ANTES DA GUERRA
Non dás feito, non?
Non.
Xa acabei.
Ese profesor dixo que ese test a Einstein lle levou tres días. Tres días!
E despois rouboulle o cerebro.
Isto éche moi embarazoso.
-Non podes ir á universidade antes ca min. -Non. Einstein fixo ese test,
converteuse en Einstein e despois roubáronlle o cerebro.
Chris, iso tanto ten. Porque che saíu mallado.
Iso non significa que teña que.
Mira por onde andas, rapaz.
Pensarás que es moi chistoso.
Un robot na camiseta?
-So é un debuxo. Agora tamén é delito iso? -Únete á humanidade, fillo! Haberá guerra!
Vamos. Perdón.
Non sei como vas sobrevivir á universidade.
Eu si, non indo.
Pero ti que dis, ho?
Que. Mamá e papá se habían incomodar se non facía o test. Así que fixen o test e,
e tamén quería ver como me ía.
Pero. Non sei.
Ti sábelo todo.
Non estou preparado.
Ei.
O teu cerebro é a cousa máis irritante da miña vida. Tamén o máis marabilloso.
E non o podes agochar no teu cuarto.
Ese profesor dixo que nunca vira resultados coma os teus. Chris,
poderías cambiar o mundo.
Preferiría. Preferiría facelo contigo preto.
A ver, para que me compres pizza
e me laves a roupa.
Tanto ten que esteas ó final do corredor ou que esteas na Lúa.
Sempre estaremos conectados.
Mira, iso teoricamente é posible.
Para a física cuántica as partículas poden seguir conectadas moito despois de
entrar en contacto. E se todo existe nun estado
de electricidade, pois é posible que a nosa conciencia
transcenda os límites físicos.
Ben.
Daquela as miñas partículas visitarán as túas.
Na túa residencia.
-Lémbrao sempre: Kid Cosmo é o teu colega. -Non fagas iso aquí.
O ESTADO ELÉCTRICO
Ola a todos. Noticias da MTV do 15 de maio.
Dime que non é certo!
A Kid Cosmo, o voso querido amigo robótico,
dos debuxos dos sábados pola mañá pois canceláronlle o programa.
Hai problemas na Lúa.
Parece que Cosmo é a última vítima do forte
sentimento anti-robótico que percorre a nación.
Lémbrao sempre: Kid Cosmo é o teu colega.
Esta noite, Acceso permitido, con Madeline Vance,
conversa co visionario e moi atractivo fundador de Sentre Technologies.
Non se pode entender a historia de Ethan Skate sen comprender primeiro a historia
da evolución dos robots.
Din que vostede nunca tivo robots, non é?
Non son nós. Nunca confiei neles.
Como ían entender o que
é mellor para todos nós?
Deseñados inicialmente por Walt Disney para promocionar a inauguración do seu
parque temático en 1955, os robots chegaron á produción en serie.
Convertidos rapidamente no piar central da man de obra mundial,
facían todos os traballos que os humanos non querían facer.
Nunca se queixaron de teren que traballar as 24 horas do día,
pero chegou o momento no que se fartaron das vidas que lles asignaramos e
esixiron vivir as súas propias.
O movemento polos dereitos dos robots deu un paso adiante hoxe,
cando miles de robots acudiron a Saint Louis,
para escoitar o discurso acalorado do antigo bot promocional de Planters,
Señor Cacahuete.
Fabricáronnos para pensar, pero agora, non queren que o fagamos.
Fabricáronnos para traballar, pero nunca para nós.
O noso destino non o deciden eles. Agora, nós loitaremos por el.
Se rompe a torradora, compro unha nova. E non lle dou máis.
Pero iso é asasinato. Ti óeste? É asasinato.
Non! Os bots teñen un interruptor de on e off.
Mira, déixame acabar. Temos. Merecemos o dereito á liberdade. Merecemos
ser liberados da escravitude.
Merecen o dereito a traballar para min cando os enchufo. E se non o fan, pois ó
-vertedoiro con eles. -Pero. Non.
Un bot de publicidade descontrolado estragou hoxe o monumento a Iwo Jima,
desafiando a orde do Presidente de que todos os robots regresasen ó traballo.
A Coalición pola Igualdade Robótica argallou violentas protestas en cinco
cidades estadounidenses.
Isto esixe una resposta contundente.
A partir de hoxe, estamos en guerra coa poboación robótica e calquera que acolla
-un robot será acusado de traizón. -Atrás! Atrás! Atrás! Vamos! Vamos! Vamos!
Xesús! Ten unha grella!
-Está no tellado! -Coidado! Atrás!
Non comen. Non dormen. Non pestanexan.
Eu pestanexo.
Durante dous anos, a humanidade loitou. E durante dous anos, perdeu.
Ata que chegou Ethan Skate.
A humanidade necesitaba un chimpo cara a adiante. Eu só lle sinalei a dirección.
Chamoulle ó seu invento: Neuroproxector,
un dispositivo que conectaba a mente humana con corpos drons mecanizados.
Obviamente, eu non teño problemas coa tecnoloxía,
sempre que a humanidade manteña o control.
Os humanos finalmente puideron combater o fogo con fogo mecanizado.
E en apenas semanas, a guerra rematara.
COÑECE OS HEROES DA GUERRA
O Señor Cacahuete asinou o Tratado de Rendición co presidente Clinton e
co Conselleiro Delegado de Sentre, Ethan Skate,
nos xardíns da Casa Branca. Mentres, en Detroit,
Sammy Keigart daba unha festa para celebrar a derrota da Coalición pola
Igualdade Robótica.
Os drons encarceraron máis de seis mil robots derrotados na Zona de Exclusión
de Sentre. Un inmenso complexo no deserto,
que ocupa máis de 250 000 quilómetros cadrados no suroeste americano.
En directo desde a tenda de Sentre,
onde estamos a uns minutos do lanzamento do novo Neuroproxector particular
de Sentre.
A tecnoloxía que gañou a guerra agora está cambiando as nosas vidas.
A rede do Neuroproxector permítelle á nosa mente estar en dous lugares a un tempo
á vez. Traballar e divertirse á vez.
Evasión para as masas.
Eu prefiro velo, mellor, como a liberdade.
Forma parte da rede Sentre. Xa dispoñible en todos
os recantos do mundo.
DESPOIS DA GUERRA
Tictac. Tictac.
Bo día, raíña.
-Por que non petas? -Non, na miña casa, non.
A que andas?
Vou á clase.
Necesitas unha actividade extraescolar. Os Servizos da Infancia pagan máis polo
-enriquecemento do alumno. -Eu xa me vexo enriquecida de máis, Ted.
Non é unha opción, moza. A casa de Ted, as regras de Ted.
As regras de Ted.
-Ai, si, faime burla. Que lista es. -Se é tan importante para Ted,
por que non mo di Ted en persoa?
Porque o meu córtex frontal está nas Vegas, con Cindy Crawford.
E non penso perder iso por ti.
Dásme noxo.
Por atletismo, 200 pavos. Corres rápido?
Quítame o monitor do nocello e verás.
Ha, ha, ha. Iso non vai pasar.
Xa o fixen algunha vez.
Tanto me ten de cantos fogares de acollida escaparas. Cando entras en Fort Ted,
xa non marchas. Quedouche suficientemente claro?
-Ah, a banda. Tocas algún instrumento? -Non sei. E ti?
Isto é unha Les Paul do 57! Sabes o que me custou atopala?
Non a atopaches ti. Toda esta merda sacáchela da Zona de Exclusión.
E?
-Roubáchela! Andas no mercado negro! -Os bots non a usan. Ademais, se a xente
non o quere, non é roubar. Iso, iso é coma unha lei.
E ti es coma un parvo.
Veña, poñede os Neuroproxectores. Vémonos no Módulo 3C.
Lei de internamento dos robots na posguerra.
Eh!
Dixo que poñas o proxector.
Xa. Teño una enfermidade que só me permite vivir na realidade.
Éche o que hai pero ti non te cortes.
Sei que es nova aquí, Michelle,
pero os Neuroproxectores son obrigatorios de noveno en diante.
Un mal día?
Non o limitaría a hoxe.
Pois igual vou ter que falar con túa nai.
Pase a páxina.
A cargo do estado.
Proxenitores, un irmán.
