- Możemy? - Tak.
- W porządku. - Tylko się upewnię.
Chcę być pewny, że nagrywam.
Dobra, Philip. Do dzieła.
Próba mikrofonu.
Co się stało?
Hej.
Poważnie? Halo?
Halo? Raz, dwa, trzy.
- Możemy nagrywać. - Dobra.
Nagrywa się?
- Tak. - To dobrze.
- Halo? - Czy to rezydencja Rosenthalów?
Zadzwoniłem pod dobry numer?
- Mazeł tow! - Cześć.
- Zwiesiło cię. - Cześć.
- Naprawdę? - Tak.
Wcale nie.
Oczywiście, że tak. Nie może mówić.
Mogę. Słyszycie mnie?
Twój głos nie zgrywa się z obrazem.
Naprawdę?
Tak.
Zaczekajcie, zadzwonię jeszcze raz.
- Co? - Zaczekajcie chwilę.
Cześć! Chwileczkę, będziemy cię słyszeć?
- Słyszycie? - Tak.
Co robisz, Philip?
Wycieram was. Podobno wyglądacie nieczysto.
Nie wiem, czy to ekran, czy wy.
Nie słyszę cię.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Macie za głośno ustawiony dźwięk i powstaje echo.
Nie. Nie ten przycisk.
Max, zawsze to robisz.
Jak było w Tajlandii?
Bangkok to szalone miasto. Wiecznie są tam korki.
Jest tam bardzo głośno. Wszystko w porządku?
Tak, mów dalej.
Wiecie, że to się nagrywa, prawda?
O nie.
Zaczekaj chwilę.
Tu się chyba ścisza.
Chwila.
Widzę, że macie to opanowane.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
I łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
Gotowi? Zróbmy to.
Cześć.
Co u ciebie?
Dobrze, a u was?
Wiem, na co wszyscy czekacie.
Na prawdziwe gwiazdy Somebody Feed Phil.
Dziś nakręcimy odcinek poświęcony Helen i Maxowi.
Słyszałam już. Świetny pomysł.
Jak podobało ci się w Izraelu?
Tym razem było świetnie.
Słyszeliście, co tu się dzieje?
Ptaki?
Posłuchajcie.
- Nic nie słyszę. - Ja tak.
- Co słyszysz? - Ptaki.
Zastanawia mnie, jakie ptaki latają koło waszego domu.
Może słyszę je z dworu.
Na pewno.
U mnie było słychać śpiew gondoliera.
Ktoś chodzi po ulicy i śpiewa?
Gondolier.
Tu ulice są z wody.
- Rozumiem. - Jestem w Wenecji.
Słyszałeś o pieszej w Wenecji?
Nie.
Utopiła się.
Wiecie, czemu jesteście zabawni?
Robimy to, bo stanowili najlepszy element naszego programu.
Ludzie wytrzymywali mnie, by dotrzeć do nich.
Chciałabym zobaczyć, jak tańczysz tango. Uwielbiałam to.
To był mój największy koszmar w tym programie.
Wyglądałeś cudownie.
Ale deptałeś partnerce po palcach.
Wcale nie deptał.
Trzymaj się tego, co umiesz najlepiej, czyli gadki z ludźmi.
- Zapomnij o tańcu. - Nie słuchaj go, byłeś świetny.
Nie zgadzam się z nim.
Bo sama kiepsko tańczy.
Powiedz, czy dobrze się bawisz?
Już nie.
Przeciwieństwa się przyciągają. Podobały mi się te ich sprzeczki.
Helen zawsze się z tego śmiała.
Komunikujemy się fifty-fifty.
Ona mówi, a ja słucham.
Świetnie.
Nie wierzcie mu. Wcale nie słucha.
Nie wiem, czy starali się być zabawni, czy po prostu mieli takie wariackie życie.
I to, i to.
Moja mama się nie starała,
tata się starał i mu wychodziło,
a czasem nie wychodziło, ale nie zdawał sobie sprawy.
No tak.
Wszystko naraz.
Tato, zaświecisz lampkę nad łóżkiem?
Podobno będzie to lepiej wyglądało.
Tata w swoim żywiole.
Patrzcie go.
Co cię tak bawi?
Spójrz na te jego ruchy.
Porusza się z anielską gracją.
Drugą też?
Jasne, czemu nie.
Właśnie dlatego chciałem to zrobić.
Mogę teraz w końcu zapytać Richarda,
czemu zabił naszych rodziców.
Mój tata urodził się jako Max Horst Rosenthal
w Berlinie w 1926 roku.
A nasza mama, Helen Ruth Auerbach,
urodziła się w Hamburgu w 1933.
Mój tata i jego rodzina byli świadkami Kristallnacht.
To noc kryształowa.
Naziści wyszli wtedy na ulice i urządzili Żydom pogrom.
Bili każdego, kto się nawinął.
Rodzina taty ukryła się w mieszkaniu.
Jakimś cudem uciekli z Niemiec od razu po tamtych wydarzeniach.
Moja mama nie miała tyle szczęścia.
Ją i jej matkę pojmali naziści
i wysłali je do obozu koncentracyjnego we Francji.
Rozdzielono je z ojcem mojej mamy,
Philippem Auerbachem, po którym odziedziczyłem imię.
Oczywiście przeżyły wojnę i napisały do Philippa Auerbacha,
by wyjechać do Stanów, bo mieli tu rodzinę.
Philipp Auerbach nie chciał wyjechać, bo twierdził, że ma pracę do wykonania
na miejscu w Niemczech.
Rozpoczął program restytucyjny
i zaczął wypłacać Żydom comiesięczne odszkodowania
za biznesy, które stracili przez nazistów. Trwa to do dziś.
Moja mama dorastała bez taty.
Martha i jej mała córeczka Helen wsiadły na statek do Ameryki.
Nie wpuszczono go do portu, więc popłynął na Kubę.
Gdy w końcu dotarły do Nowego Jorku,
trafiły do Washington Heights, gdzie było tylu niemieckich Żydów,
że dzielnicę nazywano Frankfurtem nad rzeką Hudson.
Mój tata emigrował w wieku 13 lat.
W ogóle nie znał angielskiego.
Zbliżała się jego bar micwa.
Żeby poduczyć się do niej z ksiąg, musiał nauczyć się angielskiego.
Częstujcie się. Komu bajgla?
Prawdopodobnie byłyście świadkami
poznania się Maxa i Helen.
W New Jersey był pewien klub nocny.
Pamiętacie?
- Coś z riwierą w nazwie. - Opowiadał tam żarty.
Był stand-uperem.
Zajmował się tym amatorsko. Opowiadał dowcipy.
Jego miejsce było w Borscht Belt.
- To prawda. - Miał specyficzne poczucie humoru.
- Był świetny. - Nie wszystkim trafiał do gustu.
Był bardzo subtelny.
Rozbawiał ją.
Non stop.
Nawet kiedy się kłócili.
„Albo się kłócimy, albo śmiejemy”.
To prawda.
Dobrze mnie słyszycie?
Chyba jest za głośno.
Dobra.
Żeby nie było za głośno.
Teraz jest dobrze?
Masz aparat słuchowy?
- Nie. - Nigdy go nie zakłada.
Dlaczego?
Nie musiałbyś aż tak podgłaśniać.
Załóż aparat słuchowy.
- Załóż go. - To będzie trwało wieki.
- Czyli nie będziesz mnie słyszał. - Dobra już.
Wiesz, co sprawdzi się zamiast aparatu?
Ciągłe pytanie „co?”.
- Przestań. - Co jest z tym nie tak?
Oto cztery osoby, które moi rodzice kochali bardziej niż mnie.
Zacznijmy od najgorszego, co mnie spotkało,
gdy miałem pięć lat. Richard.
Gorąca czekolada? Aleś ty rozpieszczony.
Wszystko się zgadza.
Podzielisz się z Richardem?
A powinienem?
Czemu nie mogę mieć chwili dla siebie?
Czemu muszę mu coś dawać?
Ugryź to i daj mu resztę.
Dobrze.
Chodź tu, Richard.
- Oto i on. - Cześć.
Wasz pupilek.
Wystarczy!
Nie, śmiało, zjedz więcej.
Pojawienie się Richarda zwiastowało dla mnie koniec beztroski.
Zobaczycie kilka nagrań, na których próbuje mnie udusić.
To prawda.
Mimo tego mieliśmy świetne dzieciństwo.
Poznałam twoich rodziców, gdy miałam 13 lat.
- Nie pamiętam tego. - Byłeś szkrabem.
Mieszkałaś z nami?
- W Nowym Jorku? Na Bronksie? - Tak.
Twoja mama mnie polubiła, a byłam dziwaczną, biedną nastolatką.
Widziała, że potrzebuję przyjaciół.
Od razu cię pokochała.
Inną sprawą jest to,
że niczego ci nie ujmując,
naprawdę nienawidziła posiadania synów.
Później poznali Monicę.
- Prawda? - Tak.
Od razu zaczęli ją traktować jak córkę.
Podobnie sprawa wyglądała z Karen.
W taki sposób zyskali dwie córki, które lubili bardziej niż mnie i Richarda.
I jeszcze piąty beatles.
Isabellita, którą również traktowali jak córkę.
Isabellita opiekowała się moją mamą, a później również tatą.
- Tak. - Bardzo cię kochali.
To prawda.
To we mnie ciągle żyje.
Cały czas ich wspominam.
Każdego dnia.
Tak. My też.
Troszczyli się o nas,
choć byliśmy okropnymi dziećmi.
Wspierali nas we wszystkim, co sobie zaplanowaliśmy.
Stawiali na sztukę, kulturę, edukację i uprzejmość.
Nie wzięło się to znikąd.
W Niemczech przetrwali ogromną powódź nienawiści
i potrafili z tych doświadczeń wykuć coś dobrego. Jestem im wdzięczny.
I akcja!
Musiałem stworzyć serialową rodzinę.
A oto twórca serialu, Phil Rosenthal!
Rodzice bardzo na mnie wpłynęli w każdej dziedzinie życia.
Kiedy przyszła pora na stworzenie postaci rodziców,
zgadnijcie, na kim je oparłem?
Nieźle odwzorowane sytuacje, ale charakteryzacja mi się nie podoba.
Jest przesadzona.
Masz nas za inwalidów?
Nie możemy sami iść po owoce?
Byli z pewnością zabawni.
Wszystko zaczęło się od tego,
że przypadkiem zadzwoniłem do nich z Rosji.
Kręciliśmy Exporting Raymond. O dziwo nie spali.
Jakimś cudem nie spali i odebrali połączenie na Skypie.
Halo?
Cześć. Widzicie nas?
- Wszystko działa. - Cześć!
Świetnie.
To Władimir i Ludmiła.
- Max i Helen. - Władimir i Ludmiła?
Cześć.
Niesamowita technologia.
Mój tata wcisnął zły przycisk i pomyśleli, że ich nie widzimy.
Wiedziałam, Max. Coś ci mówiłam.
- Wszystko gra? - Miałeś niczego nie dotykać.
Dlatego kręcimy serial.
Dlatego jestem tu z wami w Moskwie.
- Właśnie dlatego. - W naszej rodzinie to typowe.
- Moja mama na Skypie… - To samo czoło.
To zabawne jak Tootsie.
Po prostu boki zrywać.
To bardzo ciekawe.
- Zawsze interesowała mnie… - Nie tak blisko, mamo.
…rosyjska literatura.
Lubicie operę?
- …w Moskwie przez trzy dni. - Wpadli po uszy.
Zaraz wstanie słońce.
Było naprawdę sympatycznie.
Interesuje was w ogóle, co u mnie?
Od razu nawiązali nić porozumienia, nie zapomnę tego nigdy.
Kiedy robiliśmy program podróżniczy,
pomyślałem, że dzwonienie do rodziców jest dzisiejszym odpowiednikiem pocztówki.
Opowiadamy im, gdzie jesteśmy.
Wywodzę się ze świata sitcomów.
Bardzo cenię zabawnych ludzi, którzy ciągle się przewijają.
Tak naturalnie zabawnych ludzi ze świecą można szukać.
Po nagrywaniu waszych rodziców Richard zawsze stwierdzał,
że nigdy nie zawodzą.
Taka prawda.
Zawsze byli zabawni.
Co robicie z okazji urodzin?
Wychodzimy do Maribelle.
Tam, gdzie byliśmy na waszej rocznicy?
Tak, to już 60 lat razem.
- Racja. - Że co?
Nasza rocznica.
No tak.
Idealnie.
Pokażę ci, jaka u nas pogoda.
Chwileczkę.
Max, co ty wyprawiasz?
Widzisz?
Tak.
- Fajnie. - Straszna mgła.
Naprawdę piękny widok.
Dziękuję.
Od teraz będziemy nagrywać to podczas rozmów.
Słucham?
Zamiast was nagramy ten widok.
Prawda, że to lepsze?
Pokażę wam, co jem.
Co tam masz?
Och, sardynki.
Wiem, że martwicie się, że głoduję.
Prawda?
Tak, naprawdę się tym martwię.
Patrzę na to jedzenie i zastanawiam się, co powiedziałaby twoja mama.
- Ja wiem. - Że za dużo tego wszystkiego.
To po pierwsze. Że jest tego za dużo, by się tym cieszyć.
I że w tym tygodniu nie jemy na mieście.
Że najpierw zjemy to wszystko.
Wiesz, co by ci zasmakowało?
Owoc.
Może najlepszy na świecie. Takiego nie znasz.
Wiesz, co to jest?
Tak.
Więc powiedz mi, co to jest.
To owoc, trzeba go rozłupać.
Jesteś genialna.
Mieszkałam u nich pewnego lata i pracowałam w Medi-Mart.
Musiałam zacerować swój strój roboczy.
Twój tata zobaczył, jak kiepsko mi idzie, i był tym zniesmaczony.
Sam go zacerował.
- Pokazał mi, jak się to robi. - Był krawcem.
To prawda.
Był najschludniejszym człowiekiem, jakiego poznałam.
Tego akurat nie pamiętam.
To zabawne.
- W piwnicy, tam gdzie był bojler… - Dbał o to miejsce.
- Było tam czyściej niż u mnie w domu. - Wiesz czemu?
- Czemu? - Nikt tam nie chodził. Taka prawda.
Miał tam narzędzia do majsterkowania. Nas one zupełnie nie interesowały.
- Nie brudziło się. - Bo nikt ich nie używał.
- Jak garnków mojej mamy. - Nie wiedziałam.
Przestań.
Twoja mama była świetną kucharką.
Nie pal moich żartów. Innych nie mam.
- Świetnie gotowała. - To miłe.
Przyjdę ci z odsieczą, Helen.
Uwielbiam kuchnię swojej teściowej.
Dziękuję, Monica.
Gdy wczoraj siedziałem cicho jak mysz pod miotłą,
w myślach powtarzałem, że tęsknię za kuchnią mamy.
Powinieneś się wstydzić.
Zawsze narzekali na jej kuchnię, ale my ją uwielbiałyśmy.
Gotowała przepyszne zupy.
Ale oni uważali, że są okropne.
Od zawsze żartowałem z gotowania mamy.
To trafiło nawet do Raymonda. To tradycja.
Coś jednak naprawdę jej wychodziło.
Zupa z kulkami macowymi.
Ja to zrobię.
Max, ja tu rządzę. Ty nie masz tu czego szukać.
- Racja, sama to zrobiłaś. - No tak.
Zupę i kulki z macy.
- Nikt mi nie pomógł. - Racja.
Czyj to przepis?
Mój własny.
Nie przejęłaś go od swojej mamy?
- Nie. - Naprawdę?
- Nie. - Nie przeszedł z pokolenia na pokolenie?
- Nie. - Powiedz, że tak, lepiej wyjdzie.
Co za różnica? Zabrzmi lepiej.
Zawsze uważałem, że to twoje popisowe danie.
To prawda.
Wcale nie.
Nie masz w tym konkurencji.
Spróbuję.
O tak.
Co to znaczy?
Smakuje mi.
Jest bardzo dobra, ale…
Ale co?
Mogę być stronniczy. Potrzebuję drugiej opinii. Czekaj.
O co chodzi?
Cześć.
- Co tam? - Nieźle.
- Kto to? - Chodź ze mną.
To mój kumpel Dan.
- Cześć, Dan. - Uwielbia zupy.
Miło mi państwa poznać.
To Daniel Boulud, jeden z największych szefów kuchni.
- Zupa z kulkami macowymi. Uwielbiam. - To dobrze.
Spróbuje zupy z kulkami z macy autorstwa Helen Rosenthal.
Wiesz, kim on jest, mamo?
Wiesz, że w okolicy jest Épicerie Boulud?
- Tak. - I Boloud Sud?
- Tak. - I restauracja Daniel?
- Wiem. - To jest Daniel Boulud.
- To prawda. - Miło mi.
Jestem zaszczycony.
Czasem też gotuję taką zupę, ale nie znam jej z dzieciństwa.
Smakuje mi. Jest naprawdę pyszna.
- Mamo! - Widzisz?
- Dodała pani dużo ziół? - Tak.
Wyczuwam pietruszkę i koperek. Mam rację?
Głównie pietruszkę.
Ale koperek też jest?
Tak, uwielbiam go.
Mam dla pani koperkową oliwę.
- Przyda się jej. - Dziękuję.
- Kocha koperek. - To oliwa z koperkiem.
Dodam trochę do zupy i zobaczy pani efekt.
- Będzie pływać po powierzchni. - Płynny koperek?
Właśnie tak. Panu również?
- Nie, dziękuję. - Nalegam.
- No dobrze. - Jest cudowna. Zobaczy pan.
- Dziękuję. - Odmawiasz Danielowi Bouludowi?
- Pyszne. - Prawda?
Kiedy przyszłam pierwszy raz do ich domu, Helen gotowała w kuchni.
Nigdy nie zapomnę tej wizyty.
Przyniosła coś do stołu
i spadła jej łyżka. Max od razu krzyknął swoje „Oj!”.
Tak bardzo przeżył to, że łyżka spadła.
A oni zaczęli się śmiać.
Ale się Helen wkurzyła! Byłam tam pierwszy raz.
Zaczęła krzyczeć: „Pomóż mi, Max!”.
- Byłam oburzona. - A my się śmialiśmy.
Wstałam i jej pomogłam, może tak nawiązałyśmy więź.
Kilka miesięcy później wzięła mnie na stronę i powiedziała,
że wie, że Philip bywa trudny.
I że jeśli coś nam nie wyjdzie w związku,
to pozostaniemy przyjaciółkami.
To właśnie moja mama.
Dopiero ją poznała, a już poszedłem w odstawkę.
Zależało jej na córkach.
Ale żeby od razu zepchnąć mnie na margines?
Nie jestem chyba aż taki nijaki?
To oficjalny materiał promujący ten program na Netfliksie.
- Na którym programie? - Nie wiem, jak się to robi.
To w stu procentach autentyczne nagranie.
Czego szukamy?
Jego programu.
Chyba jeszcze go nie ma.
Wpisz „Phil”.
P.
H.
Wiem, jak się to pisze.
Znacie tytuł programu?
Tak.
Jak brzmi?
Who's Feeding Phil?
Daj, ja spróbuję.
Jaki jest tytuł?
Isabellita sprawiała Maxowi największą radość, czyli tuzin jaj.
Dziennie.
Tuzin jaj za jakieś 75 centów.
Świetna cena.
Jakimś cudem znalazła najtańsze jajka na świecie.
Nic tak nie uszczęśliwiało Maxa.
Ciągle przypominał mi, żebym nie zapomniała ich kupić.
Mój tata nie miał wyszukanego smaku.
Codziennie zadawał jedno pytanie.
„Czy moje jajka są puszyste?”.
To doprowadzało moją matkę do szału, bo wiedziała, że takie lubi.
Zawsze takie robiła.
Zawsze bawiło mnie, kiedy każdego ranka pytał,
ile jajek moim zdaniem powinien zjeść.
„Dwa albo trzy?”.
- Liczył, że powiesz, że trzy. - Na pewno.
Trzy jajka dziennie to był jego przepis na szczęście.
Kiedy ja gotowałem dla niego jajka, ciągle zakładał, że je przeciągnę.
Kazał mi je zdejmować z ognia.
Kiedy byliśmy w jakiejś knajpie,
siłą musieliśmy go powstrzymywać,
żeby nie poszedł do kuchni powiedzieć kucharzowi, jak się robi jajka.
Moja mama miała w życiu jedną miłość.
Nie były nią dzieci ani nawet mąż.
Była nią opera.
Kochała ją nad życie.
Wszystkich nas zrzuciłaby z dachu za pięć minut z Plácido Domingo.
Podoba mi się ta wypchana lama na parapecie.
A zdjęcie Domingo?
Ach tak. Plácido Domingo.
Możecie go przybliżyć, żeby na chwilę wypełnił ekran?
I Sutherland.
Tak, to Joan Sutherland.
Moja mama jest zakręcona na tym punkcie.
Strzeż Panie Boże przed przerwaniem jej w sobotnie popołudnie,
kiedy słuchała transmisji na żywo z Metropolitan Opera.
„Słucham opery!”.
- „Mamo, złamałem nogę”. - „Słucham opery!”.
Każdy ma jakieś swoje upodobania, prawda?
Trzeba cieszyć się prostymi rzeczami,
takimi jak opera w radiu w sobotnie popołudnie
albo puszyste jajka na talerzu.
Polecam wam, żebyście znaleźli coś takiego.
Wtedy zawsze coś będzie dawało wam szczęście.
Wiecie, co ma wyryte na nagrobku?
Nie wiecie? „Czy moje jajka są puszyste?”.
A wiecie, co jest na jej nagrobku? Odpowiedź.
„Słucham opery”.
„Nie przeszkadzaj mi”.
Chyba bawisz się tam lepiej niż gdziekolwiek indziej.
- Prawda? - Nie sądzę.
Czemu nie, mamo?
Wydaje mi się, że wszędzie dobrze się bawisz.
Masz rację.
- Tym razem chyba lepiej. - Nie.
Wydaje się, że ludzie są tam przyjaźniejsi. Sam nie wiem.
To samo mówiłeś, gdy był w Izraelu.
Teraz twierdzisz, że w Wenecji mu lepiej.
Wszędzie jest mu dobrze.
No dobrze.
Chyba że jest tutaj.
Z nami, racja.
Dajcie spokój, mieliście być zabawni.
Byłaś dla nich kimś wyjątkowym. Naprawdę.
Dziękuję.
Pokochali cię całym sercem.
Ze wzajemnością.
Helen była moją ulubioną krewną. Mogłam jej powiedzieć o wszystkim.
Ona również.
- Słodko. - Ciągle się śmiałyśmy.
Po jej śmierci dzwoniłam do twojego taty. Uwielbiał te telefony.
W zimie pytał, czy przypadkiem nie marznę.
Widział drewniany dom w lesie i zastanawiał się, jak można tak żyć.
Pytał, czy ogrzewam dom drewnem.
Pamiętam to jak dziś.
Chciał przynosić węgiel.
- O tak. - Za chwilę do tego wrócimy.
Co słychać w Nowym Jorku?
Jaka dziś pogoda?
- Zimno. - Skąd wiesz? Nigdy nie wychodzisz.
- Nie jest tak zimno. - Otwarłem okno.
Nigdy tego nie robisz.
Brzmi bardzo ekscytująco.
Bo tak jest.
To mam właśnie po nich.
Nie tylko pewne cechy charakteru,
ale na przykład również to, że zrozumiałem, że poczucie humoru
to jedna z najbardziej niedocenianych cech.
Nieprawda.
Dla mnie to bardzo ważne.
Naprawdę.
- Więc się ze mną zgadzasz. - Tak.
- Ale najpierw zaprzeczyłaś. - Nieprawda.
Ale ją wkręcasz.
Dziękuję wam za lata nie tylko przyjaźni, ale tego, że byłyście dla nich rodziną.
To prawda.
Monica twierdzi, że idziecie dziś na wesele.
To prawda.
Wszyscy się żenią.
Polecasz to, prawda?
Nie.
To dobra instytucja, ale kto chce żyć w instytucji?
Teraz dzwonimy do znajomych komików z prośbą o żart dla Maxa.
To coś w rodzaju hołdu dla niego.
- Jest wiecznie żywy. - Tak.
Dobra robota, chłopaki.
Zawsze na urodziny chciał dostać tylko dwóch dobrych chłopaków.
Tylko dlatego, że w życiu ich nie dostał.
Wiem, że podobało im się to, że razem pracujemy.
To było świetne.
- Naprawdę. - Racja.
My byłyśmy dla nich jak córki.
Nie czułyśmy się jak synowe.
Co to, to nie.
Obie byłyśmy traktowane na równi.
Tata ostatniego dnia życia powiedział nam…
Że nie mógłby marzyć o czwórce lepszych dzieci.
Tak.
Dzięki za zepsucie nastroju.
I Isabellicie też.
- Pogadamy, kiedy wrócisz. - Tak.
Udanej reszty pobytu.
Dziękuję.
- Lepiej być nie może. - Pewnie masz rację.
- Chciałbyś się z nim zamienić? - Nie.
- Muszę być tutaj z tobą. - Może u was też lepiej być nie może.
To prawda.
Tak uważasz?
Dzięki za dobre zakończenie.
Do widzenia.
Uważaj na siebie.
Wy też.
„Może u was też nie może być lepiej”.
Czego chcieć więcej?
Napisy: Tomasz Suchoń