ANTES DA GUERRA…
Non dás feito, non?
Non.
Xa acabei.
Ese profesor dixo que a Einstein lle levou tres días ese exame.
E rouboulle o cerebro.
Que vergonza, non podes ir á universidade antes ca min.
Non, Einstein fixo o exame,
converteuse nel e roubáronlle o cerebro.
Chris, tanto dá. Fixéchelo de medo.
Non teño por que ir.
Mira por onde andas.
Pensarás que es chistoso.
- Un robot na camiseta? - É un debuxo, é delito?
Únete á humanidade, achégase a guerra.
Desculpe.
Non sei como sobrevivirás na uni.
Non vou ir.
Pero que dis?
Mamá e papá ían tolearme se non facía o exame,
así que o fixen e tamén quería ver como me saía.
Pero non sei.
- Si que sabes. - Non estou preparado.
Ei.
O teu cerebro é o máis pesado da miña vida e tamén o mellor.
Non podes escondelo.
Ese profesor dixo que nunca vira uns resultados así.
Poderías cambiar o mundo.
É que preferiría facelo preto de ti.
Para que me compres pizza e me laves a roupa.
Dá igual que esteas ó final do corredor ou na Lúa.
- Sempre estaremos conectados. - É posible en teoría.
As partículas poden estar conectadas despois de estar en contacto.
Se todo existe nun estado de electricidade,
é posible que a nosa consciencia transcenda os límites físicos.
Mola.
Daquela as miñas partículas visitarán as túas.
Na túa residencia.
- Acórdate: Kid Cosmo é o teu colega. - Non fagas iso aquí.
Bo día, noticias da MTV do 15 de maio.
Dime que non é verdade.
A Kid Cosmo, ó voso amiguiño robótico dos sábados, canceláronlle o programa.
Problemas na Lúa!
Parece que Cosmo é a última vítima da febre antirrobótica que hai na nación.
Acórdate: Kid Cosmo é o teu colega.
Esta noite, en Acceso total, Madeline Vance conversará co visionario
e atractivo fundador de Sentre Technologies.
Non entenderás a historia de Ethan Skate
sen entender primeiro a historia da evolución dos robots.
Din que nunca tivo robots, non?
Nunca me fiei deles, non son nós.
Como ían entender o que é mellor para nós?
Deseñados por Walt Disney
para inaugurar o seu parque temático en 1955,
os robots chegaron á produción en serie.
Convertéronse no piar da man de obra mundial
e facían os traballos que os humanos non querían.
Nunca se queixaron de traballar continuamente,
pero, ó final, fartáronse das vidas que lles asignamos
e esixiron vivir as súas propias vidas.
O movemento polos dereitos dos robots
cos que se reuniron hoxe en Sant Louis para escoitar un discurso acalorado
do ex bot promocional de Planters, señor Cacahuete.
Creáronnos para pensar, pero, agora, non queren que o fagamos.
Creáronnos para traballar, pero nunca para nós.
Non van decidir eles o noso destino.
Loitaremos por el.
Dereitos dos robots!
Se rompe a torradora, compro outra.
Iso é asasinato!
Non, os bots teñen interruptores.
Déixame acabar. Merecemos liberdade, liberarnos da escravitude.
Merecen o dereito de traballar para min cando os enchufo.
E, se non, ó lixo.
Un bot descontrolado desfixo hoxe o monumento a Iwo Jima,
para desafiar a orde do presidente de que os robots volvesen traballar.
A Coalición pola Igualdade Robótica fixo protestas violentas en cinco cidades.
Estes actos esixen unha resposta firme.
A partir de hoxe, estamos en guerra coa poboación robótica
e calquera cidadán que acolla un robot será acusado de traizón.
Por Deus, se ten unha grella!
Atrás, coidado!
Non comen, non dormen, non pestanexan.
Eu pestanexo.
A humanidade loitou dous anos.
E neses dous anos, perdeu.
Ata que chegou Ethan Skate.
A humanidade necesitaba avanzar, eu só indiquei a dirección.
Chamoulle á súa invención Neuroproxector,
un aparello que conecta a mente humana cos corpos de drons mecanizados.
Obviamente, non teño problemas coa tecnoloxía,
sempre que a humanidade manteña o control.
Os humanos por fin puideron combater o fogo con fogo mecanizado.
E, en cuestión de semanas, acabouse a guerra.
COÑECE OS HEROES DA GUERRA
O señor Cacahuete asinou a capitulación co presidente Clinton
e o CEO de Sentre, Ethan Skate, na Casa Branca.
En Detroit, Kid Rock facía unha festa
para celebrar a caída da Coalición pola Igualdade Robótica.
Os drons encarceraron máis de 6000 robots derrotados
na Zona de Exclusión de Sentre, un complexo no deserto
de máis de 250 000 quilómetros cadrados no suroeste americano.
En directo desde a tenda de Sentre. Dentro duns minutos,
lazarase o novo Neuroproxector de Sentre.
A tecnoloxía que gañou a guerra agora cambia as nosas vidas.
A rede do Neuroproxector permítenos estar en dous lugares á vez.
Traballar e divertirse á vez.
Evasión para as masas.
Eu prefiro velo como a liberdade.
Forma parte da rede Sentre.
Xa dispoñible en todo o mundo.
DESPOIS DA GUERRA…
Tic, tac, tic, tic.
Bo día, cariño.
- Por que non petas? - Na miña casa non vou petar.
- Que vas facer? - Ir á clase.
Precisas actividades extraescolares.
Os Servizos da Infancia pagan máis por enriquecemento do alumno.
Síntome demasiado enriquecida xa, Ted.
Non é unha opción.
- Casa de Ted, regras de Ted. - Regras de Ted.
Ti ri, es ti moi lista.
Se é tan importante para Ted, por que non mo di?
Porque o meu córtex frontal está nas Vegas con Cindy Crawford
e non o vou perder por ti.
Que noxo me dás.
Por atletismo pagan 200 pavos.
- Dáseche ben? - Quítame o monitor do nocello e velo.
- Ha, ha, ha, iso non vai pasar. - Xa o fixen máis veces.
Dáme igual de cantas casas escapases.
Cando entras en Fort Ted, non marchas.
Quedouche clariño ou non?
Banda.
- Tocas algún instrumento? - Non o sei. Ti?
É unha Les Paul do 57! Sabes o que me custou atopala?
Non a atopaches ti. Todo isto sacáchelo da Zona de Exclusión.
- E que? - Roubáchela, é contrabando.
Os bots non a usan.
Non se pode roubar o que non quere ninguén.
É como… unha lei.
E ti es como unha… mona.
Vale, poñede os Neuroproxectores. Vémonos no Módulo 3C.
Lei de internamento dos robots na posguerra.
Ei!
Dixo que poñas o proxector.
É que teño unha enfermidade que só me deixa vivir na realidade.
Unha merda, pero ti dálle.
Sei que es nova, Michelle,
pero os Neuroproxectores son obrigatorios a partir de noveno.
Un día malo?
Non o limitaría só a hoxe.
Se cadra teño que falar con túa nai.
Pase a páxina.
A cargo do estado.
Proxenitores, un irmán.
TODOS FALECIDOS
Moitos nenos perderon a familia na guerra.