TODOS FALECIDOS
Moitos nenos perderon a familia na guerra.
Non foi polos bots, en realidade.
O coche bateu contra un cervo.
Na estrada.
Síntocho.
Tamén o cervo.
Mira, a neuroterapia poderíache quitar parte dese peso.
Terías unhas horas para esquecer.
Tranquilo.
Non pasa nada.
Xa o amañaremos no coche.
Ei, mírame.
Estás ben?
Notas a area?
Notas o aire na cara?
Noto.
Si.
Vale. Mírame.
Estás ben.
Estou.
Estamos ben.
-Xa o sei. -Si.
Estamos ben.
Estamos.
-Estamos ben. -Estamos.
Vale?
Veña, ven aquí.
Eh, Michelle.
Michelle.
Podo marchar xa?
Papá?
Papá!
Ola?
Oh. oh.
Ted! Ted!
Non, non, non. Non, non, non. Veña, Ted! Hai un robot fóra!
Non te achegues! Quieto ahí!
Dime que queres?
Que non te achegues!
A min?
Por que?
Non sei o que dis. Podes falar?
Non te movas.
Coidado. Coidado.
Coidado co monstro da rocha.
Jessie. Jessie. Jessie. Jessie.
Hai problemas na Lúa.
Deixa iso.
E o meu amigo especial.
Son eu.
Non.
Podemos formar un equipo. Podemos derrotar o monstro da rocha.
-Que é o que fas aquí? -Podemos formar un equipo.
Podemos formar un equipo.
-Deixa iso. -Podemos formar un equipo.
Podemos formar un equipo.
-Deixa iso. -Podemos formar un equipo.
Deixa.
-Podemos formar un equipo. -Non!
E, que foi iso?
Ai, non.
Tes que marchar.
Tes que marchar. Marcha xa!
Iso é un bot?
Intentei dicircho. Intentei espertarte, pero non fixeches.
Ti tes idea do que me había facer o estado se atopasen un condenado bot na
miña casa?
-Non é culpa miña! -Pois miña tampouco!
Lisca de aquí inmediatamente!
-É o que estou intentando! -Pois ponlle máis gana!
Eh, robot! Falas humano?
Quítateme de diante!
Pon a mochila foguete. É hora de voar.
Escoita, amigo.
Tes diante o capitán do equipo de loita libre da universidade de Topeka de 1953.
Moi ben. Agora si que vas levar unha boa. É o que vas levar. Unha boa.
Si. Veña. Veña, mamalón dentudo!
Moi ben.
Serás!
Oh.
Intento de asasinato. Iso é o que pasou aquí!
Vouvos denunciar á policía a el e a ti.
Vas ir á cadea, monte de merda.
Eu perderei uns cartiños, pero ninguén, ninguén lle toma o pelo a Ted Finister.
-Emerxencias. Que lle ocorre? -Quero denunciar, e asegúrolle que non
é broma ningunha, o ataque dun robot.
Ai, Deus.
Señor, está aí? Quere denunciar? Vai todo ben?
Pon a mochila foguete. É hora de voar.
Podes facer algo con iso?
Que non sexas un psicópata, por favor.
Vale, acendido.
Ti non saberás conducir, non?
Nin eu tampouco.
Vale, imos marcha atrás.
Eh, ese é o coche de miña nai!
Para!
Ai, carainas.
ZONA DE DESCANSO E MEMORIAL DE FORT HULL PATROCINADO POR SENTRE
PROGRESOS EXTRAORDINARIOS DE MENTES EXTRAORDINARIAS
Queda aquí.
En serio?
Demo, Ted!
Ei. Ei, volve aquí.
Veña, non deberías estar aquí. Ven aquí.
Avisa o Comandante Cosmo.
Temos problemas.
-Anda, sube ó coche. -Adiante. Adiante.
Recíbesme?
Para cos slogans. Para coas Cosmo merdas.
Morriches e agora estás aquí. Como ocorreu?
Agora que es un robot?
Pero estás vivo.
Estás por aí. O ti real está por aí, en algures.
Estás ben?
Como te atopo?
Eh! Espera!
Jessie.
Hai que apurar. Hai problemas na Lúa.
Sentre?
Podemos formar un equipo.
Podemos derrotar o monstro da rocha.
Sentre está polo mundo todo. Onde estás ti exactamente?
O sistema solar é unha desfeita.
Vale, pero hai alguén que o saiba?
Ollos?
Lentes.
A persoa que sabe onde estás leva lentes?
Pois vaia pista.
Dispoñible só por tempo limitado.
Doutor.
Doutor con lentes.
Michelle.
Óesme?
Tráioche malas noticias.
O teu irmán, Christopher.
Faleceu esta mañá.
Onde está?
Vale.
Cre en ti mesmo.
Iso está en plena Zona de Exclusión.
Ti podes.
A Ex é unha prisión para que os robots non poidan escapar.
Como demo imos entrar alí?
Kid Cosmo pensa que non es deste mundo.
Novo para ti, agasallos. Apartado de Correos 1,
6, 1, 6. Clayton, Novo México.
Isto vén da Zona de Exclusión.
Iso significa que o dono deste apartado sabe como entrar e saír.
A canto está Novo México?
Chris, oíches.
Chris.
Chris!
Que fas?
Só hai unha oportunidade. Temos que combinar os nosos Cosmo módulos.
Jessie, a Terra está en perigo.
Non podemos facer gran cousa.
Merda!
Veña. Veña. Vamos.
Si. Telo, Keats?
Faime o favor, apaga esa luz, papahostias.
Esa non é maneira de tratar un cliente.
Dixeramos ás dez.
Ti dixeches ás dez. Eu digo agora.
Nin que non te fiaras de min.
Non me fío, non.
Moi ben.
Veña.
Novo, novo para ti.
Un slogan no que estou traballando. Ves o novo logo?
Es un crack do márketing.
-É auténtico? -É, si.
Colt Peacemaker de mil oitocentos setenta e tres. Fixéronse mil.
Atinaríalle a unha mosca no cu dun pato a cen metros.
Onde o atopaches?
Non foi no Walmart, xa cho digo.
Si, tiven que ir ata Tucson. Entrar na EX. Iso sobe o prezo.
Entendo, entendo. Canto?
-Quince mil. -Está cargado?
Si, señor. Si. Balas orixinais e todo. Esas regálochas.
Entón non vou pagar ren.
Wolfe.
Se estiveses aquí en persoa, sei que non terías as pelotas de me apuntares con iso.
Ai, claro que apuntaría. E non fales das miñas pelotas, vale?
Dende logo non é unha situación corrente.
Que foi, home?
-Non é corrente. -Vexote fráxil, para venderes
produtos roubados nun aparcamento.
Non son fráxil, pero non é corrente.
Nai que te fi.
Ti non teñas présa para nada, eh?
Baixa marchas. Estaba en modo aforro enerxía.
Non pensaba eu que fora funcionar.
Este tipo é idiota.
Axúdame cos pés.
Queres apurar? O último que necesito é ir á cadea por agochar un bot.
Si, ho! Ti a min non me agochas.
Se vén a poli farei como que non te coñezo, así que eu apuraría se fose ti.
Díxenche que quince mil era demasiado.
Non che teño un posto na feira.
En serio? Se vendes no remolque dun camión.
Igual aínda nos colle a moto.
Colle, si, podes apostar o bigote!
Vou para dentro. Boa sorte.
Veña, axúdame a descargar.
Pois dío. Por que queres que che axude?
Veña, ho! Non podes deixalo pasar por unha vez?
Daquela valo ter que facer ti só.
Quero que me axudes porque estas cousas pesan
moito e ti es moito máis forte ca min, Herman.
Xa estás contento?
Estou moi orgulloso de ti. É moi san admitir estas cousas, verdade?
A moto deixámola dentro. Non a vou vender.
Como que non a vas vender? É miña. Dispareille eu.
Disparácheslle tarde. Que vas facer ti cunha moto?
Vendela.
Meu, ou eu vou vello, ou estas caixas pesan cada día máis.
Luces!
Oes, aquí dentro que había?
Caramelos, bombóns, e merda para os preguntóns.
Que chistoso es!
Anda, sé boíño e faime un inventario desas bonecas repolo.
Temos un comprador en Toledo.
Quéreas todas.
Veña, peixiño.
Peixiño.
-Por que sempre tes que facer o mesmo? -Porque che ferve o sangue, meu.
A ver, se quedan sen pilas, non valerán de nada.
Se o mundo volve ser normal, e hai nadal, estes venderanse moi ben.
Se non hai pilas, o teu Big Mouth Billy Bass non canta.
Ai, non. Por favor!
O raio da neveira morreu. Nai que te.
As salchichas de millo, os bistés. Os cortes de xeado derretidos!
Ai, por Deus!
Non teño comida!
Que non tes comida? Acaboche de meter dentro unha caixa chea, come iso.
Non, iso son antigüidades. Non podo.
Sonche barriñas de crema de cacahuete. A todo o mundo lle gustan.
Non vou comer as barriñas dos Masters do Universo na súa embalaxe orixinal,
estamos? Non as vou comer! Valen cartos!
Vou ter que comer este burrito e vou apañar unha merda de salmonela.
Non tes que apañar salmonela. Temos friameiras. Come dunha friameira.
As friameiras de G. I.Joe non teñen comida dentro.
Son para que os nenos garden a comida.
Non veñen coa comida.
Isto non.
Que demo é isto, Herm?
Mírame. Herm, mírame.
Si. Xa te miro.
Desenchufaches isto e colliches o prolongador
para a túa estación de carga?
Non.
Estás pestanexando. Véxote pestanexar, sei que estás mentindo. Vale.
-Non minto. -Vale, collíchelo. Agora,
necesito que o recoñezas.
As relacións ciméntase na confianza.
Se sincero comigo e non me enfadarei.
Dime que o colliches e non me enfadarei.
Collín o cable.
Deus bendiga a América!
Vasme ver morrer de inanición! Mira, as costelas xa se me están empezando a notar!
Que dramático es! Necesito enerxía para vivir.
Eu necesito enerxía porque son un ser humano. Non coma ti. Ti necesitas enerxía
dese enchufe. Se cólles a enerxía do enchufe, volves conectar o prolongador.
-Levamos de viaxe dez días. -Vamos.
E onde queres que me enchufe? Non me podo enchufar se non hai unha fonte
de enerxía. Que queres que lle faga?
Pódeste enchufar en calquera momento, e non tes que refrixerar o que che dá
enerxía. Vale? Para evitar a listeria e a salmonela. Porque non es un ser humano. Es
-intelixencia artificial. -Listeria? Que? Para xa coa salmonela.
Non, es artificial sen intelixencia. Se tiveses.
Ei, ti!
Loura, vinte.
Tranquilo. Temos que correr.
Sae de aí.
Xa os teño.
Cal de vós tocou a miña robaliza?
Andando!
Hai movemento no corredor do peixe.
As mans arriba, onde eu as vexa. Dá a volta.
Es unha rapaza.
-E ti un xenio. -Son, si.
Iso é un bot? Un bot de Cosmo?
Como chegastes aquí?
-No teu camión. -Buscas problemas? Cabeza limón!
Ti. Atrás!
-Kid Cosmo é o teu colega. -Que carallo faciades no meu camión?
-Que queredes? -Hai problemas na Lúa.
-Temos que chegar á EX. -Quen dixo nada de irmos á EX?
Ti. E el tamén.
Si, deixámolo bastante claro.
Deixastes, si.
Pero tranquilo, que non me importa. Sei o que facedes. Sei o que vendedes.
Vendemos?
O meu pai de acollida cómpravos moita merda,
pero tanto me ten. Non é cousa miña.
Ti queda aquí co teu bot, que eu marcho co meu bot.
Non, non tal.
A EX, mociña, non che é a típica viaxe de fin de curso.
O único que vas facer alí é morrer.
Así que, vas coller o ascensor e esquecer
que viches este lugar.
Estamos?
Ah, coiro.
Que demo pasa agora? Tes amigos?
Ía estar aquí se os tivese?
Eh, seguíronnos. Ou igual os seguiron a eles.
Xenial.
Moi ben.
Desenvolvemos Omaha Tres. Baixa voltaxe.
Leva o bot contigo.
Non é un bot. É meu irmán.
Tanto me ten, rapariga. Queres que viva? Pois confía en min.
-Ah, isto é una alerta vermella. -Tranquilo.
Jessie, isto é unha alerta vermella.
Veña. Vai.
-Vamos, imos desenvolver Omaha. Veña. -Para, para, para. Está ben. Dáme a
man. E a miña irmá pequena. O conto é ese. Chámaste. Veronica.
Beronica, con B?
E logo, ti sabes dalgunha Beronica con B?
-Pois, sei, si. -Vale, pois é con uve. Uve.
-Vale, Veronica. Apelido? -Só Veronica. Sabes que?
A túa personaxe é muda.
Así que queda detrás de min e cala a boca.
FIXAR OBXECTIVO HUMANO
Atención, sospeitosos.
Estas instalacións quedan baixo a xurisdición
da Forza Especial de Desactivación de Robots.
E iso que é?
A FEDR.
Considerádevos detidos.
Problemas.
Agora, facédeme un favor.
Levantade as mans.
Gustaríame evitar toda violencia innecesaria.
Pois, a, a min tamén. E miña irmá muda, pensa igual, Veronica. Podémoslle asegurar
que témos os recibos de todos estes obxectos únicos. Se quere, sácallos.
Michelle Leona Greene, queda detida por agresión, roubo de vehículo, latar ás
clases e albergar un inimigo do estado.
Manda carallo.
Quero un avogado.
Como?
Podes falar?
Vas ter avogado, vas.
Onde está o bot?
Que? Bot?
Estamos tolos?
Ha!
Hai Bots?
-E ti, por que falas? -Alto, como, como,como, como?
Perdóeme por intentar axudar as forzas da orde. Ademais,
que saiba que como cidadán que paga impostos,
que ama a bandeira e o baile en liña, todo, como ve moi americano,
abráiame que pense que podo albergar robots. De
feito, diría que é un pensamento pouco corrente.
FIXAR OBXECTIVO
Cacheite.
OBXECTIVO PERDIDO
Quérese axudar, señorita Greene? Entregue o bot.
Se segue así, cando chegue a sentenza,
terá anos abondos para ir a un cárcere de adultos.
Acaba de estragar unha pistola de 25 000 dólares!
-Déixolla por, por 15. -Pare!
Non lle faga mal.
Apártese do bot.
E que vai facer?
Señorita, teño un traballo, e non pode impedilo.
Así que, atenda o que lle digo, fágase un favor e apártese do bot.
-Só necesita volver á EX. -Está violando o tratado.
Está marcado para desactivación.
Non ten corazón.
Non hai corazón para as cousas que non o teñen.
-Hai que moverse, cabeza limón. Xefe! -Vamos.
Vale. Parece que imos á EX.
Si? Imos?
Sube. Sube! Vamos!
-Vale, veña. -Keats, máis che vale que non morreras!
Marchamos!
Isto é unha violación do tratado. Isto é traizón!
-Díxenche que as etiquetáses. -Ben sei cal é!
-Por que tes tantas? -Veña, veña, veña.
Sonche un home moi importante.
Vas ser moi importante na cadea.
Botamos a correr, ou?
Agarrádevos ben. Marchamos!
SOS. Son Kid Cosmo, enviando un sinal de socorro.
SOS!
Téñoche gardado un sitio enriba da cheminea.
Na miña casa, non!
Lume!
-Hoxe non van desactivar a ninguén! -A ti matareite por diversión.
Demo!
Veña. Veña!
Ves ese muro?
Se o seguises durante dez anos. Acabarías aquí outra vez!
Non hai saída. Agora vivimos aquí. Parabéns, moza.
Ai, merda, xusto o que nos faltaba.
Podes ser afouto perante o perigo.
Vale, veña.
Que son esas cousas?
Bots de ferralla. Sobreviven apañándose con
partes doutros robots. Robots que mataron.
Humano. Humano.
-Eh, eh. -Péchalle a boca, ho!
Shh.
Humano. Humano. Humano.
Que lles pasa coas persoas?
Nunca quedara tempo abondo para llelo preguntar.
Pero agora ti déchesme esa oportunidade. Enterráchesme a vida
debaixo dunha montaña!
Eh.
Meu irmán necesitábame. Non sinto que esteamos aquí.
Ti decátaste de que teu irmán é un robot cabeza limón, non si?
Non é un robot. É unha persoa. Chris manexa a Cosmo.
Él non sabe onde está. A único que o sabe é o doutor que o entregou a Sentre.
Ai, si. E onde se supón que está ese doutor?
Na montaña Tabletop.
Onde está iso, Herm? Cincocentos quilómetros ó sur?
Traerias zapato cómodo, non?
Tes unha idea mellor?
Xa a atoparei.
Encántame esa confianza. Non a comparto, pero en serio que me encanta que a teñas.
A furgoneta funciona?
Depende. Levas un motor enriba?
É hora de medrares, Herm.
Eh, sabes que medrar é o meu.
Ah, por suposto. Cargado ó cento por cento.
Aínda menos mal que alguén comeu hoxe.
Aquí estou eu, para vos salvar. Si, Herm o grande.
Que raio é iso?
O sistema HRM. Teño un corpo para cada traballo.
Que pensas, Keats? Imos cara ó norte? Nunca fomos ata o muro por Moab.
Ah, veña. Por que non?
Se buscamos un sitio bonito para morrer coa fame, Moab é xenial!
-Tamén podes morrer de tanto laiarte. -Pois mira, heiche recordar este momento
cando me supliques auga dentro de vinte e catro horas.
Se Chris e mais eu temos razón, e o doutor tiña un xeito de entrar aquí,
probablemente hai unha saída.
-Non creo. -Que é moito máis do que tes
ti, así que eu teño un plan.
E ti tes un vehículo.
Podiamos facer un trato.
Se pensas nin por un segundo que Herm vos vai meter a volos dous e a min
nesa furgoneta e que vai cargar connosco, desvarías.
Onde están os teus pais?
Non che importa.
Ah, entendo. Mortos.
Mellor así, supoño.
Adestras para ser un papahostias ou sáeche de natural?
Sáelle de natural.
Obviamente, é triste que os teus pais falezan, claro.
Pero así, aínda podes ter unha boa lembranza deles.
-Non tiveron tempo de te decepcionaren. -Non nos habían decepcionar.
Ai, mociña, mociña. E presunto moziño.
-Feliz aniversario! -Todo o mundo te decepciona.
-Bo Nadal. -Se quedas tempo abondo,
ata eu te decepcionarei.
Tes moita sorte, porque non vou quedar.
Si, esa é a actitude, eh?
Como era aquilo? Colle o diñeiro.
E corre, meu querido amigo.
Aplica o conto, rapaciña.
É o que fago eu.
Como vos coñecestes?
Coñecémonos na guerra.
-E non tiñades que matarvos? -Intentámolo.
Os bots rodearon o meu pelotón, rompéronme a perna en dous.
Os de folla de lata fixeron un círculo para rematar o traballo.
Mirei para arriba, vin un bot de construción medio
parvo mirando para abaixo. Pechei os ollos, prepareime para morrer,
e vai, levántame do chan e lévame con el.
Chorabas coma un bebé.
Si, vale.
Non coma un bebé.
Xa sabes que estes non entenden as emocións
humanas. Era un berro de guerra. Si! Wo. Wolverines!
Por favor. Estabas chuchando o polgar e suplicáchesme
que che salvase o cu.
Ten. Ten razón.
Uns días despois, os drons de Sentre atopáronnos
e eu intentei dicirlles. Eh, que este me salvou a vida.
Herm é un bo tío. Non lle disparedes.
Abriron fogo igual.
Intentaron matarnos. Así que fuximos.
E seguimos fuxindo desde entón, eh?
A moita xente pareceríalle raro. Un robot e un home que se levan ben,
que andan xuntos.
Pero tédesvos un ó outro.
E que pensas facer se atopas o teu irmán?
Quero dicir, se atopas o resto del.
Que faredes?
O que queiramos.
Que estás facendo, mamá?
É domingo. Que fago sempre os domingos?
Pementos recheos.
Os desexos do meu neno son ordes.
Sempre que teñan rebaixa porque van caducar.
Cala a boca.
Pero mira isto, temos cannoli.
Caducado dun día?
De dous.
A Señora Vella regaloumo.
Moito me gusta verte así, mamá.
-Animada e. -E por que non o había estar?
Por nada.
Meu angioletto. Que chistoso é.
Que chistoso é.
Que.
Que. Que. Que. Que. Que. Que chistoso é. Que.
Nai que te botou!
A velocidade de transferencia de datos caeu coma unha pedra na auga.
Explicádemo.
É que el díxome que podía esperar, así que eu.
Dixen, ata que tivese todos os feitos.
O feito é que o servizo que lle ofrecemos ó mundo pasou de ser impecable a ser
un auténtico monte de merda!
Por que?
-Christopher marchou. -Máis alto.
Que Christopher marchou. Non está.
-Iso é fisicamente imposible. -Pero cerebralmente,
neuroloxicamente, non. Non está aquí.
Estasme dicindo que o meu descubrimento escapou?
Había un nodo un chisco inseguro na matriz dos seus datos. Case non
detectable, a verdade.
E co tempo, iso permitiu que a súa conciencia pois,
pois que superase as nosas devasas.
E parece que o construíron así, deliberadamente.
-Foi Amherst. -Non fomos nós, señor.
Non. Teoricamente, se a velocidade de datos do Neuroproxector segue baixando.
E non hai razón para pensar o contrario.
-É posible que Sentre non chege ó domingo. -Máis ben ó sábado.
Este sábado? A miña empresa afúndese este sábado?
Venres, máis ben.
-Cala. Cala a boca. Cala. -Ou podería ser o sábado.
Shhh.
Tes correo.
CONFERENCIA CON ETHAN SKATE. POÑA O NEUROPROXECTOR.
Sempre encontrei o mundo natural moi relaxante.
Coñéceme?
Quen non coñece o Carniceiro de Schenectady?
A estrela letal da Forza Especial.
Vin o panexírico que lle fixeron en 60 Minutos, cando se retirou.
Non me retirei.
Quedei sen bots que cazar.
Oín que anda buscando unha delincuente xuvenil e o seu compañeiro mecánico.
Se a Forza Especial chama, eu respondo.
Pois parece que compartimos un obxectivo común, logo.
A máquina da rapaza, pertence a Sentre.
Quero recuperala.
O bot está en busca por agresión. Iso supón é a aniquilación automática.
Vostede podería atrasala.
En canto Sentre teña o que precisa, pode facer o que queira co que quede.
Estalle ben isto.
-Grazas. Fíxeno eu mesmo. -Xa o sei.
Vin o seu panexírico en Vinte, Vinte.
Entón daquela sabe os incribles recursos que teño.
Supoñamos que puidese conectar de novo o seu dron.
Por que non vai por el vostede mesmo? Sentre ten trebellos.
Acordos de paz.
Non temos permiso para entrar na EX,
non sendo que haxa probas de que se rompeu o tratado.
Daquela estame pedindo que lle colla o bot?
Ou que lle consiga probas?
A ver en que acaba o día.
Parécelle?
Ei, bonecos de carne e óso. Mirade para diante.
Guau! A montaña Tabletop, eh?
Iso é unha marabilla natural.
Se foses ese doutor, onde estarías?
Hai unha base marciana pasando o campo de asteroides.
Iso é un centro comercial?
Semella ben conservado. Supoño que as ferrallas
aínda non o atoparon.
Teñen subministracións, refuxio, perímetro defensivo.
Non vos é o peor lugar do mundo para se agochar.
-A zona de restaurantes seguirá aberta? -Xa empezamos.
Atopamos un antigo chinés na EX. A comida aínda estaba boa.
Había galletas da fortuna, polo fritido picante, pato á laranxa.
Arroz fritido con polo, empanadillas de porco fritidas,
todas esas cousas. Iso non se estraga.
-Oi, oi. -Coidado!
Ese fillo de puta tirounos unha neveira!
Herm, sácanos de aquí!
Xa o intento!
Coidado!
Oh! Ai, deume no papo da perna! Oh!
Agarrádevos! Agarrádevos, que imos baixar! Ai, non!
Quen tira neveiras? Nai que te!
Ai, merda!
Damas e cabaleiros.
Foron capturados.
-Oe, ti sabes quen son estes? -Tío, que non nos coñecemos todos.
Eh, non lle quero ver nin unha rascadela!
Tarde.
Vouvos pedir que paredes.
Onde estades.
-Ten conta da variña, meu. -Preparádevos para serdes testemuñas
das marabillas, para contemplardes algo cativador, para percibirdes as
prodixiosas prestidixitacións de Perplexo.
Espíritos do inframundo, oídeme. Ordeno que esta porta se levante!
Ensaiámolo un cento de veces. Veña.
Moi ben, agora. Espíritos do inframundo, que acabades de espertar! É incrible!
Ordeno que esta porta se levante!
Non estades impresionados?
Onde nos levas?
Todas as preguntas serán contestadas no interior.
Este é o plan.
-Eu finxirei un ataque. Ti sube ó tellado. -Non marcharei ata que atope ese doutor.
Eh, queres marcha?
Non fales cos estraños.
Oh!
Estarei aquí, se me necesitas.
Mi madriña! Taco, humanos.
Ai, mi madriña.
Isto é de tolos.
-Si, tes dous ases. Voume arriscar. -Que fan estes aquí?
-Eh. Eh. -Quería un aceite quente, con
extra de ácido de batería, por favor.
Son prisioneiros.
Contra, persoas! De onde raio saíron?
Damas e cabaleiros.
Esta noite quero que suba un convidado moi especial ó noso escenario.
Un persoeiro tan augusto, un líder tan impoñente,
que só responde ó estremecedor título de Señor Cacahuete!
Non pode ser.
Déixate de lerias, P.
Xa sabes que non me vai a hipérbole.
Boa tarde. Eu quitaría o chapeu, pero está aparafusado.
Atacámosvos porque pensabamos que erades ferrallas.
Perdón?
Si, veñen de cando en vez para intentaren arrincárnos os membros, un por un.
A ver, non é que parezades desmembradores, pero xa sabedes, as
-aparencias enganan. -Temos que falar con vostede, señor.
Si, os humanos sempre queren algo de nós. É moi típico deles.
Buscamos un doutor.
Que leve lentes.
Ben. Vide comigo, queredes?
Sei que é unha pregunta estúpida, pero que lugar é este exactamente?
Aínda non puxemos o cartel, pero a ver que che parece isto.
Blue Sky Acres: un oasis de seguridade
nun deserto inclemente.
Apegadizo.
Estades contemplando o berce da nova civilización mecanizada.
Ola, Señor Cacahuete. Flofi. Vai a modo!
Como andamos, Blitz?
En Blue Sky Acres, os robots evolucionan, máis alá dos traballos que os
humanos lles asignaron. Poden elixir unha nova profesión.
Pelo!
-Mesmo atopar o seu verdadeiro ser. -Pelo!
Pelo!
Ola, non!
Señora Tesoiras, xa non facemos iso.
-Pelo. -Deixe o home tranquilo, por favor!
Ai, pelo.
Oh.
Señor. Señor Cacahuete. Necesitamos axuda.
Seguro que si, pero a realidade é que a vosa presenza aquí ofrece unha
xustificación legal para que Sentre borre todo o que estes robots construíron.
O mellor que podo facer é escoltarvos quince quilómetros ata o deserto,
e deixarvos para que vos amañades.
Despois de que comades, claro está.
Libre coma un paxaro. Espero que teñas apetito.
Teño, ho. Non puiden comer o burrito.
Oe, mira arredor. Aquí só hai hamburguesas.
Moi ben. Pois.
-Tomarei unha con queixo. -Síntocho. Quedamos sen queixo.
Vale. Pois nada: hamburguesa e patacas.
Pois. Máis malas noticias. Tampouco temos diso.
-Que carallo tes? -Mira. Vouche ser sincero.
Hai moito tempo que non come ninguén aquí. Se antes estaba bo, agora está malo.
Temos espaguete. Temos feixóns de lata
con bolaría industrial.
Que tipo de feixóns?
Daquela teu irmán non sabe nada de onde está o seu corpo humano?
Sabe que está en Sentre.
Arre demo! E por que ían roubar os de
Sentre un neno pequeno?
Xa. Uns cascantes.
Sen ofender.
-Xa estou afeito a iso. -Chris dixo que o doutor que o
levou estaría aquí. En Tabletop.
Moi ben.
Vouche ter que dicir a verdade.
Houbo un doutor aquí.
-Imos aló! -Como? Que dixo?
Doutor Clark Amherst, Doutor en Interacción Humano Máquina.
E onde está agora?
Obviamente, boteino.
Polo menos é consecuente.
Así que non sabe como saír de aquí, e a única persoa que sabía, mandouna morrer ó
-deserto? -Efectivamente.
Asinei ese tratado de paz porque nos recoñecía os robots como persoas.
Penso que non sabedes o que é que o teu dereito a existir dependa dun anaco
de papel.
Todo isto é moi fráxil.
E non pensaba consentir que ese doutor o ameazase como non volo consentirei a vós.
O Doutor Amherst é un secuestrador. Este é o neno que levou. Pensa tratar esas dúas
persoas igual?
Pero todos os humanos son iguais. Egoístas e lacazáns. Cando o asumas,
mociña, a túa vida será moito máis simple.
Veña, ho!
Rapaciña?
Non che aconsello que saias aí de noite.
Tanto me ten o que me aconselle.
Pensa que está construíndo algo especial aquí?
É vostede coma todos eses de ahí.
Grazas por traerme.
Bon appétit!
Keats.
-Que? -En serio?
Teño que comer.
Isto queda feo, home. Mesmo para ti.
Onde vas?
Hai coches no aparcamento. Collerei un e irei buscar o doutor.
Se ahí fóra hai dous mil cincocentos quilómetros cadrados.
Case non hai posibilidades de atopalo.
As posibilidades de atopalo aquí son cero.
As posibilidades de non morrer aquí son moi altas. Non podes saír á EX de noite.
Escoita, tes que confiar en min.
Eh, en serio.
A túa irma non che servirá de nada morta.
Mira esa cara.
Como lle podes negar nada a esa cara rara de robot?
Queda. Vai de tendas. É un centro comercial, rouba algo.
Podes marchar pola mañá.
Ben.
Matarannos pola mañá.
-Ah! Pelo! -Tócame o pelo e mátote.
Ai, pelo.
Si, non lle viña mal cortar o pelo.
Penso que así xa estaría, Beemo.
Coiro, Cosmo. Con isto. Non sei eu se poderemos.
Ola, estraño.
Bo Nadal!
-Onde estiveches? -Hai problemas na Lúa.
Lisa Stewart fixo unha festa.
Mamá dixo que foras á biblioteca.
-Seguro que foi o que lle dixen. -Divertícheste lendo?
Máis ca aquí sí.
Dende que marchaches, mamá e papá non fan máis ca
berrar entre eles e berrarme.
Pois sorte que volvo á casa.
-Cala, anda. Amañareime. -Iso é súper discutible,
pero non o fago por ti.
Que? Licenciácheste antes?
Non exactamente. O meu profesor exhíbeme como
se fose un mono de feira, pero non escoita as ideas que teño.
E cando volvo á residencia, o meu compañeiro de cuarto chámame chapón
e mexa no meu caldeiro do lixo.
Volvo á casa.
Atrévete a facer iso e méxoche eu no caldeiro do lixo.
Lembras cando che dixen que ías cambiar o mundo?
Lembro, si.
E xa o fixeches?
-Non exactamente. -Daquela suxíroche que
volvas á universidade.
Despois do Nadal.
Módulo de plasma, unión!
Se Cosmo fose á universidade, Jessie iría visitalo moitísimo.
Ti de que vas?
-Jessie ten unha mochila foguete. -Temos que conseguilo, vamos.
-Fareiche unha mochila foguete. -Ben.
Adoezo por unha mochila foguete.
Grazas por vires, Cosmo.
-Boteite en falta, meu. -Recórdao sempre: Kid
Cosmo é o teu colega.
Eu tamén.
Teño que apurar. Hai problemas na Lúa!
Esa non é forma de tratar un amigo.
Eh, Arañeira, non se pica entre horas.
Podes, se cres que podes!
E para a próxima, pide un sándwich.
Grazas por vires, Cosmo.
Lémbrao sempre: Kid Cosmo é o teu colega.
Ah, ola. Ola.
Ding dong.
Oíches iso?
Ah, ola.
Non debería estar aquí. Temos que falar moi baixiño.
Ando na procura de Christopher Greene?
Dobre asteroide!
Teño correo para ti.
Herm! Estou suando de tanta bolaría.
Antes de que o Sr. Cacahuete o botase,
o Doutor Amherst deume esa carta e díxome que lla entregase a Christopher,
se viña por aquí.
Ah e non. Non fai falta que me asines nada.
Christopher, se atopas isto, búscame.
2201 Pinnacle Peak Road.
Esperarei. Clark.
Infrinxín as normas colléndolle a el a carta, e non sei o que me pasará. Así que,
-agora xa foi, Marica non chores. -Como podo chegar aquí?
A ver, eu sei onde está, non é iso. É que se che axudo,
vou ter máis problemas dos que probablemente xa teño,
e síntome fatal por ter que che dicir isto, pero.
Non cho podo dicir. Pero seino. Si que o sei. Non é que non o saiba.
Se ese é o doutor que podería sacarnos de aquí, pode que a túa idea horrible fose
algo menos horrible.
Podémoste levar.
Keats, iso é territorio dos ferrallas. Sabes que vas necesitar músculo.
Os músculos están anticuados e non son de fiar.
Ai, oíunos. Falamos demasiado alto. Eu falei alto! Fun eu! Falei moi alto.
Un pistón pneumático, pola contra, é un compoñente de calidade.
E un bate de béisbol, si. Con iso abondará.
Que quere dicir?
O tratado non vos permite quedar aquí.
O que non significa que eu non vos poida axudar a marchar.
Pensei que eramos o inimigo.
Igual a fábrica humana aínda fai algúns bos modelos e todo.
Grazas.
Xa. Falaba con ela.
Ben, agora, se imos ó país dos ferrallas, tedes que coñecer alguén.
Queredes oír unha historia chistosa sobre os ferrallas?
Ai, si. Encántame rir.
Pois, unha vez,
vin un grupo de ferrallas atacar e desmembrar
dez dos meus mellores amigos ante os meus ollos!
E onde está a graza diso?
Só deixaron manchas de aceite.
Oh, ah.
Manchas de aceite e parafusos!
Un ferralla é un taller de reciclaxe andante e falante,
que te come enteiriño e caga os restos.
Esmaguei ducias de ferrallas con este mesmo bate.
E aínda así, seguían vindo.
Iso é moi curioso dos ferrallas.
Non paran ata que estás morto.
Moi ben.
Apertade os parafusos e abride válvulas.
Temos ferrallas que.
Oh.
-Por favor! -Pop?
Vai quedar durmido no medio do combate? Penso que iso podería ser un contratempo.
Iso é tirar a dar!
Voa, Cyril! Voa!
Seguro que é aquí?
Hai 160 millóns de enderezos nos Estados Unidos continentais e teño todos e cada
un deles gravados nos meus circuítos.
Se o Doutor Amherst dixo que estaba no 2201 de Pinnacle Peak, aquí é onde está.
Se foses un paquete, habíate deixar exactamente aquí.
Tiraríate aí.
E botaría a correr.
Isto non me gusta.
Este lugar é un bufete para ferrallas.
-Vale. Eu non subiría a nada se fose. Eu. -Onde vas? Eh.
Supoño que eu non, pero.
Aquí hai alguén.
Igual é el.
Ti que dis, Pops?
A correr!
Ferrallas!
Oh, oh.
-Non! -Agárrate ó correo!
Moitas gazas. Admiro o traballo en equipo.
Tranquilos. Tranquilos.
Os ferrallas seguen sendo máquinas.
Son racionais.
-Abre esas as portas dunha vez! -Non son portas de verdade.
Penso que non sobreviviremos.
Vale.
Axiña! Todos detrás de Penny.
Isto parece persoal.
Oh, non!
Non penso morrer con Marky Mark e os Funky Bunch!
Pois a min gústame esta canción.
Benvidos, suxeitos, ó laboratorio do Doutor Frankenstein.
Agardo que gozarades da viaxe.
Por favor, seguide cara ó fondo e deixade
sitio para os demais.
Xa é tarde para dar a volta.
Funcionou.
Lémbrase de min, doutor?
Onde está o meu irmán?
-Non podo! -Penso que si.
Contéstalle, Doc.
Seattle. Campus da illa de Sentre.
Por que o levou?
A xente morría. Estabamos perdendo a guerra.
Ata que o atopamos.
Despois do voso accidente, un escáner de Sentre alertounos
sobre Christopher.
Era especial, vale? Era exactamente o que necesitabamos.
Christopher era coma. Era coma un agasallo de Deus.
Vostede colleume da man.
E mentiume.
-Por favor. Tes que entendelo. -Non me diga o que teño que facer!
Non me fale do raio da guerra nin de agasallos de Deus!
Dígame que fixo co meu irmán!
PC.
Pódeste achegar, por favor?
-Herm. Herm. Herm. Herm. Herm. -Ai, contra!
Ei, ei, ei, colega. Levas espiándonos todo o tempo?
Se por espiar entendes evitar responsablemente
a ameaza dun queimado de pantalla, pois si.
Por qué diaño está falando este bot coa sua voz?
O Doutor Amherst rescatoume dos Ferrallas. Arrincáranme o módulo de voz.
Graveille a PC un vocabulario de máis de cen mil palabras.
É o meu disco duro. E amigo.
Sabe todo o que sei eu.
Ponlles dezasete nove.
Si, doutor.
Proxecto Proba Nove. Suxeito do test: Alfa.
Christopher estaba comatoso. Pensabamos que era permanente.
Considerámolo coma unha doazón de órganos.
Coiro, que forte, meu!
Necesitabamos unha cantidade imposible de potencia de computación para
que funcionase a rede.
A mente de teu irmán era o avance que Skate necesitaba para conectar
os Neuroproxectores e os drons.
Parabéns, Doc.
Penso que acaba de gañar a guerra.
É noxento.
Se non fixeramos o que fixemos, Christopher había morrer naquel hospital.
-Salvámoslle a vida. -Iso non era decisión súa!
E logo ti habíalo desconectar?
Se fose necesario.
Daquela habíaste enganar tanto coma min.
Vinte e tres seis.
13 meses despois.
Ai, Deus!
Non podo mirar.
Apágao.
Díxenlle a Skate que tiñamos que desconectalo.
Skate ameazou con matarme.
Non había xeito de sacar a Chris de Sentre.
Así que antes de fuxir,
establecín unha mínima conexión entre Chris e a rede exterior.
A mente del podería escapar.
Aínda que o corpo non.
-Díxolle que fose a Blue Sky. -Oín o que estabades construíndo, e
implanteille a localización na mente.
Por que?
Quería que atopase unha familia.
-Xa tiña unha familia! -Eh.
Eh, relaxa.
Relaxámonos todos.
Oh!
-Doe máis cando están relaxados. -Iso non o esperaba.
Eu vino vir.
Imos buscar a Chris.
-Non podes facer iso. -Podo, claro que podo.
E vostede vaime axudar.
Non é posible.
Vostede entrou na EX, o que significa que nos pode sacar.
-Non tes nin idea. -Xente?
Ese papahostias outra vez, non.
-Quen é? -O carniceiro de Schenectady.
Temos que actuar rápido.
É un dos seus, Skate?
Non, xa non.
Pero se é o rei dos xoguetes inadaptados.
Aquí non hai reis.
O noso pobo é libre.
O voso pobo non é un pobo.
Vouche escachizar a casca.
Quen ten as chaves do cacahuete?
O cacahuete ten as chaves do seu cacahuete.
Parade.
Parade. Calade.
Que?
Oístes iso?
Eu non oio nada.
Aí está.
Esconde o teu irmán.
Xa!
Vamos.
Preparádevos.
Que nos preparemos para que?
Tirade as armas. Entregade o bot.
Xa non acepto ordes de ninguén.
A negativa a obedecer.
Ai, non obedeceu.
A xogar!
Señor, atácannos.
Pois contraatacade! Buscade o obxectivo. E encontrádeo!
O demais serán danos colaterais.
Sae xa ou serás desactivado.
Moi ben, piaches por elas! Bo traballo, Jessie.
Vamos.
-Conseguíchelo. -Veña, vamos.
-Oh, oh. -Fin de traxecto.
Eh!
Veña. Sei dunha saída.
Si!
Para que carafio precisa iso o Servizo Postal dos Estados Unidos?
É para os Dobermans.
Dobermans?
Non.
Rompíches o tratado, Señor Cacahuete.
Iso ten consecuencias.
Unha lección que os teus amigos de folla de lata estarán aprendendo agora mesmo.
Volve e cóntalles ós que queden que foi culpa túa.
Non, non, non.
Agochádevos.
Vamos.
Moi ben, señorita Greene. Ninguén ten por que saír malparado.
Acabemos xa con isto.
De verdade quere que siga?
Colle a Christopher e corre.
Oíches?
Última oportunidade.
Déixao en paz!
De verdade cre que me vai gañar nun tiroteo, Doutor?
Non.
Ben.
Déixea no chan.
Non tes permiso para matar seres vivos, non?
Exacto. Elimino metal.
Pois se os queres a eles, terás que matarme a min.
Ceo Santo, Skate!
Tíñao controlado!
O Doutor Amherst violou o tratado.
Agora, tráiame ese bot.
Quietos aí!
Marche para a casa, Señorita Greene.
Marche para a casa.
Onde van?
Ai, non. Non, non, non.
Pelo?
Síntocho de corazón, amigo.
Benvido, Christopher.
Non che vou mentir. Por un momento, preocupáchesme.
Tranquilo. Non estou enfadado.
Ben o entendo. O futuro dá medo.
Sobre todo cando está nas túas mans.
Non te preocupes.
Non estás só.
Conmovedor, señor Skate.
Pero unha cousiña.
-É vostede un asasino. -Discutible.
E mentiume.
Iso non é un bot.
Chámase Christopher Greene.
Fíxome cazar un neno.
Mire, Coronel Bradbury. Ou Carniceiro, se me permite.
A ver como llo explico.
Que máis ten?
Esa guerra que vostede gañou coa súa impecable
sarta de baixas non foi vostede. Fomos eu e este neno.
Vostede só é unha testemuña da historia.
Isto é historia?
Que? Preferiría evolución?
O noso mundo é unha desfeita total flotando nun océano de merda.
Sempre o foi.
Christopher ofrécelle á humanidade deixar todo ese sufrimento atrás.
Na miña experiencia, o sufrimento e a vida van sempre da man.
Na miña tamén.
Miña nai era unha borracha de tres botellas
ó día. Cando estaba bébeda, era mala. Cando estaba sobria, era peor.
Pero aquí dentro, é todo abrazos cheos de
amor e pementos recheos.
E paz.
Quérolles levar esa paz a tódalas persoas da terra.
A algunhas máis ca a outras.
Requírese moito sacrificio para que unha especie avance.
Como era a cousa?
Ah, xa.
Pai.
Fillo.
Espírito Santo.
Poida que vostede non estea moi ben da cabeza.
Repítollo. Que máis ten?
Vale. Imos levar a Christopher onde debe estar.
E se é posible, pechamos a porta mellor desta vez?
Se realmente queres iso, deberías escachar o vidro.
Non creo que se decate ninguén.
-Tiveches unha entrevista de traballo? -Ah. Si.
O condenado robot convenceume para.
Ódioo.
Era todo o que tiña.
E perdino dúas veces.
Pois inténtao unha terceira.
O teu irmán non é o único especial da túa familia.
Mira, eu deixei de loitar porque a guerra estaba mal, pero, en fin, que me rendín.
Renunciei á vida. Porque o mundo daba noxo.
E aínda o dá.
Pero hai boas persoas nel.
Como as que non se renderían nunca, aínda que lles pagases.
Queres recuperar o teu irmán? Irei contigo.
Conta comigo.
E con Herm.
E estou seguro de que non seremos os únicos.
Cando deixaches de ser un papahostias?
Non tal, que só cortei o pelo.
Perdoa, PC.
O Doutor Amherst dixo que eras o seu disco duro, non si?
Si. Sabía todo o que sabía el.
E non saberas os códigos de seguridade para saír da EX?
Sei, si.
E o edificio no que teñen a Christopher? Poderíasme meter alí?
Faltaría máis!
Marcho a Seattle.
Marchamos todos a Seattle.
Herm, recordas os camións avariados na interestatal? Poderías facerlles unha
-ponte? -Si, ho! E meterlles dentro un HRM 60.
Estaría ben en caso de pelexa.
Síntocho, pero non podes liberar a Christopher.
Por que non?
Se o desconectas da unidade central, todo Sentre caerá.
Que quere dicir iso de que Sentre caerá?
A rede de Sentre discorre a través do cerebro do teu irmán. Sen el,
os drons non funcionarán.
A súa retirada causará o fallo total do sistema.
Manda carallo!
Se imos todos xuntos a Sentre, poderiamos acabar con eles para sempre.
Gústame como pensa a rapaza!
-Esa érache boa! Será un dous por un! -Eh.
Que nos estades pedindo?
Que loitemos máis?
Loitar non era o noso soño, senón a paz.
Penso que Sentre cambiou iso cando queimou todo isto.
Separarse do mundo non funciona. Seino ben.
Agora temos unha oportunidade de acabar coa súa merda de sistema xuntos.
Bots e humanos. Loitando contra o inimigo real.
-Xa nos gañaron antes. -Porque tiñan a Chris.
Lévame con el e non o terán.
Seattle está a mil novecentos oitenta quilómetros.
Que non é moito para ir buscar a liberdade.
Lévame ó partido, lévame co público. Cómprame cacahuetes e algo de beber.
Porque tanto me ten, se non imos volver.
E pode que non volvamos.
É a hora, Cacahuete.
Metal e carne xuntos.
Mira que sodes prosmas.
A rañala con todo! Vou buscar o chapeu.
Taco, dálle!
Capacidade da rede ó cento por cento, todos os sistemas están
conectados de novo.
E volvemos.
A rañala!
Seguridade, temos un problema no
aparcadoiro directivo.
Pensas que se decatarían?
Non che sei.
Colle o vermello.
Ai, estes Porsches voan, meu.
-Ai, fallei. -Como? Atascouse? Non me amoles!
Señor Skate, parece que estamos sufrindo
un ataque robótico.
Impresionante.
Fixeches un amigo.
É un bot de construción, pesado, HRM, de vinte metros. Non ten nada de amigable.
Resposta de seguridade completa. Quéroo eliminado, xa.
Emerxencia, todos os drons, acudan á entrada norte.
Empezamos, mociña.
Moi ben. Veña. Vamos.
Arreando!
Oi! Estannos seguindo.
-Están, si! -Isto foi idea túa ou miña?
Se funciona, foi idea miña.
Herman, coidado!
Salta!
Herm! Herm!
Eh, perdín un corpo grande, pero sigo sendo máis grande ca ti.
Cala a boca e sigue correndo.
Ei, xa, marcharon.
Pareces máis grande desde fóra.
Dálle, Herm! Segunda vaga!
Coidado, rapaces de carne!
Estou aquí, meu! Agárrate!
Bots, que se vexa ese metal!
Vamos!
Bots sempre!
Dereito de admisión!
Estás fóra!
No albo!
Ó ataque!
Vai, vai, vai, vai, vai!
Lume!
Seguide. Estarei en Desenvolvemento.
-Si, señor. -Que vai facer?
O que fago sempre.
Gañar.
Peche de seguridade. Repito, o edificio está pechado por seguridade.
Cres que podes con eles?
Non.
Debo matar humanos!
Morte ós humanos!
Volos dous debedes morrer!
Estamos atrapados!
Está vivo?
Está.
Podo falar con el?
Non.
O único xeito de chegar a teu irmán é só desde dentro.
Desde dentro de que?
Da mente del.
Marchando!
Salvaxes.
Isto vai en serio.
Herm, creo que podemos gañar.
Rapaces, ah. Fixeron, un grande. Non, un moi grande.
Coido que estades nunha propiedade privada.
Como traballadora do servizo postal dos Estados Unidos,
teño acceso a esta propiedade.
Dálle, Taco. Xa! Dálle!
Non!
Non, Skate!
Non podedes gañarlles.
Non é razón para non o intentar.
Despois do que vos fixeron no centro comercial? De todos os bots caídos?
Seguides loitando?
Por que?
A liberdade vale calquera custo.
Mesmo a morte?
Para morrer, primeiro, hai que estar vivos.
E ti estás disposto a iso, non si?
Skate está no nivel catro. Desenvolvemento de armas.
Por que mo dis agora?
Porque. Finalmente coñecín alguén
menos humano ca un robot.
Michelle?
Como chegaches aquí?
Pensei que perderamos.
Veña, voute sacar de aquí.
Espera.
Aínda non.
Chris, estou cometendo coma uns
vinte delitos agora mesmo.
Estíveno pensando dende que Skate me volveu conectar.
É todo culpa miña.
-Secuestroute. Nada disto é culpa túa. -Cando estiven fóra contigo, vin o mundo
e tamén vin as maldades todas que Sentre lle está facendo á xente e
todo iso é por culpa miña.
Pois pararémolos.
Si, acabaremos con eles. Se te sacamos de aquí.
Non me podedes sacar.
Cando me trouxeron de novo ó laboratorio, vin o meu verdadeiro ser por primeira vez,
e ti tiveches que velo tamén.
Sé sincera.
Que pintas teño?
A miña conexión física con Sentre é, é simbiótica. Sen min, eles morren.
E sen eles.
Si.
Vale, e que esperas que faga? Que te deixe aquí?
Non.
Sentre pódeme manter con vida así durante cen anos.
Penso.
Penso que debo morrer.
E penso que tes que facelo ti.
Ti tamén queres, eh?
Serás fillo de.
Dálle duro, Herm!
Eh, ponme en posición!
-Posición, Herm! Ponme en posición! -Non!
Señor Skate, alguén entrou no laboratorio central
e hai intrusos no edificio.
-Que alguén os saque de alí. -Afirmativo, señor.
Keats, levanta!
Como andamos, Ethan?
Mira.
Non sei que intentas conseguir aquI, Señor Caca.
Vin para negociar o tratado.
Veña! Sae aquí e loita comigo coma un home!
-Se me queres, vénme buscar! -Vale, Herm. Acouga. Herm. Herm!
Non envíes un dron para facer o traballo dun home!
Penso que xa deches conta del.
O caso é que igual tamén deu conta el de min.
Tes un buraco ben grande no bandullo.
Vai ser mellor que poña o aforro de enerxía.
Non, non. Espera.
Ai, ai, ai!
E ti como raio, segues vivo?
Como sigo vivo? Sigo vivo grazas a ti, mamalón.
Aí falaches meu.
Michelle? Perdoa que te interrompa,
pero os nosos amigos teñen
moitos problemas.
Intento amañalo.
Ah. Pode que se nos acabe o tempo.
Ten razón.
-Non te penso desconectar. -Dixeches que o farías.
Non teño que facelo!
-Atoparemos outro robot. Poderás usalo. -Esta vez pecháronme ben aquí dentro.
Non hai elección.
Hai, si. Sempre hai elección.
Todos me dixeron que pasase páxina, pero non podía.
Ti eras todo o que tiña. Aferreime a ti. E funcionou. Recupereite.
Por iso isto está ben.
Non.
Nada disto está ben.
Non sentín absolutamente nada nestes tres anos.
Pero fóra, contigo, fun capaz de sentilo todo. Foi fantástico.
E déchesmo ti.
Se é todo o que vou conseguir.
É abondo.
Michelle?
Acábasenos o tempo.
Non podo. Non podo.
Non te quero perder outra vez.
A min non me podes perder.
Michelle, óesme?
Por favor, contéstame.
Pero a eles si.
Ti, ti es quen cambiará o mundo.
Non me puiden despedir de ti.
Non tes por que facelo.
Quérote moito.
E eu a ti.
SOPORTE DE FUNCIÓNS VITAIS
PROTOCOLO
INTUBACIÓN
VENTILACIÓN
Non, non, non, non!
Non!
Parece que a vitoria é nosa.
Gañamos! Si!
Gañamos!
Non!
Eh, Penny!
Conseguímolo.
Gañamos, Pops.
O curioso de gañar é.
Que sempre perde alguén.
Ela deu feito, Herm.
Viches? Gañamos.
Que vou facer sen ti? Eh? Que vou facer sen o meu mellor amigo?
Quérote, Herm.
Quérote.
Moito, a verdade.
Máis ca a un amigo.
Fasme sorrir. Facíasme sorrir.
Que fago eu agora da miña vida?
Volvo a ser o que?
Volvo reunir a banda? Eses tíos están todos casados.
Agora non teño amigos, Herm.
Eh, que hai, mangallón. Botáchesme en falta?
Que? Que é isto?
É o modelo de vinte centímetros para traballos delicados.
Delica. Eu. Ti non. Eu nunca. Ti. Nunca che vira isto!
Eu tampouco che vin o modelo de vinte centímetros e estou sendo xeneroso.
Para.
-Dixeches que ías morrer. -Non, dixen que tiña que aforrar enerxía
para a transferencia. Non é culpa miña que te emocionases e dixeras tantas verdades.
-Emocionarme? -Por certo, que non pillei ben todo o que
dixeches. Importaríache repetir algunhas partes?
Pois, dixen que gañamos. Dixen que gañamos.
Mira, non ves, gañamos. Conseguíuno ela.
Non foi iso o que oín. Eu oín, quérote. Oín, máis ca a un amigo.
Eu non dixen tal.
Deus Bendito! Gañamos?
Si, ho!
Onde vai a rapaza?
Ímola buscar.
Veña.
E agora que?
Que fago, morro?
Non.
Nós vivimos.
A cidade enteira quedou ás escuras. O estado enteiro,
o país. Todo está paralizado.
O caos reina hoxe en Nova York, onde todos os drons de Sentre quedaron
-desconectados. -Os avións non aterran nin
engalan, todo está feito un caos.
Silencio de radio dende Sentre, mentres millóns de usuarios en estado de pánico
esperan algunha declaración ou sinal de cando se recuperará a conexión.
Acusacións explosivas hoxe, ó se facer pública unha gravación que presuntamente
mostraría a experimentación de Sentre cun neno humano.
O Congreso está preparando as citacións para os directivos de Sentre…
Ethan Skate foi detido en Miami, cando intentaba embarcar nun avión privado con
destino Ecuador.
Os manifestantes piden a fin da Zona de Exclusión Robótica. Mentres algúns temen
que sexa demasiado cedo.
Ethan Skate é un psicópata! Hai que encerralo e tirar a chave! Morra o conto!
Non quero perder o tempo con ese home.
Pero saben de que quero falar? Da rapaza que chegou cun monte de bots a
Seattle para acabar con ese Skate.
Tes toda a razón, Cooper. Deberiamos buscar esa rapaza e que dirixa ela o
Quen é? Que alguén me diga, por favor, quen é esa rapaza.
Mundo.
Herm di que xa ten a cámara preparada.
Vale.
Seguro que queres facer isto?
Teño que conectar estas partículas.
Non sei que significa iso.
Dálle duro, moza. Ti podes.
Veña, rodando.
E falamos, xa.
Ola.
Chámome Michelle Greene.
Sei que algúns estades un pouco asustados por min e polos meus amigos,
e polo que fixemos.
O mundo é diferente agora. Só vos quería contar por que.
As cousas que fixo Sentre non foron malas só para os robots.
Foron malas para todos nós.
Sei que houbo unha guerra, que se perderon moitas cousas
e que a vida era horrible.
E se cadra, por un tempo,
os Neuroproxectores axudáronvos
a esquecelo.
Afixémonos tanto a eles, que pensamos que a vida real era así.
Pero non tal. A vida real é, é contacto.
Sodes vós e eu. Somos carne e óso, si, pero tamén electricidade. Partículas.
E cando nos abrazamos e rimos e imos da man e discutimos,
as miñas partículas quedan con vós e as vosas comigo.
E se cadra así seguiremos sempre xuntos.
Pero iso non ocorrerá se nos pechamos. Só pode ocorrer aquí fóra, no mundo real.
Mirade ao redor de vós. Agora mesmo tedes alguén preto.
Son reais. Están vivos.
E necesítanvos tanto, coma vós a eles.
E se non hai. Se non tedes ninguén. Vídenos buscar.
Porque imos empezar de novo.
E esta vez, farémolo ben.
Xuntos.
Vale. Acabei.
Acabei. Que tal o fixen?
Nin tan mal. Para ser de carne e oso.