
Pamiętam, że grałeś w jednym z pierwszych odcinków innego programu,
I'll Have What Phil's Having, w Los Angeles.
Byliśmy w food trucku z tacosami. Jedliśmy carnitas i…
À propos wieprzowiny.
Wiesz, co jest dobre w Hiszpanii?
Widziałeś, jak odcinają mięso z nogi?
Widzieliśmy, jak kroją piękne plastry, takie jak ten.
- Bardzo ładne. - Nie ma nic lepszego.
Wracaj na swoje miejsce, skarbie.
A teraz wszystko idzie tu.
Mniam, mniam.
Niczego więcej nie trzeba. Tylko chleb i mięso.
To prawda.
Wspaniała bagietka,
- świeża, chrupiąca, miękka w środku. - Tak.
I najlepsza szynka na świecie.
Larry, jesteś komikiem. Masz jakiś żart dla Maxa?
To żart o golfie.
Myślę, że twojemu ojcu spodobałby się ten rodzaj humoru.
Facet gra z żoną w golfa na polu w wiejskim stylu.
Jest przepięknie.
Pagórki, zielona trawa, wiejska sielanka.
Przy jednym z dołków piłka ląduje
obok starej, wiejskiej stodoły.
Podchodzą tam, facet patrzy na piłkę i mówi:
„Wiesz, kochanie, wezmę tę piłkę,
przeniosę ją na drugą stronę stodoły i wezmę karę”.
Ona na to: „A może otworzysz drzwi stodoły i przebijesz piłkę przez środek?
Dobrze grasz. Dałbyś radę
i nie musiał brać kary”.
On na to: „Całkiem niezły pomysł”.
Ustawia piłkę, otwiera drzwi i uderza piłkę.
Źle wycelował, piłka odbija się od jednej ściany,
od drugiej, uderza w traktor,
trafia żonę w głowę, żona traci przytomność i umiera.
Rok później koleś gra na tym samym polu.
Jest z kolegą. Nie grał od roku.
Zaczyna znowu dobrze się bawić.
Gra sobie, dochodzi do tego samego dołka
i uderza piłkę niemal w to samo miejsce.
Podbiega do niej, kolega za nim.
Facet mówi: „Podniosę piłkę,
wezmę uwolnienie za karą i przeniosę ją”.
Kolega na to: „A może otwórz drzwi stodoły
i uderz przez środek.
Dobrze grasz. Nie musisz przyjmować kary”.
„Nie. Chcę trafić w dołek, a nie znowu na dołek”.
To więcej niż żart o golfie. Wiesz dlaczego?
Mój ojciec byłby zachwycony, bo tak naprawdę to żart o żonie.
Szkoda, że go nie poznałem.
- Polubiłby cię. - Dobrze, że ekipa się śmieje.
- Trzeba rozśmieszać ekipę. - To wszystko, co nam zostało.
Ostatni przystanek to Sacha,
kameralne bistro w Madrycie,
serwujące najlepsze baskijskie dania w mieście.
Cieszę się, że spotkam tutejszych znajomych:
Carmen i Felipego.
Są też nowe osoby: Guillermo Salazar,
który pracował w Nowym Jorku, ale wrócił do Madrytu.
A także José Carlos Capel
i jego żona, Julia Pérez Lozano,
dwoje wybitnych hiszpańskich pisarzy i krytyków kulinarnych.
Jest też stary przyjaciel, Henry Tenney,
nasz świetny producent nadzorujący.
Przyleciał zobaczyć, jak nagrywamy.
Padło na Madryt.
Toast za Madryt, który uwielbiam.
Figuruje na liście moich ulubionych miast.
Jak nadążacie za wszystkimi nowymi restauracjami?
Nie da się.
Dużo jecie na mieście?
- Codziennie. - Lunch.
Jak się masz?
To Sacha Hormaechea, właściciel i szef kuchni tej restauracji.
Jego wyjątkowy talent przejawia się w wyborze dań.
Najpierw hamachi i serce tuńczyka podane na puszkach po kawie.
Mówi: „Każde danie z każdego kraju
można jednym gestem przerobić na tapas”.
Fantastycznie. Teraz to tapas.
