PRZED WOJNĄ...
Utknąłeś, co?
Nie.
Skończyłem.
Profesor powiedział, że Einsteinowi ten test zajął trzy dni.
A potem zwędził mu mózg.
Ale wstyd. Nie możesz pójść na studia przede mną.
Nie, Einstein napisał ten test,
stał się Einsteinem, a oni ukradli mu mózg.
Chris, to bez znaczenia. Wymiotłeś na teście.
Nie muszę tu studiować.
Patrz pod nogi, synu.
Wesołek z ciebie, co?
- Koszulka z robotem? - Nie, z kreskówką. To też zbrodnia?
Poprzyj ludzkość, nadciąga wojna!
Przepraszamy.
Jak ty przeżyjesz w college’u?
Nie idąc na studia.
O czym ty mówisz?
Rodzicom odwaliłoby, gdybym nie podszedł do testu,
więc podszedłem, żeby się sprawdzić.
Ale... sam nie wiem.
- Zawsze wiesz. - Nie jestem gotowy.
Twój mózg jest moim największym utrapieniem.
Jest też wspaniały.
Nie możesz się zaszyć w pokoju.
Ten profesor mówił, że pierwszy raz widział taki wynik.
Możesz zmienić świat.
Wolałbym, żebyś była wtedy obok.
Kupowałabyś mi pizzę i prała gacie.
Nieważne, czy będziesz w drugim pokoju, czy na księżycu.
- Łączy nas więź. - Jest na to nawet pewna teoria.
W fizyce kwantowej cząstki mogą zostać połączone długo po kontakcie.
A skoro każdy organizm ma w sobie trochę elektryczności,
nasza świadomość mogłaby przekraczać granice naszego ciała.
Spoko.
Zatem moje cząstki odwiedzą twoje cząstki.
W twoim akademiku.
„Pamiętaj, Kid Cosmo to twój kumpel”.
Nie tutaj.
Oglądacie MTV News. Dziś 15 maja.
To nie może być prawda!
Kid Cosmo, sympatyczny robot z sobotniego pasma kreskówek,
stracił swój serial.
Kłopoty na Księżycu.
Cosmo stał się kolejną ofiarą antyrobotowych nastrojów,
które ogarnęły kraj.
Pamiętaj, że Kid Cosmo to twój kumpel.
Już wieczorem Madeline Vance z programu All Access
porozmawia z wizjonerem
i przystojnym założycielem Sentre Technologies.
Nie da się zrozumieć historii Ethana Skate’a,
nie odnosząc się do historii ewolucji robotów.
To prawda, że nigdy nie miałeś robota?
Nie ufałem im. Nie są jak my.
Więc skąd miałyby wiedzieć, co jest dla nas najlepsze?
Walt Disney stworzył roboty
w ramach promocji swojego nowego parku rozrywki w 1955 roku.
Później zaczęto je produkować na masową skalę.
Szybko stały się podstawą światowej siły roboczej.
Wykonywały prace, których ludzie nie chcieli.
Przez lata nie narzekały na pracę przez całą dobę,
ale nadszedł dzień,
gdy odrzuciły życie, które im wyznaczyliśmy,
i zaczęły się domagać własnego.
Obrońcy praw robotów rosną w siłę.
Tysiące robotów zjechały do St. Louis, by wysłuchać płomiennej przemowy
byłego robota reklamowego firmy Planters, Pana Orzecha.
Stworzono nas do myślenia,
a teraz chcą nam tego zakazać.
Stworzono nas do pracy, ale nigdy na nasz własny rachunek.
Nie mają prawa decydować o naszym przeznaczeniu.
Musimy o nie walczyć.
Prawa robotów!
- Zepsuty toster się wymienia. - To morderstwo. Pan się słyszy?
Nie, roboty mają wyłącznik.
Daj mi pan skończyć. Mamy prawo do wolności.
Mają prawo pracować dla mnie, gdy je podłączę.
W innym wypadku trafiają na śmietnik.
Zbuntowany robot reklamowy zniszczył pomnik bitwy o Iwo Jimę
w akcie sprzeciwu wobec prezydenckiego nakazu powrotu do pracy.
Koalicja Równości Robotów zorganizowała protesty w pięciu miastach.
Te incydenty wymagają stanowczej reakcji.
Od dzisiaj jesteśmy w stanie wojny z populacją robotów.
Każdy obywatel USA ukrywający robota zostanie oskarżony o zdradę.
- Dalej! - Jezu, on ma grilla!
Leci! Odsunąć się!
Roboty nie jedzą, nie śpią ani nie mrugają.
A ja mrugam.
Przez dwa lata ludzkość walczyła.
I przez te dwa lata przegrywała.
Wtedy do akcji wkroczył Ethan Skate.
Musieliśmy skoczyć naprzód, a ja wskazałem, gdzie lądować.
Swój wynalazek nazwał Neurocasterem.
To urządzenie podłącza ludzki umysł do mechanicznych dronów.
Nie jestem przeciwny technologii,
dopóki ludzkość zachowuje nad nią kontrolę.
Ludzie mogli odpowiedzieć na ogień zmechanizowanym ogniem.
W ciągu kilku tygodni zakończyliśmy wojnę.
BOHATEROWIE WOJNY PŁK. BRADBURY
Pan Orzech podpisał akt kapitulacji
z prezydentem Clintonem i Ethanem Skate’em na błoniach Białego Domu.
W Detroit Kid Rock wyprawił imprezę,
aby uczcić zwycięstwo nad Koalicją Równości Robotów.
Ponad 6000 pokonanych robotów uwięziono w Strefie Wykluczenia,
wielkim, odległym ośrodku
zajmującym ponad 250 000 km2 na południowym zachodzie USA.
Nadajemy na żywo ze sklepu Sentre,
gdzie za kilka minut
ruszy sprzedaż domowej wersji Neurocastera.
Technologia, która wygrała wojnę, teraz zmienia nasze codzienne życie.
Sieć Neurocaster pozwala umysłowi przebywać w dwóch miejscach naraz.
Możecie pracować i bawić się jednocześnie.
Eskapizm dla mas.
Ja bym to nazwał wolnością.
Stań się częścią sieci Sentre.
Jesteśmy dostępni w każdym zakątku świata.
PO WOJNIE...
Tik-tak, tik-tak.
Dzieńdoberek, słonko.
- Nie umiesz pukać? - U siebie nie muszę.
- Co robisz? - Idę do szkoły.
Znajdź sobie zajęcia pozalekcyjne.
Opieka społeczna płaci ekstra za dodatkowy rozwój ucznia.
Dość już się narozwijałam, Ted.
I tak to zrobisz.
- Dom Teda, zasady Teda. - Zasady Teda.
Kpij sobie dalej, mądralo.
Skoro to takie ważne, powiedz mi to osobiście.
Moja kora czołowa baluje teraz z Cindy Crawford w Vegas.
Dla ciebie tego nie odpuszczę.
Jesteś obrzydliwy.
Lekkoatletyka to 200 dolców.
- Szybko biegasz? - Zdejmij mi tę opaskę, to sprawdzimy.
Bardzo śmieszne. Nie ma opcji.
Już to robiłam.
Mam gdzieś, z ilu rodzin zastępczych zwiałaś.
Z Fortu Teda się nie wychodzi.
Czy wyraziłem się jasno?
Orkiestra marszowa.
- Grasz na czymś? - Nie wiem, a ty?
To Les Paul z 1957 roku! Wiesz, ile go szukałem?
Sam go nie znalazłeś. Wszystko wykradłeś ze Strefy Wykluczenia.
- No i? - Kradniesz. A to nielegalne.
Robotom to na nic.
Gdy nikt tego nie używa, to nie kradzież.
To tak jakby... prawo.
A ty tak jakby jesteś kretynem.
Włączcie Neurocastery.
Omówimy moduł 3C.
Powojenny akt internowania robotów.
Masz włączyć swój caster.
Niestety przez moją chorobę mogę funkcjonować tylko w realu.
Koszmar. Ale ty się nie krępuj.
Jesteś tu nowa, Michelle,
ale od dziewiątej klasy Neurocastery są obowiązkowe.
Ciężki dzień?
Żeby tylko jeden.
Może powinnam porozmawiać z twoją mamą.
