- พร้อมแล้วนะ - ใช่ วางตำแหน่งแล้ว
- โอเค - โอเคนะ แค่อยากจะ… เดี๋ยว
แค่อยากให้แน่ใจว่าอัดอยู่
ได้แล้วฟิลิป เริ่มเลย
เรากำลังตรวจสอบไมค์
- เดี๋ยว มีอะไรเหรอ - นี่
จริงดิ ฮัลโหล
ฮัลโหล หนึ่ง สอง สาม สี่
- พร้อมถ่ายแล้ว - เอาเลย
ถ่ายอยู่เหรอ
- กล้องเดินอยู่ - เอาละนะ
- สวัสดี - นั่นบ้านโรเซนธาลรึเปล่า
ผมโทรไปถูกที่รึเปล่า
- โอ้ ยินดีด้วย - หวัดดี
- ลูกไม่ขยับเลย - หวัดดี
- เหรอครับ - ลูกไม่ขยับเลย
เปล่าสักหน่อย
เขานิ่งไปจริงๆ เขาพูดไม่ได้
ผมพูดได้ ได้ยินผมไหม
เสียงกับภาพมันไม่ไปด้วยกัน
ปากกับเสียงผมไม่ไปด้วยกันเหรอ
ใช่
เดี๋ยวนะ ผมจะลองโทรกลับไปอีกทีนะ
- ไงนะ - รอแป๊บนึง ได้แล้ว
สวัสดี รอเดี๋ยวนะ เราได้ยินลูกไหม
- ได้ยินเสียงผมไหม - ได้
ทำอะไรน่ะ ฟิลิป
ผมเช็ดแม่อยู่ เขาว่าแม่ดูเลอะ
เขาบอกว่าเป็นที่จอ แต่อาจเป็นที่แม่
ไม่ได้ยินเสียงแกเลย
- หวัดดี - หวัดดี
สวัสดี
แม่ เสียงแม่… เสียงแม่ดังไปเพราะแม่ได้ยิน…
เดี๋ยว ไม่ อีกอันนึง
แม็กซ์ คุณเป็นอย่างนี้ทุกทีเลย
เล่าเรื่องเมืองไทยให้ฟังหน่อยสิ
กรุงเทพฯ เป็นเมืองใหญ่ที่วุ่นวายมาก รถราเยอะมาก
เสียงก็ดังมากและวิ… แม่เป็นไรรึเปล่าน่ะ
แม่ไม่เป็นไร เล่าต่อเลย
รู้ใช่ไหมว่าเราถ่ายทำกันอยู่
อ้าว
- รอเดี๋ยว - รอเดี๋ยว
ไม่ใช่ นั่นมัน…
รอเดี๋ยว
- ต้องทำบ่อยๆ จะได้ชำนาญ - โอเค
ใช่ไหม
(สุขสันต์วันครบรอบ)
ชายผู้หิวโหยที่แสนสุข
เดินทางข้ามผืนดินและผืนน้ำ
เขาพยายามทำความเข้าใจ
ศิลปะการทำพาสต้า หมู ไก่ และแกะ
เขาจะขับรถไปหาคุณ
เขาจะบินไปหาคุณ
เขาจะยอมร้องเพลงให้คุณฟัง
เขาจะยอมเต้นให้คุณดู
เขาจะหัวเราะกับคุณ
และจะร้องไห้เพื่อคุณ
โดยเขาจะขอของตอบแทนเพียงสิ่งเดียว ใครก็ได้ ใครก็ได้
ใครก็ได้
ใครก็ได้ ขออาหารให้ฟิลกินหน่อย
ใครก็ได้ช่วยเอาอาหารให้เขากินที
(เฮเลนกับแม็กซ์)
พร้อมนะ เอาเลย
หวัดดี
อ้าว หวัดดีครับ
สบายดีไหม
ดีครับ วันนี้แม่เป็นไง
โอเคทุกคน ผมรู้ว่าคุณมาดูรายการนี้ทำไม
เพื่อมาดูสองคนนี้ ดาราตัวจริงของซัมบอดี้ฟีดฟิล
เราจะทำตอนพิเศษเกี่ยวกับเฮเลนกับแม็กซ์
ฉันได้ข่าวมาแล้ว ฉันดีใจจัง
ไปอิสราเอลคราวนี้ชอบไหม
ผมต้องบอกว่าครั้งนี้ผมชอบมาก
ได้ยินเสียงที่ดังอยู่นี่ไหมครับ ฟังสิ
นกเหรอ
ฟังสิๆ
- ไม่ได้ยินเลย - ฉันได้ยิน
- แม่ได้ยินอะไร - เสียงนก
ผมต้องขอถามว่าแถวบ้านแม่มีนกอะไรบ้าง ผม…
อาจจะดังมาจากข้างนอกบ้าน
ดังมาจากข้างนอกบ้านแน่ๆ ครับ
คนแจวเรือกอนโดลาร้องเพลง แจวเรือผ่านไปอยู่
คือมีคนเดินร้องเพลงอยู่ที่ถนนเหรอ
คนแจวเรือกอนโดลา
คือถนนที่นี่เป็นน้ำ
- อ้อ จริงด้วย เข้าใจแล้ว - เพราะผมอยู่ที่เวนิส
เคยได้ยินเรื่องคุณตัวที่อยู่ตามถนนที่เวนิสไหม
ไม่ครับ
เธอจมน้ำตาย
ดังนั้น…
รู้ไหมว่าทำไมคุณสองคนถึงเป็นคนตลก
- ที่เราทำตอนนี้… - อยู่ด้วยกันแล้วจี้มาก
เพราะพ่อกับแม่เป็นส่วนที่ดีที่สุด และคนชอบพวกเขาที่สุดในรายการนี้
คนนั่งดูผมเม้าท์มอยก็เพื่อจะได้เจอพวกเขา
แม่อยากเห็นลูกเต้นแทงโก้ แม่ชอบที่สุดเลย
นั่นเป็นอะไรที่น่ากลัวที่สุด ที่ผมเคยทำมาในรายการเลย
ลูกดูยอดเยี่ยมไปเลย
ใช่ แต่แกเต้นเงอะงะไปหน่อยนะ
เปล่าสักหน่อย
ทำสิ่งที่แกถนัดที่สุดเหอะ พูดเรื่อยเจื้อยน่ะ แกเก่งเรื่องนั้น
เลิกเต้นไปเลย
ไม่ อย่าเลิก แม่ว่าลูกทำได้ดีมาก
แม่ไม่เห็นด้วยกับพ่อ
แหงสิ เพราะแม่เขาก็เต้นไม่เก่ง
- ว่าแต่… - ว่าแต่อยู่ที่นั่นแกสนุกไหม
ไม่สนุกแล้วเนี่ย
ต่างขั้วจะดึงดูดกัน
ฉันชอบดูที่พวกเขาต่างกันมาก
แต่มันมีแบบ…
เฮเลนหัวเราะขำเรื่องอะไรพวกนี้ทุกครั้ง
เราสื่อสารกันนะ แบบ 50-50
เธอเป็นคนพูด ผมเป็นคนฟัง
ใช่ ไม่ นั่นละ
อย่าไปเชื่อเขา เขาไม่เคยฟังเลย
ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาพยายามทำตัวตลก
หรือว่าพวกเขาบ้าจี้กันตลอดเวลา
ผมว่าทั้งสองอย่าง
แม่ผมไม่ค่อยพยายามมาก
ส่วนพ่อผมพยายามและทำสำเร็จ
แต่บางครั้งก็ล้มเหลว และบางครั้งก็ไม่รู้ตัว
ใช่
ทั้งหมดทั้งมวลนั่นเลย
พ่อช่วยเปิดไฟที่เตียงหน่อยได้ไหม
ทีมงานขอแสงที่ข้างหลังพ่อนิดนึง
พ่อสบายๆ เหมือนอยู่ในถิ่นของพ่อ
เอาละ ดูโคมไฟ…
มัน…
ขำอะไรเหรอ
โคมไฟมันแกว่งเอง
ทีนี้พ่อจะแกว่งมันกลับล่ะ ใช้ได้แล้ว
อีกดวงด้วยไหม
ครับ ก็ดี จะได้ดูเสมอกัน
ที่จริงนี่แหละเหตุผลหลักที่ผมอยากทำตอนพิเศษนี้
เพราะผมจะได้ถามริชาร์ดได้ซะที
นายฆ่าพ่อแม่เราทำไม
พ่อผมเกิดมาชื่อแม็กซ์ ฮอร์สต์ โรเซนธาล
เกิดปี 1926 ที่เบอร์ลิน เยอรมนี
ส่วนแม่เรา เฮเลน รูธ เอาเออร์บาค
เกิดที่แฮมบูร์ก เยอรมนีเมื่อปี 1933
พ่อผมกับครอบครัวอยู่ด้วย ตอนเกิดเหตุการณ์คริสทัลล์นัคท์
"คืนกระจกแตก"
ตอนที่พวกนาซีเดินไปตามถนน ทุบทำลายร้านของชาวยิว
และทุบตีทุกคนที่พวกเขาหาตัวเจอ
ดังนั้นพวกเขาเลยต้องซ่อนตัวอยู่ในอะพาร์ตเมนต์
เป็นปาฏิหาริย์มากที่หลังจากนั้น พวกเขาสามารถหนีออกจากเยอรมนีได้
แม่ผมอาจจะโชคไม่ค่อยดีเท่าไร
แม่กับยายถูกนาซีจับไป
และถูกส่งไปค่ายกักกันที่ฝรั่งเศส
พวกเขาถูกแยกจากตา
ฟิลิป เอาเออร์บาค ซึ่งชื่อผมตั้งตามคุณตา
หลังสงคราม อย่างที่เห็นว่าพวกเขารอดมาได้
พวกเขาเขียนถึงฟิลิป เอาเออร์บาคว่า
"ไปอเมริกากันเถอะ เรามีญาติอยู่ที่นั่น"
ฟิลิป เอาเออร์บาคพูดว่า เขามีงานต้องทำที่เยอรมนี
และไม่อยากจากไป
เขาเริ่มสิ่งที่เรียกว่าโครงการฟื้นคืนสู่สภาพเดิม
ซึ่งจ่ายเงินเป็นรายเดือนให้ชาวยิว
ถ้าธุรกิจพวกเขาถูกพวกนาซีขโมยไป
จนถึงตอนนี้
ดังนั้นแม่ผมจึงโตมาโดยไม่มีพ่อ
ยายมาร์ธากับเฮเลน ลูกสาวตัวน้อย
จึงขึ้นเรือมาอเมริกา
แต่เรือลำที่ว่าไม่ให้พวกเขาขึ้น
พวกเขาเลยไปคิวบา
แล้วพอในที่สุดพวกเขามาถึงนิวยอร์ก
ที่วอชิงตันไฮท์ส
ที่มีคนยิวจากเยอรมนีตั้งถิ่นฐานอยู่เยอะ
มีคนยิวจากเยอรมนี ตั้งถิ่นฐานอยู่เยอะในวอชิงตันไฮท์ส
จนเขาเรียกที่นั่นว่าแฟรงก์เฟิร์ตริมฝั่งแม่น้ำฮัดสัน
พ่อผมอายุ 13 ตอนที่พ่ออพยพมา
และพ่อก็พูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย
และก็ถึงเวลาที่ต้องทำพิธีบาร์มิตซ์วาห์ของพ่อแล้ว
ทีนี้พ่อเลยไม่แค่ต้องเรียนฮาฟทาราห์ที่จะใช้ในพิธี
พ่อต้องเรียนภาษาอังกฤษด้วย
กินเลยทุกคน ใครอยากได้เบเกิลบ้าง
ด้วยความที่คุณอาจอยู่ในเหตุการณ์ด้วย
แม็กซ์กับเฮเลนเจอกันเมื่อไหร่ครับ
มีไนท์คลับแห่งนึงที่นิวเจอร์ซี่ย์
เธอจำได้ไหม
- ริเวียร่าอะไรสักอย่างนี่แหละ - เขาไปเล่าเรื่องตลกที่นั่น
เขาเป็นนักเดี่ยวไมโครโฟน
คือสมัครเล่นน่ะ แต่เขาก็ไปเล่าเรื่องตลก
ฉันบอกเขาอยู่เรื่อยว่าเขาควรไปที่แคทสกิลส์
- เขาควรไปที่นั่น - เพราะเขาเป็นคนมีอารมณ์ขันไม่เหมือนใคร
- เขาเก่งมาก - เป็นตลกที่เข้าถึงคนกลุ่มใหญ่ เข้าถึงสังคม
- เป็นมุกที่เฉียบคมมาก - เฉียบคม
พ่อทำให้แม่หัวเราะ
เขาทำให้เธอหัวเราะตลอด
แม้แต่ตอนที่พวกเขาทะเลาะกัน เขาก็ยังทำให้เธอหัวเราะ
พวกเราถ้าไม่โวยวายใส่กันก็หัวเราะ
อันนั้นจริง
ได้ยินผมชัดไหม
เปิดเสียงดังไป
โอเค
ไม่ อย่าเปิดเสียงดังไปสิ
โอเค เป็นไงบ้างทีนี้
พ่อใส่ไอ้นั่นไว้รึเปล่า
เปล่า
พ่อเขาไม่เคยใส่เลย
ทำไมไม่ใส่ล่ะพ่อ
ใส่แล้วจะได้ไม่ต้องเปิดเสียงให้ดังเกินไป
ไปใส่เครื่องช่วยฟังซะ
- ไปใส่ซะ - กว่าจะใส่ได้มันยาก
ถ้างั้นพ่อก็จะไม่ได้ยินผม
ก็ได้
รู้ไหมอะไรที่ดี แทนที่จะใส่เครื่องช่วยฟัง
ก็แค่พูด "อะไร" บ่อยๆ
- หยุดสักที - มันเป็นอะไรไป
ตอนนี้เราอยู่กับคนสี่คนที่พ่อแม่ผมรักมากกว่าผม
เริ่มจากสิ่งที่แย่ที่สุด
ที่เคยเกิดขึ้นกับผม ตอนผมอายุห้าขวบ ริชาร์ด
ช็อกโกแลตร้อนเหรอ แหม แกนี่ชักจะนิสัยเสียแล้วนะ
ใช่ ผมนิสัยเสียมาก
ไม่แบ่งให้ริชาร์ดหน่อยล่ะ
ผมควรแบ่งให้ริชาร์ดเหรอ
ผมจะขอกินอะไรของผมบ้างสักห้านาทีไม่ได้เหรอ
ทำไมผมต้องให้อะไรเขาด้วย
กินอันนั้นไป แล้วเอาอย่างอื่นที่เหลือให้เขาซะ
ก็ได้
มานี่สิ ริชาร์ด
- เขามาแล้วไง - สวัสดีครับ
คนโปรดของพ่อกับแม่
พอแล้วโว้ย
เปล่าๆ เอาเลย กินอีกสิ
ตอนที่พวกเขาพาริชาร์ดกลับบ้าน นั่นคือจุดจบของความสุขบนโลกใบนี้ของผม
นายจะเห็นว่ามีวิดีโอเยอะเลยที่ถ่ายไว้
ตอนที่นายพยายามจะบีบคอฉันให้ตาย
ไม่เป็นไรหรอก
ถึงอย่างนั้นเราก็มีวัยเด็กที่ค่อนข้างดีเลย
ครั้งแรกที่ฉันอยู่กับพ่อแม่คุณคือตอนที่ฉันอายุ 13
- ผมจำไม่ได้เลย - คุณยังเป็นเด็กน้อยอยู่
คุณอยู่กับเราในอะพาร์ตเมนต์นั่นเหรอ
- ที่นิวยอร์ก ที่บรองซ์เหรอ - ใช่
ใช่ แม่คุณเริ่มชอบฉันตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็กอายุ 13
ที่งุ่มง่าม น่าสังเวช
เธอดูออกเลยว่าฉันต้องการเพื่อน
แน่นอน แม่รักคุณทันทีเลย
และผมว่าอีกอย่างนึงก็คือ
ไม่ได้จะทำให้คุณรู้สึกไม่ดีนะ
แต่เธอเกลียดการมีลูกชาย
- ใช่ - คนต่อไปที่พวกเขาเจอคือโมนิกา
- ใช่ไหม - ใช่
ซึ่งพวกเขารับเป็นลูกสาวทันทีเลย
แล้วก็แคเรน ซึ่งพวกเขารับเป็นลูกสาวทันที
ทีนี้พวกเขาก็เลยมีลูกสาวสองคน
ซึ่งพวกเขาชอบมากกว่าริชาร์ดหรือผมเยอะ
แล้วก็เดอะบีเทิลส์คนที่ห้าที่เกินมา
อิซาเบลลิต้า ซึ่งผมรู้ว่า พวกเขาก็คิดว่าเป็นลูกสาวเช่นกัน
อิซาเบลลิต้าเริ่มจากมาดูแลแม่ผม
แล้วก็อยู่มาเรื่อย จนดูแลพ่อไปด้วย
- ค่ะ - และพวกเขาก็รักคุณมาก
มากๆ
ฉันยังปรับตัวไม่ได้
ฉันอยู่กับความทรงจำของพวกเขา
ค่ะ ทุกวัน
- ใช่ เราก็ด้วย - ใช่
พวกเขาดูแลห่วงใยเรา
แม้ว่าเราจะเป็นเด็กนิสัยแย่มาก
พ่อกับแม่ดีกับเรามาก
และคอยสนับสนุนเสมอ ไม่ว่าเราอยากจะทำอะไร
สิ่งดีๆ ในตัวพ่อกับแม่คือศิลปะ วัฒนธรรม การศึกษา และความเมตตา
ซึ่งมันไม่ได้เกิดขึ้นมาเอง
แต่ได้มาจากที่ที่พวกเขามา
มาจากความเกลียดชังที่พวกเขาเจอ
จนมาเป็นคนที่ดีเช่นนี้
เป็นอะไรที่ผมจะสำนึกในบุญคุณตลอดไป
แอ็คชั่น
มากันแล้ว
งานผมคือการสร้างครอบครัวขึ้นมา
มานี่แล้วไง คนเก่งของรายการนี้ ฟิล โรเซนธาล
พ่อแม่ผมมีอิทธิพลต่อผมมาก ในทุกแง่มุมของชีวิตผม
มากจนเมื่อถึงตอนที่ต้อง เขียนบทพ่อแม่ให้รายการทีวี
เดาสิว่าบทนั้นๆ อ้างอิงจากใคร
เหตุการณ์ที่เอามาใช้ค่อนข้างตรงกับความจริง
แต่บุคลิกบางอย่างไม่ใช่
พูดอีกอย่างคือ บุคลิกถูกทำให้เกินจริงไป
คิดว่าเราเป็นใคร ทุพพลภาพเหรอ
เราออกไปเก็บผลไม้เองไม่ได้เหรอ
- พวกเขาตลกจริงๆ - ใช่
และเราได้เห็นสิ่งนั้นในหนังเป็นครั้งแรก
ตอนที่เราเผลอโทรไปหาพวกเขาจากรัสเซีย
เอ็กซ์ปอร์ตติ้งเรย์มอนด์
แล้วบังเอิญพวกเขาตื่นอยู่
โชคล้วนๆ เลยที่พวกเขายังไม่หลับ
และรับสายสไกป์ได้
ฮัลโหล
ฮัลโหล เห็นเราไหม
- นั่นไงมาแล้ว โอเค - หวัดดี
โอเค
นี่คือวลาดิเมียร์กับลุดมิลา
- นี่แม็กซ์กับเฮเลน - วลาดิเมียร์กับลุดมิลา
- แม็กซ์กับเฮเลน - สวัสดี
เทคโนโลยีนี้วิเศษจริงๆ
แล้วพ่อผมก็เผลอกดปุ่มผิด
พวกเขาคิดว่าเราไม่เห็นพวกเขาแล้ว
นึกแล้วเชียว แม็กซ์ บอกแล้วว่า…
วุ้ย!
- โอเคกันรึเปล่า - ฉันบอกแล้วว่าไม่ให้แตะอะไร
นี่แหละเราถึงได้ทำรายการ
นี่คือเหตุผลที่ทำให้ผมได้มาอยู่กับคุณที่มอสโก
- เพราะแบบนี้เลย - เรื่องแบบนี้ปกติมากในครอบครัวเรา
- เวลาดูแม่ใช้สไกป์ มัน… - หน้าผาก
เหมือนดูหนังทู้ทซี่เลย
- แบบ ขำสุดๆ - ขำกลิ้ง
ฉันว่ามันน่าสนใจมาก
- ฉันมักจะสนใจใน… - แม่ไม่ต้องเข้ามาใกล้มากก็ได้
วรรณกรรมรัสเซีย
คุณรู้จักโอเปร่า คุณชอบโอเปร่าไหม
- มอสโกสักสามวัน - พวกเขาไล่เธอไปไม่ได้ชัวร์
งานนี้ทั้งคืนแน่
ตอนนั้นมันน่ารักมาก
ว่าแต่แม่สนใจไหมว่าผมเป็นไงมั่ง
แม่เข้ากับพวกเขาได้ทันทีเลย ผมเลยจำได้ไม่ลืม
ดังนั้นตอนเราจะเริ่มทำรายการท่องเที่ยว
ผมก็คิดว่า "ในยุคนี้การโทรหาพ่อแม่ก็คือ
การส่งโปสการ์ดในสมัยก่อนเนอะ"
"ให้พ่อแม่รู้ว่าเราอยู่ไหน เล่าเรื่องที่ที่เราอยู่ให้ฟัง"
แล้วก็เพราะผมมาจากวงการซิตคอม
ต้องมีตัวละครขาประจำ และตลก เราต้องการคนตลก
จะหาใครตลกกว่านี้ได้อีก คนที่ตลกโดยธรรมชาติ
ริชจะพูดว่า "ใช่ เราจะถ่ายพ่อกับแม่"
แล้วพอถ่ายเสร็จทุกครั้งเขาจะพูดว่า
"พวกเขาไม่เคยทำให้ผิดหวัง"
ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ
ตลกทุกครั้งเลย
ตกลงวันเกิดจะทำอะไรกันครับ
- เราจะไปแมริเบลล์กัน - ครับ
อ๋อ ที่เราไปฉลองวันครบรอบน่ะเหรอ
ใช่ ก็ 60 กว่าปีแล้ว
- ใช่ครับ - อะไร
วันครบรอบแต่งงานเราไง
อ๋อ ก็…
เยี่ยมเลย
พ่อจะให้แกดูอากาศข้างนอกหน่อย
รอเดี๋ยวนะ
แม็กซ์ นี่คุณจะ…
คุณจะทำอะไรน่ะ
เห็นไหม
ครับ
- เยี่ยมเลย - มัวมากเลย
วิวสวยมากแบบที่ใครๆ ก็ชอบ
ขอบคุณครับ
ผมว่าจากนี้ไปต้องใช้วิวนี้แหละตอนเราโทรหาพ่อ
อะไรนะ
แทนที่จะดูหน้าพ่อกับแม่ เราดูนี่แทนดีกว่า
ว่าไหม สวยกว่าเนอะ
ผมอยากให้ดูว่าผมกินอะไรอยู่
ลูกกินอะไรน่ะ
- อ๋อ ซาร์ดีน - ปลาซาร์ดีน
เพราะผมรู้ว่าแม่ห่วงว่าผมจะกินไม่อิ่ม
ใช่ไหม
ใช่ แม่ห่วงเรื่องนั้นจริงๆ
ฉันดูอาหารพวกนี้
คิดว่าแม่คุณเห็นแล้วจะพูดว่าไง
ผมรู้
- ต้องขนาดนี้เลยเหรอ - เยอะไป
- เยอะไป หนึ่งละ - เยอะไป
เรากินไม่ไหว มันเยอะไป
และอาทิตย์นี้เราจะไม่ออกไปไหน
เราจะกินที่เหลือนี่ให้หมด
แม่ รู้ไหมว่าแม่จะชอบอะไร
ผลไม้ไง
อาจจะเป็นผลไม้ที่ดีที่สุดในโลก ผมจะเอาอะไรที่แม่ไม่เคยเห็นให้ดู
แม่เคยเห็นไอ้นี่ไหม
เคย
งั้นบอกมาว่านี่คืออะไร
เป็นผลไม้ แล้วก็ต้องแกะเปลือกออก
แม่นี่อัจฉริยะจริงๆ
ฉันจำฤดูร้อนปีนั้นที่อยู่กับพวกเขาได้ ฉันทำงานที่เมดิมาร์ท
ฉันต้องเย็บชุดฟอร์มรึอะไรนี่แหละ
พ่อคุณเห็นวิธีเย็บริมผ้าของฉันแล้วก็รับไม่ได้
เขาเลยเอาไปทำเอง
- แต่เขาก็สอนฉันว่าจะเย็บให้ดียังไง - เขาเคยเป็นช่างตัดเสื้อ
ใช่ เขาเคยเป็น ใช่
และเขาเป็นคนที่สะอาด และเนี้ยบที่สุดที่ฉันเคยเจอมา
- เราจำเรื่องนั้นไม่เห็นจะได้เลย - เหรอ
แต่ก็ตลกดี
- ห้องใต้ดินคุณ ที่มีหม้อต้มน้ำ… - เขาคอยดูแลแบบ…
- มันสะอาดกว่าห้องไหนๆ ในบ้านฉันซะอีก - รู้ไหมว่าทำไม
- ทำไม - เพราะไม่มีใครไปที่นั่น
ไม่มีใคร… ไม่มีอะไรที่…
- แบบเขามีของที่พวกช่างใช้กัน - ใช่
ไม่มีใครเป็นช่าง เราทำอะไรไม่เป็น
มันก็เลยไม่เคยสกปรก
ไม่สกปรกก็เพราะไม่เคยใช้
- เหมือนหม้อกับกระทะของแม่ - ไม่เคยรู้เลยนะเนี่ย
พอแล้ว
ขอบอกเลยว่าแม่คุณทำอาหารเก่ง
อย่าแฉมุกผมสิ ผมมีอยู่แค่นี้
- ฉันคิดว่าเธอทำอาหารเก่ง - ดีจัง
ฉันว่าในที่สุดแล้วนะเฮเลน นี่คือการไถ่บาปของคุณ
ฉันชอบอาหารที่แม่สามีฉันทำ
ขอบใจนะ โมนิกา
เมื่อวานตอนผมกินเนื้อ ส่วนที่เหลือจะพรรณนาในทาโก้ชิ้นนึง
ผมพูดจริงๆ ว่า "ฉันคิดถึงอาหารฝีมือแม่"
ลูกควรจะละอายใจนะ
พวกเขาชอบบ่นเรื่องอาหารฝีมือแม่ แต่เราชอบไม่ใช่เหรอ
- ใช่ - ซุปของแม่ ทุกอย่างอร่อยมาก
แต่พวกเขาบ่นตลอด พูดอยู่นั่นว่ามันแย่มาก
ฟังนะ ผมชอบล้ออาหารที่แม่ทำ ผมทำแบบนั้นตลอด
จนได้ไปอยู่ในเรย์มอนด์ เป็นมุกนึงในเรื่อง
มีบางอย่างที่แม่ทำที่อร่อยมากจริงๆ
ซุปลูกชิ้นมัทโซ
ผมทำเอง
แม็กซ์ ฉันเป็นแม่ครัว คุณไม่ได้ทำอะไรเลย
- ใช่ แม่ทำเองคนเดียวเนอะ - ใช่
แม่ทำซุปลูกชิ้นมัทโซคนเดียว
- ใช่ ไม่มีใครช่วย - ใช่
แล้วนี่สูตรของใคร
ของแม่เอง
ไม่ได้… อันนี้ไม่ได้ดัดแปลงจากของยายเหรอ
- เปล่า - เปล่าเหรอ
- เปล่า แม่… - นี่ไม่ใช่แบบ
อะไรดีๆ ที่ถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่นเหรอ
- ไม่ใช่ - ใช่ คุณพูดได้ พูดเลยสิ
จะต่างกันตรงไหน ฟังดูดีกว่าด้วย
ผมก็นึกมาตลอดว่านี่เป็นจานเด็ดของแม่
ใช่แล้ว
- ไม่ใช่ - พ่อคิดงั้นรึ
ไม่มีใครเก่งกว่าคุณ
ขอผมชิมหน่อย
อือ
หมายความว่าไง "อือ"
ผมชอบ
ผมว่าอร่อยมาก แต่…
แต่อะไร
ผมอาจจะคิดไปเองคนเดียว ผมอยากได้ความเห็นที่สอง เดี๋ยวนะ
อะไรกันน่ะ
- สวัสดี - สวัสดี
- สบายดีนะ - ดี
- นั่นใคร - มานี่มา
- ไงฟิล - นี่เพื่อนผม แดน
- หวัดดีแดน - เขาชอบซุป
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
นี่คือแดเนียล บูลุด หนึ่งในสุดยอดเชฟของโลก
ซุปลูกชิ้นมัทโซ ของโปรดผมเลย
ดี
เขาจะชิมซุปลูกชิ้นมัทโซของเฮเลน โรเซนธาล
แม่รู้จักเขาไหม
อะไร
แม่รู้ใช่เปล่าว่าแถวนี้มีเอพิเซอรี่บูลุด
- อ๋อ ใช่ - กับบูลุดซุด
- ใช่ - กับภัตตาคารแดเนียล
- ใช่ - นี่คือแดเนียล บูลุด
- แดเนียล บูลุดครับ - ยินดีที่ได้รู้จัก
ยินดีเช่นกันครับ
ผมเคยทำซุปลูกชิ้นมัทโซอยู่บ้าง ไม่ใช่ว่าผมกินมาแต่เด็กจนโตนะ แต่…
ครับ
ผมชอบ พระเจ้า อันนี้อร่อยมากๆ
- โห แม่ - เห็นไหม
- คุณใส่สมุนไพรลงไปเหรอ - ใช่
ผักชีฝรั่ง หรือผักชีลาว อะไรนะ
ผักชีฝรั่ง ส่วนใหญ่
แต่คุณใส่ผักชีลาวไปด้วย
ใช่ ฉันใช้ผักชีลาวเยอะมาก
ผมเอาน้ำมันผักชีลาวมา
- โอ้ แม่อยากได้ - วิเศษมาก ขอบคุณ
- ชอบผักชีลาว - นี่เป็นน้ำมันมะกอกใส่ผักชีลาว
ใส่ลงในซุปคุณหน่อยนึงแล้วคุณคอยดูนะ
มันจะลอยอยู่บนผิว
ผักชีลาวแบบน้ำเหรอ
นั่นเลย ผักชีลาวน้ำ รับไหมครับ
- ไม่ต้อง ขอบใจ - คุณควรลองนะ
- ก็ได้ - ดีจริงๆ นะครับ
- ผมว่าคุณต้องชอบแน่ - ขอบใจ
แดเนียล บูลุดอยู่ในครัวพ่อ ให้ของกับพ่อ
- แต่พ่อไม่เอาเหรอ - ก็ได้
- อร่อยมาก - อร่อยใช่ไหม
ครั้งแรกที่ฉันกลับไปที่บ้าน เฮเลนทำอาหาร
เป็นครั้งแรกที่ไปที่นั่น ฉันไม่มีวันลืมแน่
เธอยกบางอย่างมาที่โต๊ะ
แล้วช้อนรึอะไรสักอย่างหล่น แล้วแม็กซ์ก็ร้อง "อุ้ย!"
"อุ้ย" ดังสนั่นลั่นโลกเลย แค่เพราะช้อนคันนึงตก
แล้วพวกเขาก็แบบ… พวกเขาหัวเราะ
ฉันจะไม่มีวัน… ผู้หญิงคนนี้ยืนโมโหอยู่นะ
ฉันเพิ่งเคยไปที่นั่นครั้งแรก
ฉันจำได้ว่าเธอแบบ "ช่วยฉันด้วยสิ แม็กซ์"
- แล้วก็… ฉันโกรธมาก… - ยังขำอยู่เลย
ฉันลุกขึ้นไปช่วยเธอ ฉันคิดว่าเพราะแบบนี้เราถึงต่อกันติด
อีกสองสามเดือนต่อมา
เธอดึงตัวฉันไปแล้วพูดว่า
"ฉันรู้ว่าฟิลิปอาจจะอยู่ด้วยยาก"
"ฉันอยากบอกเอาไว้
ถ้าพวกเธอสองคนไปกันไม่รอด
เราสองคนยังเป็นเพื่อนกันอยู่นะ"
แม่ผมเองครับ ทุกท่าน
"ฉันเพิ่งเจอกับเธอ แต่ฉันอยู่ทีมโมนิกาแล้ว"
ก็เธออยากมีลูกสาวมากนี่
แล้วพอได้มาคนนึงปุ๊บ "ลาก่อน ฟิลิป"
คือผมไม่น่าจะถูกลืมง่ายขนาดนี้นะว่าไหม
นี่เป็นโฆษณารายการนี้ อย่างเป็นทางการของ Netflix
- โอเค ช่องไหน - คุณทำไม่เป็นหรอก
ผมรับรองว่านี่เรื่องจริง 100%
เราหาอะไรอยู่
รายการของลูก
ยังไม่มาใช่ไหม
ลอง "ฟิล" ดูซิ
"พี"
"เอช"
ฉันสะกดเป็นน่า
รู้ชื่อรายการเขาไหม
รู้
ชื่อรายการอะไร
ใครให้อาหารฟิลเหรอ
ขอผมลองหน่อย
รายการชื่ออะไรนะ
อิซาเบลลิต้าให้สิ่งที่เขาชอบที่สุด ซึ่งก็คือไข่โหลนึง
- ต่อวัน - ไม่จริง
ไข่โหลนึงด้วยราคาแบบแค่ 75 เซ็นต์
- ราคาถูกที่สุดที่เขาเคยได้ยินมา - คือ…
คือยังไงไม่รู้ อิซาเบลลิต้าเจอไข่ที่ถูกที่สุดนี่…
- ค่ะ - ซึ่งทำให้แม็กซ์แฮปปี้สุดๆ
เขามักจะบอกฉันว่า
"อิซาเบลลิต้า อย่าลืมซื้อไข่มานะ"
พ่อผมกินอะไรง่ายมาก
ผมว่าทุกวันเขาจะถามแค่ว่า
"ไข่ผมนุ่มไหม"
ซึ่งทำเอาแม่ผมแทบบ้า เพราะแม่ทำไข่ให้ฟูนุ่มเป็น
แม่รู้ว่าพ่อชอบกินแบบนั้น
นั่นสิคะ ตลกมากที่ทุกครั้ง ทุกเช้า เขาจะถามฉันแบบ
"เธอคิดว่าฉันควรกินไข่กี่ฟอง"
"สองหรือสามฟองดี"
เขาอยากให้คุณพูดว่าสาม
ใช่เลยค่ะ
"เพราะแบบนั้นถึงจะดีต่อคุณ ถ้าคุณกินไข่สามฟองทุกวัน"
อันนั้นยังดีกว่าตอนผมทำไข่ให้พ่อ พ่อจะแบบ
- "แกทำไข่สุกเกินไปรึเปล่า" - ฉันรู้ค่ะ
"ฉันว่ามันสุกแล้วนะ มันสุกแล้วแหละ"
แล้วถ้าเราไปร้านอาหารหรือคอฟฟี่ช็อป
เราต้องคอยกันไม่ให้พ่อเข้าไปหลังร้าน
ไปบอกคนที่ทำไข่ในร้านนั้นว่าต้องทำไข่ยังไง
ส่วนแม่ผมมีของที่รักที่สุดในชีวิตอยู่อย่างนึง
ไม่ใช่ลูกๆ และไม่ใช่สามี
มันคือโอเปร่า
นี่เป็นของชอบที่สุดของแม่
ผมว่าแม่คงยอมโยนพวกเราไปไว้บนหลังคา
เพื่อแลกกับได้อยู่กับพลาซิโด โดมิงโกสักห้านาที
ผมชอบลามะยัดนุ่นบนเคาน์เตอร์นะ
แล้วโดมิงโกล่ะ
อ๋อ พลาซิโด โดมิงโก ชอบสิ
ช่วยซูมเข้าไปที่เขา
ให้เขาอยู่เต็มหน้าจอสักสองสามนาทีได้ไหม
กับซัทเธอร์แลนด์
โจน ซัทเธอร์แลนด์ ใช่ครับทุกท่าน
เหล่านี้คือสิ่งที่แม่ผมชอบ
ให้ตายตกน้ำป๋อมแป๋ม ถ้าใครขัดจังหวะเธอบ่ายวันเสาร์
ตอนวิทยุดับเบิลยูคิวเอ็กซ์อาร์ถ่ายทอดสด จากโรงโอเปร่าเมโทรโปลิตัน
"ฉันฟังโอเปร่าอยู่!"
"แม่ ผมขาหัก" "ฉันฟังโอเปร่าอยู่!
เราต่างก็มีสิ่งเล็กๆ ที่เรารักในชีวิตใช่ไหม
และการหาความสุขสนุกสนานในสิ่งเล็กๆ เหล่านี้
การฟังโอเปร่าทางวิทยุบ่ายวันเสาร์
แค่ได้กินไข่ฟูๆ นุ่มๆ แล้วก็ชอบมาก
ถ้าคุณเจออะไรแบบนั้นในชีวิต ผมขอแนะนำเลย
เพราะคุณอาจจะได้มีความสุขอยู่เสมอกับบางสิ่ง
รู้ไหมว่าเราจารึกบนป้ายหลุมศพเขาว่าไง
- ไม่ทราบหรือครับ - ใช่
"ไข่ผมนุ่มไหม"
รู้ไหมว่าป้ายของแม่เขียนว่าไง คำที่แม่ตอบพ่อ
"ฉันฟังโอเปร่าอยู่"
"อย่ามากวนฉัน"
พ่อว่าแกอยู่ที่นั่นแล้ว สนุกกว่าทุกที่ที่แกเคยไปมานะ
- ใช่ไหม - ฉันไม่คิดว่างั้นนะ
ทำไมแม่ไม่คิดว่างั้นล่ะ
เพราะแม่ว่าลูกสนุกทุกที่ที่… ที่ลูกไป
ผมว่าแม่พูดถูก
- แต่พ่อว่าที่นี่มากกว่านิดนึง - ไม่
มันดูจะ…
คนดูจะเป็นมิตรกว่ารึยังไงนี่แหละ ไม่รู้สิ อะไรสักอย่าง
แม็กซ์ คุณก็พูดแบบนี้ตอนลูกอยู่อิสราเอล
ตอนนี้ก็พูดว่าเขาอยู่ที่นั่นแล้วมีความสุขกว่า
เขาอยู่ที่ไหนก็มีความสุข
ก็ได้
ตราบใดที่เขาไม่มาอยู่ที่นี่
อยู่ที่นี่กับเรา ใช่
พวกเรา เอาหน่อยไหม จัดรายการให้พวกเขากัน
คุณทำให้มันพิเศษ
- โอ้โฮ - คุณทำให้ตอนพิเศษพิเศษ
โอ้ ขอบคุณ
พวกเขารักคุณ ผมรู้ว่าพวกเขารักคุณ
ฉันก็รักพวกเขา ใช่
เฮเลนเป็นญาติที่วิเศษที่สุดของฉัน ฉันเล่าให้เธอฟังได้ทุกเรื่อง
เธอเล่าให้ฉันฟังได้ทุกเรื่อง
- ดีจัง - เราหัวเราะด้วยกันตลอด
แล้วพอเธอตายไป ฉันยังโทรหาพ่อคุณ
ซึ่งเขาก็ชอบมาก
ชอบถามตลอด ถ้าเป็นตอนหน้าหนาวก็จะ
"เธออุ่นพอไหม ที่นั่นร้อนพอนะ"
ใช่ เพราะเขาเห็นว่าเป็นบ้านไม้ในป่า
"อยู่กันยังไงเนี่ย"
"ทำความร้อนกันยังไง ใช้ฟืนเหรอ"
ใช่
"ให้ฉันเอาถ่านไปให้ไหม"
- ใช่ - เดี๋ยวเราจะกลับมาคุยเรื่องฟืนกันต่อครับ
ที่นิวยอร์กเป็นไงบ้างครับ
วันนี้อากาศเป็นไงบ้าง
- หนาว - มัน… คุณรู้ได้ไง คุณไม่เคยออกไปข้างนอก
- คุณไม่ได้ออกไป มันไม่ได้หนาวขนาดนั้น - ผมเปิดหน้าต่าง
คุณไม่เปิดหน้าต่างด้วยซ้ำ
- ฟังดูที่นั่นน่าตื่นเต้นมากนะ - ว่าแต่…
ใช่ น่าตื่นเต้นมาก
นี่คือสิ่งที่ผมได้จากพ่อกับแม่
ไม่ใช่แค่อุปนิสัยบุคลิกลักษณะ
แต่ได้จากการเห็นตัวอย่าง
ผมได้เรียนรู้ว่าอารมณ์ขัน
อาจจะเป็นคุณลักษณะของมนุษย์ที่ถูกให้ค่าต่ำที่สุด
ไม่จริงหรอก
ฉันรู้สึกว่ามันสำคัญที่สุด
จริงๆ นะ
- งั้นคุณก็เห็นด้วยกับผม - ใช่
- แต่ตอนแรกคุณอยากจะไม่เห็นด้วยกับผมก่อน - เปล่านะ
เธอก็ทรงนี้แหละ
ผมขอขอบคุณต่อความเป็นครอบครัว ซึ่งยิ่งกว่ามิตรภาพ ที่มีต่อเรามาชั่วชีวิต
- เราคือครอบครัว - ใช่
โมนิกาบอกว่า วันนี้แกจะไปงานแต่ง เป็นงานของ…
ใช่ครับ
ทุกคนแต่งงานกันหมดเลย
พ่อแนะนำว่าควรแต่งใช่ไหม
ไม่
มันเป็นสถาบันที่ดี แต่ใครที่ไหนจะอยากอยู่สถาบัน
ตอนนี้เรามีช่วงที่เราจะโทรหาเพื่อนนักแสดงตลก
แล้วให้เขาเล่าหนึ่งมุกให้แม็กซ์
- เป็นการยกย่องความเป็นเขา - ใช่
- มันยังคงอยู่ - ใช่
ดีมากเด็กๆ ลูกดีๆ ทั้งสอง
เขาก็อยากได้ลูกชายดีๆ สองคนมาตลอด เราถามเขาว่าวันเกิดอยากได้อะไร
"ฉันอยากได้ลูกชายดีๆ สองคน" เพราะเขายังไม่เคยมีสักที
แต่ผมรู้ว่าพวกเขาชอบมากที่เราทำงานด้วยกัน
- ใช่เลย - ซึ่งมันก็ดีมาก
- เยี่ยมยอดมาก - ใช่เลยค่ะ
เราเหมือนลูกสาว มันแบบ…
- ใช่ - เราไม่เคยรู้สึกว่าเป็นแค่สะใภ้เลย จริงๆ
- เราคือลูกสาว… - ใช่
แล้วพวกเขา… คิดกับเราสองคนแบบนั้น
ถึงขั้นที่พ่อพูดกับเราในวันสุดท้ายของพ่อว่า
"พ่อคงหาลูกสี่คนที่ดีกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว"
ใช่
ขอบคุณนะที่มาหักมุมเศร้าซะงั้น
แล้วก็อิซาเบลลิต้า
- ไว้คุยกันตอนลูกกลับบ้านแล้วนะ - ครับ
ขอให้สนุกกับที่นั่นต่อจนจบนะลูก
ขอบคุณครับ
- ไม่มีอะไรจะดีกว่านี้อีกแล้ว - ผมว่าพ่อพูดถูก
อยากสลับกับเขาไหมล่ะ
ไม่
- ผมต้องอยู่ที่นี่ อยู่กับคุณ - อาจเป็นพ่อที่ไม่มีอะไรดีกว่านั้นอีกแล้ว
ใช่
เคยคิดแบบนั้นไหม
ขอบคุณที่ปิดท้ายให้อย่างสวยนะครับ
ผมลาละนะครับ
รักษาตัวด้วย
เช่นกันครับ
"คงไม่มีอะไรดีกว่านี้อีกแล้ว"
เราก็ต้องการแค่นี้แหละ
คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์