En realidade non foi polos bots.
Chocamos cun cervo.
- Na estrada. - Síntoo.
O cervo tamén.
A neuroterapia poderíache quitar parte dese peso,
terías unhas horas para esquecer.
Tranquilo, non pasa nada.
Solucionámolo no coche.
Mírame.
Estás ben.
Notas a area?
Notas o aire na cara?
Noto.
Vale, mírame.
Estás ben.
- Estou. - Estamos ben.
- Xa o sei. - Estamos ben.
Estamos ben.
Vale?
Veña, ven aquí.
Ei, Michelle.
Michelle.
Podo marchar?
Papá? Papá!
Ola?
Oh, oh.
Ted!
Non.
Veña, Ted, hai un robot fóra!
Non te achegues!
Quieto!
Que queres?
Quieto!
Eu?
Por que?
Non sei o que dis, sabes falar?
Non te movas.
Coidado. Coidado co monstro da rocha.
Jessie.
- Hai problemas na Lúa. - Solta iso.
- O meu amigo especial. - Son eu.
Non.
Xuntos podemos derrotar o monstro da rocha.
- Que fas aquí? - Podemos ir xuntos.
- Sóltao. - Podemos ir xuntos.
- Sóltao.
Podemos ir xuntos.
- Que foi iso? - Pero…
Tes que marchar de aquí agora mesmo.
Tes que marchar xa!
É un bot?
Intentei espertarte, pero non…
Tes idea do que me faría o estado se atopan un bot na casa?
- Non é culpa miña! - Miña tampouco.
Fóra de aquí xa!
- Estouno intentando! - Pois faino mellor!
Robot, falas humano?
Saca de diante.
Pon a mochila foguete, hora de voar.
Escoita, meu.
Estás mirando o capitán
do equipo de loita libre da universidade de Topeka de 1953.
Vas quedar mazado como un polbo.
Como un polbo, oíchesme?
Si, veña,
dálle, dentudo!
Serás…
Intento de asasinato.
Iso é o que é.
Vouvos denunciar os dous á policía.
Vas ir ó cárcere, cabrón.
Perderei uns pesos,
pero ninguén fai burla de Ted Finister.
Emerxencias.
Quero denunciar, vou totalmente en serio, non é broma, o ataque dun robot.
Mi ma.
Señor, está aí? Quere facer a denuncia? Todo ben?
Pon a mochila foguete, hora de voar.
Podes facer algo con iso?
Non sexas psicópata.
Vale, acendino.
Non saberás conducir, non?
Eu tampouco!
Vale, imos marcha atrás.
Ese é o coche de miña nai!
Para!
Mi ma.
ZONA DE DESCANSO CONMEMORATIVA DE FORT HULL PATROCINADA POR SENTRE
PROGRESOS EXTRAORDINARIOS DE MENTES EXTRAORDINARIAS
Espera aí.
En serio?
Contra, Ted.
Volve aquí.
Veña, non deberías estar aquí.
Avisa o Comandante Cosmo.
Temos problemas.
- Escoita… - Recíbesme?
- Entra no coche. - Recíbesme?
Para cos slogans.
E coas parvadas de Cosmo.
Morriches e agora estás aquí.
Como foi?
Agora es un robot?
Pero estás vivo.
Estás por aí.
O ti real está por aí solto.
Estás ben?
Como te encontro?
Espera.
Jessie.
Hai que apurar, hai problemas na Lúa.
Sentre?
Podemos ir xuntos.
Podemos derrotar o monstro da rocha.
Sentre está por todo o mundo. Onde estás exactamente?
O sistema solar está feito un cisco.
E sábeo alguén?
Ollos?
Lentes.
A persoa que sabe onde estás leva lentes?
Acoutaches moito con iso.
Dispoñible só por tempo limitado.
Doutor.
Doutor con lentes.
Michelle.
Óesme?
Tráioche malas noticias.
Teu irmán, Christopher…
Faleceu esta mañá.
Onde está?
Vale.
Cre en ti mesmo.
- Está no medio da Zona de Exclusión. - Ti podes.
A EX é un cárcere para que os robots non poidan escapar.
E como raio imos entrar?
Kid Cosmo pensa que non es deste mundo.
NOVO PARA TI
Novo para ti, agasallos, apartado de correos 1616,
Clayton, Novo México.
Isto vén da Zona de Exclusión.
É dicir, o dono deste apartado sabe entrar e saír.
A canto está Novo México?
Veña.
VOTADO COMO MELLOR BISTÉ DE CLAYTON
Chris, quería…
Chris.
- Que fas? - Só hai unha oportunidade.
Temos que combinar os nosos Cosmo módulos. Jessie, a Terra está en perigo.
Non podemos facer moito.
Merda. Veña, vamos!
NOVO PARA TI! 1616
Vale, telo, Keats?
Faime un favor, apaga a luz, mona.
Non sexas maleducado cos clientes.
- Non dixeramos ás dez? - Ti dixeches ás dez, eu, agora.
- Parece que non te fías. - É que non me fío.
Vale.
Veña.
Novo, novo, novo para ti.
Estou facendo este slogan e o logo.
Vaia fenómeno do márketing.
- É de verdade? - Home.
Colt Peacemaker de 183. Fixéronse mil.
Mataría unha mosca no cu dun pato a cen metros.
- Onde o atopaches? - Xa che digo que en Walmart non.
Tiven que ir ata Tucson.
Entrar na EX, iso encaréceo.
- Entendo. Canto? - Quince mil.
- Está cargado? - Está.
Balas orixinais e todo, esas regálochas.
Entón non pago nada.
Wolfe.
Se estiveses en persoa, non terías collóns de apuntarme.
Claro que si. E non fales dos meus collóns, vale?
Contra, saes a relucir.
Que pasa?
Saes a relucir.
Es algo fráxil para vender produtos roubados.
Non son fráxil, pero reloces.
Nai que te…
Fuches con moita calma.
Baixa os fumes, aforraba enerxía.
Non pensaba que fose funcionar.
Ese tipo é parvo.
Axúdame cos pés.
Apuras?
Non quero ir ó cárcere por agochar un bot.
- Non me vas agochar. - Se me atopa a poli, non te coñezo.
- Eu apuraría. - 15 000 era de máis.
- Non teño desconto para empresas. - En serio?
- Se vendes nun camión. - Igual cabe a moto.
Podes apostar o teu bigotiño a que si.
NOVO PARA TI!
- Vou para dentro, sorte. - Axúdame a descargar.
- Dio, por que queres que che axude? - A ver, ho, non o podes deixar estar?
Daquela faino ti só.
Quero que me axudes porque pesa moito
e ti es moito máis forte ca min, Herman.
- Contento? - Que orgulloso estou.
É san admitilo, va que si?
Deixamos a moto, non a vendo.
Como que non a vendes?
- É miña, dispareille eu. - Tarde.
- Que vas facer cunha moto? - Vendela.
Ou moi vello vou ou estas caixas pesan máis.
Luces.
Aquí dentro que había?
Caramelos, bombonciño.
Que chistoso.
Pórtate ben e faime un inventario desas bonecas.
Temos un comprador en Toledo. Quéreas todas.
Veña, peixiño.
Peixiño.
- Por que fas iso? - Porque che dá rabia.
Se quedan sen pilas, perden o valor.
Se o mundo volve ser normal e hai Nadal, venderanse moi ben.
Sen pilas, o teu Big Mouth Billy Bass non canta.
Non, por Deus.
O demo de neveira morreu, fillo de…
As salchichas de millo, os filetes…
Os xeados están todos derretidos.
Ai, non!
Non teño comida!
Pero se che acabo de meter unha caixa, come iso.
- Son antigüidades, non podo comelas. - Son barriñas.
As barriñas de Masters do Universo na embalaxe orixinal non as vou comer.
Non as vou comer! Son caras!
Vou comer este burrito e coller unha salmonela.
Non tes que collela, hai friameiras. Come unha.
As friameiras de G.I. Joe non teñen comida, son para gardala.
Non veñen con comida.
Isto non…
Que é, Herm?
- Herm, mírame. - Xa te estou mirando.
Desenchufáchelo e usaches o prolongador para a estación de carga?
- Non. - Pestanexas, véxote, iso é que mentes.
- Non. - Daquela collíchelo.
Agora necesito…
que o recoñezas. As relacións baséanse na confianza.
Di a verdade e non me enfado. Dime que o colliches
e non me enfado.
Collín o cable.
Deus bendiga América!
Vasme ver morrer de fame. Mira, xa se me ven as costelas.
Que dramático. Necesito enerxía para vivir.
Necesito enerxía porque son humano, non coma ti, que necesitas enchufes.
Sacas a enerxía do enchufe, conecta o prolongador.
- Levamos dez días de viaxe. - Onde me conecto?
Non me podo conectar sen fonte de enerxía.
- Que fago? - Facelo máis tarde.
Ti non tes que refrixerar a enerxía
para evitar a listeria e a salmonela, porque non es humano.
- Para. - Es intelixencia artificial.
Non, es estupidez artificial. Ti…
Loura, vinte.
Hai que escapar.
- Sae de aí. - Téñoos.
Quen me tocou a robaliza?
Veña!
Vai haber lea na peixaría.
As mans arriba, onde as vexa. Dá a volta.
- Es unha rapaza. - Un xenio.
Efectivamente.
Iso é un bot? Un bot de Cosmo?
- Como chegaches? - No camión.
- Queres lea, cabeza limón? - Aparta.
Kid Cosmo é colega.
Que faciades no meu camión? Que queredes?
- Problemas na Lúa. - Hai que ir á EX.
- Quen falou de irmos á EX? - Ti e el.
- Si, deixámolo claro. - Ti, dis.
Tranquilo, dáme igual.
- Sei o que facedes e o que vendedes. - Como?
Meu pai comprábavos moita merda.
Dáme igual, non é cousa miña. Queda aquí co teu bot.
- Eu marcho co meu. - Non tal.
A EX, nena, non é a típica viaxe de fin de curso.
O único que vas facer alí é morrer.
Por que non colles o ascensor
e esqueces que viches este sitio?
Xa.
Contra.
- Que pasa? Tes amigos? - Estaría aquí se os tivese?
Seguíronnos, se cadra seguíronos a eles.
Fenomenal.
Vale.
Omaha Tres, baixa voltaxe.
- Leva o bot. - Non é un bot, é meu irmán.
O que ti digas, nena. Queres que viva? Confía en min.
- Alerta vermella. - Tranquilo.
- Alerta vermella. - Veña.
Vai. Imos desenvolver Omaha, veña.
Espera, veña, dáme a man.
Es a miña irmá, é a nosa historia, chámaste… Veronica.
Beronica, con B?
Ti coñeciches algunha Beronica con B?
- Pois si. - Pois non, é con V.
- Veronica. - Vale.
- Apelido? - A túa personaxe é muda.
Queda detrás de min e cala.
F. E. D. R.
OBXECTIVO, HUMANO
Atención, sospeitosos.
Este lugar queda baixo o control
da Forza Especial de Desactivación de Robots.
E iso que raio é?
A F. E. D. R.
Considerádevos detidos.
Problemas.
Facédeme un favor.
Levantade as mans.
Gustaríame evitar toda violencia innecesaria.
Eu tamén
e a miña irmá muda igual, Veronica.
Temos os recibos deses artigos, non nos importa buscarllos.
Michelle Leona Greene,
queda detida por agresión, roubo de vehículo, latar
e albergar un inimigo do estado.
Miña nai querida.
- Quero un avogado. - Como?
- Podes falar? - Vas ter avogado, ho.
- Onde está o bot? - Que? Un bot?
Que tolemia.
Hai bots?
Por que falas?
Contra.
Descúlpeme por axudar as forzas da orde.
E teño que dicir
que como contribuínte que adora a bandeira e o baile en liña,
todo moi estadounidense, sorpréndeme que pense que albergo robots.
De feito, diría que… saíches a relucir.
OBXECTIVO FIXADO
Pilleite.
OBXECTIVO PERDIDO
Quérese axudar, señorita Greene? Entregue o bot.
Se segue así,
cando a sentencien, xa irá ó cárcere de adultos.
Rompiches unha pistola de 25 000 dólares!
- Déixolla por 15. - Pare!
Non lle faga dano.
Aparte do bot.
- Que vai facer? - Señorita, teño un traballo
e non pode impedilo.
Fágase un favor e aparte do bot.
- Ten que volver á EX. - Está violando o tratado.
- Vaise desactivar. - Non tes corazón.
Non podes ter corazón con cousas que non o teñen.
- Móvete, cabeza limón. Xefe? - Veña.
Parece que imos á EX.
- Si? - Sube, veña!
Vale.
- Keats, máis che vale estar vivo! - Aló imos!
- Coidado! - Violades o tratado.
É traizón!
- Díxenche que as marcases. - Sei cal é!
- Por que tes tantas chaves? - Veña!
Son moi importante.
Vas ser importantísimo no cárcere.
Empezamos a correr ou que?
Agarrádevos, vamos!
SOS, son Kid Cosmo enviando un sinal de socorro.
SOS!
Gardeiche un sitio enriba da cheminea.
Na miña casa non!
Veña!
- Hoxe non van desactivar a ninguén! - Matareite por diversión.
Merda.
Veña!
Ves ese muro?
Se o seguises durante dez anos…
acabarías aquí outra vez!
Non hai saída, agora vivimos aquí.
Parabéns, nena.
Merda, o que nos faltaba.
- Podes ser valente ante o perigo. - Vale, veña.
- Que son? - Bots de ferralla.
Sobreviven apañándose con partes doutros robots.
Robots que mataron.
- Humano. - Merda.
- Humano. - Eh.
- Keats, faino calar! - Humano.
Humano.
- Que lles pasa coa xente? - Nunca tiven tempo para preguntar.
Agora déchesme a oportunidade. Enterráchesme debaixo dunha montaña!
Eh.
Meu irmán necesitábame, tampouco me arrepinto.
Dáste conta de que o teu irmán é un cabeza limón?
Non é un robot, é unha persoa.
Chris manexa a Cosmo.
Non sabe onde está, só sabe quen é o doutor que o entrou a Sentre.
Si, e onde se supón que está o doutor?
- Na montaña Tabletop. - Onde é, Herm? 500 km ó sur?
- Espero que teñas calzado cómodo. - Tes outra idea?
Atopareina.
Encántame a confianza. Non a comparto, pero gústame que a teñas.
- A furgoneta funciona? - Depende. Tes un motor?
É hora de medrar, Herm.
Sabes que medrar é o meu.
Por suposto, cargado ó 100 %. Alégrame saber que alguén comeu hoxe.
Cheguei para salvarvos, si, o inimitable Herm.
Que raio é iso?
O sistema HRM. Teño un corpo para cada traballo.
Imos cara ó norte, paréceche? Nunca fomos ó muro por Moab.
Vale, por que non?
Moab é un sitio precioso para morrer de fame.
Tamén podes morrer de laiarte.
Quero que recordes este momento
cando me supliques por auga dentro de 24 horas.
Se Chris e eu temos razón,
e se o doutor podía entrar, probablemente haxa saída.
- Non sei eu. - Que é máis do que tes ti. Teño un plan.
E ti tes un vehículo.
Facemos un trato.
Se pensaches un segundo
en que Herm vos vai meter nesa furgoneta
e vai cargar con nós
é que estás tola.
- Onde están teus pais? - A ti que che importa.
Entendo.
Mortos.
Mellor así, supoño.
Adéstraste para ser parvo ou sáeche natural?
Sáelle natural.
Obviamente é triste que teus pais falezan,
pero, así, podes ter un bo recordo deles.
- Non lles deu tempo a decepcionarte. - Non o farían.
- Ai, rapaciña, e presunto rapaciño. - Feliz aniversario.
- Todo o mundo te decepciona. - Bo Nadal.
- Se quedas o suficiente, ata eu o farei. - Por sorte para ti, pouco vou quedar.
Esa é a actitude!
Como dicía o outro? Colle os cartos…
e corre, amigo.
Teno presente, nena.
É o que fago eu.
- Como vos coñecestes? - Na guerra.
- Non tiñades que matarvos? - Intentámolo.
Os bots rodearon o meu pelotón, partíronme a perna.
Os metálicos intentaron rematar o choio,
mirei para arriba e vin un bot de construción mirando cara abaixo.
Pechei os ollos para morrer
e colle, levántame do chan e lévame con el.
Chorabas como un bebé.
A ver, vale. Como un bebé non.
Non entenden a emoción humana.
Era un berro de guerra, estilo: "Wolverines!".
Por favor, se chuchabas o polgar e suplicáchesme que te salvase.
É… verdade.
Uns días despois, os drons de Sentre atopáronnos e tentei contárllelo,
que me salvou a vida. "Herm é bo tipo, non lle disparedes".
Abriron fogo igual.
Intentaron matarnos e escapamos.
- E así seguimos desde aquela. - Moita xente pensará que é raro.
Un robot e un home xuntos, a gusto.
Tédesvos un ó outro.
Que vas facer se atopas o teu irmán?
Ou sexa, se atopas o que quede del.
Que ides facer?
O que queiramos.
Que fas, mamá?
É domingo. Que fago sempre os domingos?
Pementos recheos.
Os desexos do neno son ordes.
Sempre que estean rebaixados porque van caducar.
Cala.
Pero fíxate, hai cannoli.
- Caducou onte? - Antonte.
Antonte.
Regaloumo a señora Vella.
Gústame moito verte así, mamá.
Animada e…
Por que non o ía estar?
Meu angioletto.
Que simpático.
Que…
Nai que te pariu!
A velocidade de transferencia caeu en picado.
Explicádeo.
- Díxome que podía esperar, así que… - Ata que tivese todos os feitos.
O servizo que lle ofrecemos ó mundo
pasou de ser completamente impecable
a ser unha merda xigante.
Por que?
- Christopher marchou. - Máis alto.
Christopher marchou.
É fisicamente imposible.
Pero cerebralmente, neuroloxicamente, marchou.
Estás dicindo que o meu descubrimento escapou?
Había un nodo moi pequeno sen asegurar na matriz dos seus datos.
Case imperceptible.
Co tempo, permitiu que a súa conciencia…
superase as nosas devasas.
Parece que o construíron así adrede.
- Foi Amherst. - Nós non fomos.
Non. En teoría, se a velocidade do Neuroproxector segue baixando…
- Non hai razón para pensar que non. - Sentre cae antes do domingo.
Antes do sábado.
Este sábado? A miña empresa quebra este sábado?
- Seguramente venres. - Cala.
Ou sábado.
Tes correo.
CONFERENCIA CON ETHAN SKATE. POÑA O NEUROPROXECTOR.
É que…
O mundo natural sempre me pareceu moi relaxante.
Coñéceme?
Quen non coñece o carniceiro de Schenectady?
A estrela letal da Forza Especial.
Vin o seu panexírico en 60 Minutos cando se retirou.
Non me retirei.
Quedei sen bots que cazar.
Oín que anda buscando un delincuente xuvenil
e o seu compañeiro mecánico.
Se a Forza Especial chama, respondo.
Daquela compartimos obxectivo.
A máquina da rapaza é de Sentre.
- Quero recuperala. - Está en busca por agresión.
- Hai que executalo. - Podería adialo.
Cando Sentre teña o que precise, pode facer o que queira co resto.
É un sitio bonito.
- Grazas, fíxeno eu. - Xa o sei.
Vin o seu panexírico en 20/20.
Daquela sabe
os incribles recursos que teño.
Imaxine que podo conectar o seu dron.
Por que non vai por el vostede? Sentre ten medios.
Acordos de paz.
Non podemos entrar na EX
sen probas de que se rompeu o tratado.
Estame pedindo que colla o bot?
Ou que consiga probas?
A ver onde nos leva o día, vemos?
Bonecos de carne, mirade para adiante.
Contra, a montaña Tabletop.
É unha marabilla natural.
Se foses doutor, onde estarías?
Hai unha base marciana despois do campo de asteroides.
É un centro comercial?
Parece ben conservado.
Non o atoparían as ferrallas.
Teñen subministracións, refuxio, defensa.
Non é horrible para agacharse.
- Darán de comer nos locais? - Buf.
Atopamos un chinés na EX.
A comida estaba boa.
Había galletas da fortuna, polo fritido picante, polo á laranxa.
Arroz fritido, empanadillas de porco…
Todo iso. Iso non se estraga.
- Ai. - Coidado!
Ese cabrón tirounos unha neveira!
- Herm, sácanos de aquí! - Estou niso!
Aí vén!
Deume na perna!
Agarrádevos, que imos baixar! Ai, non!
Quen tira neveiras? Raio que te…
Merda.
Señoras e señores,
foron capturados.
- Sabes quen son? - Meu, non nos coñecemos todos.
Non lle quero ver nin unha rabuñada.
- Tarde. - Parade, por favor.
- Aí. - Dá conta da variña.
Preparádevos para ver as marabillas, para contemplar algo cativador,
para percibir as prodixiosas prestidixitacións de Perplexo.
Espíritos do inframundo, oídeme.
Ordeno que a porta se levante!
Ensaiámolo mil veces. Veña.
Vale, agora, espíritos do inframundo acabados de espertar…
É incrible. Ordeno que a porta se levante!
Non vos impresionou?
