-Έτοιμοι; -Ναι. Τις θέσεις φτιάχνω.
-Εντάξει. -Εντάξει; Ήθελα να φροντίσω… Περίμενε.
Να βεβαιωθώ ότι γράφω.
Εντάξει, Φίλιπ. Πάμε.
Τσεκάρουμε το μικρόφωνο.
Τι έγινε εκεί;
Σοβαρά τώρα; Γεια σου.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα;
-Γράφουμε. -Πάμε.
-Γράφουμε; -Γράφει η κάμερα.
Πάμε.
ΕΡ
-Παρακαλώ; -Η οικία Ρόζενταλ;
Πήρα τον σωστό αριθμό;
-Μάζελ τοβ. -Γεια.
-Έχεις παγώσει. -Γεια.
-Αλήθεια; -Πάγωσες.
Όχι.
Πάγωσε. Δεν μπορεί να μιλήσει.
Μπορώ. Μ' ακούτε;
Δεν συγχρονίζεται ο ήχος με την εικόνα.
-Δεν συγχρονίζεται; -Όχι.
Περιμένετε μισό λεπτό. Θα σας ξαναπάρω, εντάξει;
-Τι; -Περιμένετε μισό λεπτό. Όλα καλά.
Γεια σου! Μισό λεπτό, σ' ακούμε;
-Μ' ακούτε; -Ναι.
-Τι κάνεις, Φίλιπ; -Σας σκουπίζω.
Είπαν ότι είστε βρόμικοι.
Η οθόνη, λέει. Εγώ λέω εσείς.
Δεν σ' ακούω.
-Γεια. -Γεια σας.
Γεια σου.
Μαμά, ο ήχος σου είναι πολύ δυνατά γιατί ακούς…
Στάσου. Όχι, το άλλο.
Μαξ, συνέχεια αυτό κάνεις.
Πες μας για την Ταϊλάνδη.
Η Μπανγκόκ είναι μια τεράστια πόλη με πολλή κίνηση και πολύ θορυβώδης
και υπέροχη… Είσαι καλά;
Μια χαρά. Συνέχισε.
Ξέρεις ότι γράφουμε, έτσι;
Αλήθεια;
-Μισό λεπτό. -Μισό λεπτό.
-Όχι, αυτό είναι το χαμηλό… -Περίμενε.
-Το έχουμε αναγάγει σε επιστήμη, έτσι; -Εντάξει.
ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ
Ένας άντρας γελαστός και πεινασμένος
Τον κόσμο να γυρίσει έχει βαλθεί
Να καταλάβει προσπαθεί
Τι τέχνη έχει το μακαρόνι Το χοιρινό και το αρνί
Θα σας έρθει οδικώς
Ή και αεροπορικώς
Θα τα πει τραγουδιστά
Ή λίγο χορευτικά
Μαζί σας θα γελάσει
Μαζί σας θα κλάψει
Μόνο μια χάρη σάς ζητά
Κάποιος να ταΐσει
Αν μπορεί κάποιος, παιδιά
Να ταΐσει τον Φιλ τελικά
Τώρα, ας τον ταΐσει κάποιος πια
ΧΕΛΕΝ & ΜΑΞ
Έτοιμοι; Ξεκινάμε.
Γεια.
Γεια σας.
Τι κάνεις;
Καλά. Εσείς πώς είστε σήμερα;
Εντάξει, κόσμε, ξέρω γιατί βλέπετε την εκπομπή.
Για να δείτε τα αληθινά αστέρια του Ταΐστε τον Φιλ.
Θα γυρίσουμε ένα ειδικό επεισόδιο για τη Χέλεν και τον Μαξ.
Το έμαθα. Πολύ χαίρομαι.
Πώς σου φαίνεται το Ισραήλ αυτήν τη φορά;
Ομολογώ ότι το λατρεύω.
Ακούτε τι γίνεται εδώ; Ακούστε.
Πουλιά;
Ακούστε.
-Δεν ακούω τίποτα. -Εγώ ακούω.
-Τι ακούς; -Πουλιά.
Μα τι πουλιά έχετε μες στο σπίτι σας;
Ίσως είναι απ' έξω.
Σίγουρα είναι απ' έξω.
Περνά ένας γονδολιέρης και τραγουδά.
Κάποιος περπατά στον δρόμο και τραγουδά;
Γονδολιέρης!
Οι δρόμοι είναι υδάτινοι.
-Μάλιστα, κατάλαβα. -Γιατί είμαι στη Βενετία.
Ξέρεις για την καλντεριμιτζού στη Βενετία;
Όχι.
Πνίγηκε.
Οπότε…
Καταλαβαίνεις γιατί έχετε τόση πλάκα κι οι δυο;
-Γι' αυτό το κάνουμε. -Μαζί.
Επειδή ήταν το πιο αγαπητό και, κατ' εμέ, καλύτερο κομμάτι της εκπομπής.
Αντέχουν τις βλακείες μου για να δουν εκείνους.
Μ' άρεσε που σε είδα να χορεύεις τανγκό. Ήταν το αγαπημένο μου.
Ό,τι πιο τρομακτικό έχω κάνει προς το παρόν.
Ήσουν καταπληκτικός.
-Ναι, αλλά χόρευες κάπως αδέξια. -Όχι δα.
Δεν ήταν αδέξιος.
Συνέχισε αυτό που κάνεις καλύτερα, στο χάρισμά σου να μιλάς.
-Ξέχνα τον χορό. -Όχι, μην τον ξεχνάς.
Τα πήγες πολύ καλά. Δεν συμφωνώ.
Καλά. Επειδή δεν ξέρει να χορεύει καλά.
-Τέλος πάντων. -Τέλος πάντων, περνάς καλά;
Όχι πια!
Τα ετερώνυμα έλκονται.
Μου άρεσε πολύ που ήταν τελείως αντίθετοι,
αλλά υπήρχε μια…
Η Χέλεν πάντα γελούσε με όλα αυτά.
Όντως επικοινωνούμε. Είναι 50-50.
Αυτή μόνο μιλάει, εγώ μόνο ακούω.
Ναι, αυτό είναι.
Μην τον πιστεύετε. Δεν ακούει.
Ποτέ δεν κατάλαβα αν προσπαθούσαν να βγάλουν γέλιο
ή αν ήταν ξεκαρδιστικοί πάντα.
Και τα δύο.
Η μητέρα μου δεν προσπαθούσε ιδιαίτερα
κι ο πατέρας προσπαθούσε και τα κατάφερνε
και ενίοτε αποτύγχανε κι ενίοτε δεν το καταλάβαινε.
-Ναι. -Όλα αυτά μαζί.
Μπαμπά, ανάβεις τα φώτα στην πλευρά σου στο κρεβάτι;
Θέλουν αναμμένα τα φωτάκια πίσω σου.
Ο μπαμπάς είναι στο φυσικό του περιβάλλον. Να τος. Δείτε εκεί!
Είναι…
-Γιατί γελάς; -Που γύρισε μόνο του.
Τώρα θα το ξαναγυρίσει. Εντάξει.
-Και το άλλο; -Ναι, γιατί όχι; Να είναι ίδια.
Γι' αυτό, βασικά, ήθελα να το κάνω όλο αυτό,
επειδή επιτέλους μπορώ να ρωτήσω τον Ρίτσαρντ.
Γιατί σκότωσες τους γονείς μας;
Ο μπαμπάς μου λεγόταν Μαξ Χορστ Ρόζενταλ
και γεννήθηκε το 1926 στο Βερολίνο της Γερμανίας.
Η μαμά μας, Χέλεν Ρουθ Άουερμπαχ,
γεννήθηκε στο Αμβούργο της Γερμανίας το 1933.
Ο μπαμπάς μου και η οικογένειά του
έζησαν την Kristallnacht, τη Νύχτα των Κρυστάλλων,
όταν οι ναζί βγήκαν και έσπασαν τις εβραϊκές επιχειρήσεις
και ξυλοκόπησαν όποιον έβρισκαν.
Και κρύφτηκαν στο διαμέρισμά τους.
Είναι θαύμα που κατάφεραν να διαφύγουν από τη Γερμανία αμέσως μετά.
Η μητέρα μου ίσως δεν ήταν τόσο τυχερή.
Οι ναζί την αιχμαλώτισαν με τη μητέρα της
και τις έστειλαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γαλλία.
Χωρίστηκαν από τον πατέρα της μαμάς μου, Φίλιπ Άουερμπαχ,
απ' τον οποίο με ονόμασαν.
Και μετά τον πόλεμο… Προφανώς επιβίωσαν.
Έγραψαν στον Φίλιπ Άουερμπαχ
"Πάμε στην Αμερική. Έχουμε συγγενείς εκεί".
Κι εκείνος είπε ότι είχε δουλειά στη Γερμανία και δεν ήθελε να φύγει.
Ξεκίνησε το πρόγραμμα αποκατάστασης,
το οποίο δίνει στους Εβραίους ένα μηνιαίο επίδομα
αν τους έκλεψαν την επιχείρηση οι ναζί, μέχρι και σήμερα.
Η μαμά μεγάλωσε χωρίς μπαμπά.
Η Μάρτα και η μικρή της κόρη Χέλεν, λοιπόν,
πήραν το πλοίο για την Αμερική
και δεν τους επέτρεψαν να δέσουν, οπότε πήγαν στην Κούβα.
Κι έφτασαν τελικά στη Νέα Υόρκη, στο Ουάσινγκτον Χάιτς,
όπου εγκαταστάθηκαν τόσο πολλοί Γερμανοί Εβραίοι,
που το είπαν Φρανκφούρτη επί Χάντσον.
Ο μπαμπάς μου ήταν 13 όταν μετανάστευσε
και δεν μιλούσε καθόλου αγγλικά.
Πλησίαζε το μπαρ μίτζβα του,
οπότε όχι μόνο έπρεπε να μάθει τη χαφτάρα του, αλλά και αγγλικά.
Λοιπόν, ορμήστε. Ποια θέλει μπέιγκελ;
Επειδή ίσως ήσασταν μπροστά,
πότε γνωρίστηκαν ο Μαξ κι η Χέλεν;
Υπήρχε ένα κλαμπ απέναντι, στο Νιου Τζέρσεϊ. Το θυμάσαι;
Κάτι με Ριβιέρα.
Κι εκείνος έλεγε ανέκδοτα.
Έκανε σταντ-απ.
Ερασιτεχνικά μεν, αλλά έλεγε ανέκδοτα.
Πάντα του έλεγα ότι ήταν για τα Κάτσκιλς.
-Έπρεπε να εμφανίζεται εκεί. -Γιατί είχε ένα ιδιαίτερο χιούμορ.
-Ήταν εξαιρετικός. -Δεν ήταν ένα εξωστρεφές χιούμορ.
-Πολύ διακριτικό. -Διακριτικό.
-Την έκανε να γελά. -Πάντα την έκανε να γελά.
Ακόμη κι όταν τσακώνονταν.
Είτε φωνάζαμε είτε γελούσαμε.
Είναι αλήθεια.
Με ακούτε καλά;
Το είχα πολύ δυνατά.
-Εντάξει. -Όχι, μην το δυναμώνεις πολύ.
Εντάξει. Πώς είναι τώρα;
Μπαμπά, φοράς το πράγμα;
-Όχι. -Ποτέ δεν το φοράει.
Γιατί όχι; Έτσι, δεν χρειάζεται να το δυναμώνεις πολύ.
Φόρα το ακουστικό βαρηκοΐας.
-Φόρα το! -Θέλει ώρα για να το φτιάξω.
Καλά, άρα δεν θα μ' ακούς.
Εντάξει.
Αντί να φορέσεις το ακουστικό βαρηκοΐας, απλώς λέγε "τι" συνέχεια.
-Σταμάτα. -Λίγο πιο δυνατά.
Είμαστε εδώ
με τα τέσσερα άτομα που οι γονείς μου αγαπούσαν περισσότερο από εμένα.
Ξεκινώντας από το χειρότερο πράγμα που μου συνέβη στα πέντε μου, τον Ρίτσαρντ.
Ζεστή σοκολάτα; Πολύ σε κακομαθαίνουν.
Ναι. Είμαι πολύ κακομαθημένος.
Δεν δίνεις λίγη και στον Ρίτσαρντ;
Να δώσω στον Ρίτσαρντ; Γιατί να μην απολαύσω κάτι για πέντε λεπτά;
Γιατί να του δώσω οτιδήποτε;
Φάε αυτό και δώσ' του το υπόλοιπο.
Καλά.
Έλα δω, Ρίτσαρντ.
-Να τος. -Γεια σας.
Η αδυναμία σας.
Φτάνει!
Όχι, έλα, φάε κι άλλο.
Όταν έφεραν τον Ρίτσαρντ στο σπίτι, ήταν το τέλος της χαράς μου στη Γη.
Σε διάφορα οικιακά βίντεο προσπαθείς να με πνίξεις.
Δεν πειράζει.
Παρ' όλα αυτά, όμως, περάσαμε ωραία παιδικά χρόνια.
Πρώτη φορά συνάντησα τους γονείς σου όταν ήμουν 13.
-Δεν το θυμάμαι. -Ναι, ήσουν παιδάκι.
Έμεινες μαζί μας στο διαμέρισμα;
-Στη Νέα Υόρκη; Στο Μπρονξ; -Ναι.
Η μαμά σου με συμπάθησε όταν ήμουν ένα αδέξιο, δυστυχισμένο 13χρονο.
Κατάλαβε ότι χρειαζόμουν μια φίλη.
Ασφαλώς. Σε αγάπησε αμέσως.
Ήταν και κάτι άλλο, επίσης.
Χωρίς να θέλω να σε υποτιμήσω,
αλλά πραγματικά υπέφερε που είχε γιους.
Ναι.
Το επόμενο άτομο που γνώρισαν ήταν η Μόνικα;
-Ναι; -Ναι.
Την οποία αυτομάτως αγάπησαν σαν κόρη.
Και την Κάρεν, που αυτομάτως αγάπησαν σαν κόρη.
Οπότε τώρα είχαν δύο κόρες
που συμπαθούσαν πολύ περισσότερο απ' τον Ρίτσαρντ ή εμένα.
Και επίσης, το πέμπτο "Σκαθάρι",
η Ιζαμπελίτα, την οποία ξέρω ότι επίσης αγάπησαν σαν κόρη.
Η Ιζαμπελίτα άρχισε να φροντίζει τη μαμά μου.
-Και συνέχισες και με τον μπαμπά μετά. -Ναι.
-Σ' αγαπούσαν πάρα πολύ κι οι δυο. -Πολύ.
Δεν έχω συνηθίσει ακόμη.
Ζω με την ανάμνησή τους.
Ναι. Κάθε μέρα.
Ναι. Κι εμείς.
Μας νοιάζονταν, που λέτε,
παρότι ήμασταν απαίσια παιδιά.
Ήταν γλυκύτατοι μαζί μας
και πολύ υποστηρικτικοί σε ό,τι θέλαμε να κάνουμε.
Οι αξίες τους ήταν τέχνη, πολιτισμός, μόρφωση και ευγένεια.
Και δεν έγινε από το πουθενά,
αλλά από εκεί που ήρθαν και με το μίσος που υπέμειναν,
το γεγονός ότι εξελίχθηκαν έτσι
είναι κάτι για το οποίο θα είμαι πάντα ευγνώμων.
Και γυρνάμε!
Έπρεπε να φτιάξω μια οικογένεια.
Ο άνθρωπος που κάνει κουμάντο Φιλ Ρόζενταλ!
Οι γονείς μου ήταν τεράστια επιρροή για μένα από κάθε άποψη της ζωής μου.
Τόσο, που όταν ήρθε η ώρα να γράψω γονείς για την τηλεοπτική μου σειρά,
μαντέψτε σε ποιους ψιλοβασίζονταν.
Οι καταστάσεις ήταν καλά αποτυπωμένες,
αλλά κάποια στοιχεία των χαρακτήρων, όχι.
Δηλαδή, ήταν μεγαλοποιημένα.
Για τι μας περνάτε, για ανάπηρους;
Δεν μπορούμε να πάρουμε φρούτα;
-Είναι αδιαμφισβήτητα αστείοι. -Ναι.
Και το είδαμε στην ταινία την πρώτη φορά, όταν τους πήραμε κατά λάθος απ' τη Ρωσία.
Το Exporting Raymond.
Και τελείως συμπτωματικά ήταν ξύπνιοι
κι απάντησαν στο Skype.
Γεια σας;
Γεια! Μας βλέπετε;
-Εδώ είμαστε. Εντάξει. -Γεια!
Εντάξει!
Από δω ο Βλάντιμιρ και η Λουντμίλα.
-Ο Μαξ και η Χέλεν. -Βλάντιμιρ και Λουντμίλα;
Γεια σας.
Απίστευτη αυτή η τεχνολογία.
Και τότε, ο μπαμπάς πατάει λάθος κουμπί
και νομίζουν ότι δεν τους βλέπουμε.
Το ήξερα. Μαξ, είπα…
-Είστε καλά; -Σου είπα να μην αγγίξεις τίποτα.
Γι' αυτό έχουμε σίριαλ.
Γι' αυτό μπορώ να βρίσκομαι μαζί σας στη Μόσχα.
-Χάρη σ' αυτό εδώ. -Είναι κλασικό στην οικογένειά μας.
-Όταν η μαμά χρησιμοποιεί Skype… -Ένα κούτελο.
Αυτό ήταν αντάξιο του Τούτσι.
-Τρελά γέλια. -Τρελά.
Είναι πολύ ενδιαφέρον.
-Πάντα με ενδιέφερε πολύ… -Δεν χρειάζεται να πλησιάζεις τόσο.
…η ρωσική λογοτεχνία.
Η όπερα. Σας αρέσει η όπερα;
-…στη Μόσχα για τρεις μέρες. -Δεν θα ξεκολλάει τώρα.
Θα πάει όλη νύχτα.
Τότε ήταν υπέροχα.
Μήπως σ' ενδιαφέρει και τι κάνω εγώ;
Είχαν τρομερή χημεία αυτομάτως και δεν το ξέχασα ποτέ,
οπότε στην ταξιδιωτική εκπομπή
σκέφτηκα πως είναι το σύγχρονο αντίστοιχο της καρτ ποστάλ
να τηλεφωνείς στους γονείς.
Να τους δείχνεις πού είσαι.
Και, επίσης, επειδή προέρχομαι από τον κόσμο της κωμωδίας,
θέλεις οικείους χαρακτήρες και αστείους ανθρώπους!
Δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε πιο φυσικά αστείους ανθρώπους.
Ο Ριτς έλεγε "Γράφουμε τους γονείς".
Και κάθε φορά μετά έλεγε
"Ποτέ δεν απογοητεύουν".
Ποτέ δεν απογοητεύουν.
Πάντα αστείοι.
Τι θα κάνετε για τα γενέθλιά σου;
-Θα πάμε σε αυτό το Μέριμπελ. -Ναι.
Εκεί που πήγαμε για την επέτειό σας;
Ναι, πάνε πάνω από 60 χρόνια.
-Ακριβώς. -Ποιο πράγμα;
Η επέτειός μας.
Βασικά…
Τέλεια.
Στάσου να σου δείξω τον καιρό έξω.
Μισό λεπτό.
Μαξ, θα…
Τι κάνεις;
-Βλέπεις; -Ναι.
-Καταπληκτικά. -Πολύ θολά.
Πολύ ωραία θέα για όλους.
Σας ευχαριστώ.
Αυτό θα είναι το πλάνο μας όταν σας τηλεφωνούμε.
Τι;
Αντί να βλέπουμε εσάς, θα βλέπουμε αυτό.
Δεν είναι πιο ωραίο;
Θέλω να σας δείξω τι θα φάω.
Τι τρως;
-Σαρδέλες. -Σαρδέλες.
Αφού ανησυχείς ότι δεν τρώω καλά.
Σωστά;
Ναι, ανησυχώ πολύ γι' αυτό.
Βλέπω τόσα φαγητά. Τι λες να έλεγε η μητέρα σου;
Ξέρω!
"Τι τα θες όλα αυτά;"
-"Πάρα πολλά". Πρώτον. -"Πάρα πολλά".
"Δεν τα ευχαριστιόμαστε, είναι πολλά". Και "Δεν θα βγούμε αυτήν τη βδομάδα.
Θα φάμε ό,τι περισσέψει".
Μαμά, ξέρεις τι θα σ' άρεσε;
Τα φρούτα.
Ίσως τα καλύτερα στον κόσμο. Δες κάτι καινούριο.
Το έχεις ξαναδεί;
Ναι.
Πες μου τι είναι, λοιπόν.
Είναι φρούτο και το ανοίγεις.
Είσαι ιδιοφυΐα.
Θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι που έμενα μαζί τους και δούλευα στο Medi-Mart
κι έπρεπε να ράψω τη στολή μου, κάτι τέτοιο,
κι όταν ο μπαμπάς σου είδε την τεχνική μου στο στρίφωμα
έφριξε κι ανέλαβε εκείνος.
Μου έδειξε πώς να το κάνω καλύτερα.
-Ήταν ράφτης, καλός. -Σωστά, ράφτης.
Κι ο πιο καθαρός, τακτικός άνθρωπος που είχα γνωρίσει.
-Εμείς δεν τον θυμόμαστε έτσι, αλλά… -Ναι.
Πλάκα έχει.
-Το κελάρι σας, εκεί με το μπόιλερ… -Το είχε πολύ…
-Ήταν πιο καθαρό από κάθε άλλο δωμάτιο. -Ξέρεις γιατί;
-Γιατί; -Δεν έμπαινε κανείς εκεί μέσα. Δεν είχε…
-Είχε κάτι που έχουν οι μάστορες. -Σωστά.
Κανενός δεν έπιαναν τα χέρια.
-Και δεν λερωνόταν. -Αφού δεν χρησιμοποιούνταν.
-Όπως τα κατσαρολικά της μαμάς! -Δεν το είχα σκεφτεί. Σταμάτα!
Η μαμά σου ήταν καλή μαγείρισσα.
Μη μου χαλάς όλη την κωμωδία.
-Τη θεωρούσα καλή μαγείρισσα. -Ωραία.
Μ' αυτό εξιλεώθηκες επιτέλους, Χέλεν.
Πάντα λάτρευα τη μαγειρική της πεθεράς μου.
Σ' ευχαριστώ, Μόνικα.
Χθες που είχα τον φρικαλέο ρόλο της αγελάδας σ' ένα τάκο,
είπα "Μου λείπει η μαγειρική της μητέρας μου".
Θα έπρεπε να ντρέπεσαι.
Όλο γκρίνιαζαν για τη μαγειρική της. Εμείς δεν τη λατρεύαμε;
-Ναι. -Τις σούπες της. Όλα πολύ καλά.
Μα αυτοί όλο γκρίνιαζαν, την έβρισκαν απαίσια.
Κοροϊδεύω τη μαγειρική της μαμάς, πάντα το έκανα.
Μπήκε και στο Ρέιμοντ. Είναι κομμάτι της κωμωδίας.
Η αλήθεια είναι πως κάνει και κάτι πολύ καλό.
Σούπα με μπαλάκια μάτζο.
-Θα το κάνω εγώ. -Μαξ.
Εγώ είμαι η σεφ. Δεν είχες καμία ανάμειξη.
-Την έκανες μόνη σου, έτσι; -Σωστά.
Τη σούπα, τις μπάλες μάτζο.
-Ναι. Χωρίς καμία βοήθεια. -Σωστά;
Τίνος συνταγή είναι αυτή;
Δική μου.
Δεν την προσάρμοσες απ' τη μητέρα σου;
-Όχι, -Όχι;
Όχι, πραγματικά…
Δεν είναι κάτι ωραίο που πάει από γενιά σε γενιά;
-Όχι. -Μπορείς να το πεις. Πες το.
Τι διαφορά έχει; Ακούγεται καλύτερο.
Πάντα θεωρούσα πως αυτό ήταν το καλύτερό σου πιάτο.
Είναι.
-Όχι. -Βρίσκεις;
Δεν σε πιάνει κανείς.
Για να δοκιμάσω.
Ναι.
Τι πάει να πει "Ναι";
Μ' αρέσει.
-Είναι πολύ καλή, αλλά… -Αλλά τι;
Ίσως μεροληπτώ. Ίσως χρειαστώ δεύτερη γνώμη. Περίμενε.
Τι γίνεται;
-Γεια σου. -Γεια σου.
-Τι κάνεις; -Καλά.
-Ποιος είναι; -Έλα μαζί μου.
Ο φίλος μου, ο Νταν.
-Γεια σου. -Του αρέσει η σούπα.
Χαίρω πολύ.
Ο Ντανιέλ Μπουλούντ, από τους σπουδαιότερους σεφ.
Σούπα με μπάλες μάτζο. Αγαπημένη.
Ωραία.
Θα δοκιμάσει, λοιπόν, τη σούπα της Χέλεν Ρόζενταλ.
Τον ξέρεις, μαμά;
Τι;
Ξέρεις εδώ κοντά που έχουμε το Épicerie Boulud;
-Ναι. -Και το Boulud Sud;
-Ναι. -Έτσι; Και το εστιατόριο Daniel;
-Ναι. -Είναι ο Ντανιέλ Μπουλούντ.
-Ντανιέλ Μπουλούντ. -Χάρηκα.
Χαίρω πολύ, κυρία μου.
Έχω φτιάξει σούπα με μπάλες μάτζο. Όχι ότι μεγάλωσα μ' αυτή, αλλά…
Ναι.
Υπέροχη. Θεέ μου, είναι πάρα πολύ καλή.
-Μαμά! -Είδες;
-Βάζετε μυρωδικά; -Ναι.
Λίγο μαϊντανό ή άνηθο; Τι βάλατε;
Μαϊντανό. Κυρίως.
-Βάλατε κι άνηθο, όμως; -Ναι, βάζω πολύ άνηθο.
Σας έφερα λάδι από άνηθο.
-Το θέλει. -Ευχαριστώ.
-Τον λατρεύει. -Ελαιόλαδο με άνηθο.
Βάλτε λίγο στη σούπα σας και θα δείτε.
Θα μείνει στην επιφάνεια.
Υγρός άνηθος;
Υγρός άνηθος. Θέλετε;
-Όχι, ευχαριστώ. -Δοκιμάστε.
-Εντάξει. -Υπέροχο.
-Θα σας αρέσει, πιστεύω. -Ευχαριστώ.
-Σου δίνει κάτι ο Μπουλούντ κι αρνείσαι; -Καλά.
-Πολύ καλό. -Ωραίο, έτσι;
Όταν πήγα πρώτη φορά στο σπίτι, η Χέλεν μαγείρευε.
Και την πρώτη φορά, δεν θα το ξεχάσω ποτέ,
έφερε κάτι στο τραπέζι κι έπεσε ένα κουτάλι ή κάτι τέτοιο
και φυσικά ο Μαξ κάνει "Όι!"
Τον άκουσαν παντού επειδή έπεσε ένα κουτάλι.
Κι αυτοί άρχισαν να γελούν.
Κι η γυναίκα στενοχωρήθηκε απίστευτα!
Είχα πάει πρώτη φορά.
Και τη θυμάμαι να λέει "Βοήθα με, Μαξ!"
-Εγώ έγινα έξαλλη. -Ακόμη γελάμε.
Σηκώθηκα και τη βοήθησα κι έτσι δεθήκαμε, θεωρώ.
Κάνα δυο μήνες μετά, λοιπόν, με παίρνει στην άκρη και λέει…
"Ξέρω ότι ο Φίλιπ μπορεί να γίνει πολύ δύστροπος.
Θέλω να ξέρεις
ότι αν συμβεί κάτι μεταξύ σας,
εσύ κι εγώ θα είμαστε πάλι φίλες".
Η μητέρα μου, κυρίες και κύριοι.
"Μόλις τη γνώρισα, αλλά στηρίζω Μόνικα".
Αφού πέθαινε για κόρες.
Και μόλις βρήκε μία, "Αντίο, Φίλιπ".
Δεν μπορεί να είμαι τόσο λησμονήσιμος.
Αυτό είναι ένα αληθινό, επίσημο τρέιλερ του Netflix για την εκπομπή.
ΤΟΥΣ ΕΙΠΑΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ…
-Κανάλι; -Δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Σας ορκίζομαι, είναι 100% αληθινό.
-Τι ψάχνουμε; -Την εκπομπή του.
Δεν παίζει ακόμη, έτσι;
ΦΙΛ
Για γράψε "Φιλ".
"Φ".
"Ι".
Ξέρω να συλλαβίζω.
Ξέρετε τον τίτλο της εκπομπής;
-Ναι. -Πώς τη λένε;
-Ποιος Ταΐζει τον Φιλ; -Φέρε να δοκιμάσω.
Πώς λένε την εκπομπή;
Ιζαμπελίτα, χάριζες στον Μαξ τη μεγαλύτερη χαρά, μια ντουζίνα αβγά.
-Τη μέρα. -Όχι.
Μια ντουζίνα αβγά με 75 σεντ.
Η καλύτερη τιμή.
Η Ιζαμπελίτα έβρισκε τα πιο φτηνά αβγά.
-Ναι. -Κι ο Μαξ ήταν πανευτυχής.
Και μου τηλεφωνούσε πάντα κι έλεγε
"Ιζαμπελίτα, μην ξεχάσεις να πάρεις αβγά".
Ο μπαμπάς είχε πολύ απλά γούστα.
Θα έλεγα ότι κάθε μέρα έκανε την ίδια ερώτηση.
"Είναι αφράτα τα αβγά μου;"
Κάτι που τρέλαινε τη μητέρα, γιατί το ήξερε και τα έκανε αφράτα.
Ήξερε ότι έτσι του άρεσαν.
Έχει πολλή πλάκα που κάθε φορά, κάθε μέρα, πάντα με ρωτούσε
"Εσύ τι λες; Πόσα αβγά να φάω; Δύο ή τρία;"
Θέλει να πεις τρία.
Ναι, φυσικά.
"Γιατί θα σε ωφελήσουν, Μαξ, τρία αβγά τη μέρα".
Όταν του έφτιαχνα εγώ αβγά, έλεγε
-"Τα παραψήνεις;" -Το ξέρω!
"Νομίζω πως έγιναν. Είναι έτοιμα".
Ή αν πηγαίναμε σε καφεστιατόριο ή καφέ,
κάναμε το παν για να μην πάει πίσω
και πει σ' όποιον έφτιαχνε τα αβγά πώς να τα φτιάξει.
Και η μητέρα μου είχε μία μεγάλη αγάπη στη ζωή της.
Όχι τα παιδιά της, ούτε τον άντρα της.
Την όπερα. Ήταν το αγαπημένο της πράγμα.
Θα μας έριχνε όλους απ' την ταράτσα για πέντε λεπτά με τον Πλάθιντο Ντομίνγκο.
Μ' αρέσει το λούτρινο λάμα στον πάγκο.
Κι ο Ντομίνγκο;
Ο Πλάθιντο Ντομίνγκο. Φυσικά.
Δεν μπορείς να ζουμάρεις για να γεμίσει την οθόνη για λίγο;
-Και η Σάδερλαντ. -Η Τζόαν Σάδερλαντ. Ναι, παιδιά.
Αυτά αρέσουν στη μητέρα μου.
Μην τυχόν και τη διέκοπτες Σάββατο απόγευμα,
όταν το WQXR είχε ζωντανή μετάδοση απ' τη Μητροπολιτική Όπερα.
"Ακούω όπερα!"
"Μαμά, έσπασα το πόδι μου". "Ακούω όπερα!"
Όλοι έχουμε τις απλές μας αγάπες στη ζωή, σωστά;
Κι όταν βρίσκεις τη χαρά και την ευτυχία στα μικρά πράγματα,
όπως να ακούς όπερα στο ραδιόφωνο το Σάββατο το απόγευμα,
να τρως αφράτα αβγά και να τα απολαμβάνεις τόσο πολύ!
Αν βρείτε κι εσείς κάτι τέτοιο στη ζωή σας, το συνιστώ,
διότι πάντα θα είστε ευτυχισμένοι με κάτι.
Ξέρετε τι γράψαμε στην ταφόπλακά του;
-Δεν ξέρετε; -Όχι.
"Είναι αφράτα τα αβγά μου;"
Και τι γράφει η δική της; Την απάντησή της.
"Ακούω όπερα".
"Μη με ενοχλείτε".
Νομίζω ότι εκεί περνάς καλύτερα απ' όλα τα άλλα μέρη που έχεις πάει.
-Έτσι δεν είναι; -Δεν νομίζω.
Γιατί το λες αυτό, μαμά;
Γιατί νομίζω ότι το απολαμβάνεις σε όποιο μέρος κι αν πας.
Έχεις δίκιο.
-Λίγο περισσότερο εκεί. -Όχι.
Δείχνουν να…
Οι άνθρωποι δείχνουν πιο φιλικοί. Δεν ξέρω. Κάτι έχει.
Μαξ, το ίδιο είπες όταν ήταν στο Ισραήλ.
Τώρα λες ότι είναι πιο χαρούμενος εδώ.
-Είναι χαρούμενος παντού. -Εντάξει.
Αρκεί να μην είναι εδώ.
Εδώ μαζί μας. Ναι!
Πάρτε το πάνω σας, παιδιά. Κάντε σόου.
Μπήκες στο αφιέρωμα.
-Στο αφιέρωμα του αφιερώματος. -Σ' ευχαριστώ.
Ξέρω ότι σ' αγαπούσαν.
Κι εγώ τους αγαπούσα. Ναι.
Η Χέλεν ήταν η πιο υπέροχη συγγενής μου. Της έλεγα οτιδήποτε. Το ίδιο κι εκείνη.
-Υπέροχο. -Γελούσαμε συνέχεια.
Κι όταν πέθανε, τηλεφωνούσα στον μπαμπά σου και πάντα χαιρόταν πολύ.
Αν ήταν χειμώνας ρωτούσε πάντα "Είσαι αρκετά ζεστά; Έχεις θέρμανση;"
Ναι, γιατί βλέπει ένα ξυλόσπιτο στο δάσος! "Πώς ζεις;"
"Πώς ζεσταίνεσαι; Με ξύλα;"
Ναι.
"Να σου φέρω κάρβουνα;"
Ναι.
Επιστρέφουμε με περισσότερα λόγια του ξύλου.
Τι γίνεται στη Νέα Υόρκη;
Πώς είναι ο καιρός σήμερα;
-Κάνει κρύο. -Πώς το ξέρεις; Αφού δεν βγαίνεις ποτέ.
-Δεν βγήκες. Δεν κάνει τόσο κρύο. -Άνοιξα ένα παράθυρο.
Ούτε το παράθυρο δεν ανοίγεις.
-Τέλος πάντων. -Πολύ συναρπαστικό ακούγεται.
Πράγματι. Είναι, πολύ.
Αυτό πήρα από εκείνους.
Όχι μόνο όποια χαρακτηριστικά πήρα από εκείνους,
αλλά μέσω του παραδείγματος έμαθα ότι η αίσθηση του χιούμορ
είναι ίσως το πιο υποτιμημένο ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
Όχι, δεν είναι.
Το θεωρώ πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό.
Πραγματικά.
-Τότε, συμφωνείς μαζί μου. -Ναι.
-Μα πρώτα ήθελες να διαφωνήσεις μαζί μου. -Όχι.
Αυτό είναι το στιλ.
Σας ευχαριστώ για μια ζωή με κάτι περισσότερο από φιλία. Οικογένεια.
-Ήμασταν, όλοι. -Ακριβώς.
Η Μόνικα είπε ότι θα πας σ' έναν γάμο σήμερα. Όντως…
Πράγματι.
Όλοι παντρεύονται ξαφνικά.
Το συνιστάς, σωστά;
Όχι.
Ωραίος θεσμός, αλλά ποιος θέλει να ζει με θεσμούς;
Τώρα τηλεφωνούμε σε φίλους κωμικούς και λένε ένα ανέκδοτο για τον Μαξ.
-Ωραίος φόρος τιμής στο πνεύμα του. -Ναι.
-Διατηρείται ζωντανό. -Ναι.
Μπράβο, αγόρια. Δυο καλά αγόρια.
Αυτό ήθελε μόνο, δυο καλούς γιους. "Τι θες στα γενέθλιά σου;"
"Θέλω μόνο δυο καλούς γιους". Γιατί δεν τους είχε.
Ξέρω, όμως, ότι τους άρεσε πάρα πολύ που δουλεύαμε μαζί.
-Ναι. -Και ήταν υπέροχα.
Ακριβώς.
Ήμασταν σαν κόρες. Ήταν τόσο…
Ποτέ δεν νιώσαμε σαν νύφες, βασικά. Ήμασταν σίγουρα…
Κι ένιωθαν έτσι και για τις δυο μας.
Σε σημείο που ο μπαμπάς μάς είπε, την τελευταία του μέρα…
"Δεν θα μπορούσα να ζητήσω τέσσερα καλύτερα παιδιά".
Ναι.
Να 'σαι καλά που μας έριξες.
Και την Ιζαμπελίτα.
-Θα τα πούμε όταν επιστρέψεις. -Ναι.
-Απόλαυσε το υπόλοιπο, αγαπητέ. -Ευχαριστώ.
-Καλύτερα δεν γίνεται. -Έχεις δίκιο, νομίζω.
-Θα ήθελες να είσαι στη θέση του; -Όχι.
-Πρέπει να είμαι εδώ. Μαζί σου. -Ίσως για σένα καλύτερα δεν γίνεται.
Σωστά.
Το σκέφτεσαι αυτό;
Ευχαριστώ για το καλό τέλος.
Αντίο!
-Να είσαι καλά. -Κι εσείς.
"Ίσως για σένα καλύτερα δεν γίνεται".
Μόνο αυτό θες.
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου