BİR NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
Asla gidemeyeceğimi düşündüğüm yerler vardı.
İşte bir tanesi.
And Dağları.
Tamam, bu iyi, değil mi? Çektik mi?
Biri beni almaya geliyor mu?
Kimse var mı?
Üşüyorum.
Mutlu, aç bir adam
Dolaşıyor dere tepe demeden dünyayı
Anlamaya çalışıyor
Makarna, domuz, tavuk ve kuzu eti sanatını
Size arabayla gelecek
Size uçarak gelecek
Sizin için şarkı söyleyip
Sizin için dans edecek
Sizinle gülecek
Ve sizinle ağlayacak
Karşılığında istediği bir şey var Birileri doyursun, birileri doyursun
Birileri
Birileri doyursun Phil'i
Birileri doyursun onu hemen
SANTIAGO
Santiago, Şili.
Egzotik gibi, değil mi? Bence öyle. Bu yüzden gelmek istedim zaten.
Ne bekleyeceğimi bilmiyordum.
Şili hakkında pek bir şey bilmiyorum.
Yaşadığım yerde çok fazla Şili restoranı yok.
O yüzden yemekleri de pek bilmiyordum.
Şili, Güney Amerika'nın batısında,
And Dağları ile Pasifik Okyanusu arasında yer alan
uzun, ince bir ülke.
Santiago da 5,6 milyon nüfusuyla ülkenin başkenti.
Ülkeyi gezmenin de tam zamanı.
Şilililer, ülkelerinde büyük değişiklikler yapıyor.
Bunu her gittiğiniz yerde görüyorsunuz.
Çok fazla sokak sanatı var.
Eskiyle yeninin harika bir karışımı.
Gerçi bunlardan da çok görüyorsunuz.
Sánguche turuna çıkıyoruz.
Sánguche'nin anlamını söylememe gerek var mı?
İlk durağımız Antigua Fuente.
Merhaba!
Isidora Díaz adında harika bir yemek yazarıyla buluşacağım.
Şili'ye ve dünyada en sevdiğim yere hoş geldiniz.
Burası benim de en sevdiğim yer olabilir
çünkü sánguche dünyada en sevdiğim yemeklerden biri.
En iyisidir.
Tüm ülkeyi birleştiren şey sandviçtir.
Ulusal yemeğiniz, değil mi?
Öyle. Hepimiz bayılırız.
Amerika'da sevildiğini sanırdım ama buradaki sevgi bambaşka.
Tanrım, bayıldım.
Başım dertte mi?
Hayatın değişecek.
Sanırım bir tabağa daha ihtiyacım var.
Yok, her biri için birer tane.
Ne? Paylaşmayacak mıyız?
Hayır, bu Şili sandviç kültürünün kurallarından biridir.
Paylaşılmaz mı?
Paylaşılmaz.
İlk gelen sandviç devasaydı.
Bir tür hamburger. Domuz ve dana eti karışımı.
Üstünde de lahana turşusu var. Bu benim için yeni bir şey.
-Bekle. -Sağ ol.
-Bunu nasıl elime alacağım? -Almayacaksın.
-Çatal bıçakla yiyoruz. -Öyle mi?
-Tamam. -Pekala.
Etraf batacak ama bunu kabullenmelisin.
Burası Güney Amerika.
Ben Kuzey Amerika'da da batırıyorum.
Şuna bakın millet!
Üstünde sos, avokado ve bir sürü şey daha vardı.
Her burgerde bir kutu mayonez var tabii.
Gördüğün gibi,
Şili'de mayonez çeşni değil, malzeme.
Evet.
-Evet, anlıyorum. -Değil mi?
Vay canına. Çok güzel.
Tamam, şimdi
çok Amerikan tarzı bir şey yapıp elimle yiyeceğim.
Ye lütfen ama dağılacaktır.
Malzemeler düşecektir.
Belki insanlar sana buralı değilmişsin gibi bakacak
çünkü kimse bunu elleriyle yemez. Üzgünüm.
-Yabancıymışım gibi mi bakacaklar? -Cesur olduğunu düşünecekler.
-Cesur mu? -Evet.
-Doğru. -Evet.
Antigua Fuente , hem şehrin hem de eşitsizliğe karşı
2019'da başlayıp tüm ülkeyi sarsan büyük protestoların
tam merkezi.
Burası protestoların merkeziydi.
-Santiago'nun tam merkezindeyiz. -Öyle.
Burada 3 milyon kişilik büyük bir protesto vardı.
Tam bir devrim sayılmasa da…
-Bence tam bir devrimdi. -Gerçekten mi?
Evet. Eşitsizliğe karşı halkın tüm öfkesi
bir anda patlamış gibiydi.
Bu, ülkenin her yerinde oldu
ama asıl gösteriler buradaydı.
-Sonra işler değişti mi? -Evet.
Yeni bir anayasa hazırlanıyor.
-Evet. -Cinsiyet eşitliğini savunan ilk anayasa.
Ayrıca tüm azınlık halklar temsil ediliyor.
-Bu beni duygulandırıyor çünku benim için -Anlıyorum.
burası artık farklı bir ülke.
Bugün bir şey olduğunu duydum.
-Şili'de eş cinsel evlilik yasal olmuş. -Evet, biliyorum! Şerefe!
-Salud. -Çok sevindim.
-Olması gerektiği gibi. -Evet.
-Beni iki yere daha götürüyorsun. -Evet.
Hızımı ayarlayamıyorum. Bu bir sorun.
-Burası neresi? -Burası Et Paketleme Bölgesi.
Et Paketleme Bölgesi mi?
Kendime biraz et paketleyeyim bari.
-Vay canına. -Evet.
Domuz et dolu şu küvete bakın.
Bu birinin rüyası gibi. Belki benimkidir.
Gerçi asıl aksiyon burada. Izgara ve buharda pişirme…
Hem de aynı anda.
Dışı çıtır çıtır, içi yumuşak oluyor. İnanılmaz.
Bunu buhar odalarına koymalılar.
Vay canına.
-İşte bu! Sen Jaime misin? -Evet.
Jaime, seni sevdim. Düşünme şeklin güzel.
-Aman tanrım. -Ne?
Sen "Tanrım" diyorsun, ben ne demeliyim?
-Bu mayonez. -Evet.
-Bu, başlangıç. -Bu mu?
Bu gerçekten harika.
Doktor değilim ama belki beş kaşık mayonez yemesek mi?
Bu ülke delirmiş olabilir.
Evet. Gerçekten deliyiz, doğru.
Tadı kötü demiyorum. Tadı çok güzel.
Sizi kolluyorum sadece.
Bir sürü avokadoları var. Avokado da kalp dostudur.
Tamam.
-Dengeleyecek. -Öyle olsun bakalım.
Babana gel bakayım.
Böyle bir sandviçte katmanları kesmelisin.
Tek lokmada yemeye çalıştım ama olmadı.
-Olmaz. -Çok şey var.
-Bu delilik. -Öyle.
-İyi ama. -Evet.
-Vay canına! -Değil mi?
Bu domuz rostosu harika.
Evet, bu sandviç aslında kahvaltı için.
-Ne? -Çünkü burası sabah 6'da açılıyor.
-Nasıl ölmüyorsunuz? -Haklısın.
Burası Santiago'da en sevdiğim mahallelerden biri.
Barrio Lastarria.
Burada Liguria adında muhteşem bir restoran var.
Şu manzaraya bak.
Yetişkinlerin odasına girmeye hak kazandık gibi.
Yetişkinlerin odasında da yetişkin içecekleri var.
-Şerefe. -Şerefe.
Çok eğlenceli.
-Selam. -Merhaba!
-Selam Phil. -Selam.
Bir şeyler yemelisin yoksa sarhoş olacaksın.
Haklısın.
-Çok güzel. Şuna bakın. -Kızarmış balıklı sandviç.
Balığa ihtiyacım var.
Bu domatesli, soğanlı ve kişnişli bir churrasco marino.
Evet. Ve en sevdiğin çeşni.
Çeşni değil, malzeme.
Nasıl çeşni dersin?
-Bugün çok sandviç yedim. -Sandviç için…
-Evet? -…bir azizimiz bile var.
-Gerçekten mi? -San Guchito.
Aziz Guchito gibi.
-Benim azizim olabilir. -Ne zaman sandviç yesek…
-Evet. Ona teşekkür ediyoruz. -…San Guchito'ya dua ederiz.
Teşekkürler San Guchito. Yiyorum artık. Vay canına.
Ağır bir balıklı sandviç. Hadi bakalım. Vay be.
Bu muhteşem.
Bu gizli bir sandviç sayılır.
Santiago'da bunu yiyebileceğin tek yer Liguria.
-Gerçekten mi? -Çok da ünlü. Çok satıyorlar.
Vay canına. Bu şimdiye kadar yediğim en iyi balıklı sandviç sanırım.
Portland, Oregon'da yediğim de
çok iyiydi. Bu da onun kadar iyi. Sadece biraz farklı.
Bayıldım.
-Harika. -Bayıldım.
Çok iyi.
Buraya gelme sebebi.
"Nereye gidiyorsun?" "Santiago'ya." "Neden?" "Balıklı sandviç için."
Gerçi burada sadece sandviç yok.
Bugün şef Rudolfo Guzman'la tanışacağım. Borago'nun şefi.
Borago, dünyanın en iyi 50 restoranı arasında gösteriliyor
ve burada, Santiago'da. Tabii ki gidiyorum.
Hakkında bir sürü şey okudum. Aman! Bu da kim?
Buna "Kuzuş" diyoruz.
Patagonya'da kuzuyla ilgili geleneklerimiz vardır.
Bu şekilde eti
14 saat pişiriyoruz.
Vay canına.
Şu mekanizmaya bakın.
İyi bir cihaz. Belki Richard üzerinde kullanırım.
Ne kadar güzel.
-Evet. -Vay canına.
Kuyruğun altındaki tencereye
tüm yağlar damlıyor.
Evet.
Hayvanın derisini de yağıyla kaplıyoruz.
Çeşni falan yok. Tuz bile yok.
Dalıyorsun bakıyorum.
-Evet. -Tamam.
Bu kadar sulu olması inanılmaz.
Bu, aslında bir av hayvanıdır.
-Öyle mi? -Evet. O yüzde 14 saat pişiriyoruz.
O sert et tadı gitsin diye.
Vay canına.
Çok özeldir.
Bunu yemenin en iyi yolu bu.
Size bu kuzunun tadını tarif etmek istiyorum.
Şili'ye taşınacağım.
Bu delilik.
-Şu adama da verir misin? -Tabii ki.
Vay be!
Barbekü meraklıları
burada bir şeyler öğrenebilir.
-Delice. -Değil mi?
Tanrım!
Kuzum yani.
İçeri giriyoruz ama yemek salonuna, ya da mutfağa gitmiyoruz.
Burası, Rodolfo'nun laboratuvarı.
Ekibi menüyü burada oluşturuyor.
Menüdeki çoğu şey, Şili'nin yerli halkı Mapuçe'lerin
malzemelerini temel alıyor.
Uzaylı otopsisine hoş geldiniz.
Aynen öyle.
Bu? Bu ne?
-Kalp mi? -Evet, şey…
-Şey… -Ne oluyor?
Bu, collofe veya cochayuyo dediğimiz dev bir
deniz yosunu.
Normalde deniz yosununun kökü yoktur
ama bunun bir kökü var.
Deniz yosunu, bu baş kısmından büyüyüp yetişiyor.
Uzunluğu da beş metreyi buluyor.
Biz de kızartıyoruz.
Böylece sen de
tadına bakabilirsin.
Vay canına!
Evet.
Bu dünyadaki tek petekli deniz yosunu.
-Petekli mi? -Dokusu o yüzden böyle.
Deniz yosunu tadı yok gibi. Tadı harika bir atıştırmalık gibi.
Çok özeldir.
Hiç böyle bir şey yememiştim.
Rodolfo'nun ekibi bu yenilebilir hazineleri bulmak için dağları, çölü
ve kıyıları tarayan avcılarla çalışıyor.
Restoranı açtığımızda toprağımızı hiç tanımıyorduk.
Düşünürsen, en az yüzde 80'imizde Mapuça kanı var.
Yani gerçek Şili yemeklerinde yöresel malzemeler olmalı.
-Evet. -Bu bizim için çok heyecan verici.
Yani sadece bir şef değil, bir tarihçi de olmalısın.
Aynen öyle.
Artık yavaş yavaş bu malzemeleri
ve olasılıkları keşfetmeye başladık.
-Sana çok özel bir şey göstereyim. -Vay canına.
Bunu bir Mapuçe topluluğundan öğrendim.
Bunlara kaya bitkileri diyoruz.
Çilek gibi kokuyor,
tadı çilek gibi ama tuzlu.
Tadına bak lütfen.
Bayılıyorum.
Bu harika. Tadı neredeyse çilek gibi.
Aynen öyle.
Ama öyle değil.
Evet!
-Bir de şuna bak. -Tamam.
Bunlara pikokoro diyoruz.
Görebiliyor musun? Yaşıyorlar.
-İçerideki küçük tipi görüyor musun? -Evet, yumuşakça gibi.
Aynen öyle.
Bu en hassas etlerden biridir.
-Bir ısırık almanı istiyorum. -Vay canına.
Dokusu çok zariftir.
Evet, dünyanın en güzel ıstakozu gibi.
Evet.
Hadi.
Buna da piure diyoruz.
Çok eski bir deniz ürünüdür.
Burada biraz piure hakkında konuşmalıyım.
Piure, hastalıklı mercana benziyor.
Şuna bak.
Kesip açıyor ve içinden çıkardığı şey
muhtemelen bu şeyin hâlâ atan kalbi.
-Ne? -Şuna bak.
Şu harika şeye bak.
Bana bir parça veriyor. Bakmam için.
Ne kadar büyük olduğu belli.
Ben de hepsini ağzıma atıyorum.
Neden? Çünkü aptalın tekiyim.
Bu insanı gerçekten uyandırıyor.
Anlamadığım şey, şeflerin o küçük parçayı sadece
daha iyi yemeklerde çeşni olarak kullandıklarıydı.
Çok az kullanmalısın.
Tadı çok yoğun.
Suratına yumruk yemek gibi.
-Yüze yumruk yemek gibi, evet. -Evet.
Uzanıp kusacağımı bilmiyordum.
Vay canına.
Yatıp sonra yine kusacağımı da.
Çok tuzlu, değil mi?
Evet.
Biraz deniz kestanesi tadı da alıyorum.
Çözemediğim bir tat daha var.
Harika, değil mi?
Yani, şey…
Nasıl anlatsam?
Daha önce ağzına hiç atmadığın bir şeyin tadı olur ya. Öyle.
Tam olarak öyle.
Evet, kesinlikle.
Bir daha asla.
Bazı malzemeler benim için ne kadar yeni ve sarsıcı olursa olsun
Rodolfo'nun muhteşem yemekleri sizi yoldan çıkaracak. Şuna bakın.
Phil, bu bizim ünlü crudo geleneğimiz.
Çiğ et.
-Tamam. -Bu, bize özgü bir crudo.
Her tarafında yabani yonca var.
İçinde de Patagonya'dan
michai adına yabani bir meyve var.
-Tamam. -Böyle tutuyorsun.
-Ellerinle yiyorsun. -Ne?
Harika carpaccio ve biraz meyve karışımı gibi.
-Hiç tatlı değil. -Evet, hiç tatlı değil.
Yoncanın bu kadar lezzetli olacağını düşünmezdim.
Bir tane daha geliyor.
-Bir tane daha mı? -Evet.
Bu da mariscal. Çiçek yapraklarıyla kaplı,
iki ay bekledikten sonra bal kabağı içinde servis ediliyor.
-Küf mü bu? -Evet.
Normalde bana çürük meyve yedirmek zor iştir.
Şuna bakın.
Vay canına, tadı harika bir peynir gibi.
Evet.
Bir de bu buzlu brûlée var. Şun bakın!
Atacama Çölü'nün yükseklerinde yetişen bitkilerden yapılmış.
Crème brûlée gibi ısıtman gerekiyor.
Bitkiler çok acıdır.
Bu dondurmalı sandviçin içindeki bitkiler her yıl olmaz
çünkü yetişmeleri için Atacama Çölü'nde yağmur yağmalı.
Buna Yılın Gülü Dondurmalı Sandviç diyoruz.
-Yılın Gülü mü? -Evet.
Karım Monica, gül aromalı her şeye bayılır.
Zavallı Monica.
Şef Carolina Bazán ve ortağı
Rosario Onetto'nun işlettiği Ambrosia Bistro'da öğle yemeği yiyeceğim.
Memnun oldum.
Ben de.
Carolina, Güney Amerika'nın En İyi Kadın Şefi. Rosario da şarap şefi.
Pét-Nat, Pétillant Naturel içiyoruz.
-Sen şarap şefisin, değil mi? -Evet.
-Müşterilerle de ilgileniyorsun. -Evet.
Ayrıca mutfaktasın da.
Neredeyse mutfaktayım.
Evet. Orijinal Ambrosia,
Latin Amerika'daki en iyi 50 restorandan biriydi.
-Evet. -Evet.
Ama şimdi bu bistro sanırım daha sıradan bir versiyonu.
Aynı yemek fikrini korumaya çalıştık.
-Evet. -Daha rahat bir tarz ile tabii.
Açık mutfak istedim.
Seni sosyal olmaya zorluyor.
Sosyal hayatımız yok bizim. Sosyal hayatımız bu işte.
-Anladım. -Dürüst olalım.
Bizi göreceksen buraya gel.
Benim sosyal hayatım da bu.
Tamam.
-Şerefe. -Bu iyiydi.
-Sosyal hayat yok. -Birbirimize yardım ediyoruz.
Küçük bir deniz ürünüyle başlayacağız.
Bunların bazılarını biliyorum.
-Olamaz! -Evet.
Yeni düşmanım piure çıktı.
Biraz suskunlaştım
çünkü düşünmek bile beni sersemletiyor.
Canavar bu. Bu, piure.
-Bilmez miyim? -Deniz ürünüdür.
Bana
"Doğru yememişsin. Böyle yemelisin." dediler.
Umarım bu sefer biraz daha seversin.
Diğer şeylerin yanına
-Evet. -birazcık koyuyorsun.
Evet.
-Şerefe! -Şerefe!
Hayır, bence…
Evet, tadı tanıdım.
-Piure'yi mi? -Evet, içinde.
Güzel ama belki daha fazla piure yemesem de olur.
Akşamdan kalma değilsem
bunu tek olarak yemem.
Pekâlâ. Bir şeyler denemek için geldim.
Dünyanın her yerinde çalıştın ama Santiago'ya dönmek istedin.
Dönmeye karar verdiğimizde
mutfak sanatlarının daha yeni başladığını düşündük.
-Çok fazla restoran yoktu. -Öyle mi?
Hayır ama şimdi
yurt dışında okuyan ya da çalışan birçok şef geri dönüyor.
-Evet. -Oradaki nüfuzları da geliyor tabii.
Bir şeye başlamak heyecan verici.
-Fransa'da kalsaydık… -Sıradan bir restoran olurdunuz.
-Ama burada özel bir restoransınız. -Evet.
Üstelik öncüsünüz.
Burada öncülük,
turistleri Şilililerin sevdiği güçlü tatlarla tanıştırmak demek.
Bir de yerlilerin genelde yemedikleri şeyleri denemelerini sağlamak tabii.
Sarımsaklı, sütsüz, karidesli gazpacho.
Çok severim.
Teşekkür ederim.
Bu ajo blanco, yani beyaz sarımsak.
ama menüye "beyaz gazpacho" yazdık
çünkü buradaki insanların sarımsağa alerjileri oluyor.
-Hadi canım. -Hayır ama…
-Favorimdir. -…pek sevmezler.
Çok baskın bir tat gibi gelir.
Denemelerini sağlamak kolay değil mi?
Gerçekten iyice tavsiye etmelisin.
Ben ederim.
Teşekkürler Phil.
Çok iyi. Herkes beğenecek.
Evet.
-Onaylandı! -Onaylı!
Şuna bakın.
Barda oturunca paranın karşılığını aldığın yer
burası, değil mi?
-Evet. -Şov burada.
-Bu ne tür bir balık? -Lisa.
Bu bir tür…
Lisa, bir tür tekir.
-Tekir mi? -Çok severim.
Bademli, kahverengi tereyağı.
Bu biraz daha Fransız tarzı.
-Bu, kızarmış karnabahar. -Kızarmış mı?
Çok güzel.
Babana gel.
Pekâlâ, önce sen al
çünkü hareket ettirirsem mahvederim.
-Paylaşabiliriz. -Bu, eski bir numaradır.
"İstediğin kadar al. "O kadar mı aldın? Kalanı benim!"
Vay canına.
Bu inanılmaz.
Üstte çiğ saşimiden altta pişmiş olanlara kadar
her şey var. Hepsi tek bir ısırıkta.
Çok mükemmeliyetçidir.
Anlıyorum.
Burası çok özel bir yer. İkinizle tanıştığıma da çok memnun oldum.
-Bu… -Harika.
-Çok iyi. -Ben de seninle tanışmaya bayıldım.
Sizinle de.
Onları boş ver.
Santiago'nun en güzel yanlarından biri de sanat ve kültür ortamı.
Birçok müze ve tiyatro var.
Bu tiyatro 165 yıllık.
Sahneden atıldım gibi görünüyor,
o yüzden Museo Bellas Artes'e gidiyorum.
Burası Latin Amerika'daki ilk sanat müzesi.
Bugün, Şili'nin sahil şeridinde bir buçuk saatlik bir yolculukla
Valparaiso adında büyülü, küçük bir kasabaya gidiyoruz.
Küçük dolambaçlı sokakları, renkli mimarisiyle çok güzel.
Ayrıca şu manzaraya bakın millet!
Yemek fotoğrafçısı ve yapımcı Natalia Elis'le buluşacağım.
Favori restoranlarından birinde yemek yiyeceğiz.
Maria Maria!
Evet, Maria Maria.
-Tamam. -Burası restoranın yeni yeri.
Şu masa iyi gibi.
-Teşekkürler. -Teşekkürler!
Şu çocuğa bak!
-Çok tatlı! -Köpüşe bak!
Ne kadar güzel. Yarı köpek, yarı aslan gibi.
Beni yemek için bekliyor.
Natalia buralı değil
ama tam bir Valparaiso hayranı.
Valparaiso sihirli bir şehir.
Burayı seviyorum.
Bohem bir havası var…
-Öyle bir his veriyor. -Evet.
Baktığın her yerde güzel sokak sanatı var.
Hipnotize edici.
Neler gelmiş!
Bu patlıcanlı. Kruvasan da ev yapımı.
Gerçekten ellerinle mi yiyeceksin?
Yapabilir miyim? Dün sánguche restoranında
ellerimle yersem Amerikalı gibi görüneceğimi söylediler.
Taze ve leziz.
Patlıcan çok güzel ve içinde biraz peynir de var.
Ve tabii bir kavanoz mayonez.
Gerçekten çok güzel ama.
Bu sandviçe bayılıyorum. En sevdiğim bu.
Hepsini bu fırın yapıyor, değil mi?
Dikkatli ol!
Yokuş aşağı Arnavut kaldırımında gidiyor. Kendini öldürebilir.
Çok lezzetli ama sanırım bir süre sandviçe ara vereceğim.
Yaşasın!
Ayrıca Maria Maria, tatlılarıyla ünlü.
Bunlar tuzlu karamel ve fıstıklı çikolatalı kurabiyeler.
Bunun adı şeydi…
Alfajor.
Evet.
Bunlar da manjar ve dulce de leche
kremalı berline.
-İkisi de aynı mı? -Evet.
-Kavga etmeyin diye.
Kavga edecektim. Kavga edip kaybedecektim.
Elbette.
Bu kurabiyeler…
Meleklerin yaptığı Oreo gibi.
Bu ses kafamın dışında mı oluyor?
Bir kutu yiyebilirim.
-Ye lütfen. -Vay canına.
Şimdi sıra bu dulce de leche çöreğinde.
Vay canına, ağırmış!
Hayır, lütfen.
Bir buçuk kilo falan.
Hayatımda kaldırdığım en ağır donut bu.
-Yaralı Yüz'ü izlemiş miydin? -Evet.
Küçük dostuma merhaba de.
Vay canına.
Güzel mi?
Çok güzel.
Hayat güzel.
Yeni pantolona ihtiyacım olacak.
Köpeğimin fotoğrafını göstereyim mi?
İyi cevaptı.
Size bir tavsiye: Valparaiso'da bir günden fazla kalın.
Santiago'ya dönme vaktim geldi.
Yeni bir yere gittiğimde oraya yukarıdan bakmayı severim.
Neyse ki
Güney Amerika'nın en yüksek binası Santiago'da.
Burası Gran Torre Santiago.
Sky Costanera'nın en üst katına çıkıyoruz.
Güzel manzara.
Bugün, ollas comunes adında bir yere gideceğim.
Yaklaşık anlamı, "aşevi".
Komşuların komşuları beslediği
bir aşevi gibi.
Merhaba!
Selam Phil!
-Selam, nasılsın? -Ben Fernanda.
Selam Fernanda.
Merhaba, ben Isidora.
-Selam. -Fernanda'nın kardeşiyim.
-Merhaba. -Biz kardeşiz.
Ne güzel!
Isidora ve Fernanda, Por Todas adında bir vakıf işletiyor.
Bu vakıf, Santiago'daki bir dizi aşevine destek oluyor.
Alvaro Romero, şehirdeki benzer kuruluşlara
danışmanlık yapan ödüllü bir şef.
Por Todas tüm kadınları temsil ediyor
ve biz de bu aşevlerinin, yani Şili'deki
ollas communes'lerin başındaki
kadınlarla çalışarak
topluluk projeleri geliştiriyoruz. Gerçi asıl yıldızlar onlar.
-Evet! -Biz değiliz.
Yıldızlar onlar!
Salgın sırasında bazı günler 400 kişiyi doyurabiliyorlardı.
Bir günde mi?
-Bir günde. -Vay canına.
Yıldızları görelim.
Phil, bu Gloria. Bu topluluk merkezinin başkanı.
Bir tane daha var. Natalia.
Selam Natalia.
-Kahramanlarla tanışmayı seviyorum. -Evet. Bu da Violeta. Oyuncu.
Eğlenmek istediğinde
-Violeta'ya gidersin. -Violeta!
Evet!
Bugün komşuları için yahni yapıyorlar.
Kendi kaplarını mi getiriyorlar?
-Tupperware gibi. -Evet.
Tupperware'dekiler izliyorsa belki sana
daha fazla kap gönderirler.
Tabii ya!
Hadi Tupperware!
Daha fazla insan gelecek. Sen de…
Tamam.
-Selam! -Selam!
Senyor, sizin için. Bu da sizin için.
Çok teşekkürler.
Televizyon dünyasındaki herkese selam!
Hoşça kalın!
Bunu sevdim.
Oreo, tam Şili işi.
Dünyanın en iyi kurabiyesi. Bu ilk Oreo'n mu?
Güzel, değil mi?
Peki bunun adı ne?
Buna palomito diyoruz.
Palomito.
Hangisi daha iyi? Palomito mu Oreo mu?
Oreo.
Artık Amerikalısın.
-Nelson sen misin? -Sí.
Nelson!
-Biraz bekle. -Teşekkürler.
Oreo sever misin?
Palomito?
-Teşekkürler. -Tamam.
-Hoşça kal Nelson. -Görüşürüz Nelson.
Kapıdan içeri girdiğimde herkesin güzel yüzünü
ve ruhunu görüyorum.
Bu çok iyi hissettiriyor.
Bu senin kızın mı? Birlikte fotoğraf çekebilir miyiz?
Elbette.
Bu fikir, Santiago'da 70 yere yayılmış.
Isidora ve Fernanda'nın yaptıkları inanılmaz
çünkü olay sadece yemek değil.
İnsanların eğitim alabildiği teknolojik bir yerleri de var.
-Harika. -İnsanların hayali bu.
Yani bu bizim değil, onların projesi.
Amy Adams'ın buraya gelip bunu yapması güzel değil mi?
Por Todas'a bağış yapmak isterseniz bu bağlantıya gidin.
Bu arada binanın dışında da yediklerinizi eritebilirsiniz.
Yapabilir misin?
Yarışacağız. Hazır mısın?
Yeni arkadaşım Alvaro Romero beni iki arkadaşıyla yemeğe çıkarıyor.
Şef Gabriel Layera ve Benjamin Nast.
Bu hafta başında Benjamin'in yeri Demencia'da yemek yemiştim.
Meslektaşı Consuelo ile birlikte.
Bu Şili istiridyesi. Chonchi'den.
Vay canına!
Akşam yemeğinde ise için Gabriel'in restoranı La Calma'dayız.
Fırtına öncesi sessizlik gibi.
-Şerefe! -Şerefe!
-Salud. -Salud.
Sizinle olmayı seviyorum. Teşekkürler.
-Geldiğin için teşekkürler. -Şefler toplantısı resmen.
Hepsi arkadaş. Hem de çok iyi arkadaşlar.
Birlikte çok eğleniyorlar.
Sürekli pisco sour içiyorlar ve bugün de
farklı olmayacak.
Şuna bak!
Alvaro ve Benjamin , burada yemeden Şili mutfağını anlayamayacağınızı
iddia ediyor.
Şili'nin temsilcisi bu adam işte.
Bence burası gerçekten en iyisi.
Her midyeyi, okyanusun her ürününü pişiriyorlar.
Seni seviyorum.
Bunu biliyorum.
Dün gece birbirimizle kavga ediyorduk.
Hayır, ben etmiyordum.
Bu durumun Dalai Lama'sı benim.
Bazen gerçekten de kavga ediyoruz.
-Her aile gibi. -Burada farklı kişiliklerimiz var.
Ama birbirimizi çok seviyoruz. O yüzden buradayız.
-Bu tabaklar… -Açıklayayım.
İstiridyeler…
-Bunu bilmiyorum. -Bir tür deniz salyangozu.
-Deniz salyangozu. -30 çeşit deniz salyangozu var.
Elbette.
Çok güzel, değil mi?
Aynen öyle.
Hadi Phil.
-Hadi. -Bu bir meydan okuma.
-Benim için değil. Ben profesyonelim. -Öylesin.
Haklısın.
Tebrikler Phil.
İyi olması için biraz mayonez.
-Hep beraber. -Şerefe!
Şerefe!
İlk kez salyangozla kadeh kaldırıyorum.
Evet.
Bu, abalon. Biz buna loco diyoruz.
Deli yani.
Loco mevsimi olduğunda insanlar da gerçekten deliriyor.
Herkes loco yani.
-Yiyelim mi? -Tabii.
-Banıyor muyuz? -Öyle de olur ya da çiğ yiyebilirsin.
-Misket limonuyla. -Çok yumuşak.
-Harika. -Ve harika.
-Delilik bu. -Bu delilik.
Loco işte.
-Loco! -Loco!
Evet.
Amerika'da deniz kulağı,
yani abalon,
lastik bant kıvamında oluyor.
Sence orada yediklerimiz kötü mü hazırlanmış?
Yoksa abalon mu kötü?
Farklı bir pişirme tarzı.
Yemek yanlış pişirilirse
hiç yiyemezsin.
Kurtaramaz mısın?
Hayır.
Kurtaramazsın, yiyemezsin.
Şefin öyle bir gücü var.
Şef sana hayatının en güzel anını da en kötü anını da yaşatabilir.
Öyle bir gücü var.
Ya da birkaç kötü gün.
Aynen.
-Evet, birden çok, doğru. -Evet.
-Merhaba. -Merhaba.
O ne öyle?
Bu, piure.
-Benim düşmanım yani. -Evet.
Bu artık dalga geçmek gibi oldu.
Arkadaşın olmaya çalışacağım, tamam mı?
-Tamam. -Odaklan.
-Kendini buna hazırla. -Peki.
Hazırlan yani. Buna mariscal diyoruz.
Ceviche tarzı. Limon suyu, istiridye suyu var.
Zeytinyağı, soğan…
-Fikrini değiştirecek. -Korkma Phil.
Tamam. Kendimi rehabilitasyonda gibi hissediyorum.
İyi şanslar.
Patlama.
-Tonla limon, sarımsak ve soğan… -Salata bu.
Piure tadı çok güçlüdür. Üstüne daha güçlü şeyler koymalısın.
Surata yumruk yemek gibi.
Birini yumruklamak istiyorum.
Richard nerede?
Bir sürü deniz canlısı.
Dünyanın en iyileri ve daha önce hiç görmediğiniz şeyler.
Ama deniz kestanesi hayranıysanız…
-Vay canına! -Boyutuna bakın!
Millet!
Sadece çok iyi değil, çok da büyük.
-Şili'ye hoş geldin Phil. -Evet!
-Bu çok güzel. -Daha büyüğünü görmedim. Gerçekten.
Tadı ve dokusu da…
Bu delice bir lüks.
Cennet.
Hey, Google. Pam Adlon'ı ara.
Millet, Phil amcanız arıyor!
Selam! Merhaba.
-Phil amca! -Selam tatlım. Nasılsın?
-İyiyim, sen nasılsın? -Ne kadar iyi görünüyorsun.
Başka kim var orada?
Bakın, Phil amca!
-Selam! -Lizzy ve Jack.
Bu da Luke, Rocky'nin erkek arkadaşı.
-Onu seviyoruz. -Aileye hoş geldin.
-Bu da Kathy. -Selam Kathy.
Tahmin et ne getirdi.
İşte bu.
Evet, herkes sever. Ne güzel bir afiş.
Canlı yayında mıyız?
Canlı yayındayız. Dünyanın her yerindesin, Netflix'tesin.
Tanrım. Çocuklar, televizyondayım.
Hem de Phil Rosenthal'la.
Seni gördüğüme çok sevindim.
Ben de öyle.
Seninle gurur duyuyorum. Favori dizin olan Better Things'in
5. sezonu bitti.
Sağ ol. Somebody Feed Phil de benim favori dizim.
İşte gösteri dünyası böyle bir şey. Baksanıza.
İngiltere'de çekimleri bir ay önce falan bitirdik.
Şimdi post prodüksiyon aşamasındayız. İçeriğimiz harika.
Bizim de! Süperiz!
Hiç Şili empanadası yedin mi?
Tanrım.
-Jambon ve peynir gibi. -Tanrım.
Burger verin bana.
Empanadas Paola, Los Angeles Apple Pan'la tanış.
Peynirli Hickory bebeğim!
Phil, şehvetli bir şekilde ısır.
-Seksi olsun. -Hazır mısın?
Yeterince seksi mi?
Monica'yı bağlayın.
Anladığımı söyle ona.
Bu nasıl oldu?
Nasıl?
Zeki ve komik insanlardan Max için bir fıkra istediğimiz
bölüme geldik.
Tanrım.
-Ben fıkra anlatmayı hiç beceremem. -Yaparsın.
Lütfen beni affet çünkü mahvedeceğim.
-Ne giriş ama. -Hadi bakalım.
-Evet. -Tüm olayım giriş Phil.
Bunu biliyorsun.
Yaşlı Bay Rosenthal ölüm döşeğindeymiş
ve neredeyse ölmek üzereymiş.
Birden burnuna bir koku gelmiş.
Dönüp odasının kapısına bakmış.
Torununun geçtiğini görmüş.
"Buraya gel evlat" demiş.
"Bu güzel koku da ne? Annen yemek mi yaptı?"
"Bilmem ki." "Git bana bir tabak getir." demiş.
"Fazla vaktim kalmadı."
Torunu aşağıya koşmuş, birkaç dakika sonra
eli boş bir şekilde geri gelmiş.
Büyükbabası "Evladım,
tabağım nerede? Et nerede?" diye sormuş.
Torunu da "Annem cenazeden sonra yesin dedi." demiş.
İşte bu! Harika bir fıkra.
Çok iyiydi.
-Sevdiğim bir fıkra daha var. -Anlat.
Garson, Yahudi annelerin oturduğu masaya gelip şöyle demiş:
"İyi misiniz hanımlar? Doğru olan bir şey var mı?
Kahretsin.
Lanet olsun!
-Fıkra anlatamıyorum işte. -Çok iyisin yahu.
Benim olayım değil.
Kendini engelliyorsun asıl.
Seninle geyik yapmayı tercih ederim.
Geyik lafını biliyor. İşte bu aile.
-Senden öğrendim. -Biliyorum.
Pam, kızlarını ve tüm arkadaşlarını benim için öp.
-Tamam. -Kendini öp, anneni öp.
Seni seviyorum, yakında görüşürüz.
Hoşça kal!
Seni seviyoruz Pam.
-Teşekkürler. -Seni seviyorum.
-Siz kapatın. Ben bilmiyorum. -Tamam.
Sonsuza dek el salla.
-Hoşça kal! -Hoşça kal.
Muhteşem şeyleri seviyorsanız görmenizi istediğim bir şey daha var.
Belki de Santiago'nun en iyi yanı şehrin etrafının
And Dağları'yla çevrili olması.
Burası şehre sadece bir saat uzaklıkta.
Son günümüz.
Tüm dostlarımızla buluşma ayarladık.
-Selam! -Hey!
Selam Phil!
Nasılsın? Selam!
Bu harika yere davet edildiğimiz için şanslıydık.
Burası rehberimizin dostu Cata'ya ait.
Selam!
Bardağın yok, getireyim
-Evet. -Phil, nasılsın?
Bu kim? Çocuk getirmişsin.
Bu kızımız Mia. Uyuyor.
Onu çok iyi anlıyorum. Ben de uyumayı severim.
-Nasılsın Phil? -Çok iyi.
Şapkanı beğendim, çok tatlı.
Evet, çok tatlı.
-Al bakalım. Şerefe. -Teşekkürler. Salud.
İyi ki Şili'ye geldin.
Çok teşekkürler.
Sizi seviyorum. Herkesle olmayı seviyorum.
Manzara.
Hiç bu kadar muhteşem manzaralı bir barbeküye gitmemiştim.
Bugün tüm şefler buluşuyor
ve ziyafeti başka bir şef olan Paolo hazırlıyor.
Bu çok hafif bir vejetaryen yemek, değil mi?
Bekle daha.
-Biliyorum. -Paolo!
Paolo!
-Pekâlâ millet. -Tamam. Çok güzel. Vay canına.
Tam bir Şili yemeği.
Çekiyor musunuz? Tam ziyafet bu!
Bu çılgınca.
-Evet, dahası da mı var? -Dahası da var.
Selam tavşan.
Vay canına!
Bence daha sık gelmelisin, böylece bu yemeği tekrar yiyebiliriz.
-Öyle mi? -Seni özleyeceğiz.
Şimdi beni neden sevdiklerini biliyorum çünkü her gün böyle yemiyorlar.
Evet.
Seni özleyeceğiz.
-Daha da geldi. -Selam "daha"!
-Avokadoyu beğendin mi? -Evet, çok.
Yemekler olağanüstü. Ortam olağanüstü
ve en önemlisi, insanlar olağanüstü.
Kendimi çok şanslı hissediyorum. Teşekkürler.
Şili'yi keşfettiğim için çok mutluyum.
Özellikle de Şili'nin kendini yeniden keşfettiği bu önemli dönemde.
Çünkü gittiğiniz her yerde, tanıştığınız herkeste umudu,
heyecanı hissediyorsunuz.
Bu beni çok mutlu ediyor.
Belki hepimiz Şili'den bir şeyler öğrenebiliriz.
Tebrikler Şili.
-Şerefe! -Şerefe!
Bir sonrakini benim evimde yapıyoruz.
Tamam!
Tatlı için yer ayır.
Ne?
Alt yazı çevirmeni: Engin İlkiz