- Onde nos levas? - As preguntas contestaranse dentro.
O plan é o seguinte.
Eu finxo un ataque, ti sobes ó tellado.
- Non marcharei sen atopar o doutor. - Queres marcha?
- Non fales con descoñecidos. - Veña.
Se me necesitas, estou aquí.
Contra!
Taco, humanos.
Miña nai.
Non dou creto.
Persoas. De onde sairían?
Son prisioneiros.
Humanos satánicos.
Ola.
Señoras e señores, hoxe quero que suba un convidado especial ó noso escenario.
Un personaxe tan augusto,
un líder tan impoñente
que só responde ó nome de Señor Cacahuete!
Non pode ser.
Cala dunha vez, P.
Xa sabes que me dá igual esa hipérbole.
Boa tarde. Quitaría o sombreiro, pero está aparafusado.
Atacámosvos porque pensabamos que erades ferrallas.
- Desculpe? - Mire…
Veñen ás veces para intentar quitarnos algunha extremidade, unha por unha.
Non tedes pinta de carniceiros,
pero as aparencias enganan.
Temos que falar con vostede.
Os humanos sempre queren algo de nós.
Sempre igual.
Buscamos un doutor.
Que use… lentes.
Vale, vide comigo, si?
É unha pregunta parva, pero que é isto exactamente?
Aínda non puxemos o cartel, mira que che parece esta opción.
"Bluy Sky Acres: un oasis de seguridade nun deserto inhóspito."
Apegadizo.
Estades mirando o berce da nova civilización mecanizada.
Ola, señor Cacahuete.
- Que tal, Blitz? - Ralphie, amodo!
En Blue Sky Acres,
os robots evolucionan alén dos traballos que os humanos lles asignaron.
Poden elixir outras profesións.
- Pelo! - Atopar a súa identidade real.
- Pelo! - Ola.
Señora Tesoiras, xa non facemos iso.
- Pelo. - Déixeo en paz, por favor.
Señor.
Señor Cacahuete, precisamos a súa axuda.
Seguro que si,
pero a vosa presenza aquí xustifica legalmente
que Sentre desfaga todo o que construíron estes robots.
O mellor que podo facer é acompañarvos 15 km no medio do deserto
e deixarvos sós.
Despois de comer, por suposto.
Libre! Espero que teñas fame.
Teño, non comín o burrito.
Fíxate un pouco, é unha hamburguesería.
Vale, pois…
- Quero unha con queixo. - Non temos queixo.
Vale, pois hamburguesa e patacas.
Malas noticias, tampouco nos quedan.
- Que tedes? - Mira, vouche dicir a verdade.
Hai moito que ninguén come aquí.
Se estaba bo, agora está malo.
Temos espaguete, feixóns en lata e bolos.
Que feixóns?
E teu irmán non sabe onde está o seu corpo humano?
Sabe que está en Sentre.
Raio, e por que ían roubar os de Sentre un neno pequeno?
Xa, están cascados.
- Sen faltar. - Estou afeito.
Chris dixo que quen o levou estaría aquí, en Tabletop.
Vale.
Vouche dicir a verdade.
Houbo un doutor.
- Imos! - Que dixo?
Doutor Clark Amherst, doutor en Interacción Humano-Máquina.
E onde está agora?
Boteino, evidentemente.
É coherente.
Non sabe como saír de aquí e a persoa que sabía
mandouna morrer ó deserto?
Exactamente.
Asinei ese tratado de paz porque recoñecía os robots como persoas.
Penso que non sabedes o que é
que o teu dereito a existir dependa dun papel.
Todo isto é fráxil.
Non ía permitir que ese doutor o ameazase
e a vós tampouco.
Amherst é un secuestrador.
Este é o neno que levou. Pensa tratalos os dous igual?
Todos os humanos son iguais, egoístas e vagos.
Cando o asumas, cativa, a túa vida será máis sinxela.
Veña.
Señorita?
Non che recomendo saír así de noite.
Dáme igual o que me recomende.
Pensa que está creando algo especial? É igual que os demais.
Grazas por traerme.
Bon appétit.
Keats.
- Que? - En serio?
- Teño que comer. - É de mala educación ata para ti.
- Onde vas? - Hai coches no aparcadoiro.
Collerei un e atoparei o doutor.
A ver, ho, se hai 2500 km cadrados.
- Hai poucas posibilidades de atopalo. - Aquí son cero.
As posibilidades de non morrer aquí son moi altas.
Non podes saír de noite á EX.
Vas ter que fiarte de min.
En serio.
Túa irmá non che servirá morta.
Mira esa cara.
Como lle vas negar nada a esa cariña de robot?
Queda.
Compra o que queiras. É un centro comercial, rouba algo.
Marcha pola mañá.
Vale.
Vannos matar pola mañá.
- Pelo! - Como mo toques, mátote.
- Pelo. - Viríalle ben un corte de pelo.
Así está ben, Beemo.
Contra, Cosmo, contra isto…
Ola, descoñecido.
Bo Nadal!
- Onde fuches? - Problemas na Lúa.
Á festa de Lisa Stewart.
- Mamá dixo que foras á biblio. - Díxenlle iso.
Pasáchelo ben lendo?
Mellor que aquí.
Desde que marchaches, mamá e papá berran seguido
e comigo tamén.
- Que ben que volvo á casa. - Cala, estarei ben.
Iso é moi discutible, pero non o fago por ti.
- Acabaches a carreira antes? - Non exactamente.
O meu profesor exhíbeme como un mono,
non me escoita nunca e, cando volvo á residencia,
o meu compañeiro de cuarto chámame chapón e mexa no meu caldeiro do lixo.
Vou volver á casa.
Como o fagas, méxoche eu no caldeiro do lixo.
Recordas cando che dixen que ía cambiar o mundo?
Recordo.
- Xa o fixeches? - Non exactamente.
Pois daquela volve á universidade.
Despois do Nadal.
Módulo de plasma, unión!
Se Cosmo fose á universidade, Jessie visitaríao moito.
Como te atreves?
- Ela ten unha mochila foguete. - Fareiche unha.
Vale.
Encantaríame ter unha.
Grazas por vir, Cosmo.
Boteite de menos.
- Recórdao: Kid Cosmo é o teu colega. - Eu tamén.
Teño que apurar. Hai problemas na Lúa!
Non son formas de tratar un amigo.
Arañeira, non comas entre horas.
Se cres en ti, podes conseguilo!
A próxima pide un sándwich.
Grazas por vir, Cosmo.
Lémbrao: Kid Cosmo é o teu colega.
Ola.
- Ding, dong. - Oíchelo?
Ola.
Non debería estar aquí.
Temos que falar moi baixo.
Busco a Christopher Greene.
Dobre asteroide!
Teño correo para ti.
Herm, súo por tomar tanto azucre.
Antes de que o botase o Señor Cacahuete,
o doutor Amherst deume esta carta e díxome que lla dese a Christopher
se viña aquí.
Non me tes que asinar nada.
Christopher, se atopas isto, búscame.
2201 Pinnacle Peak Road.
Espero por ti. Clark.
Infrinxín as normas aceptándoa.
Non sei que pasará, pero agora xa foi…
- Como podo chegar aquí? - Sei onde está,
pero, se che axudo, voume meter aínda en máis problemas.
Síntome fatal por dicircho,
pero non cho podo dicir.
Pero sei ir, non é que non saiba.
Se o doutor nos pode sacar deste sitio,
pode que a túa horrible idea non sexa tan horrible.
Podémoste levar.
Keats, é territorio dos ferrallas, vas precisar músculo.
Os músculos están anticuados e non son de fiar.
Oíunos, falamos moi alto.
Falei demasiado alto! Foi culpa miña.
Un pistón pneumático, pola contra, é un compoñente de calidade.
Un bate de béisbol tamén. Con iso chega.
- Que quere dicir? - O tratado non vos permite quedar.
Pero non di nada de axudarvos a marchar.
Pensei que eramos o inimigo.
Se cadra a fábrica de humanos fai algúns bos e todo.
Grazas.
Falaba con ela.
Se imos ó país dos ferrallas, tedes que coñecer alguén.
Queredes oír unha historia chistosa deles?
Si, encántame rir.
Unha vez vin un grupo de ferrallas
atacar e desmembrar dez dos meus mellores amigos
diante de min!
E o chiste?
Só deixaron manchas de aceite.
Manchas de aceite e parafusos!
Un ferralla é un taller que anda e fala,
que te come enteiro e caga o sobro.
Machuquei ducias de ferrallas con este bate.
E, aínda así, seguían vindo.
É algo curioso dos ferrallas.
Non paran ata morrer.
Moi ben.
Apertade os parafusos e abride as válvulas.
Temos ferrallas que…
- Ai. - Pop?
Vai quedar durmido no medio do combate?
Podería ser un problema.
Foi a dar.
OBXECTIVO FIXADO, ROBOT
Voa, Cyril, voa!
Seguro que é isto?
Hai 160 millóns de enderezos nos Estados Unidos
e todos están gravados nos meus circuítos.
Se Amherst dixo que estaba no 2201 de Pinnacle Peak, é que está aquí.
Se foses un paquete, deixaríate exactamente aquí.
Tiraríate xusto aí.
E marcharía correndo.
Non me gusta.
Este sitio é un bufete para ferrallas.
- Vale, eu non subiría… - Onde vas?
- a nada. - Eh.
Supoño que non debería…
Hai alguén.
Se cadra é el.
Que facemos, Pops?
Correde!
Ferrallas!
Oh, oh.
- Non! - Agárrate ó correo.
Moitas grazas, admiro o traballo en equipo.
Tranquilidade.
Os ferrallas son máquinas, son racionais.
- Abre as portas! - Non son portas de verdade.
Non imos contala.
Vale.
Rápido, poñédevos detrás de Penny.
Foi un pouco persoal.
Non!
Non vou morrer con Marky Mark e os Funky Bunch!
Gústame esa canción.
Benvidos, suxeitos, ó laboratorio do doutor Frankenstein.
Espero que gozásedes da viaxe.
Por favor, avanzade cara ó fondo e deixade sitio para o resto.
É tarde para volver atrás.
Funcionou.
Lémbrase de min, doutor?
Onde está o meu irmán?
- Non podo. - Penso que si.
Contéstalle, doc.
- Seattle. Campus da illa de Sentre. - Por que o levou?
A xente estaba a morrer.
Perdiamos a guerra.
Ata que o atopamos.
Tras o voso accidente,
un escáner de Sentre alertounos sobre Christopher.
Era especial, vale?
Era xusto o que precisabamos.
Christopher era…
era como un agasallo de Deus.
Vostede agarroume a man
e mentiume.
Por favor, tes que entendelo.
Non me diga o que teño que facer.
Non me fale do demo de guerra nin de agasallos de Deus.
Dígame que lle fixeron ó meu irmán.
PC.
Acompáñasnos, por favor?
- Herm. - Miña nai.
Estiveches espiándonos todo o tempo?
Se por espiar te refires a evitar a ameaza
dun queimado de pantalla, si.
Por que este bot fala coa súa voz?
O doutor Amherst rescatoume dos ferrallas.
Arrincáronme o módulo de voz.
Graveille a PC un vocabulario de máis de 100 000 palabras.
É o meu disco duro… e o meu amigo.
Sabe o mesmo ca min.
- Ensínalles 17-9. - Si, doutor.
Proba de ensaio nove. Suxeito de ensaio alfa.
Christopher estaba comatoso. Pensabamos que era permanente.
Viámolo como unha doazón de órganos.
Son como ferrallas humanas.
Necesitabamos moita potencia de computación para a rede.
A mente do teu irmán era necesaria
para conectar os neuroproxectores e os drons.
Parabéns, doc. Creo que acaba de gañar a guerra.
Dá noxo.
Se non o fixeramos,
Christopher morrería nese hospital.
Salvámoslle a vida.
- Non era decisión súa. - Ti íalo desconectar?
Se fose preciso.
Daquela estarías tan engada coma min.
Vinte e tres seis.
Quince meses despois.
Miña nai.
Non podo mirar.
Apágao.
Díxenlle a Skate que tiñamos que desconectalo.
Skate ameazou con matarme.
Non tiña forma de sacar a Chris de Sentre, así que antes de escapar,
establecín unha conexión mínima entre Chris e a rede exterior.
A mente del podería escapar
aínda que o corpo non.
Díxenlle que fose a Blue Sky.
Oín falar do que construïades e implanteille a localización.
Por que?
Quería que atopase unha familia.
- Xa tiña unha familia! - Ei.
Tranquila. Tranquilicémonos todos.
- Doe máis relaxados. - Sorprendeume.
Eu vino vir.
Imos por Chris.
- Non podes. - Claro que podo.
- E vaime axudar. - Non é posible.
Vostede entrou na EX, daquela tamén nos pode sacar.
- Non tes nin idea… - Meus?
Ese outra vez non.
- Quen é? - O carniceiro de Schenectady.
Oh…
Hai que actuar rápido.
É dos seus, Skate?
Xa non.
O rei dos xoguetes inadaptados.
Aquí non hai reis.
O noso pobo é libre.
O voso pobo non é un pobo.
Vouche rebentar a casca.
- Quen ten as chaves do cacahuete? - O cacahuete.
- Esperade, calade. - Que?
Oístelo?
Non oio nada.
Aí está.
Agacha o teu irmán.
Xa.
Vamos.
- Preparádevos. - Para que?
Tirade as armas, entregade o bot.
Xa non acepto ordes.
Negarse a obedecer…
Non obedeceu.
A xogar!
Señor, atácannos.
Pois contraatacade.
Buscade o obxectivo, atopádeo!
O resto son danos colaterais.
- Ou saes ou desactivámoste. - Vale, pediches por elas!
- Bo traballo, Jessie. - Veña.
- Conseguíchelo! - Vamos.
Fin de traxecto.
Eh!
Veña, sei por onde saír.
Si.
Para que raio precisa iso correos?
- É para os dóberman. - Como?
- Non. - Infrinxiches o tratado, señor Cacahuete.
Sufrirás as consecuencias.
Unha lección que os teus amigos metálicos estarán aprendendo agora.
Volve e cóntalles ós que sobreviviron que foi culpa túa.
Non.
Agachádevos.
Veña.
Vale, señorita Greene, non ten que haber feridos.
Acabemos con isto.
Quere que siga?
Colle a Christopher e escapa.
Entendiches?
Última oportunidade.
Déixao en paz.
Pensa que me vai gañar nun tiroteo, doutor?
Non.
Vale, déixaa no chan.
- Non tes permiso para matar seres vivos. - Exacto, elimino metal.
Se os queres…
terás que matarme.
Por Deus, Skate.
Tíñao controlado.
O doutor Amherst violou o tratado.
Agora tráiame ese bot.
Quietos.
Non!
Marche, señorita Greene.
Marche á casa.
Onde van?
Ai, non.
Pelo?
Síntoo moitísimo, amigo.
Benvido, Christopher.
Non che vou mentir.
Preocupáchesme por uns instantes.
Tranquilo, non me enfadei.
Enténdoo, o futuro dá medo.
Sobre todo cando está nas túas mans.
Tranquilo.
Non estás só.
Entenrecedor, señor Skate.
Só unha cousa.
- É un asasino. - Discutible.
E mentiume.
Non é un bot.
Chámase Christopher Greene.
Fíxome cazar un neno.
Mire, coronel Bradbury, ou carniceiro, se mo permite.
Como llo digo.
Que máis dá?
Esa guerra que gañou coa súa lista de baixas non foi vostede.
Fomos eu e este neno.
Só foi unha testemuña da historia.
Isto é historia?
Prefire chamalo evolución?
O noso mundo é un pneumático flotando nun mar de merda.
Sempre o foi.
Christopher deulle á humanidade a posibilidade de abandonar o sufrimento.
Na miña experiencia, o sufrimento e a vida van da man.
Na miña tamén.
Miña nai bebía tres botellas ó día.
Cando estaba borracha, era mala. Sobria era peor.
Pero aquí, é todo abrazos e pementos recheos.
E paz.
Quero darlle esa paz a todas as persoas da Terra.
A algunhas máis que outras.
Facer avanzar unha especie esixe sacrificio.
Como era antes?
Xa.
Pai.
Fillo.
Espírito Santo.
Se cadra vostede non está moi ben da cabeza.
Repítollo, que máis dá?
Vale.
Imos levar a Christopher onde debe estar.
E, desta, pechamos a porta?
Se realmente queres iso, deberías romper o vidro.
Ninguén se vai decatar.
- Tiveches unha entrevista? - Si.
O demo de robot chantaxeoume para…
Ódioo.
Era todo o que tiña.
E perdino dúas veces.
Inténtao unha terceira.
O teu irmán non é o único especial da túa familia.
Eu deixei de loitar porque a guerra estaba mal,
pero rendinme, en xeral.
Renunciei á vida porque o mundo era unha merda.
E aínda o é.
Pero hai xente boa nel.
Algunha non se rendería nunca nin pagándolle.
Queres recuperar o teu irmán? Vou contigo.
Conta comigo.
E conta con Herm.
Non seremos os únicos, seguro.
Cando deixaches de ser bobo?
Tampouco é iso, só cortei o pelo.
Desculpa, PC.
Amherst dixo que eras o seu disco duro, non?
Si, sabía todo o que sabía el.
Sabes os códigos de seguridade para saír da EX?
Sei.
E do edificio no que teñen a Christopher?
- Poderíasme coar? - Pois claro.
- Vou a Seattle. - Imos a Seattle.
Herm, poderíaslles facer unha ponte ós camións da interestatal?
Si, e meterlles un HRM 60.
Virían ben nunha pelexa.
Síntoo, pero non podes liberar a Christopher.
Por que non?
Se o desconectas da unidade central, caerá todo Sentre.
A que te refires con que caerá Sentre?
A rede de Sentre vai a través do seu cerebro,
sen el, os drons non funcionan.
Se o quitas, haberá un fallo total do sistema.
Hostia.
Se imos todos xuntos a Sentre,
poderiamos acabar con eles para sempre.
Gústame como pensa.
Mi madriña!
- Dous paxaros dun tiro! - Ei.
Que nos estades pedindo?
Que loitemos máis?
Loitar non era o noso soño.
O soño era a paz.
Sentre cambiouno cando queimou todo isto.
Separarse do mundo non funciona.
Faime caso.
Temos unha oportunidade de desfacer o seu sistema de tolos xuntos.
Bots e humanos loitando contra o inimigo real.
Xa nos gañaron antes.
Porque tiñan a Chris.
Lévame onda el e non o terán.
Seattle está a 980 km,
non é lonxe para ir pola liberdade.
Lévame ó partido, lévame ó público.
Cómprame cacahuetes e unha bebida.
Dáme igual se non volvo!
Se cadra non volvemos.
É o momento, Cacahuete.
Metal e carne xuntos.
Sodes implacables.
Mellor vou polo sombreiro.
Dálle, Taco!
ACCESO CONCEDIDO
Capacidade da rede ó 100 %.
Estamos conectados outra vez.
Ó carallo con todo!
Seguridade, hai un problema no aparcadoiro.
- Decataríanse? - Non sei.
Colle o vermello.
Estes Porches van na llama.
- Equivoqueime. - Atascouse? Como que se atascou?
Señor Skate, parece que sufrimos algún tipo de ataque.
É impresionante.
Fixeches un amigo.
É un bot de construción pesado HRM de 20 metros.
De amigo non ten nada.
Resposta de seguridade completa. Quéroo desfeito.
Emerxencia, todos os drons á entrada norte.
Empezamos, cativa.
Moi ben, veña, vamos.
Adiante, meus.
- Estannos seguindo. - Están!
- Esta merda de idea é túa ou miña? - Se funciona, miña.
Herm, coidado!
Salta!
Herm!
Perdín un corpo grande, pero sigo sendo máis grande ca ti.
Cala e sigue correndo.
Marcharon.
Pareces máis grande desde fóra.
Veña, Herm, segunda quenda!
Oh, oh.
Coidado, humanos!
Téñote, meu, agárrate!
Bots, ensinádelles o metal!
Veña!
Bots sempre!
Dereito de admisión!
Fóra!
No albo!
Atacade!
Veña, vamos!
Dádelle!
BARRY ZUCHERKORN, AVOGADO, É MOI BO
- Seguide, estarei en Desenvolvemento. - Si, señor.
- Que vai facer? - O de sempre.
Gañar.
O edificio está pechado por seguridade. Repito, está pechado por seguridade.
Poderás con eles?
Non.
Debo matar humanos!
Morte ós humanos!
Morrede os dous!
MORRER
Estamos encerrados.
Está vivo?
Está.
Podo falar con el?
Non.
Só se pode chegar a teu irmán desde dentro.
Dentro de que?
Da mente del.
- Marchando! - Bestas.
Ides apañar.
Herm, creo que podemos gañar.
Rapaces, fixeron un grande.
En plan, moi grande.
Estades nunha propiedade privada.
Como empregada de correos dos Estados Unidos,
teño acceso a esta propiedade.
Veña, Taco, xa, dálle!
Non!
Non, Skate!
Non podes derrotalos.
Hai que intentalo igual.
Despois do do centro comercial?
Seguides loitando? Despois dos bots caídos?
Por que?
A liberdade non ten prezo.
Nin a morte?
Para morrer, temos que estar vivos.
Xa.
Ti faríalo, non?
Skate está no nivel catro. Desenvolvemento de armas.
Por que mo dis?
Porque…
Por fin coñecín alguén menos humano ca un robot.
Michelle?
Como chegaches aquí?
Pensaba que perderamos.
- Voute sacar de aquí. - Espera.
Aínda non.
Chris, estou cometendo arredor de 20 delitos agora mesmo.
Lévoo pensando desde que Skate me volveu conectar.
É todo culpa miña.
Secuestroute, non tes a culpa de nada.
Cando estiven fóra contigo, vin o mundo
e tamén vin as maldades que lles fai Sentre ás persoas.
- Iso é culpa miña. - Pois pararémolo.
Acabaremos con eles se te sacamos de aquí.
Non me podes sacar.
Cando me volveron traer ó laboratorio, vinme de verdade
e ti tiveches que verme tamén.
Sé sincera, que aspecto teño?
A miña conexión física con Sentre é simbiótica.
Sen min, morren.
E sen eles…
Xa.
E que queres que faga? Que te deixe aquí?
Non.
Sentre pódeme manter con vida así cen anos.
Creo…
Creo que debo morrer.
E penso que tes que facelo ti.
Ti tamén queres apañar?
Cabrón!
Dálle, Herm!
Ponme en posición!
- Posición, Herm! - Non!
Señor, entraron no laboratorio central e hai intrusos no edificio.
- Eliminádeo. - Afirmativo, señor.
Keats, érguete!
Que tal, Ethan?
Mira.
Non sei que intenta conseguir,
señor Cascado.
Vin renegociar o tratado.
Veña, sae aquí e pelexa contra min coma un home!
Se me queres, ven por min!
- Vale, tranquilo. Herm! - Non envíes un dron facer…
- Morreu. - o traballo dun home!
Creo que el tamén me matou a min.
Tes un buraco grande na barriga.
Vou poñer o aforro de enerxía un cacho.
Non, aguanta.
Ai!
E ti como demo segues vivo?
Como? Grazas a ti, mona.
Tamén tes razón.
Michelle?
Perdón pola interrupción,
pero os nosos amigos teñen moita lea.
- Estou niso. - Estamos quedando sen tempo.
Ten razón.
Non te vou desconectar.
- Dixeches que o farías. - Non teño por que.
Atoparemos outro robot e poderás usalo.
Atáronme ben atado.
- Non hai elección. - Sempre a hai.
Todo o mundo me dixo que o superase, pero non podía.
Eras todo o que tiña, aferreime a ti.
E funcionou, recupereite.
- Por iso está ben. - Non.
Nada está ben.
Levo tres anos sen sentir nada.
Pero fóra, contigo, sentín todo. E foi xenial.
E déchesmo ti.
Se é o que vou conseguir…
é suficiente.
Michelle? Quedamos sen tempo.
Non podo.
Non te quero volver perder.
Non me podes perder.
Michelle, óesme?
Respóndeme.
Pero a eles si.
Ti, ti es a que vai cambiar o mundo.
Non me puiden despedir de ti.
Non tiñas que facelo.
Quérote.
Eu tamén.
SOPORTE DE FUNCIÓNS VITAIS
PROTOCOLO
INTUBACIÓN
VENTILACIÓN
Non!
Parece que a vitoria é nosa.
Gañamos!
Si!
Gañamos!
Non!
ERRO DE REDE
- Penny! - Conseguímolo.
Gañamos, Pops.
O curioso de gañar
é que sempre perde alguén.
Conseguiuno, Herm.
Non dou creto, gañamos!
Que vou facer sen ti? Que vou facer sen o meu mellor amigo?
Quérote, Herm.
Quérote.
De verdade.
Máis que a un amigo.
Fasme sorrir, facíasme sorrir.
Agora que fago? Volvo ser… o que?
Volvo reunir o grupo? Eses están todos casados.
Quedei sen amigos, Herm.
Ei, membrudo, botáchesme de menos?
Que é isto?
O modelo de 20 cm para traballos finos.
Finos? Nunca… Nunca cho vira!
Tampouco che vin o modelo de 20 cm e estou sendo xeneroso.
Espera.
- Dixeches que morrías. - Non.
Dixen que ía aforrar enerxía para a transferencia.
Non é culpa miña que te emocionases e te abrises.
- Abrirme? - Por certo,
non pillei todo o que dixeches. Poderías repetir algunhas partes?
Dixen que gañamos.
Que gañamos, mira, gañamos, conseguiuno.
Eu non oín iso. Eu oín: "Quérote".
- "Máis que a un amigo". - Non dixen iso.
Mi ma, gañamos?
- Si. - E a rapaza?
Vamos ver, veña.
E agora que?
Morro?
Non.
Nós vivimos.
Toda a cidade quedou sen corrente, todo o estado. O país está paralizado.
O caos reina hoxe en Nova York,
todos os drons de Sentre están desconectados.
Os voos están paralizados en todo o mundo.
Silencio de radio desde Sentre mentres millóns esperan
por unha declaración de cando se reconectará todo.
Acusacións explosivas hoxe ó facerse público un vídeo
que mostra a Sentre experimentando cun neno humano.
O Congreso vai citar a dirección de Sentre…
Ethan Skate foi detido en Miami intentando embarcar cara a Ecuador.
Os manifestantes piden a fin da Zona de Exclusión Robótica.
Ethan Skate é un psicópata! Encerrádeo e tirade a chave.
Vendede todo! Non quero perder o tempo con este home.
Pero sabe de quen quero falar?
Da rapaza e os bots que chegaron a Seattle para derrotar a Skate.
Tes razón, debiamos buscala…
Quen é? Que alguén me diga quen é.
Herm di que ten a cámara preparada.
Vale.
Seguro que o queres facer?
Hai que conectar as partículas.
Non te entendín.
Pero dálle, cativa, ti podes.
Rodando.
Xa podes falar.
Ola.
Chámome Michelle Greene.
Sei que algúns estades algo asustados
por min e os meus amigos…
e polo que fixemos.
Agora o mundo é diferente.
E quería contarvos por que.
O que facía Sentre non era só malo para os robots.
Era malo para todos.
Sei que houbo unha guerra.
Que todo se desfixo e que a vida era horrible.
E, se cadra, unha tempada, os neuroproxectores axudaron a esquecelo.
Afixémonos tanto a eles que pensabamos que era así a vida real.
Pero non o é.
A vida real é contacto.
Sodes vós e eu.
Somos carne e óso, pero tamén electricidade.
Cando nos abrazamos, rimos, dámos a man e discutimos,
as miñas partículas quedan con vós e as vosas comigo.
Quizais así seguiremos xuntos para sempre.
Pero iso non vai pasar se nos pechamos.
Iso só pode pasar no mundo real.
Mirade ó redor.
Agora mesmo tedes alguén preto.
Son reais e están vivos.
E precísanvos tanto como vós a eles.
E, se non,
se non tedes ninguén,
vide buscarnos.
Empezaremos de novo.
E desta ímolo facer ben.
Xuntos.
Vale, acabei.
Acabei. Como foi?
Bastante ben… para ser de carne e óso.
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez