NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Nie sądziłem, że kiedyś tu trafię.
Spójrzcie.
To Andy.
Wystarczy, prawda? Mamy to?
Czy ktoś mnie stąd zabierze? Halo?
Halo?
Zimno mi.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
Santiago w Chile.
Brzmi egzotycznie, prawda? Dlatego chciałem tu przyjechać.
Nie wiedziałem, czego się spodziewać.
Niewiele wiem o Chile.
W mojej okolicy nie ma wielu chilijskich restauracji,
więc nie znałem tamtejszej kuchni.
Chile jest długie i wąskie.
Leży na zachodnim wybrzeżu Ameryki Południowej
między Andami a Pacyfikiem.
Santiago to stolica.
Żyje tu 5,6 miliona ludzi.
Co za czas na odwiedziny.
Chilijczycy dokonują wielkich zmian w swoim kraju.
Widać to na każdym kroku.
Dużo tu sztuki ulicznej.
Widać mieszankę starego i nowego.
I wszędzie widać też to.
Czeka nas maraton sánguche.
Muszę mówić, co znaczy sánguche?
Pierwszy przystanek: Antigua Fuente.
Cześć.
Spotykam się z dziennikarką kulinarną, Isidorą Díaz.
Witaj w Chile i w moim ulubionym miejscu na świecie.
Może zostanie też moim ulubionym miejscem,
bo sánguche to jedno z moich ulubionych dań.
Jest najlepsze.
Potrawa, która jednoczy cały kraj, to kanapka.
- To danie narodowe, tak? - To prawda. Kochamy je.
Tu to zupełnie inny poziom niż w USA.
Widzę je.
- Mam kłopoty? - Twoje życie się zmieni.
Poproszę o talerz dla mnie.
Nie, zaraz dostaniesz swoje.
Co? Nie podzielimy się tym?
To jedna z zasad chilijskiej kultury kanapkowej.
- Żadnego dzielenia się? - Tak.
Pierwsza kanapka była gigantyczna.
To coś w rodzaju burgera. Mieszanka wieprzowiny i wołowiny.
I kapusta kiszona, co jest dla mnie nowością.
- Czekaj. - Dziękuję.
- Jak to złapać? - Nie łapiesz.
- Jemy widelcem i nożem. - Tak?
- Tak. - Dobra.
Będzie bałagan, ale musisz się z tym pogodzić.
To Ameryka Południowa.
W Północnej też robię bałagan.
Rany. Spójrzcie na to.
Było tam mnóstwo sosu, awokado i wiele innych rzeczy.
W każdym był też słoik majonezu.
Jak widać,
w Chile majonez to nie dodatek, tylko składnik.
Tak.
- Rozumiem to. - Prawda?
Pyszne.
Teraz spróbuję to złapać po amerykańsku.
Spróbuj, ale nabrudzisz.
Wszystko ci wypadnie.
Wszyscy od razu rozpoznają, że nie jesteś stąd.
Nikt by tego nie jadł rękoma. Przykro mi.
- Będą traktować mnie jak obcego? - Pomyślą, że jesteś odważny.
- Odważny? - Tak.
To prawda.
Antigua Fuente znajduje się w centrum miasta,
które dało początek masowym protestom przeciw nierównościom,
które wstrząsnęły krajem w 2019 roku.
To miejsce było w samym środku.
- Jesteśmy w centrum Santiago. - Tak.
Trzy miliony ludzi przyszły tu na demonstrację.
Nie była to rewolucja, ale…
- Moim zdaniem była. - Naprawdę?
Wściekłość na nierówności społeczne eksplodowała w ciągu sekundy.
Działo się to w całym kraju, ale główny front tej wojny był tutaj.
- Coś się zmieniło? - Tak.
Właśnie trwa proces pisania nowej konstytucji.
- Rozumiem. - Będzie w niej zapis o parytecie płci.
Wszyscy rdzenni obywatele będą mieli swoją reprezentację.
- To mnie wzrusza. - Rozumiem.
To już dla mnie inny kraj.
Słyszałem, co się dziś wydarzyło.
Zalegalizowano małżeństwa par homoseksualnych.
Wypijmy za to.
- Salud. - Cieszę się.
Tak powinno być.
- Zabierasz mnie do dwóch miejsc. - Tak.
Nie wiem, jakie tempo sobie narzucić.
- Co to za okolica? - To dzielnica mięsna.
Dzielnica mięsna?
Kupię sobie coś na pamiątkę.
Rety.
Spójrzcie na tę wannę z wieprzowiną.
To czyjeś marzenie.
Może moje.
Ile się tu dzieje. Grillowanie i gotowanie na parze.
Jednocześnie.
Dzięki temu jest chrupiąca na zewnątrz i miękka w środku.
Powinno to być w łaźniach parowych.
O rany.
- Aha. Ty jesteś Jaime? - Tak.
Od razu cię polubiłem.
Boże.
Skoro ty tak reagujesz, to co ja mam powiedzieć?
- To majonez. - Tak?
- Od tego wszystko się zaczyna. - Naprawdę?
Fantastyczna sprawa.
Nie jestem lekarzem, ale pięć łyżek majonezu wystarczy.
Ten kraj chyba jest świrnięty.
Tak. Zdecydowanie.
Nie mówię, że to źle smakuje. Jest pyszne.
Po prostu się o was martwię.
Jest w tym mnóstwo awokado. A awokado jest zdrowe dla serca.
- To się równoważy. - Niech będzie.
Chodź do tatusia.
W takiej kanapce trzeba przeciąć wszystkie warstwy.
Nie da się spróbować wszystkiego naraz.
Za dużo składników.
- Szaleństwo. - Zgadza się.
Ale dobre.
Prawda?
Świetna pieczeń wieprzowa.
To kanapka śniadaniowa.
- Co? - Mają otwarte od szóstej rano.
- I jeszcze żyjecie? - Prawda?
To jedna z moich ulubionych dzielnic Santiago.
Barrio Lastarria,
gdzie znajdziecie świetną restaurację, Ligurię.
Sami zobaczcie.
Przechodzimy teraz do miejsca dla dorosłych.
A tu czekają już napoje dla dorosłych.
Zdrówko.
Świetna zabawa.
- Cześć. - Cześć.
Co tam? Cześć, Phil.
Musisz coś zjeść albo się upijesz.
To prawda.
- Piękna. Spójrz. - To kanapka ze smażoną rybą.
Mam ochotę na rybę.
To churrasco marino z pomidorami, cebulą i kolendrą.
Tak. I twój ulubiony dodatek.
To nie dodatek. To składnik.
Jak mogłem.
- Zjadłem dziś mnóstwo kanapek. - Wiedziałeś, że mamy świętego od kanapek?
- Naprawdę? - To San Guchito.
Święty Guchito.
To mógłby być mój patron.
Gdy jemy kanapki, modlimy się do niego.
Dziękuję, San Guchito. Podnoszę ją.
Potężna kanapka z rybą.
Niesamowite.
Można powiedzieć, że to kanapka dla wtajemniczonych.
W Santiago można zjeść ją tylko w Ligurii.
- Naprawdę? - Jest sławna. Świetnie się sprzedaje.
Rany. To najlepsza kanapka z rybą na świecie.
Jadłem podobną w Portland w Oregonie.
Była pyszna. Ta jest równie dobra, choć trochę inna.
Uwielbiam ją.
- Pyszna. - O tak.
Increíble.
Warto tu przyjechać.
Po co jechać do Santiago? Na rybną kanapkę.
Ale nie chodzi tylko o kanapki.
Dziś poznam szefa kuchni, Rodolfo Guzmana z Borago,
jednej z 50 najlepszych restauracji na świecie.
Jest ona w Santiago i właśnie tam idę.
Wiem o tobie wszystko. A to kto?
To nasza owieczka.
Jagnięcina to część patagońskiej tradycji.
Wymyśliliśmy sposób pieczenia jej przez 14 godzin.
Rany.
Spójrzcie na ten przyrząd.
Może użyję go na Richardzie.
Czy to nie piękne?
- Tak. - Rety.
Pod spód dajemy patelnię, żeby zbierała cały tłuszcz.
Jasne.
Nacieramy zwierzę jego tłuszczem.
Nie ma żadnych przypraw. Nawet soli.
Widzę, że zaczynasz.
- Tak. - No dobrze.
Niesamowite, jakie to soczyste.
Tradycyjnie to dziczyzna.
- Tak? - Dlatego czekamy aż 14 godzin.
Pozbywamy się smaku dziczyzny.
O rety.
Jest wyjątkowa.
Tak się to powinno jeść.
Opiszę wam, jak smakowała ta jagnięcina.
Przeprowadzam się do Chile.
Obłęd.
- Poczęstujesz go? - Oczywiście.
Miłośnicy grilla
mogą się tu czegoś nauczyć.
Szaleństwo. Prawda?
Są święte krowy.
To święta owca.
Wchodzimy do środka, ale nie do jadalni ani do kuchni.
To laboratorium Rodolfo, gdzie opracowuje swoje menu.
Opiera się ono na składnikach Mapuczów,
rdzennych mieszkańców Chile.
Witamy na autopsji kosmity.
Tak.
Co to jest?
Serce?
- Cóż… - Co tu się dzieje?
To gigantyczny wodorost, który nazywamy collofe
lub cochayuyo.
Zwykle wodorosty nie mają korzeni.
Ale to jest korzeń.
Z tej części wyrastają wodorosty o długości pięciu metrów.
Pieczemy to.
Proszę.
Spróbuj.
Właśnie.
To jedyne wodorosty o strukturze plastra miodu.
- Naprawdę? - Stąd ta konsystencja.
I ledwo smakuje wodorostami. Smakuje jak świetna przekąska.
Jest wyjątkowy.
Niesamowite.
Zespół Rodolfo pracuje ze zbieraczami, którzy przeczesują okolicę,
by znaleźć jadalne skarby.
Gdy otworzyliśmy restaurację, nie wiedzieliśmy nic o naszej ziemi.
Przynajmniej 80 procent z nas ma w sobie krew Mapuczów.
Prawdziwe chilijskie jedzenie musi zawierać lokalne składniki.
- Tak. - To dla nas bardzo ekscytujące.
Musisz być nie tylko kucharzem, ale i historykiem.
Właśnie.
Powoli zaczynamy odkrywać te składniki i możliwości.
- Pokażę ci coś wyjątkowego. - Rany.
Nauczyłem się tego od Mapuczów.
To tzw. roślinne skały.
Pachną truskawkami i tak smakują, ale są słone.
Spróbuj.
Uwielbiam je.
Niesamowite. Pachnie jak truskawka.
Właśnie.
Ale nie do końca.
Dokładnie tak.
Pokażę ci jeszcze coś. Nazywamy je picorocos.
Sam zobacz. Żyją.
- Widzisz tego w środku? - Jak jakiś mięczak.
Właśnie. To jedno z najdelikatniejszych mięs.
Chcę, żebyś tego spróbował.
Elegancka konsystencja.
Jak najlepszy homar na świecie.
Tak.
Daj spokój.
Tego kolegę nazywamy piure.
To starożytny owoc morza.
Zatrzymajmy się na chwilę i porozmawiajmy o piure.
Piure wygląda jak chory koralowiec.
Popatrz.
Rozciął go i wyciągnął coś, co musiało być jego bijącym sercem.
- Co? - Spójrz tylko na to cudo.
I dał mi coś do obejrzenia.
To było spore,
a ja włożyłem to do ust.
Dlaczego? Bo jestem głupi.
To prawdziwa bomba.
Nie wiedziałem, że wykorzystuje się jedynie odrobinkę
jako przyprawę do innych, o wiele smaczniejszych rzeczy.
Dodaje się tylko odrobinę.
Bardzo intensywne.
To jak cios w twarz.
- Niczym plaskacz. - Tak.
Nie wiedziałem, czy się położyć, czy zwymiotować.
Rety.
A może obie rzeczy naraz?
Dużo w tym soli, prawda?
Tak.
Ale ma też cechy jeżowca i coś, czego nie umiem opisać.
Niesamowite, co?
To coś więcej niż…
To coś takiego, że twoje usta szaleją, bo nie znały dotąd takiego smaku.
Właśnie tak.
Oczywiście.
Nigdy więcej.
Ale bez względu na to, jak nowe albo wstrząsające są te składniki,
oryginalne dania Rodolfo są w stanie nawrócić każdego. Spójrzcie.
Dobra, Phil. Mamy tu wielką tradycję crudo.
To surowe mięso. To nasza własna wersja crudo.
Wszędzie dzikie koniczyny.
W środku jest dziki patagoński owoc, nazywamy go michai.
- Rozumiem. - Chwytasz w ten sposób.
- I jesz rękami. - Co?
Wspaniałe carpaccio z odrobiną owoców.
- Wcale nie jest słodkie. - Właśnie.
Nie wiedziałem, że koniczyna jest taka dobra.
Idzie kolejne danie.
- Kolejne? - Tak.
Kolejne danie.
To mariscal pokryty płatkami kwiatów,
podany w dyni, którą odstawiono na dwa miesiące.
- To pleśń? - Tak.
Zwykle nie akceptuję gnijących owoców.
Spójrzcie na to.
Smakuje jak świetny ser.
Tak.
Spójrzcie na to lodowe brûlée. Dobrze słyszycie.
Powstało z wysokogórskiej roślinności Atakamy.
Trzeba rozbić skorupę jak w crème brûlée.
To bardzo gorzkie rośliny.
Podstawą tej lodowej kanapki jest wyjątkowa roślina.
Pojawia się na Atakamie jedynie po deszczu.
Ten deser nazwaliśmy Różą Roku.
- Róża Roku? - Tak.
Moja żona, Monica, uwielbia wszystko, co ma smak róży.
Biedna Monica.
Zjem lunch w Ambrosia Bistro,
prowadzonym przez Carolinę Bazán i jej partnerkę, Rosario Onetto.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Carolina nosi tytuł Najlepszej Szefowej Kuchni w Ameryce Południowej,
a Rosario jest sommelierką.
Napijemy się wina musującego.
- Jesteś sommelierką. - Tak.
- Witasz gości. - Również.
A ty jesteś na zapleczu.
Konkretnie w kuchni.
Pierwsza Ambrosia zyskała miano
jednej z najlepszych restauracji w Ameryce Łacińskiej.
- Tak. - Racja.
Ale teraz prowadzicie to bistro, które jest mniej formalne.
Starałyśmy się trzymać tej samej koncepcji jedzenia,
ale w luźniejszym stylu.
Chciałam mieć otwartą kuchnię.
To zmusza do socjalizacji.
To miejsce to nasze życie towarzyskie.
- Rozumiem. - Bądźmy szczerzy.
Tylko tu nas spotkasz.
Mam podobnie.
No dobrze.
- Wypijmy za to. - Dobre.
Żadnego życia towarzyskiego.
Zaczniemy od szota z owocami morza.
Niektóre z nich znam.
- O nie. - O tak.
Oto mój nowy wróg, piure.
Byłem trochę powściągliwy, mając w pamięci swoje doświadczenia.
To potwór. Piure.
- Wiem. - To owoc morza.
Powiedziały, że widocznie jadłem go w nieodpowiedni sposób.
Mam nadzieję, że tym razem ci posmakuje.
Dodajesz tylko trochę do innych składników.
Tak.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Świetne.
Rozpoznaję smak…
- Piure? - Tak, poczułem to.
Dobre, ale chyba mam już dosyć piure.
Nie jem go bez dodatków, chyba że mam kaca.
No dobrze. Chciałem spróbować nowych rzeczy.
Pracowałyście na całym świecie, ale wróciłyście do Santiago.
Wróciłyśmy, bo scena kulinarna dopiero się tu tworzyła.
- Nie było wielu restauracji. - Nie?
Nie, a teraz
wielu szefów kuchni wraca tutaj z zagranicy.
Przywożą tu wpływy z całego świata.
Fajnie jest coś zaczynać.
Gdybyśmy zostały we Francji, byłybyśmy tylko…
Kolejną restauracją.
Tutaj możesz się wyróżnić.
Przecieracie szlaki.
Oznacza to pokazywanie turystom mocnych smaków, które tubylcy uwielbiają.
Ale też zachęcanie miejscowych, by próbowali czegoś zupełnie nowego.
To czosnek w bezmlecznym gazpacho z krewetkami.
Uwielbiam to.
Dziękuję.
Nazywa się ajo blanco, czyli biały czosnek.
W menu widnieje jako białe gazpacho.
Ludzie mają tu alergię na czosnek.
- Tak? - Cóż.
- Uwielbiam go. - Oni nie.
Ma dla nich za silny smak.
Niełatwo ich namówić?
Tak, trzeba im naprawdę polecić i zachwalić to danie.
Polecam.
Dzięki, Phil.
Pyszne. Wszystkim zasmakuje.
Tak.
Dostałyśmy pochwałę!
Spójrzcie na to.
Trzeba usiąść przy ladzie, żeby najlepiej wydać pieniądze, prawda?
To dopiero widowisko.
- Co to za ryba? - Lisa.
Czyli…
Lisa to cefal.
- Cefal? - Uwielbiam go.
Palone masło z migdałami.
To danie inspirowane kuchnią francuską.
- To smażony kalafior. - Smażony?
Piękna sprawa.
Chodź do tatusia.
Poczęstuj się pierwsza,
bo ja od razu wszystko zepsuję.
- Możemy się podzielić. - To stara sztuczka.
„Weź, ile chcesz. „To wszystko? Reszta dla mnie”.
To fenomenalne.
Na górze jest surowe sashimi, a na dole gotowane mięso. Wszystko razem.
- Jest perfekcjonistką. - Rozumiem.
To wyjątkowe miejsce. Cudownie było was poznać.
- Było… - Świetnie.
- Doskonale. - Nam też było miło.
Ciebie i całą ekipę.
Nie, ich nie.
Jedną z największych zalet Santiago jest sztuka i kultura.
Jest tu wiele muzeów i teatrów.
Ten teatr ma 165 lat.
Wygląda na to, że zmiotą mnie ze sceny, więc idę do Museo Bellas Artes.
To pierwsze muzeum sztuki w Ameryce Łacińskiej.
Dziś czeka nas półtoragodzinna wycieczka na chilijskie wybrzeże
do małego miasteczka o nazwie Valparaiso.
Zobaczycie tu piękne, ciasne uliczki,
kolorową architekturę i nieziemskie widoki. Ludzie!
Spotkam się z fotografką i producentką, Natalią Elis.
Zjemy lunch w jej ulubionej knajpie.
Maria Maria!
Tak, Maria Maria.
- Dobra. - To nowe miejsce.
To dobry stolik.
- Dziękuję. - To ja dziękuję!
Ale psinka!
Uroczy piesek.
Co za piękność. To pół pies, pół lew.
Chce mnie zjeść.
Natalia nie jest stąd, ale można ją nazwać superfanką Valparaiso.
Valparaiso to magiczne miasto. Uwielbiam to miejsce.
Ma w sobie coś…
- Artystycznego. - Tak.
Wszędzie piękna sztuka uliczna.
To hipnotyzujące.
Cześć!
To rogalik domowej roboty z bakłażanem.
Naprawdę? Rękami?
Nie dasz tak rady? Wczoraj powiedziano mi,
że jedząc rękami, będę wyglądał jak Amerykanin.
Świeży i pyszny.
Bakłażan jest cudowny, wyczuwam też ser.
I słoik majonezu.
Ale jest bardzo dobry.
To moja ulubiona kanapka.
To piekarnia, więc robią wszystkie bułki?
Ostrożnie.
Jedzie w dół po kostce brukowej. Może się zabić.
Pyszne. Ale na jakiś czas mam już dosyć kanapek.
Poza tym Maria Maria słynie z deserów.
To czekoladowe ciasteczka ze słonym karmelem i orzeszkami.
Nazywacie to alf…
Alfajor.
Tak.
A to berline z manjarem i kajmakiem.
- Takie same? - Tak.
Żebyście się nie kłócili.
A już chciałem się bić. I przegrać.
Oczywiście.
Ach te ciasteczka.
Są jak oreo stworzone przez anioły.
Czy te dzwony biją w mojej głowie?
Zjadłbym całe pudełko.
- Ja też. - Rany.
A teraz wszamamy pączka z kajmakiem.
O rany. Ale ciężki!
Nie gadaj.
Waży ze dwa kilo.
To najcięższy pączek, jaki widziałem.
- Widziałaś Człowieka z blizną? - Tak.
„Przywitaj się z moim przyjacielem”.
Może być?
Jest cudownie.
Życie jest dobre.
Potrzebuję nowych spodni.
Pokazać ci zdjęcie mojego psa?
Co za reakcja.
Mała rada, zaplanujcie więcej niż dzień na Valparaiso.
Już pora wracać do Santiago.
Lubię spojrzeć z góry na każde nowe miasto.
Na szczęście dla mnie,
najwyższy budynek w Ameryce Południowej znajduje się w Santiago.
To jest Gran Torre Santiago,
a my jedziemy na sam szczyt Sky Costanera.
Ładny widok.
Dziś odwiedzam coś, co nazywa się ollas comunes.
To jadłodajnia.
W tej społeczności sąsiedzi karmią sąsiadów.
Hola.
Hola, Phil, witaj!
- Co tam? - Jestem Fernanda.
Cześć, Fernanda.
Cześć, jestem Isidora. Jesteśmy siostrami.
To prawda.
Jak miło.
Isidora i Fernanda prowadzą fundację Por Todas,
która wspiera sieć jadłodajni w całym Santiago.
Alvaro Romero to nagradzany szef kuchni,
który współpracuje z podobnymi organizacjami.
Por Todas wspiera wszystkie kobiety.
Współpracujemy z nimi, a one są liderkami tych jadłodajni.
Ollas comunes w Chile.
Rozwijają projekty społeczne. Ale to prawdziwe gwiazdy.
Nieprawda.
Wręcz przeciwnie.
Podczas pandemii karmiły dziennie i po 400 osób.
- W jeden dzień? - Tak.
Poznam te gwiazdy?
To Gloria, przewodnicząca tego centrum społecznościowego.
To inna z gwiazd, a to Natalia.
Cześć, Natalia.
- Uwielbiam poznawać bohaterki. - A to Violeta, jest aktorką.
Jeśli chcesz się zabawić,
- zgłoś się do niej. - Violeta!
Tak.
Dziś gotują gulasz dla sąsiadów.
Ludzie przynoszą własne pojemniki?
- Jak tupperware. - Tak.
Jeśli ludzie z Tupperware patrzą, może wyślą wam więcej pojemników.
- Jasne! - Tupperware, potrzebujemy was!
Spodziewamy się więcej ludzi. Możesz…
Nie ma sprawy.
- Hola! - Hola!
Señor, to dla pana. I to też.
Muchas gracias.
Pozdrawiam telewizję!
- Gracias. - Ciao!
Lubię to, co ty.
Oreo, typowe chilijskie ciastka.
Najlepsze ciastko na świecie. To twoje pierwsze?
Dobre, prawda?
A jak to się nazywa?
To palomitos.
Palomitos.
Co wolisz, palomitos czy oreo?
Oreo.
Teraz jesteś Amerykaninem.
- Jesteś Nelson? - Sí.
Nelson!
- Un momento. - Gracias.
Lubisz oreo?
Palomito?
Gracias.
Ciao, Nelson.
Gdy wchodzę przez te drzwi i widzę te uśmiechnięte, piękne twarze,
rozumiem, o co chodzi.
To twoja córka? Zrobimy sobie zdjęcie?
Oczywiście.
Ten pomysł rozszerzył się na 70 miejsc w Santiago.
To, co robią Isidora i Fernanda, jest niesamowite.
Nie chodzi tylko o jedzenie.
Mają kącik z technologią, to umożliwia ludziom edukację.
- Świetnie. - To było ich marzenie.
To nie nasz projekt, tylko ich projekt.
Czy to nie miłe, że Amy Adams tu przyjechała?
Jeśli chcecie wesprzeć Por Todas, wejdźcie w ten link.
Na zewnątrz można spalić wszystkie te smakołyki.
Dasz radę?
Ścigamy się. Gotowa?
Mój nowy przyjaciel, Alvaro Romero, zabiera mnie na lunch.
Zjedzą z nami szef Gabriel Layera i Benjamin Nast.
Kilka dni temu jadłem w knajpie Benjamina, Demencii,
razem z jego koleżanką, Consuelo.
To chilijskie ostrygi z Chonchi.
Ale kolację jemy w La Calma, to restauracja Gabriela.
Znaczy „cisza przed burzą”.
- Zdrowie. - Zdrowie! Salud!
Salud.
Uwielbiam być z wami. Dziękuję.
Co za cudowne spotkanie szefów kuchni.
Kumplują się ze sobą. Są świetnymi przyjaciółmi.
Świetnie się razem bawią.
Mówią, że piją dużo pisco sour,
a dziś nie będzie inaczej.
Spójrz na to!
Alvaro i Benjamin twierdzą, że nie zrozumiesz chilijskiej kuchni,
dopóki nie zjesz tutaj.
Reprezentantem Chile jest ten gość.
To najlepsze miejsce z możliwych.
Zjesz tu dosłownie każdy produkt pochodzący z oceanu.
Kocham cię.
Wiem.
Wczoraj w nocy kłóciliśmy się ze sobą.
Nie lubię się kłócić.
Jestem jak Dalajlama.
Czasem się kłócimy.
- Jak każda rodzina. - Różnimy się charakterami.
Ale kochamy się i dlatego tu jesteśmy.
- Te talerze… - Już ci tłumaczę.
Tu są małże i ostrygi.
- Tego nie znam. - To ślimak morski.
- Ślimak morski. - Mamy 30 odmian ślimaków morskich.
Oczywiście.
Czyż nie jest piękny?
Tak.
Śmiało, Phil.
- Dalej. - To wyzwanie.
- Nie dla mnie, jestem zawodowcem. - No ba.
Idealnie.
Punkt dla ciebie.
Trochę majonezu, żeby było dobrze.
- Wszyscy razem! - Zdrówko.
Zdrowie.
To mój pierwszy toast ślimakiem.
O tak.
To uchowiec. Nazywamy go loco.
„Szalony”. Tak.
Kiedy przychodzi na nie sezon, ludzie zaczynają szaleć.
- Spróbujemy? - Tak.
- Zanurzyć w majonezie? - Zanurz, zjedz na surowo albo z limonką.
Bardzo delikatne.
- Fantastyczne. - Zgadza się.
- Obłęd. - Szaleństwo.
To jest loco.
Loco!
Tak.
W Stanach Zjednoczonych uchowce
mają konsystencję gumy.
Myślicie, że źle je przyrządzamy?
A może to inny gatunek?
Inny styl gotowania.
Jeśli źle się je przyrządzi, stają się niejadalne.
- Nie da się tego uratować? - Nie.
Nic nie da się zrobić.
Wszystko zależy od szefa kuchni.
To on da ci najlepsze albo najgorsze przeżycie w życiu.
- Albo najgorsze kilka dni. - Właśnie.
- Na pewno więcej niż jeden. - Tak.
- Cześć. - Cześć.
Co tam masz?
To piure.
- To mój wróg? - Tak.
To zaczyna przypominać jakieś tortury.
Spróbuję sprawić, że się zaprzyjaźnicie.
Skup się.
- Przygotuj się. - No dobrze.
Ten sposób przyrządzania potraw nazywa się mariscal.
To styl ceviche. Sok z cytryny, małże, oliwa, cebula.
- Zmienisz zdanie. - Bez obaw, Phil.
Dobra. Czuję się jak na rehabilitacji.
Powodzenia.
Eksplozja.
- Sporo cytryny, czosnku i cebuli. - To sałatka.
Piure ma silny smak. Trzeba nałożyć mocne akcenty.
Cios w twarz.
Chcę kogoś walnąć.
Gdzie Richard?
Taka różnorodność morskich stworzeń.
Są tu najlepsze na świecie, niektórych nie znałem.
Ale jeśli jesteś fanem jeżowców…
Spójrzcie na ten rozmiar.
Ludzie!
Nie tylko bardzo dobre, ale i bardzo duże.
- Witaj w Chile. - Tak!
- To piękne. - W życiu nie widziałem większego.
A smak i konsystencja…
To dopiero luksus.
Niebo.
Hej, Google. Zadzwoń do Pam Adlon.
To wujek Phil!
Mazeł tow. Cześć.
- Wujku! - Cześć. Co tam?
- A u ciebie? - Świetnie wyglądasz.
- Kto jeszcze tam jest? - Patrzcie, to wujek Phil!
- Cześć! - To Lizzy i Jack.
A to Luke, chłopak Rocky.
- Kochamy go. - Witaj w rodzinie.
- A to Kathy. - Cześć, Kathy.
I zgadnij, co przyniosła.
Mamy to.
Tak, wszyscy to lubią. Świetna reklama.
Czekaj, jesteśmy na żywo?
Tak. Jesteście na całym świecie, na Netfliksie.
Boże. Ludzie! Jestem w telewizji.
Z Philem Rosenthalem.
Cieszę się, że cię widzę.
Ja też.
Jestem z ciebie dumny, zakończyłaś piąty sezon Lepszego życia.
- Uwielbiam ten serial. - A ja uwielbiam twój program.
Tak właśnie działa showbiznes.
Skończyliśmy kręcić miesiąc temu w Wielkiej Brytanii.
Zajmujemy się postprodukcją. Mamy świetny materiał.
Ja też! Co za świetne przejście!
Jadłaś kiedyś chilijską empanadę?
O Boże.
- Jest z szynką i serem. - Boże.
Przynieś mi burgera.
Empanadas Paola spotyka Los Angeles Apple Pan.
Hickory z serem, to jest to!
Phil, wgryź się w to zmysłowo.
- Seksownie. - Gotowa?
Może być?
Połącz mnie z Monicą.
Powiedz jej, że ją rozumiesz.
Jak to się stało?
Jak?
Doszliśmy do części programu, w której prosimy zabawnych ludzi,
by opowiedzieli żart dla Maxa.
O rety.
- Kiepsko opowiadam dowcipy. - Wcale nie.
Wybaczcie, ale pewnie go spalę.
- Jaka zapowiedź. - Dobra.
- Tak. - Umiem tylko zapowiadać.
Przecież wiesz.
Stary pan Rosenthal leży na łożu śmierci
i jest o krok od przejścia na tamten świat.
Nagle czuje dziwny zapach.
Odwraca się, by spojrzeć na drzwi swojego pokoju,
a jego wnuk przechodzi obok.
Mówi: „Młody, chodź tu”.
„Co to za smakowity zapach? Czy to bekon twojej matki?
Przynieś mi trochę, nie zostało mi już wiele czasu”.
Wnuk biegnie na dół i wraca za kilka minut z pustymi rękami.
Dziadek pyta: „Gdzie mój bekon? Czemu nie przyniosłeś?”.
A wnuk na to: „Mama mówi, że to na stypę”.
Tak! Świetny żart.
Świetny żart.
- Znam jeszcze jeden. - Śmiało.
Kelner podchodzi do stolika żydowskich matek i pyta:
„Czy wszy…, czy cokolwiek jest w porządku?”.
Cholera.
Niech to szlag!
- Nie umiem opowiadać dowcipów. - Nieźle ci poszło.
Nie moja bajka.
Radzisz sobie na swój sposób.
Wolałabym z tobą pozablować.
Ona zna to słowo. Należy do rodziny.
- Ty mnie go nauczyłeś. - Wiem.
Pam, ucałuj ode mnie swoje córki i ich przyjaciół.
- Jasne. - Siebie i twoją mamę też.
Kocham cię, do zobaczenia.
Pa!
Kochamy cię, Pam.
- Dziękuję. - Kocham was.
- Wyłączcie się. Ja nie umiem. - Dobra.
Machaj bez końca.
- Pa. - Pa.
Pokażę wam coś jeszcze, ale tylko jeśli lubicie spektakularne widoki.
Może najlepsze w Santiago jest jego położenie u podnóża Andów.
To tylko godzina drogi od centrum miasta.
To nasz ostatni dzień.
Spotkamy się z naszymi nowymi przyjaciółmi.
- Hola! - Hej!
Cześć, Phil.
Co u ciebie? Cześć.
Zaproszono nas do tego wspaniałego miejsca.
Należy do znajomej naszej współpracowniczki.
Cześć.
Przyniosę ci kieliszek.
Phil, jak się masz?
Co to za dziecko?
To nasza córka Mia. Teraz śpi.
Wcale się nie dziwię. Ja też lubię spać.
- Jak leci? - Świetnie.
Fajna czapeczka. Naprawdę.
- Trzymaj. - Gracias. Salud.
Dzięki za wizytę.
Na zdrowie. Dziękuję.
Kocham was wszystkich.
I ten widok.
Nigdy nie byłem na grillu w tak spektakularnym miejscu.
Dziś wszyscy moi znajomi szefowie się zbiorą
i wraz z innym szefem, Paolo, przygotują prawdziwą ucztę.
To bardzo lekki posiłek wegetariański, prawda?
To nie koniec.
- Wiem. - Paolo!
Paolo!
- Już dobrze. - Ale to piękne.
Bardzo chilijskie danie.
Kręcicie to? Co za uczta.
Szaleństwo.
- Jest tego więcej! - To nie wszystko.
Cześć, króliku.
Wpadaj częściej, żebyśmy mogli znów zjeść taką kolację.
- Tak? - Już tęsknimy.
Już wiem, czemu mnie lubią. Dlatego, że nie jedzą tak codziennie.
Tak.
Będziemy tęsknić.
Kolejne danie.
Cześć.
- Smakuje ci awokado? - Tak, pyszne.
Jedzenie jest wyjątkowe. Otoczenie również.
A przede wszystkim wyjątkowi są ludzie.
Jestem szczęściarzem. Dziękuję.
Cieszę się, że odkryłem Chile,
zwłaszcza w czasie, gdy kraj odkrywa siebie na nowo.
Na każdym kroku czuć tu nadzieję.
W każdym człowieku. Bardzo mnie to cieszy.
Być może nauczymy się czegoś od Chile.
Dobra robota, Chile.
Na zdrowie.
Następnym razem u mnie.
Nie ma sprawy!
Zostaw miejsce na deser.
Co?
Napisy: Tomasz Suchoń