-Tamam mıyız? -Evet. Önündeyiz.
-Tamam mı? -Tamam mı? Emin olalım, dur.
Kaydediyor muyum emin olayım.
Tamam Philip. Hadi yapalım.
Mikrofona bakıyoruz.
-Bekle. Ne oldu burada? -Hey.
Ciddi söylüyorum!
Hey! Bir, iki, üç, dört!
-Hazırız. -Hadi başlayalım.
Kayıtta mıyız?
-Kayıttayız. -Hadi bakalım.
-Alo. -Rosenthal'ların evi mi?
Doğru numarayı mı aradım?
-Tebrikler! -Merhaba.
-Donup kaldın. -Selam.
-Öyle mi? -Dondun.
Hayır, donmadı.
Dondu, konuşamıyor.
Konuşuyorum. Duyuyor musun?
Sesinle görüntün eş zamanlı değil.
Eş zamanlı değil mi?
Değilsin.
Bekle, tekrar arayacağım. Tamam mı?
-Ne? -Bir dakika bekle, hallediyorum.
Alo! Dur, duyabiliyor muyuz?
-Duyuyor musun? -Evet.
Ne yapıyorsun Philip?
Seni siliyorum. Kirli görünüyormuşsun.
Ekran diyor ama sen de olabilirsin.
Duyamıyorum seni.
-Selam. -Alo.
Alo.
Anne, sesin… Sesin çok yüksek çünkü…
Dur, yok, diğeri.
Hep böyle yapıyorsun Max.
Bize Tayland'dan bahset.
Bangkok kocaman şehir, çok trafik var
ve çok gürültülü ama yine de harika. Sen orada iyi misin?
İyiyim, devam et sen.
Film çekimindeyiz, biliyorsun değil mi?
Öyle mi?
-Dur bir dakika. -Dur bir dakika.
Yok, o şey…
Bekle.
-Bunu tamamen bilimle çözdük. -Peki.
Öyle değil mi?
YILDÖNÜMÜNÜZ KUTLU OLSUN
Mutlu, aç bir adam
Dolaşıyor dere tepe demeden dünyayı
Anlamaya çalışıyor
Makarna, domuz eti, tavuk ve kuzu eti sanatını
Size arabayla gelecek
Size uçarak gelecek
Sizin için şarkı söyleyip
Sizin için dans edecek
Sizinle gülecek
Ve sizinle ağlayacak
-Karşılığında istediği bir şey vat -Birileri doyursun, birileri doyursun
Birileri
Birileri doyurur mu Phil'i?
Birileri doyursun onu hemen
HELEN VE MAX
Hazır mısınız? Hadi başlayalım.
Selam.
Nasılsın?
İyiyim, sen nasılsın?
Pekâlâ millet. Diziyi niye izlediğinizi biliyorum.
Somebody Feed Phil'in gerçek yıldızlarını görmek için izliyorsunuz.
Bugün Helen ve Max hakkında özel bir bölümümüz var.
Bunu duydum! Çok sevindim.
İsrail nasıl? Keyif alıyor musun?
Dürüst olayım, bu kez çok sevdim.
Duyabiliyor musun? Dinle bak.
Kuşları mı diyorsun?
Dinle.
-Duyamıyorum. -Ben duyuyorum.
-Ne duyuyorsun? -Kuşların sesini.
Evinde ne tür kuşlar olduğunu merak ettim.
Dışarıda da olabilirler tabii.
Kesinlikle dışarıdalar.
Yoldan geçen gondolcu şarkı söylüyor.
Sokakta yürüyen biri şarkı mı söylüyor yani?
Gondolcu, evet.
Sokak dediğin kanal.
-Doğru ya. Anladım. -Venedik'teyim çünkü.
Venedik'teki hayat kadınını duymuş muydun?
Hayır.
Boğuldu.
Yani…
İkiniz neden bu kadar komiksiniz, biliyor musunuz?
Bu bölümü yaptık
çünkü programın en sevilen ve bence en iyi kısmı bu.
İnsanlar sırf onları görmek için saçmalıklarıma katlanıyor.
Tango yapmana bayıldım. Favorim oydu.
Şimdiye kadar programda yaptığım en korkutucu şeydi.
Muhteşem görünüyordun.
Gerçi adımlarını biraz karıştırdın.
Karıştırdın.
Sen iyi yaptığın şeye odaklan. Muhabbete yani.
Dansı boş ve
Hayır, boş verme. Bence çok iyiydin.
Ben katılmıyorum.
Tamam çünkü iyi bir dansçı değil.
-Neyse… -Neyse, iyi vakit geçiriyor musun?
Artık geçirmiyorum.
Zıt kutuplar çekermiş.
Birbirlerinin zıttı olmalarını çok seviyorum
ama bir yandan da…
Helen her zaman tüm bunlara gülerdi.
İletişim kuruyoruz tabii. Yarı yarıya.
O hep konuşuyor, ben de hep dinliyorum.
Evet, işte bu.
Ona inanma, hiç dinlemiyor.
Komik olmaya mı çalışıyorlar
yoksa hep histerik haldeler mi bilmiyorum.
Bence ikisi de.
Annemin pek uğraşmaması,
babamın deneyim başarması ama bazen de
başaramaması, bazen bunu fark etmemesi falan çok komik.
Evet.
Hepsi komik.
Baba, yatağın başucundaki ışığı açar mısın?
Arkandaki ışığı görmek istiyorlar.
Babam, doğal ortamında.
İşte gidiyor. Baksanıza…
Bu…
Neye gülüyorsun?
Sallanmasına gülüyorum.
Şimdi de geriye doğru sallayacak.
Diğerini de yakayım mı?
Neden olmasın? Eşit olsun.
Bunu yapmak istememin asıl nedeni bu
çünkü sonunda Richard'a şu soruyu sorabileceğim:
Ebeveynlerimizi neden öldürdün?
Babam, Max Horst Rosenthal adıyla
1926'da Berlin'de, Almanya'da doğmuş.
Annem Helen Ruth Auerbach da
1933'te Hamburg, Almanya'da doğmuş.
Kristallnacht olduğunda babam ve ailesi ortadaymış.
"Kristal Gece" yani.
Nazilerin Yahudi dükkanlarını yağmaladığı
ve buldukları Yahudileri dövdükleri gece.
Bu yüzden babamlar dairelerinde saklanmışlar.
O geceden sonra Almanya'dan kaçabilmiş olmaları bir mucize.
Annem o kadar şanslı değilmiş.
O ve annesi Naziler tarafından yakalanmış
ve Fransa'da bir toplama kampına gönderilmiş.
Annemin babası olan Philip Auerbach'tan ayrı kalmışlar.
Bu arada ben de adımı ondan almışım.
Elbette savaşta sağ kalmayı başarmışlar.
Philip Auerbach'a mektup yazıp
"Amerika'ya gidelim. Orada akrabalarımız da var." demişler
ama Philip Auerbach, Almanya'da çalışması gerektiğini söylemiş
ve Amerika'ya gitmek istememiş.
Restorasyon Programı adında, Naziler tarafından
dükkânları yağmalanan Yahudilere ödeme yapan
bir program başlattı ve bugün bile
program devam ediyor.
Yani annem, babası olmadan büyümüş.
Martha ve küçük kızı Helen
Amerika'ya giden bir gemiye binmiş
ama Amerika'ya girmelerine izin verilmemiş.
Onlar da Küba'ya gitmiş.
Sonunda New York'a varmışlar
ve Washington Heigths'a,
birçok Almanyalı Yahudinin yerleştiği
bölgeye yerleşmişler.
Buraya da Hudson'ın Frankfurt'u diyorlar.
Göç ettiğinde babam 13 yaşındaymış
ve hiç İngilizce bilmiyormuş.
Bar Mitzvah zamanı geliyormuş.
Yani haftarah ezberlemenin dışında İngilizce de
öğrenmesi gerekiyormuş.
Hadi başlayın millet. Kim simit ister?
Daha önce buraya geldiniz diye soruyorum,
Max ve Helen nasıl tanışmıştı
New Jersey'de bir gece kulübü vardı.
Hatırlıyor musun?
-Riviera gibi bir şeydi adı. -Espriler yapıyordu.
Stand-up yapıyordu, evet.
Amatördü ama espri yapıyordu.
Ona hep Catskills'te olmayı hak ettiğini söylerdim.
-O gitmeliydi, evet. -Çünkü mizah anlayışı o tarzdı.
-Çok iyiydi. -Çok sosyal bir mizah değidl gerçi.
-Daha ince bir mizahtı. -İnce, doğru.
Onu güldürürdü.
Her zaman güldürürdü.
Kavga ettikleri zaman bile onu güldürmeyi başarırdı.
Ya bağırıyorduk ya gülüyorduk.
Doğru.
Duyabiliyor musun?
Ses çok açıkmış.
Tamam.
Yok, sesi daha da açma.
Tamam, şimdi nasıl?
Baba, işitme cihazını taktın mı?
Hayır.
Hiç takmıyor ki.
Taksana.
O zaman sesi bu kadar açmana gerek kalmaz.
Hadi işitme cihazını tak.
-Tak hadi! -Ayarlamak uzun sürüyor.
O zaman beni duyamayacaksın.
Tamam.
Bak ne diyeceğim. İşitme cihazını takmak yerine
sürekli "Ne?" de.
-Tamam, anladık. -Nesi varmış?
Burada, ebeveynlerimin benden çok sevdiği dört insan var.
Üstelik ben beş yaşındayken başıma gelen en kötü şey
Richard da burada.
Sıcak çikolata mı? İyice şımarmışsın.
Çok şımardım hakikaten.
Richard'a da biraz versene.
Richard'a mı vereyim?
Beş dakika bile keyfini çıkaramayacak mıyım?
Niye ona da vermek zorundayım?
Biraz ye de kalanını ona ver.
Tamam.
Gel Richard.
-İşte geldi. -Selam.
En sevdiğin.
Yeter yahu!
Şaka şaka, biraz daha al.
Richard'ı eve getirdiklerinde tüm huzurum kaçmıştı.
Şimdi beni boğmaya çalıştığı bir sürü
eski video göreceksiniz.
Doğru.
Yine de bunlara rağmen çocukluğumuz eğey güzeldi.
Ben sizinkilerle 13 yaşındayken tanıştım.
-Hatırlamıyorumdur. -Küçücük çocuktun.
Bizimle evde mi kalmıştın?
-New York'ta, Bronx'te mi? -Evet.
Evet. Ben 13 yaşında tuhaf, sefil bir çocukken
annen beni eve aldı.
Bir dosta ihtiyacım olduğunu anlamış.
Tabii ki. Seni hemen sevmişti.
Ayrıca, senin başarını
gölgelemek gibi olmasın
ama oğlu olduğu için mutlu değildi.
-Evet. -Sonra da Monica ile mi tanışmışlardı?
-Öyle miydi? -Evet.
Onu hemen kızı olarak kabul etti.
Sonra Karen'ı da kızları olarak kabul ettiler.
Yani bir anda hem Richard'tan hem de benden
daha çok sevdikleri iki kızları oldu.
Beşincimiz de Isabelita'ydı
ki elbette onu da kızları olarak kabul ettiler.
Isabelita gelip anneme bakmaya başladı.
Sen de kaldın ve babama bakmaya başladın.
-Evet. -İkisi de seni çok sevdi.
Hem de çok.
Daha alışamadım.
Onların anılarıyla yaşıyorum.
Evet, hem de her gün.
-Biz de öyle. -Evet.
Kısacası, çok yaramaz
çocuklardık ama bize çok iyi baktılar.
Bize çok iyi davrandılar.
Ne yapmak istediysek destek oldular.
Sanat, kültür, eğitim, nezaket… Her konuda değer kazandırdılar bize.
Bunun kaynağı da
kendi geldikleri yer,
katlandıkları nefretti.
Böylece her zaman müteşekkir olacağım
bir şey kazandırdılar bana.
Motor!
İşte oradalar.
Benim işim bir aile oluşturmaktı.
İşte tüm diziyi yöneten adam Phil Rosenthal!
Ailem hayatımın her alanında bana ilham kaynağı oldu.
Hatta o kadar ki, çalıştığım dizi için bir aile yazmaya çalıştığımda
tahmin ettim kimlerden esinlendim?
Durumlar benzerdi
ama karakterler farklıydı.
Kısacası abartı vardı.
Sence biz yatalak mıyız?
Kendi meyvemizi toplayamaz mıyız?
-Kesinlikle komikler. -Evet.
Bunu da ilk kez filmde görüyoruz.
Onları yanlışlıkla Rusya'dan aradığımız sahnede.
Raymond bekleniyor.
Onlar da uyanıklar.
Uyanık olup Skype'dan yanıt verebilmeleri
tamamen şanstı.
Alo
Alo. Bizi görebiliyor musun?
-İşte buradayız. -Selam!
Tamam.
Bunlar Vladimir ve Lyudmila.
-Max ve Helen. -Vladimir ve Lyudmila mı?
-Max ve Helen. -Alo.
Bu teknoloji muhteşem.
Sonra da babam yanlış düğmeye basıyor
ve artık onları göremediklerini düşünüyorlar.
Biliyordum. Max, dedim ki…
Hay!
-İyi misiniz? -Sana bir şeye dokunma demiştim.
İşte dizimiz bu yüzden var.
Bu yüzden sizinle Moskova'ya gelebiliyorum.
-Bundan dolayı. -Bu, bizim aile için çok tipik bir şey.
-Annemi Skype kullanırken gördüğünüzde… -Sadece alnı var.
Tootsie filmi gibi.
-Kahkahalar atıyorsunuz. -Hem de ne kahkaha.
Bence bu çok ilginç.
-Şey hep ilgimi çekmiştir… -O kadar yaklaşmana gerek yok anne.
Rus edebiyatıyla.
Opera mesela. Opera sever misin?
-Moskova'da üç gün kaldım. -Artık bu konuşma bitmez.
Tüm gece sürecek.
O zamanlar çok güzeldi.
Bu arada beni merak etmiyor musun?
Onlarla harika bir bağ kurmuşlardı, asla unutmayacağım.
O yüzden gezi dizimize hazırlanırken
"Kartpostalın modern versiyonu
aileni aramak." diye düşündüm.
"Nerede olduğunu onlara anlatıp göstermek."
Ben de komedi dizisi dünyasından, aynı karakterlerden geldiğim için
insanların aynı komik karakterleri istediklerini biliyorum.
Doğal olarak daha komik başka birilerini bulamazsınız.
Rich ne zaman "Ebeveynleri çekiyoruz" dese
ardından da "Onlar zaten
işi biliyor." der.
Gerçekten işi biliyorlar.
Hep komikler.
Doğum gününde ne yapacaksın?
-Maribelle'e gideceğiz. -Evet.
Yıl dönümünüz için gittiğimiz yere mi?
Evet, artık 60 yılı geçti.
-Evet. -Neye evet?
Yıldönümümüze.
Ah, şey…
Harika.
Sana dışarıdaki havayı gösterelim.
Bekle biraz.
Max, sen…
Ne yapıyorsun?
Görebiliyor musun?
Evet.
-Harikaymış. -Çok sisli.
Herkesin manzarası güzelmiş.
Teşekkürler.
Galiba sizi aradığımızda artık bu sahneyi kullanacağız.
Ne?
Size bakmak yerine bu manzaraya bakarız.
Evet. Daha iyi değil mi?
Size ne yediğimi göstereyim.
Ne yiyorsun?
-Sardalya mı? -Sardalya.
Çok yemiyorum diye endişeleniyorsunuz diye.
Değil mi?
Evet, gerçekten de endişeleniyorum.
O kadar şey yiyorsun
Annen ne diyecek sence?
Biliyorum.
-Gerek var mı? -Çok fazla!
-Çok fazla. Bir numara o. -Çok fazla.
Çok geliyor, keyif almıyoruz.
Bu hafta dışarı da çıkmayacağız.
Kalanları yiyeceğiz.
Anne, neyi seversin aslında sen?
Meyve.
Belki de dünyadaki en iyi meyve. Bize hiç görmediğiniz bir şey göstereyim.
Bunu görmüş müydünüz?
Evet.
O zaman ne olduğunu söyle anne.
O bir meyve. İçini açabilirsin.
Çok zekisin.
Onlarla yaşarken bir yaz Medi-Mart'ta çalışıyordum.
Üniformamı dikmem gerekmişti
ve baban benim kenar kıvırma tekniğimi gördüğünden tiksinmişti.
Kendi yapmıştı.
-Bana da öğretmişti. -Terziydi tabii.
Terziydi, doğru ya.
Tanıdığım en titiz ve düzenli insandı.
-Biz onu hatırlamıyoruz ama… -Evet.
Bu yeterince komik.
-Bodrumda, kazanın olduğu kısım… -Evet…
-Evimin tüm odalarından daha temizdi. -Niye sence?
-Niye? -Kimse gitmediği için.
Kimse. Hiçbir şey yoktu orada.
-Kapıcı işi gibi. -Evet.
Hiçbirimiz orayla uğraşmadık.
O yüzden kirlenmedi.
Hiç kullanılmadığı için kirlenmedi de.
-Annemin tencere tavaları gibi. -Onu hiç çözemedim.
Ayıp ediyorsun.
Annen çok iyi bir aşçıydı.
Esprimi bozma. Elimdeki tek şey bu.
-Bence iyi bir aşçıydı. -Güzel.
Helen, bence sonunda hakkını aldın.
Ben kayınvalidemin yemeklerini hep beğendim.
Sağ ol Monica.
Geçen gün taco içinde hayvanın bilmem neresini yediğimde
annemin yemeklerini özlediğimi fark ettim.
Kendinden utanmalısın.
Hep yemeklerinden şikâyet ettik ama hep bayılırdık.
-Evet. -Harika çorba yapardı. Her şeyi iyiydi.
Yine de hep şikâyet ettiler. Hep çok kötü dediler.
Hep annemin yemekleriyle dalga geçtim.
Raymond dizisinde bile esprimiz buydu.
Gerçi harika yaptığı bir yemek var.
Matzo topu çorbası.
Yaparım.
Şef benim Max. Senin bu işle hiç ilgin yok.
-Hepsini kendin yaptın, değil mi? -Evet.
Çorbayı ve matzo toplarını sen yaptın.
-Evet, yardım almadan. -Aynen.
Bu tarif kimin?
Benim.
Bu tarif annenin tarifi değil miydi?
-Hayır. -Hayır mı?
-Hayır, ben… -Yani bu
nesilden nesle geçen bir şey değil, öyle mi?
-Değil. -Tamam, söyle hadi, içinde kalmasın.
Ne farkı var? Kulağa daha iyi geliyor..
En iyi yemeğinin bu olduğunu düşünmüşümdür hep.
Öyle zaten.
-Hayır -Öyle mi?
Rakibin yok.
Bir tadına bakayım.
Evet.
Ne demek "evet".
Beğendim yani.
Bence çok güzel ama…
Ama ne?
Ben yanlı olabilirim. İkinci bir fikir alalım. Bekle.
Bu da ne?
-Selam. -Selam
-Nasılsın? -İyiyim.
-Bu da kim? -Gelsene.
-Selam Phil. -Bu, arkadaşım Dan.
-Selam Dan. -Çorba sever.
Tanıştığımıza sevindim.
Bu, Daniel Boulud. Dünyanın en iyi şeflerinden biri.
Matzo topu çorbasına bayılırım.
İyi.
Yani Helen Rosenthal'ın matzo topu çorbasını tadacak.
Bu kim, biliyor musun anne?
Ne?
Yakınımızda Épicerie Boulud diye bir yer vardı ya.
-Evet. -Boulud Sud restoran.
-Evet. -Bir de Daniel adında restoran vardı.
-Evet. -İşte bu Daniel Boulud.
-Ben Daniel Boulud. -Memnun oldum
Ben de memnun oldum madam.
Ben de arada sırada bu çorbayı yaparım. Çocukluğumda yoktu tabii…
Öyle mi?
Bayıldım. Tanrım. Bu çok çok güzel.
-Vay be anne! -Gördün mü?
-Baharat mı koydunuz? -Evet.
Maydanoz mu yoksa dereotu mu?
Çoğunlukla maydanoz.
Ama dereotu da var, değil mi?
Evet. Çok kullanırım.
Ben de dereotlu zeytinyağı getirdim.
-Annem ister, çok belli. -Harika. Teşekkürler.
-Dereotuna bayılır. -Bu, dereotlu zeytinyağı.
Çorbanıza biraz dökün, göreceksiniz.
En üstte kalacak.
Sıvı dereotu mu?
Sıvı dereotu! İster misiniz?
-Yok, sağ olun. -Denemelisiniz.
-Peki. -Harika.
-Bence beğeneceksiniz. -Teşekkürler.
Daniel Boulud sana bir şey veriyor.
-Hayır mı diyorsun? -Tamam.
-Çok güzel. -Değil mi?
İlk kez evin arkasında gittiğimde Helen yemek yapıyordu.
Hiç unutmuyorum, buraya ilk geldiğimde
Helen masaya yemek getirmişti.
Galiba bir kaşık mı ne yere düştü. Tabii Max hemen "Oy!" dedi.
Sırf bir kaşık düştü diye tüm dünyanın duyduğu bir "Oy!"
Sonra da gülmeye başladılar.
Bu kadın, orada çok üzgün bir şekilde oturuyordu.
Buraya ilk kez gelmiştim.
"Yardım et bana Max" dediğini hatırlıyorum.
-Ve bunlar da… -Hâlâ gülüyorlardı.
Kalkıp ona yardım ettim ve galiba böylece aramızda bir bağ oldu.
Birkaç ay sonra beni köşeye çekip
"Philip zor biri olabilir.
Şunu bilmeni isterim ki,
aranızda bir sorun olursa
seninle ben her zaman
dost olacağız." dedi.
Bayanlar baylar, iş annem.
"Yeni tanıştık ama galiba Monica'yı tutuyorum."
Sonuçta kız çocuk istiyordu.
Beni bulduğu an da "Hadi görüşürüz Philip" dedi.
O kadar da unutulur biri değilimdir ya.
Bu, programımızı Netflix reklamı.
-Hangi kanal? -Ne yapacağımı bilmiyorum.
Bu, %100 gerçek. Yemin ederim.
Ne arıyorsun?
Oğlanın dizisini.
Daha yayında değil herhalde.
"Phil" diye dene.
"P."
"H."
Yazmayı biliyorum yahu.
Programın adını biliyor musun?
Evet.
Neymiş adı?
Who's Feeding Phil?
Bırak ben deneyeyim.
Programın adı ne demiştin?
Isabellita, Max'e en iyi hediyeyi verdi. Bir düzine yumurta.
-Her gün. -Hadi canım.
75 sente bir düzine yumurta.
-Gördüğü en iyi fiyat. -Bir şekilde
Isabellita en ucuz yumurtaları buldu.
-Evet. -Max'i daha mutlu eden bir şey olamazdı.
Bana hep "Isabelita,
yumurtaları unutma." derdi.
Babamın damak tadı basitti.
Sanırım her gün aynı soruyu soruyordu.
"Yumurtalarım kayısı gibi mi?"
Bu da annemi deli ediyordu tabii çünkü o şekilde yapmayı biliyordu.
Babamın öyle sevdiğini biliyordu.
O kadar komikti ki. Her sabah bana
"Sence kaç tane yumurta yiyeyim?" diye sorardı.
"İki mi? Üç mü?"
Üç demeni istiyordu.
Tabii ki.
"Her gün üç yumurta yemek sağlığın için iyidir."
Ben ona yumurta yaptığımda bana söylediğinden daha iyi.
-"Çok mu pişirdin?" -Evet.
"Bence olmuştur. Kapat altını."
Restorana ya da kafeye gittiğimizde de
mutfağa gidip yumurta yapan kişiye
doğrusunu öğretmeye kalkmaması için onu durdurmak zorunda kalırdık.
Annemin de hayattaki en büyük aşkı
çocukları ya da eşi değildi.
Operaydı.
En sevdiği şey buydu.
Plácido Domingo ile beş dakika geçireceğini bilse
hepimizi damdan atar.
Arkadaki lama biblosunu çok sevdim.
Domingo'ya ne diyorsun?
Plácido Domingo. Doğru ya.
Ona yaklaştırıp
ekranı birkaç dakika dolduramaz mısın?
Sutherland de var.
Joan Sutherland millet.
Annemin sevdiği bir sürü şey var.
Cumartesileri öğleden sonra, WQXR radyosunda
Metropolitan Operası yayını varken onu rahatsız ederseniz geçmiş olsun.
"Opera dinliyorum!" der hemen.
"Ama bacağımı kırdım anne!" "Ben bilmem, opera dinliyorum!"
Hayatta hepimizin sevdiği küçük şeyler vardır, değil mi?
Bu ufak şeylerden keyif alıp mutlu olmak önemli.
Cumartesileri öğleden sonra radyodan opera dinlemek
ya da yumurtayı kayısı kıvamında çok sevmek gibi.
Hayatınızda böyle bir şey bulabiliyorsanız bulmanızı öneririm
çünkü böylece her zaman bir şeyle mutlu olabilirsiniz.
Mezar taşına gerçekten ne yazdık biliyor musunuz?
-Hayır mı? -Hayır.
"Yumurtalarım kayısı gibi mi?"
Anneminkinde ne yazıyor peki? Babama cevabı yazıyor.
"I'm listening to the opera."
"Beni rahatsız etme."
Bence orada, şimdiye kadar gittiğin diğer yerlere göre daha çok eğleniyorsun.
-Öyle mi? -Sanmam.
Niye sanmıyorsun anne?
Çünkü bence her yerde keyiflisin. Nerede olursan ol.
Sanırım haklısın.
-Bence burada daha keyifli. -Hayır.
Sanki…
İnsanlar daha cana yakın gibi. Bilemiyorum. Bir şey var.
Max, İsrail'e gittiklerinde de aynı şeyi söylemiştin.
Şimdi de orada daha mutlu diyorsun.
Bence her yerde mutlu.
Peki.
Burada olmadığı sürece tabii.
Bizimle, evet.
Çocuklar, bizimkilere bir program yapalım artık.
Özel bölüme çıktın.
-Vay canına. -Özel bölüm daha özel oldu.
Teşekkür ederim.
Seni çok sevdiklerini biliyorum.
Ben de onları çok sevdim.
Helen en sevdiğim akrabamdı. Ona her şeyi anlatabilirdim.
O da bana anlatırdı.
-Çok tatlı. -Hep gülerdik.
O öldükten sonra da babanı aramaya devam ettim.
O da bunu çok severdi.
Kış ise beni merak ederdi.
"Isınabiliyor musun?" derdi.
Çünkü ormanda bir ahşap evde oturuyorsun.
"Nasıl yaşıyorsun?"
"Nasıl ısınıyorsun? Odun mu yakıyorsun?"
Evet.
"Sana kömür getireyim mi?"
-Evet. -Orman muhabbetimize kısa bir ara.
New York'ta neler oluyor?
Orada bugün hava nasıl?
-Soğuk. -Nereden biliyorsun? Dışarı çıkmıyorsun.
-Dışarı çıkmadın. O kadar soğuk değil. -Cam açtım.
Camı bile açmıyorsun.
-Çok heyecanlı bir hayatınız var. -Neyse.
Öyle. Çok heyecanlı.
Bana onlardan miras kalan şey bu işte.
Sadece belirli kişilik özelliklerim değil,
örnek ala ala
onları mizah anlayışını edindim
ki bence bu değer en bilinmeyen insan özelliği.
Hayır, değil.
Bence bu çok önemli bir özellik.
Gerçekten öyle.
-O zaman bana katılıyorsun. -Evet.
-Ama başta katılmayacak gibiydin. -Hayır, değildim.
İşte tarzımız bu.
Yaşam boyu süren arkadaşlık ve aile bağları için teşekkürler.
-Hepimiz için öyle. -Evet.
Monica bugün bir düğüne gideceğini söyledi. Yoksa…
Bu doğru.
Herkes evleniyor.
Evliliği öneriyorsun yani.
Hayır.
İyi bir kurum ama kim bir kurumda yaşamak ister ki?
Şimdi de komedyen arkadaşlarımızdan
Max için fıkra isteme vakti.
-Ruhu için tatlı bir jest. -Evet.
-Anısını yaşatıyor. -Doğru.
Aferin çocuklar.
Hep iki iyi oğlu olsun istemişti. Doğum gününde ne istediği sorduğumuzda
"İki iyi oğlum olsun" derdi. Çünkü aslında yoktu.
Yine de birlikte çalıştığımız için mutlulardı.
-Evet. -Ve çok iyi zamanlardı.
-Harikaydı. -Kesinlikle.
Biz evin kızları gibiydik.
-Evet. -Hiç gelin gibi hissetmedik.
-Kesinlikle. -Evet.
Onlar da bizi kızları gibi gördüler.
Hatta babam son nefesini verene kadar
"Daha iyi dört çocuk isteyemezdim." derdi.
Evet.
Herkesi üzdüğün için sağ ol.
Isabellita'yı da.
-Eve dönünce konuşuruz. -Tamam.
Gezinin keyfini çıkar tatlım.
Teşekkürler.
-Daha iyi olamazdın. -Galiba haklısın.
Onun yerinde olmak ister miydin?
Hayır.
-Burada, seninle olmak istiyorum. -Bence siz daha iyi olamazsınız asıl.
O da doğru.
Ne diyorsunuz?
Bu mutlu son için teşekkürler.
Hoşça kalın.
İyi ol.
Siz de iyi olun.
"Siz daha iyi olamazsınız asıl."
İsteyebileceğiniz en iyi şey bu.
Alt yazı çevirmeni: Engin İlkiz