Na spodzie mamy kawałek ryby,
a serce jest starte na wierzchu.
- Peklowane. - Jasne.
Seriola pochodzi z Wysp Kanaryjskich.
No proszę.
Niesamowita. Bardzo mi smakuje.
Bardzo świeża.
Gdy się tu przychodzi, je się to, co chce Sacha.
- Nie ma menu? - Tak.
Można próbować, ale bezskutecznie.
- Lepiej zjedz to. - To miłe.
Czujesz, że się tobą zajmuje.
- Ostrygi? - Tak, ostrygi,
- które są lekko zamarynowane. - Tak.
Phil, pokochałam ostrygi.
Tak! Nie ma za co.
- Nie lubiłaś? - Nie, pierwszy raz…
Kto pokazał ci ostrygi?
- Phil. - Dziękuję!
Wypijmy za to.
Za ostrygi!
Bałam się, ale już się nie boję.
Idzie jedzenie.
- To kultowe danie. - Znasz je?
Gdybyś nie spróbował, to jakbyś tu nie był.
Wygląda jak uni na ravioli.
W środku nadzienie z kraba,
a na wierzchu pyszna oliwa i uni.
Uni to część jeżowca.
To smak Galicji.
- Galicja w ustach. - Świetne.
Henry?
Najlepszy moment. Będę go wspominał.
Wiem, że gdy kucharze są w kuchni,
patrzą, co wraca na talerzach, prawda?
Sprawdzają, jak wiele wraca. Chcę, żeby Sacha zobaczył ten talerz.
Miałeś świetny pomysł.
Jak można tak nie zrobić?
Gdyby nie było chleba, wylizałbym miskę.
Ale się cieszę.
Jedzenie jest rewelacyjne.
Nie wiem, czy ktoś wam to mówił.
Mogę być pierwszy.
- On… - Mnie wyprzedził?
Nie.
Dałeś mu złą recenzję?
Wiele lat temu wystawił mu nienajlepszą recenzję.
Miał trochę zarzutów.
Czy jest między nimi napięcie? Ani trochę.
Musiałaś to pięknie napisać, żeby go nie urazić.
- I dodać mu otuchy. - Mają dobre relacje.
To była najlepsza recenzja w historii, bo…
Sacha był fotografem.
Mówi, że szkoda, że poświęcił tyle czasu na fotografię…
- Tak? - Bo byłby jednym
- z najlepszych kucharzy. - I…
I spędzałby więcej czasu w kuchni.
To niespotykane. Poza tym restaurator przyznał,
że recenzja odmieniła jego życie.
To lekcja.
Nie myśleć, że zjadło się wszystkie rozumy,
bo nie wiadomo, skąd przyjdzie dobre słowo.
Może nawet od dyrektora sieci.
Jest wyjątkowy.
- Tak. - Już to mówiliśmy.
Gdybyśmy mieli podłożyć muzykę pod tę scenę,
jaką muzykę byście wybrali?
Flamenco.
- Da się zrobić. - Załatwię to.
Mój pobyt w Madrycie był cudowny.
Ani razu nie pomyślałem, że coś jest takie sobie.
Wszystko było pyszne.
W tak starym mieście wiele już było,
ale Madryt wciąż potrafi zaskoczyć swoim urokiem.
Nie ma nic lepszego niż podróżowanie i poznawanie nowych przyjaciół.
Było świetnie. Nie mogę się doczekać, aż tu wrócę.
Będzie coś jeszcze?
Co to?
Coś, czego jeszcze nie jadłeś.
- Część świni, której jeszcze nie jadłem? - Tak.
Co mówiłem o niespodziankach?
To ucho.
- To ucho? - Tak.
Pierwsze słyszę.
Niech ktoś, niech ktoś
Ktokolwiek
Niech ktoś, niech ktoś
Ktokolwiek
Niech ktoś, niech ktoś
Ktokolwiek
Niech ktoś, niech ktoś
Ktokolwiek
Niech ktoś, niech ktoś
Ktokolwiek
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Proszę, niech ktoś
Ktoś nakarmi Phila
Nakarmi Phila w mig
Napisy: Zofia Sław