Następna strona.
„Placówka opiekuńcza.
Dwoje rodziców, brat”.
WSZYSCY NIE ŻYJĄ
Wojna zabrała wiele rodzin.
Roboty nie miały z tym nic wspólnego.
Potrąciliśmy sarnę.
- Na drodze. - Przykro mi.
Sarnie też było.
Wiesz, neuroterapia pomogłaby ci się z tym uporać.
Zapomniałabyś o wszystkim na kilka godzin.
Spokojnie, nic się nie stało.
Naprawimy go w samochodzie.
Spójrz na mnie.
Wszystko gra.
Czujesz piasek?
A powietrze na twarzy?
Tak.
Dobrze, spójrz na mnie.
Nic ci nie jest.
- Tak. - Wszystko gra.
- Wiem. - Wszystko gra.
- Tak.
Wszystko gra.
Jasne?
Chodź tutaj.
Michelle.
Mogę już iść?
Tato? Tato!
Kto tam?
Ted!
O nie.
Rusz się. Na zewnątrz jest robot!
Nie zbliżaj się!
Stój!
Czego chcesz?
Odsuń się!
Mnie?
Dlaczego?
Nie wiem, o co chodzi. Możesz mówić?
Nie ruszaj się.
Uważaj. Uważaj na skalnego potwora.
Jessie.
- Kłopoty na Księżycu. - Odłóż to.
- Jesteś moją przyjaciółką. - To ja.
Nie.
Połączmy siły. Pokonamy skalnego potwora.
- Czego chcesz? - Połączmy siły.
- Odłóż to. - Połączmy siły.
- Oddawaj.
Połączmy siły.
- Co to było? - O nie...
Musisz się stąd wynosić, ale już.
Musisz uciekać, szybko.
To robot?
Próbowałam cię obudzić, a ty nie...
Masz pojęcie,
co zrobi rząd, kiedy znajdą tu robota?
- To nie moja wina! - Moja też nie!
Zabieraj go stąd!
- Właśnie próbuję! - Próbuj bardziej!
Te, robot! Mówisz po ludzku?
Wynoś mi się stąd.
Wkładaj plecak odrzutowy, czas na zium!
Słuchaj, typku.
Patrzysz na kapitana
drużyny zapaśniczej uniwerku Topeka z 1953 roku.
Teraz to dopiero mnie popamiętasz.
Dam ci takie wciry, że zobaczysz.
No chodź tu.
No chodź, ty wyszczerzona łajzo.
Ty...
Usiłowanie zabójstwa.
Właśnie tak!
Wzywam gliny. Do was obojga.
Trafisz za kratki, gówniaro.
Stracę kilka dolców,
ale nikt nie będzie pomiatał Tedem Finisterem.
Policja, słucham?
Chcę zgłosić totalny, i wcale nie żartuję, atak robo...
O Boże.
Jest pan tam? Chce pan coś zgłosić? Czy wszystko...
Wkładaj plecak odrzutowy. Czas na zium!
Poradzisz coś na to?
Obyś nie był świrem.
Super, odpalił.
Pewnie nie umiesz prowadzić?
Ja też nie.
No to sobie wycofamy.
To samochód mojej mamy!
Stój!
Rajuśku.
PARKING NA PAMIĄTKĘ BITWY O FORT HULL SPONSOR: SENTRE
NIEZWYKŁY POSTĘP DZIĘKI NIEZWYKŁYM UMYSŁOM
Zostań tu.
Serio?
Niech cię, Ted.
Wracaj tu.
Chodź, nie możesz tu tak stać.
Powiadom dowództwo Cosmo.
Mamy kłopoty.
- Słuchaj. - Zgłoś się.
- Wsiadaj. - Słyszysz mnie?
Koniec z tymi tekstami.
Koniec z gadką o Cosmo.
Zginąłeś, a teraz jesteś tutaj.
Jak to się stało?
Jesteś teraz robotem?
Ale żyjesz.
Gdzieś tam jesteś.
Prawdziwy ty gdzieś tam jest.
Jesteś cały?
Jak cię znajdę?
Zaczekaj.
Jessie.
Szybko. Na Księżycu mają kłopoty.
Sentre?
Połączmy siły.
Pokonamy skalnego potwora.
Sentre ma filie na całym świecie, gdzie dokładnie jesteś?
Układ słoneczny zwariował.
Znasz kogoś, kto to wie?
Oczy?
Okulary.
Osoba, która wie, gdzie jesteś, nosi okulary?
To dopiero zawęża nam listę.
Oferta ograniczona czasowo.
Doktor.
Doktor w okularach.
Michelle.
Słyszysz mnie?
Niestety mam złe wieści.
Twój brat Christopher...
zmarł dzisiaj rano.
Gdzie on jest?
Uwierz w siebie.
- To w środku Strefy Wykluczenia. - Dasz radę.
Strefa to więzienie dla robotów, z którego nie mogą uciec.
Niby jak mamy się tam włamać?
Kid Cosmo uważa, że jesteś nie z tego świata!
NEW 2U Prezenty i gadżety, Skrytka 1616, Clayton, Nowy Meksyk.
To paczka ze Strefy Wykluczenia.
Więc właściciel skrytki wie, jak się tam dostać.
Jak daleko leży Nowy Meksyk?
Chodź.
STEKOWNIA NOWY MEKSYK
NAJLEPSZE STEKI W CLAYTON
Chris, chciałam...
Chris!
- Co ty robisz? - Mamy tylko jedną szansę.
Musimy połączyć moduły Cosmo.
Jessie, Ziemia jest w niebezpieczeństwie.
Nie możemy jej pomóc.
Cholera. Szybko, biegiem.
O tak. Masz to, Keats?
Weź to zgaś, ćwoku.
Nie tak się traktuje klientów.
- Umówiliśmy się o dziesiątej. - Może ty, ja jestem teraz.
- Czyżbyś mi nie ufał? - Ani trochę.
W porządku.
Chodź.
New, New, New2U
Pracuję nad dżinglem. Obczaj logo.
Ale z ciebie spec od marketingu.
- Prawdziwy? - Tak jest.
Colt Peacemaker z 1873 r., jeden z tysiąca.
Zestrzeli muchę z kaczego kupra ze stu metrów.
- Skąd go masz? - No na pewno nie z Walmartu.
Musiałem pojechać aż do Tucson.
Im dalej w głąb strefy, tym drożej.
- To ile? - Piętnaście patyków.
- Naładowany? - Tak jest.
Oryginalne naboje i w ogóle, dorzucam za friko.
Więc ja biorę za friko.
Wolfe.
Gdybyś naprawdę tu był, nie miałbyś jaj, żeby do mnie mierzyć.
Pewnie, że bym miał. I nie mów o moich jajach.
Doprawdy, jestem w szoku.
- Co z tobą? - Jestem w szoku.
Straszny z ciebie słabiak jak na pasera.
Nie jestem słabiak, tylko w szoku.
Ty piep...
Nie spieszyło ci się.
Zluzuj zawory, oszczędzałem baterię.
Nie wierzę, że to podziałało.
Co za kretyn.
Łap go za nogi.
Pospiesz się. Nie pójdę siedzieć za ukrywanie robota.
- Nie ukrywasz mnie. - Jak przyjdą gliny, nie znam cię.
- Zasuwaj. - Krzyknąłeś za dużą cenę.
Nie prowadzę dyskontu.
Ty tak serio?
- Handlujesz z tira. - Może zmieścimy motor.
Założę się o ten twój wąsik, że zmieścimy.
Walczyłem z prawem, a prawo zwyciężyło
- Będę w środku. Powodzenia. - Pomóż mi to rozładować.
Powiedz to. Czemu mam ci pomóc?
Weź, daj sobie siana.
Czyli poradzisz sobie sam.
Potrzebuję pomocy, bo to ciężkie graty,
a ty jesteś silniejszy ode mnie, Herman.
- Zadowolony? - Jestem z ciebie dumny.
Dobrze jest przyznać to na głos.
Motor zostaw, nie sprzedam go.
Jak to nie?
- Jest mój, strzelałem. - Za późno.
- Na co ci motor? - Na handel.
Albo się starzeję, albo te skrzynie są cięższe.
Światło.
OSTROŻNIE
Przypomnij mi, co tu jest.
Twoje batony, seksi zadku.
Bardzo śmieszne.
Bądź tak dobry i przelicz te lalki.
Mamy kupca w Toledo. Weźmie wszystkie.
Hejka, rybciu.
Rybciu.
- Czemu zawsze to robisz? - Bo się wkurzasz.
Rozładujesz je i będą do niczego.
Jeśli świat kiedyś wróci do normy, opchniemy je na gwiazdkę.
Bez baterii zostaniemy ze śpiewającym okoniem, który nie śpiewa.
O nie. Boże.
Lodówa nam padła. Ja pier...
Mój corn dog. Mój stek.
Kanapki lodowe się roztopiły.
Rany boskie.
Nie mam żarcia!
Jak to nie masz, wniosłem całą skrzynkę.
- Zjedz. - To antyki, odpada.
No co ty, wszyscy kochają te batony.
Nie zjem batonów z He-Manem w oryginalnym opakowaniu, jasne?
To jak żreć forsę!
Zjem to burrito i złapię salmonellę.
Nie musisz, mamy pudełka na lunch. Weź sobie jedno.
Pudełka na lunch z G.I. Joe są puste.
Wkładasz tam lunch dla dziecka.
W środku nic nie ma.
Czemu to...
Co to ma być, Herm?
- Spójrz na mnie. - Przecież patrzę.
Odpiąłeś to i wziąłeś mój przedłużacz do swojej ładowarki?
- Nie. - Mrugnąłeś.
Mrugnąłeś, więc wiem, że kłamiesz.
- Nie. - Wziąłeś go.
Potrzebuję, żebyś...
się przyznał.
Związki buduje się na zaufaniu.
Mów prawdę, nie będę zły.
Powiedz, że go zabrałeś,
a ja się nie wkurzę.
Wziąłem go.
Boże, błogosław Amerykę!
Mam umrzeć z głodu?
Już mi widać żebra przez koszulkę.
Nie dramatyzuj. Potrzebuję energii.
Ja też, bo jestem człowiekiem.
Ale ty możesz zassać swoją z gniazdka.
A gdy skończysz, oddajesz przedłużacz.
- Nie było nas dziesięć dni. - Skąd mam ją zassać?
Bez źródła energii nie mam skąd. Co mam zrobić?
Ładujesz się, kiedy chcesz, i nie musisz chłodzić prądu,
żeby nie złapać listeriozy ani salmonelli. Bo nie jesteś człowiekiem.
Daj już spokój.
Też mi sztuczna inteligencja. Chyba nieinteligencja...
Ty, blondi, widzę cię.
Musimy uciekać.
- Wyłaź stamtąd. - Mam ich, Keats.
Który zmacał mojego okonia?
Ruchy.
Będzie akcja na dziale rybnym.
Łapy do góry. Odwróćcie się.
- Dzieciak. - Geniusz.
Wiem.
Czy to robot Cosmo?
- Skąd wy tu? - Z tyłu tira.
- Cytrynek, masz problem? - Zostaw go.
Cosmo to twój kumpel.
Co tam robiliście? Czego chcecie?
- Kłopoty na Księżycu. - Wejść do strefy.
- Kto mówił o wchodzeniu do strefy? - Ty i on.
- Niespecjalnie się kryliśmy. - Fakt.
Dla mnie to nie problem.
- Wiem, co sprzedajecie. - Sprzedajemy?
Mój ojciec zastępczy u was kupował.
Mam to gdzieś, nie moja sprawa. Siedź tu sobie ze swoim robotem.
- A ja odejdę z moim. - Wykluczone.
Młoda, strefa to nie żaden wakacyjny kurort.
Możesz tam jedynie zginąć.
Więc zasuwaj do windy
i zapomnij o tym miejscu.
Już.
Niech to.
Co to ma być? Masz przyjaciół?
Wtedy bym nie przyszła.
Przyleźli za nami, może ktoś ich śledził.
Świetnie.
No dobra.
Protokół Omaha-3, niskie napięcie.
- Zabieraj robota. - To mój brat.
Jak sobie chcesz. A jeśli chcesz żyć, musisz mi zaufać.
- Czerwony alarm. - Spokojnie.
- To czerwony alarm. - Idź.
Chodź, odpalamy Omahę.
Czekaj, weź mnie za rękę.
Udajemy, że jesteś moją młodszą siostrą. Na imię masz... Veronica.
Beronica przez B?
A znasz jakąś Beronicę przez B?
- W sumie tak. - Jesteś przez V.
- Veronica. - Veronica.
- A nazwisko? - Jesteś niemową.
Stań z tyłu i stul dziób.
O.S.D.R.
CEL NAMIERZONY CZŁOWIEK
Uwaga, podejrzani.
Kontrolę nad budynkiem przejmuje
Oddział Specjalny Dezaktywacji Robotów.
Co to ma być?
O.S.D.R.
Zostajecie zatrzymani.
Kłopoty.
Bądźcie tak mili
i podnieście ręce.
Chciałbym uniknąć zbędnej przemocy.
Ja również.
Tak samo moja siostra niemowa, Veronica.
Na każdy z tych przedmiotów mam paragon, zaraz je pokażę.
Michelle Leono Greene,
jesteś aresztowana za napaść, kradzież samochodu, wagarowanie
i pomoc wrogowi państwa.
W mordę jeża.
- Chcę prawnika. - Co...
- Potrafisz mówić? - Dostaniesz prawnika.
- Gdzie robot? - Jaki robot?
Skąd ten pomysł?
Mamy tu roboty?
Pytał cię ktoś?
Przepraszam, że próbuję pomóc władzom.
Muszę przyznać,
że jako przykładny podatnik, który kocha flagi, tańce country
i całą resztę, Ameryka moja miłość,
jestem oburzony tymi oskarżeniami.
Powiedziałbym wręcz, że... jestem w szoku.
CEL NAMIERZONY
Mam was.
UTRACONO CEL
Chcesz sobie pomóc, panno Green? Wydaj robota.
Igraj ze mną dalej, to przed wyrokiem dorośniesz do więzienia dla dorosłych.
Zniszczyłeś pistolet za 25 kafli!
- Tobie opchnę za 15. - Stój!
Nie krzywdź go.
Odsuń się od robota.
- Bo inaczej co? - Panienko, mam zadanie.
Nie powstrzymasz mnie.
Dla własnego dobra odsuń się od robota.
- On chce wrócić do strefy. - Łamiecie traktat o kapitulacji.
- Ma zostać dezaktywowany. - Jesteś bezduszny.
Nie da się być bezdusznym wobec maszyn bez duszy.
- Ruszaj się, Cytrynek. Keats! - Chodź.
Czyli ruszamy do strefy.
- Serio? - Wsiadajcie, ruchy!
Dobra.
- Keats, nie waż się umierać! - Ruszamy!
- Uwaga. - Naruszacie traktat.
To zdrada!
- Miałeś oznaczyć klucze. - Wiem, który to.
- Po co ci tyle kluczy? - Szybciej!
Jestem bardzo ważnym człowiekiem.
Będziesz bardzo ważny za kratami.
Nie powinniśmy już uciekać?
Trzymajcie się, startujemy!
SOS. Kid Cosmo prosi o pomoc!
SOS!
Zawiśniesz nad moim kominkiem.
Nie na mojej warcie!
A masz!
Nikogo nie dezaktywujesz!
Ciebie zabiję dla zabawy.
Szlag by to.
Chodź!
Widzisz ten mur?
Pójdziesz wzdłuż niego przez jakieś 10 lat,
to skończysz znowu tutaj!
Straciliśmy wyjście. To nasz nowy dom.
Gratulacje, młoda.
Cholera, jeszcze tego brakowało.
- Okaż odwagę w obliczu niebezpieczeństwa. - Chodźcie.
- Co to takiego? - Padlinoboty.
Żyją, bo wszczepiają sobie części innych robotów.
Tych, które zabiły.
- Ludzie! - Cholera.
Ludzie!
Keats, ucisz go!
Ludzie! Lu...
Co robią z ludźmi?
Nie byłem tu tak długo, żeby się dowiedzieć.
Dzięki tobie będę miał okazję. Bo pogrzebałaś moje życie pod górą!
Brat mnie potrzebował. Niczego nie żałuję.
Ale wiesz, że twój brat to żółty robot?
Nie jest robotem, tylko człowiekiem.
Chris steruje Cosmo.
Tylko doktor, który oddał go Sentre, wie, gdzie on jest.
I gdzie jest ten twój doktor?
- Przy Górze Stołowej. - Gdzie to było, Herm?
Pięćset kilometrów na południe?
- Włóż buty trekkingowe. - Masz lepszy pomysł?
Coś wymyślę.
Gratuluję pewności siebie. Nie podzielam jej, ale brawo ty.
- Ta furgonetka działa? - Zależy. Przyniosłaś silnik?
Czas przypakować, Herm.
Wiesz, że rasowy ze mnie paker.
No jasne. Sto procent baterii.
Miło, że ktoś inny dzisiaj jadł.
Oto nadchodzi bohater dnia. O tak, Herm-ziom!
Co to jest?
System komponentów HRM. Do każdej roboty mam inne ciałko.
Idziemy na północ? Nie sprawdzaliśmy muru wokół Moab.
Jasne, czemu nie.
Na liście idealnych miejsc do śmierci głodowej Moab stoi wysoko!
Zabije cię to zrzędzenie.
Wspomnisz tę chwilę,
gdy za 24 godziny będziesz mnie błagać o wodę.
Jeśli mamy rację i ten doktor wchodzi do strefy,
to wie, jak z niej wyjść.
- Wątpię. - Ja przynajmniej mam plan.
A wy macie transport.
Zawrzyjmy umowę.
Jeśli ci się zdaje,
że Herm wsadzi naszą trójkę do vana
i poniesie nas na ramieniu,
to chyba cię pogięło.
- Gdzie wasi rodzice? - Nie twój interes.
Łapię.
Nie żyją.
Może to i lepiej.
Starasz się być gnojem czy taka twoja natura?
On już tak ma.
Wiadomo, że to smutne, kiedy rodzice nas opuszczają,
ale przynajmniej wciąż możesz miło ich wspominać.
- Nie mieli okazji cię zawieść. - Nie zawiedliby nas.
Dzieciaku. I rzekomy dzieciaku.
Sto lat!
- Wszyscy was zawiodą. - Wesołych Świąt.
Poczekajcie, to ja też was zawiodę.
Masz szczęście, nie zamierzamy.
I to jest odpowiednie podejście!
Jak to się mówi? Zbijaj kasę...
A nie bąki, kotku.
Tak trzeba żyć, młoda.
To właśnie robię.
- Jak się poznaliście? - Na wojnie.
- Przecież mieliście się zabijać. - Próbowaliśmy.
Roboty otoczyły mój pluton. Połamały mi nogę.
Już się zbierały, żeby mnie wykończyć.
Patrzę w górę, a tu lampi się na mnie wielki robot budowlany.
Zamykam oczy, czekam na śmierć.
A ten mnie podnosi i zabiera.
Beczałeś jak dziecko.
Akurat. Nie jak dziecko.
Nie znają się na ludzkich emocjach.
To był okrzyk wojenny. „Tak! Rosomaki!”
Weź, ssałeś kciuk i błagałeś, żebym cię ratował.
On... mówi prawdę.
Kilka dni później
znalazły nas drony Sentre.
Mówiłem im:
„Ocalił mi życie, Herm to dobry gość. Nie strzelajcie”.
I tak otworzyli ogień.
Chcieli nas zabić. Zwialiśmy.
I uciekamy do dzisiaj.
Większość uznałaby, że to dziwne.
Taka przyjaźń człowieka z robotem.
Przynajmniej macie siebie.
Co zrobisz, jeśli odnajdziesz brata?
Jego drugą połowę.
Co zrobicie?
To, co chcemy.
Co gotujesz, mamo?
Jest niedziela. Co zawsze robię w niedzielę?
Faszerowane papryki.
Wszystko dla mojego synka.
O ile kosztuje parę groszy i przekroczyło datę ważności.
Cicho tam.
Proszę bardzo, cannoli.
- Wczorajsze? - Przedwczorajsze.
Pani Vella oddała mi je za darmo.
Miło cię taką widzieć, mamo.
- Pełną energii... - To takie dziwne?
W sumie nie.
Mój angioletto.
Taki zabawny chłopiec.
Taki...
Niech to szlag!
Tempo przesyłu danych spada na łeb na szyję.
Dlaczego?
- Mówił, że to nie jest pilne... - Chciałem poznać wszystkie fakty.
Fakty są takie, że usługi, które oferujemy,
niegdyś perfekcyjne, stały się
totalnym gównem.
- Dlaczego? - Christopher zniknął.
- Głośniej. - Christopher zniknął.
To fizycznie niemożliwe.
W sensie mózgowym i neurologicznym już go tam nie ma.
Chcecie powiedzieć, że mój przełom nam się wymknął?
Na jego matrycy danych był mały niezabezpieczony węzeł.
Ledwo zauważalny.
Dzięki temu z czasem jego świadomość...
przeciekła przez nasze zapory.
Wygląda na to, że zaprojektowano to celowo.
- To był Amherst. - Ale nie my.
Nie. Jeśli tempo przesyłu danych nadal będzie spadać...
A to się raczej nie zmieni...
Czyli dni Sentre są policzone.
- Liczmy do soboty. - Tej soboty?
Moja firma padnie w sobotę?
- Nawet w piątek. - Cicho.
Może być sobota.
Masz wiadomość.
ETHAN SKATE ZAPRASZA NA WIDEOROZMOWĘ WŁÓŻ NEUROCASTER
Natura zawsze mnie uspokajała.
Znamy się?
Któż nie zna Rzeźnika z Schenectady?
Najtwardszego zawodnika w siłach specjalnych.
Widziałem, jak ci posłodzili w TV, gdy ogłosiłeś emeryturę.
Nie jestem na emeryturze.
Tylko nie mam już robotów do ścigania.
Słyszałem, że polujesz na młodocianą przestępczynię
i jej... mechanicznego kolegę.
Gdy mnie wzywają, to odpowiadam.
W takim razie mamy wspólny cel.
Robot tej dziewczyny należy do Sentre.
- Chcę go odzyskać. - Jest poszukiwany za napaść.
- Grozi za to terminacja. - Można ją odroczyć.
Gdy Sentre zrobi swoje,
z resztkami zrobisz, co chcesz.
Ładne miejsce.
- Dziękuję. Sam je zrobiłem. - Wiem.
Widziałem, jak ci posłodzili w 20/20.
W takim razie wiesz,
jak ogromnymi zasobami dysponuję.
Mogę uruchomić twojego drona.
Czemu sam go nie szukasz? W Sentre macie niezłe zabawki.
Traktat pokojowy.
Nie wolno nam wejść do strefy,
chyba że pojawią się dowody na jego naruszenie.
Chcesz, żebym dostarczył ci robota?
Czy dowody?
Zobaczymy, jak rozwinie się sytuacja.
Hej, ciepłe kukły, patrzcie.
Rety. Niezła ta Góra Stołowa.
Cud natury.
Gdzie się schował ten nasz doktorek?
Za polem asteroidów jest marsjańska baza.
Centrum handlowe?
I to w niezłym stanie.
Padlinoboty jeszcze tu nie były.
Znajdziemy tam zapasy, schronienie i miejsce do obrony.
Nie najgorsza kryjówka.
- Może wydają żarcie. - A ten swoje.
Raz znaleźliśmy chińską knajpę.
Jedzenie wciąż było dobre.
Mieli ciasteczka z wróżbą, kurczaka generała Tso i w pomarańczach,
kurczaka z ryżem, smażone pierożki.
Takie rzeczy się nie psują.
Uwaga!
Sukinsyn rzucił w nas lodówą!
- Herm, zabieraj nas stąd! - Próbuję!
Uwaga!
Trafił mnie w kolano!
Uwaga, przewracam się! O nie!
Kto rzuca lodów... Ja pier...
Kurna.
Panie i panowie,
zostaliście schwytani.
- Widziałeś ich kiedyś? - Przecież nie znam wszystkich robotów.
Nie chcę na tym znaleźć ani jednej rysy!
Za późno.
Mówię ci: stój!
- Właśnie. - Patrz, gdzie tym celujesz.
Za chwilę doświadczycie dziwów,
odczujecie oczarowanie,
przeżyjecie przeogromne prestidigitatorstwo pana Perplexo.
Wysłuchajcie mnie, duchy podziemi!
Rozkazuję tej bramie się podnieść!
Tysiąc razy to ćwiczyliśmy, rusz się!
Jeszcze raz. Świeżo przebudzone duchy podziemi...
Nie do wiary. Rozkazuję tej bramie się podnieść!
Czyż to nie robi wrażenia?
- Dokąd nas zabieracie? - Odpowiedzi poznacie w środku.
Plan jest taki.
Będę udawał, że mam napad. Pobiegnij na dach.
- Najpierw znajdę tego lekarza. - Hejka, dać wam kopa?
- Nie rozmawiaj z obcymi. - Chodź.
Wiecie, gdzie mnie znaleźć.
Jejku jej!
Taco, to ludzie!
Chryste Panie.
Ale odjazd.
No nie, ludzie. A ci skąd się tu wzięli?
To więźniowie.
Sataniści!
Cześć.
Panie i panowie, na naszej scenie pojawi się dziś wyjątkowy gość.
Persona tak dostojna,
przywódca tak wybitny,
że znany jest tylko pod jednym, budzącym respekt przydomkiem: Pan Orzech!
Bez jaj.
Dość tych bzdur, P.
Wiesz, że nie dbam o te hiperbole.
Witam. Uchyliłbym kapelusza, ale jest przykręcony.
Zostaliście zaatakowani, bo wzięliśmy was za padlinoboty.
- Że co? - Widzicie...
Zjawiają się tu od czasu do czasu, żeby rozszarpać nas na części.
Wy nie wyglądacie mi na rozpruwaczy,
ale wygląd bywa mylący.
Chcemy z panem pomówić.
Ludzie wiecznie czegoś od nas chcą.
To typowe jak smród dla skunksa.
Szukamy doktora.
Takiego... w okularach.
Przejdźmy się.
Głupie pytanie, ale co to właściwie za miejsce?
Nie powiesiliśmy jeszcze szyldu, ale co powiecie na to:
„Blue Sky Acres, oaza bezpieczeństwa na nieprzyjaznej pustyni”.
Wpada w ucho.
Patrzycie na kolebkę nowej, zmechanizowanej cywilizacji.
Witam, Panie Orzech!
- Jak leci, Blitz? - Ralphie, zwolnij.
W Blue Sky Acres
roboty mogą się rozwijać w obszarach nienarzuconych im przez ludzi.
Mogą wybrać nowy zawód.
- Włosy! - A nawet odkryć swoją prawdziwą naturę.
- Włosy! - Cześć.
Pani Cięcie, już tak nie robimy.
- Włosy. - Proszę go zostawić.
Proszę pana.
Panie Orzech, potrzebujemy pomocy.
Nie wątpię, ale fakty są takie,
że wasza obecność tutaj uprawnia Sentre
do zniszczenia wszystkiego, co te roboty zbudowały.
Najlepsze, co mogę zrobić, to wywieźć was w głąb pustyni
i tam zostawić.
Oczywiście gdy już zjecie.
Wolny jak ptak. Obyś był głodny.
I to jak. Nie zjadłem tego burrito.
Uważaj, gdzie to mówisz. To burgerownia.
W porząsiu...
- Proszę cheeseburgera. - Ser się skończył.
Spoko. To burgera z frytkami.
Znowu pudło. Też nam się skończyły.
- To co macie? - Nie będę owijał w bawełnę.
Od bardzo dawna nikt tu nie jadł.
Najlepsze rzeczy się zepsuły.
Mamy spaghetti i fasolkę na biszkopcie.
Jaką fasolkę?
Czyli twój brat nie ma pojęcia, gdzie znajduje się jego ludzkie ciało?
Wie, że jest w Sentre.
Niby po co Sentre miałoby porywać małego chłopca?
Twardy orzech do zgryzienia.
- Bez obrazy. - Ciągle to słyszę.
Lekarz, który go porwał, miał być pod Górą Stołową.
No dobrze.
Powiem ci prawdę.
Mieliśmy tu doktora.
- Ruszamy! - Co takiego?
To był dr Clark Amherst, miał doktorat z relacji człowieka z maszynami.
Gdzie teraz jest?
To oczywiste, wypędziłem go.
Konsekwentny jest.
Posłałeś na śmierć na pustyni jedynego gościa,
który wiedział, jak stąd wyjść?
Żebyś wiedział.
Podpisałem traktat, ponieważ uznawał roboty za osobny lud.
Nie masz pojęcia, jak to jest,
kiedy twoje prawo do istnienia zależy od świstka papieru.
Nasze osiągnięcia są kruche.
I nie pozwolę, żeby jakiś tam doktor je narażał.
Ani wy.
Dr Amherst to porywacz.
To chłopiec, którego uprowadził. Potraktujesz ich tak samo?
Ale ludzie są tacy sami. Samolubni i leniwi.
Kiedy to do ciebie dotrze, dziecko, życie stanie się prostsze.
Idziemy.
Młoda damo?
Nie radziłbym wychodzić tam po zmroku.
Mam gdzieś twoje rady.
Myślisz, że tworzysz tu coś wyjątkowego? Jesteś taki jak wszyscy.
Dzięki za podwózkę.
Smacznego.
Keats.
- No co? - Serio?
- Chcę zjeść. - Nędzny numer, nawet jak na ciebie.
- Dokąd idziesz? - Na parkingu są samochody.
Pojadę szukać doktora.
Daj spokój, to 250 000 km2.
- Małe szanse, że go znajdziesz. - A tutaj zerowe.
Za to tutaj macie większe szanse na przeżycie.
W nocy nie łazi się po strefie. Zaufaj mi w tej kwestii.
Ej, ale serio.
Martwa ci się nie przyda.
Spójrz na tę minkę.
Jak możesz odmówić tej dziwnej robotycznej gębie?
Zostańcie tu.
Wypijcie koktajl.
Tyle sklepów! Idźcie na szaber.
Ruszycie rano.
Dobrze.
Damy się zabić rano.
- Włosy! - Tknij je, a nie żyjesz!
Włosy.
Przyda mu się cięcie.
To powinno wystarczyć, Beemo.
Rajciu, Cosmo. Z tymi...
Cześć, nieznajomy.
Wesołych Świąt!
- Gdzie byłaś? - Kłopoty na Księżycu.
Na imprezie u Lisy.
- Mama mówiła, że w bibliotece. - Bo tak myślała.
Miło było z książkami?
Lepiej niż tutaj.
Odkąd wyjechałeś, kiedy rodzice się nie kłócą,
to wrzeszczą na mnie.
- No to dobrze, że wracam. - Cicho, nic mi nie będzie.
Szczerze wątpię, ale i tak nie chodzi o ciebie.
- Co, kończysz szkołę wcześniej? - Nie do końca.
Profesor pokazuje mnie jak małpę w cyrku, ale nie słucha moich pomysłów.
A potem wracam do akademika,
gdzie współlokator przezywa mnie „Doogie Howser”
i sika mi do kosza na śmieci.
Wracam do domu.
Jak to zrobisz, sama ci nasikam do kosza.
Pamiętasz, jak mówiłam, że zmienisz świat?
Pamiętam.
- Zrobiłeś to już? - Nie bardzo.
No to zabieraj tyłek do college’u.
Po świętach.
Moduły Cosmo, łączcie się!
Gdyby Cosmo był na studiach, Jessie by go odwiedzała.
Jak śmiesz?
Ona ma plecak odrzutowy.
- Zbuduję ci plecak odrzutowy. - Dobra.
Umowa stoi. Chciałabym taki.
Dzięki, że przyleciałeś.
- Tęskniłam za tobą. - Cosmo to twój kumpel.
Ja za tobą też.
Muszę lecieć. Kłopoty na Księżycu!
Tak się nie traktuje przyjaciół.
Siatkuś, nie podjadaj między posiłkami.
Musisz w siebie uwierzyć!
Następnym razem zjedz kanapkę.
Dzięki, że przyleciałeś.
Pamiętaj, że Kid Cosmo to twój kumpel.
Halo. Dzień dobry.
- Puk, puk. - Słyszałeś?
Cześć!
Nie powinno mnie tu być.
Musimy być cicho.
Szukam Christophera Greene’a.
Podwójna asteroida!
Mam dla ciebie przesyłkę.
Ale się zgrzałem po tych ciastkach.
Zanim Pan Orzech go odesłał,
dr Amherst kazał mi doręczyć ten list Christopherowi,
gdyby się pojawił.
Nie musicie nic podpisywać.
„Jeśli to znajdziesz, odszukaj mnie.
Pinnacle Peak Road 2201.
Będę czekać. Clark”.
Chyba złamałam zasady, przyjmując przesyłkę.
Więc nie wiem, na czym stoję, ale nie ma co...
- Jak się tam dostać? - Wiem, gdzie to jest.
Ale jeśli wam pomogę, wpadnę w jeszcze większe tarapaty.
Bardzo mi z tego powodu przykro,
ale nie mogę ci powiedzieć.
To nie tak, że nie wiem, gdzie to jest.
Jeśli ten doktorek mógłby nas stąd wyciągnąć,
to twój beznadziejny pomysł staje się odrobinę mniej beznadziejny.
Zawieziemy was.
To terytorium padlinobotów, przyda się nam jakiś mięśniak.
Mięśnie są przestarzałe i zawodne.
Słyszał nas! Byliśmy za głośno.
To ja byłam za głośno.
Z kolei tłok pneumatyczny to przydatne akcesorium.
A kij do bejsbola to już w ogóle.
- O czym mówisz? - Traktat zabrania wam tutaj zostać.
Ale to nie znaczy, że nie mogę wam pomóc.
Przecież jesteśmy wrogami.
Możliwe, że w fabryce ludzi trafiają się dobre egzemplarze.
Dzięki.
Mówiłem o niej.
Jeśli ruszamy na teren padlinobotów, powinniście kogoś poznać.
Powiedzieć wam coś śmiesznego o padlinobotach?
O tak, uwielbiam się śmiać.
Raz widziałem, jak banda padlinobotów
zaatakowała i rozczłonkowała dziesięciu moich najbliższych przyjaciół
na moich oczach!
To było śmieszne?
Zostały po nich tylko plamy oleju.
Plamy oleju i śrubki!
Padlinobot to chodzący i gadający zakład do demontażu,
który pożre cię w całości i wydali resztki.
Tym oto kijem starłem dziesiątki padlinobotów na miazgę.
Nawet to ich nie powstrzymało.
I to jest właśnie takie śmieszne.
Nie przestaną, aż nie będziesz martwy.
W porządku.
Dokręćcie zawory i zluzujcie bolce.
Ruszamy na...
- O rety. - Pop?
Zaśnie nam tak w środku walki?
To może stanowić problem.
To był rzut ofensywny.
CEL NAMIERZONY ROBOT
Leć, Cyrylku, leć!
To na pewno tutaj?
W kontynentalnych Stanach jest 160 mln adresów.
Każdy z nich mam zapisany w obwodach.
Skoro doktor pisze, że jest pod Pinnacle Peak 2201,
to musi być tutaj.
Gdybyście byli paczką, to tutaj bym was podrzuciła.
Właśnie w tym miejscu.
A potem bym zwiała.
Nie podoba mi się to.
To miejsce to szwedzki stół dla padlinobotów.
- Ja tam odradzam... - Dokąd idziesz?
...taką wspinaczkę.
Ja bym tak nie robiła.
Ktoś tu jest.
To może być on.
Jaki mamy plan, Pops?
Biegiem do bazy!
Padlinobot!
- Nie! - Nie zgub poczty!
Dziękuję. Miło tak współpracować.
Tylko spokojnie.
To wciąż maszyny. Myślą racjonalnie.
Otwierać te drzwi!
To nie są drzwi.
Chyba już po nas.
No dobrze.
Szybko, chowajcie się za Penny!
To mnie ubodło.
O nie!
Nie zginę do tego przeklętego kawałka!
Ja tam go lubię.
Witajcie, obiekty, w laboratorium doktora Frankensteina.
Mam nadzieję, że przejażdżka wam się podobała.
Proszę wejść do środka i zrobić miejsce dla wszystkich.
Teraz już nie ma odwrotu.
Zadziałało.
Pamiętasz mnie, doktorze?
Gdzie jest mój brat?
- Nie mogę. - Chyba możesz.
Odpowiedz na pytanie, doktorku.
Seattle. Kampus Sentre na wyspie.
Czemu go porwałeś?
Ginęli ludzie.
Przegrywaliśmy wojnę.
On wszystko zmienił.
Po waszym wypadku
aparat do rezonansu Sentre powiadomił nas o Christopherze.
Był wyjątkowy.
Był dokładnie tym, czego potrzebowaliśmy.
Był jak...
dar od samego Boga.
Trzymałeś mnie za rękę
i okłamałeś mnie.
Proszę, musisz zrozumieć.
Nie mów mi, co muszę.
Nie mów mi o cholernej wojnie ani darach od Boga.
Po prostu powiedz, co zrobiłeś z moim bratem.
Pecet.
Mógłbyś podejść?
- Herm. - O Boże.
Gościu, cały czas nas podglądałeś?
Jeśli masz na myśli to, że unikałem potencjalnego
wypalenia ekranu, to owszem.
Dlaczego ten robot mówi twoim głosem?
Dr Amherst ocalił mnie przed padlinobotami.
Wyrwały mi moduł głosowy.
Nagrałem mu glosariusz z ponad 100 000 słów.
To mój twardy dysk... i przyjaciel.
Wie to, co ja.
- Pokaż im 17-9. - Dobrze, doktorze.
Test dziewiąty. Obiekt testowy alfa.
Christopher był w śpiączce. Myśleliśmy, że się nie obudzi.
Potraktowaliśmy to jak dawstwo organów.
Jak ludzkie padlinoboty.
Do obsługi sieci potrzebna była ogromna moc obliczeniowa.
Umysł twojego brata był przełomem,
który połączył Neurocastery z dronami.
Gratulacje, doktorze. Właśnie wygrał pan wojnę.
Jesteś obrzydliwy.
Gdybyśmy tego nie zrobili,
Christopher zmarłby w szpitalu.
Uratowaliśmy mu życie.
- Nie mieliście prawa. - Ty dałabyś mu umrzeć?
Gdybym musiała.
Więc pomyliłabyś się tak samo jak ja.
23-6.
Trzynaście miesięcy później.
Boże święty.
Nie mogę patrzeć.
Wyłącz to.
Powiedziałem, że trzeba go odłączyć.
Skate groził, że mnie zabije.
Nie miałem jak wydostać Chrisa,
więc zanim uciekłem,
stworzyłem małe połączenie między Chrisem i siecią zewnętrzną.
Jego umysł mógł uciec,
pozostawiając ciało.
Kazałeś mu jechać do Blue Sky.
Słyszałem o was, więc zapisałem lokację w jego umyśle.
Dlaczego?
Chciałem, żeby miał rodzinę.
Już jedną miał!
Spokojnie. Uspokójcie się.
- Na luzie boli bardziej. - Toś mnie zaskoczył.
A mnie nie.
Odbijemy Chrisa.
- Nie możesz. - Ależ mogę.
- A ty mi pomożesz. - To niemożliwe.
Wszedłeś do strefy, więc możesz nas z niej wydostać.
- Nie masz pojęcia... - Patrzcie.
Znowu ten dupek.
- Kto to? - Rzeźnik z Schenectady.
Musimy się spieszyć.
To ktoś od was, Skate?
Już nie.
Proszę, proszę, król robozabawek.
Tu nie ma królów.
Jesteśmy wolnym ludem.
Żeby być ludem, trzeba być ludźmi.
Rozłupię ci tę skorupę.
- Kto ma klucze do orzecha? - Orzech ma klucze do orzecha.
- Czekajcie. Cicho. - Co?
Słyszycie?
Niczego nie słyszę.
O tym mowa.
Ukryj brata.
Szybko.
Chodź.
- Szykujcie się. - Że niby na co?
Rzućcie broń i wydajcie nam robota.
Nie słucham już rozkazów.
Niezastosowanie się...
Jezu.
On się nie zastosował.
Piłka w grze!
Atakują nas.
Więc też atakujcie!
Macie znaleźć cel!
Resztę można zabić.
- Wychodź albo zostaniesz dezaktywowany. - Sam się prosiłeś!
- Brawo, Jessie. - Chodź.
- Udało ci się! - Uciekamy.
Koniec trasy.
Chodźcie, znam wyjście.
Tak jest!
W mordę, na co listonoszom taka funkcja?
- Na dobermany. - Dobermany?
Nie.
Złamałeś traktat, panie Orzech.
To pociąga za sobą konsekwencje.
Twoi blaszani przyjaciele w centrum właśnie się o tym przekonują.
Wracaj tam i przekaż niedobitkom, że to twoja wina.
O nie.
Ukryjcie się.
Chodź.
Panno Greene, nikomu nie musi stać się krzywda.
Zakończmy to.
Mam kontynuować?
Bierz Christophera i uciekajcie.
Jasne?
Macie ostatnią szansę.
Zostaw ich.
Naprawdę sądzisz, że wygrasz ten pojedynek?
Nie.
Słusznie. A teraz odłóż broń.
Nie wolno ci zabijać żywych istot.
Zgadza się. Moim celem są roboty.
Chcesz ich znaleźć?
Po moim trupie.
Niech cię szlag, Skate.
Załatwiłbym to.
Dr Amherst naruszył ustalenia traktatu.
Znajdź mi robota.
Nie ruszać się.
Nie!
Wracaj do domu.
Idź.
A ci dokąd?
O nie.
Nie.
Włosy?
Tak mi przykro, przyjacielu.
Witaj z powrotem.
Powiem szczerze.
Zamartwiałem się przez ciebie.
Spokojnie, nie jestem zły.
Rozumiem. Przyszłość może być przerażająca.
Zwłaszcza gdy to ty za nią odpowiadasz.
Ale nie martw się.
Nie jesteś sam.
To było wzruszające, panie Skate.
Jest jeden problem.
- Jesteś mordercą. - To zależy.
Okłamałeś mnie.
To nie robot.
Nazywa się Christopher Greene.
Kazałeś mi schwytać chłopca.
Pułkowniku Bradbury czy tam Rzeźniku, pozwolę sobie.
Jak by to ująć?
Kogo to obchodzi?
Wojna, którą wygrałeś,
i liczba zdjętych celów to nie twoja zasługa.
Tylko moja i tego chłopca.
Jesteś tylko świadkiem historii.
To ma być historia?
Wolałbyś to nazwać ewolucją?
Nasz świat to pożar opon dryfujący po oceanie szczyn.
Od zawsze.
Christopher daje ludzkości szansę na wyzbycie się tego cierpienia.
Z doświadczenia wiem, że życie i cierpienie są nierozłączne.
Ja także.
Moja matka piła trzy flaszki dziennie. W cugu potrafiła być wredna.
Na trzeźwo była jeszcze gorsza.
Ale tutaj ciągle mnie przytula i piecze faszerowane papryki.
Jest spokojna.
Chcę podarować ten spokój wszystkim ludziom na ziemi.
Z nielicznymi wyjątkami.
Rozwój gatunku wymaga ofiar.
Jak to szło?
A, tak.
Ojciec.
Syn.
I duch święty.
Dopuszczam taką możliwość, że masz nie po kolei we łbie.
Powtórzę: a kogo to obchodzi?
No dobrze.
Sprowadźmy Christophera tam, gdzie jego miejsce.
I tym razem porządnie zamknijcie drzwi.
Jak tak ci na nim zależy, to rozbij szybkę.
I tak nikt nie zauważy.
- Masz rozmowę o pracę? - A, to.
Przeklęty robot wjechał mi na psychę...
Wyglądam okropnie.
Miałam tylko jego.
Straciłam go dwa razy.
Spróbuj trzeci.
Chris nie był jedynym wyjątkowym dzieckiem w rodzinie.
Rzuciłem wojsko, bo wojna to zło,
ale zupełnie się poddałem.
Miałem dość życia, bo świat był do bani.
Wciąż taki jest.
Ale żyją na nim dobrzy ludzie.
Niektórzy nie poddaliby się nawet za kasę.
Chcesz odzyskać brata? Pójdę z tobą.
Masz mnie,
masz Herma.
Na pewno nie jesteśmy jedyni.
Kiedy przestałeś być dupkiem?
Nigdy, zmieniłem tylko fryz.
Hej, Pecet.
Byłeś dyskiem twardym doktora Amhersta, prawda?
Tak. Wiedziałem wszystko to, co on.
Znasz kody bezpieczeństwa do wyjścia ze strefy?
Jak najbardziej.
A kody do budynku, w którym jest Christopher?
- Pomożesz mi tam wejść? - No jasne.
- Jadę do Seattle. - Pojedziemy razem.
Herm, pamiętasz tiry na autostradzie?
- Odpalisz je? - Wiadomo!
I załaduję na nie HRM 60.
Przyda się w walce.
Przykro mi, ale nie możesz uwolnić Christophera.
Dlaczego?
Jeśli odłączysz go od głównego komputera, całe Sentre upadnie.
O czym konkretnie mówisz?
Sieć Sentre potrzebuje mózgu twojego brata.
Bez niego wszystkie drony przestaną działać.
Nastąpi totalna awaria systemu.
O cholera.
Jeśli pójdziemy tam wszyscy...
możemy na zawsze zniszczyć Sentre.
I to jest w dechę pomysł.
Na Joe Morgana!
Zdobędziemy podwójne punkty.
Czego właściwie od nas chcesz?
Żebyśmy znowu walczyli?
Nie o tym marzyliśmy.
Tylko o pokoju.
To się zmieniło, gdy Sentre was zaatakowało.
Izolowanie się od świata nic nie da.
Uwierz mi, coś o tym wiem.
Razem mamy szansę zniszczyć ten ich cały porąbany system.
Roboty i ludzie kontra prawdziwy wróg.
Już raz nas pokonali.
Bo mieli Chrisa.
Zaprowadźcie mnie do niego, a go stracą.
Seattle jest 1980 kilometrów stąd.
Gdy walczy się o wolność, to nie tak daleko.
Ruszę z wami na meczyk. Z tłumem dam ponieść się.
Do kubła orzeszki i popcorn mi włóż.
Nigdy nie wrócę, zostanę tam już!
Możemy nigdy nie wrócić.
Już czas, Orzechu.
Blacha i mięśnie, razem.
Widzę, że się nie poddajecie.
Lepiej skoczę po kapelusz.
Taco, dajesz.
PRZYZNANO DOSTĘP
Przepustowość sieci: 100%.
Znowu działamy.
Takiego wała!
Ochrona, coś się dzieje na parkingu kierownictwa.
Zauważyli?
A bo ja wiem. Wal czerwonym.
Porszakiem to można miotać.
- Pudło. - Ja nie mogę, utknął.
Panie Skate, wygląda na to, że zostaliśmy zaatakowani.
Imponujące. Znalazłeś sobie kolegę.
To dwudziestometrowy robot budowlany HRM.
Nie jest przyjazny.
Odpowiadamy z całą mocą. Zakończcie tę farsę.
Uwaga. Wszystkie drony pod północne wejście.
Zaczynamy zabawę.
Dobra, ruszamy.
Zatańczymy.
- Biegną za nami. - Widzę!
- Kto wpadł na ten durny pomysł? - Jeśli się uda, ja.
Herm, uważaj!
Skacz!
Herm!
Straciłem jedno ciałko, ale wciąż jestem większy.
Zamknij się i biegnij.
Poszli sobie.
Z zewnątrz wydajesz się większy.
Daj sygnał, Herm! Druga zmiana.
Uwaga, mięśniaki!
Mam cię, stary! Trzymaj się!
Roboty, bądźcie twarde jak stal!
Naprzód!
Roboty rządzą!
Kij ci w oko!
Odpadasz!
Strzał w dziesiątkę!
Do boju!
O tak, szarża!
Huzia!
ADWOKAT NAPRAWDĘ DOBRY!
- Kontynuujcie. Będę w dziale broni. - Tak jest.
- Co zrobisz? - To, co zawsze.
Wygram.
Cały budynek został odcięty.
Powtarzam, cały budynek został odcięty.
- Poradzisz sobie z nimi? - Nie.
Muszę zabić ludzi!
Śmierć ludziom!
Obaj musicie zginąć!
Zamknąłem nas.
Czy on żyje?
Tak.
Mogę z nim porozmawiać?
Nie.
Do twojego brata można dotrzeć tylko od środka.
Od środka czego?
Jego umysłu.
- Podano do stołu! - Dzikusy.
Teraz to będzie jazda.
Chyba naprawdę możemy wygrać.
Słuchajcie, zrobili sobie takiego dużego.
Takiego naprawdę dużego.
Przykro mi, ale to teren prywatny.
Jako pracownik poczty Stanów Zjednoczonych
mam prawo tu być.
Taco, graj! Już!
Nie!
Nie, Skate!
Nie pokonacie ich.
Zawsze możemy spróbować.
Nawet po tym, co zrobili w centrum?
Tyle robotów zginęło, a ty ciągle walczysz.
Dlaczego?
Wolność jest warta każdej ceny.
Umrzesz za nią?
Tylko żywe istoty mogą umrzeć.
Tak.
Zrobiłbyś to, prawda?
Skate jest na poziomie 4. W dziale broni.
Dlaczego mi to mówisz?
Ponieważ...
w końcu spotkałem kogoś,
kto ma w sobie mniej człowieczeństwa niż robot.
Michelle?
Skąd się tu wzięłaś?
Przecież przegraliśmy.
- Wyciągnę cię. - Czekaj.
Jeszcze nie.
Popełniam w tym momencie ze dwadzieścia przestępstw.
Myślałem o tym, odkąd Skate znowu podpiął mnie do sieci.
To przeze mnie.
Zostałeś porwany, to nie twoja wina.
Widziałem, jak wygląda świat.
Teraz wiem, na ile sposobów Sentre krzywdzi ludzi.
- To wszystko przeze mnie. - Powstrzymamy ich.
Jeśli cię wyciągniemy, zniszczymy firmę.
To niemożliwe.
W laboratorium pierwszy raz zobaczyłem prawdziwego siebie.
Też musiałaś mnie widzieć.
Powiedz prawdę: jak wyglądam?
Moje fizyczne połączenie z Sentre jest symbiotyczne.
Beze mnie upadną.
A bez nich...
Tak.
I niby co mam zrobić, zostawić cię tutaj?
Nie.
Sentre może mnie utrzymywać przy życiu przez całe sto lat.
Myślę...
Myślę, że muszę umrzeć.
I to ty musisz do tego doprowadzić.
Dokładkę?
Draniu!
Dowal mu, Herm!
Ustaw mnie na pozycji!
- Na pozycji! - Nie!
Ktoś włamał się do laboratorium.
A w budynku są intruzi.
- Załatwcie ich. - Przyjąłem.
Keats, wstawaj!
Siemanko, Ethan.
Słuchaj.
Nie wiem, co próbujesz osiągnąć,
Panie... Fistaszek.
Chcę renegocjować traktat.
Przyjdź tu do mnie i walcz jak mężczyzna.
Chcesz mnie rozwalić? To zapraszam!
- Już dobrze. - Nie wysyłaj drona, żeby odwalał twoją...
- Załatwiłeś go. - ...robotę!
Sęk w tym, że on też mnie załatwił.
Masz dziurę w brzuchu, stary.
Przełączę się na oszczędzanie energii.
Bez takich.
Jakim cudem ty jeszcze żyjesz?
Jakim? Dzięki tobie, łajzo.
Żebyś wiedział.
Michelle?
Nie chcę przeszkadzać,
ale nasi przyjaciele mają poważne kłopoty.
- Pracuję nad tym. - Kończy nam się czas.
Ma rację.
Nie odłączę cię.
- Mówiłaś, że to zrobisz. - Ale nie muszę.
Użyjesz innego robota.
Nie tym razem.
- Nie mamy wyboru. - Zawsze jest jakiś wybór.
Wszyscy mówili, żebym żyła dalej, ale nie mogłam.
Miałam tylko ciebie, więc nie mogłam odpuścić.
I podziałało, odzyskałam cię.
- Dlatego to w porządku. - Nie.
To wcale nie jest w porządku.
Przez trzy lata nic nie czułem.
Ale przy tobie czułem wszystko, i to było fantastyczne.
Ty mi to dałaś.
Nawet jeśli to koniec...
mnie to wystarczy.
Michelle, kończy nam się czas.
Nie mogę.
Nie chcę cię znowu stracić.
Nie możesz mnie stracić.
Michelle, słyszysz mnie?
Odpowiedz, proszę.
Ale ich tak.
To ty zmienisz świat.
Nie miałam okazji się z tobą pożegnać.
Nie musisz.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
PODTRZYMYWANIE FUNKCJI ŻYCIOWYCH
PODSTAWOWE
ŻYWIENIE
ODDYCHANIE
Nie!
Wygląda na to, że wygraliśmy.
Wygraliśmy!
Tak!
Wygraliśmy!
Nie!
BŁĄD SIECI
- Penny! - Udało się.
Wygraliśmy, Pops.
Zabawne, że żeby wygrać,
ktoś zawsze musi przegrać.
Zrobiła to, Herm.
Dasz wiarę? Wygraliśmy.
Co ja teraz bez ciebie pocznę? Jak sobie poradzę bez mojego kumpla?
Kocham cię, Herm.
Kocham cię.
Tak na serio.
Może nawet nie po przyjacielsku.
Zawsze potrafiłeś mnie rozbawić.
A teraz co? Mam wrócić do... czego właściwie?
Mam zebrać kapelę? Wszyscy się ohajtali.
Nie mam żadnych przyjaciół.
Siemka, bysiu. Tęskniłeś?
Co to ma być?
Minimodel do precyzyjnych robótek.
Do czego? I teraz mi go pokazujesz?
Swojego też mi nie pokazałeś. Dla niego „mini” to pewnie na wyrost.
Co...
- Mówiłeś, że umierasz. - Nie.
Mówiłem, że muszę oszczędzać energię na transfer.
Moja wina, żeś się rozryczał i zaczął uzewnętrzniać?
- Rozryczał? - Tak w ogóle
to nie usłyszałem wszystkiego.
Mógłbyś powtórzyć?
Mówiłem, że wygraliśmy.
Wygraliśmy, rozejrzyj się. Udało się jej.
Nie to słyszałem. Powiedziałeś „kocham cię”.
- Coś, że „nie po przyjacielsku”. - Nie mówiłem tak.
W mordę, wygraliśmy?
- Tak. - Gdzie dziewczyna?
Sprawdźmy to.
I co teraz?
Zabijesz mnie?
Nie.
Będziemy żyć.
Miasto przestało działać. Cały stan.
Kraj jest sparaliżowany.
W Nowym Jorku wybuchł chaos,
kiedy wyłączyły się wszystkie drony Sentre.
Na całym świecie odwołano loty. Kontrola...
Sentre wciąż milczy, podczas gdy miliony użytkowników
czekają na wiadomość, kiedy usługa zacznie działać.
Nie ustają oskarżenia po ujawnieniu nagrania,
które ma dowodzić, że Sentre przeprowadzało eksperymenty na dziecku.
Kongres roześle wezwania do zarządu Sentre.
Skate został aresztowany w Miami, na pokładzie samolotu do Ekwadoru.
Protestujący wzywają do zniesienia Strefy Wykluczenia Robotów.
Ethan Skate jest nienormalny. Zamknąć go i wyrzucić klucz!
Sprzedajcie akcje! Nie chcę o nim dłużej rozmawiać.
Wiecie, o kim powinniśmy mówić?
O dziewczynie, która razem z robotami skopała Skate’owi dupę.
Zgadzam się. Trzeba ją znaleźć...
Kim ona jest? Czy ktoś w ogóle o niej słyszał?
Herm naprawił kamerę.
Okej.
Na pewno chcesz to zrobić?
Muszę połączyć cząstki.
Nie wiem, co to znaczy.
Pokaż im, młoda. Dasz radę.
Kręcimy.
Możesz mówić.
Cześć.
Nazywam się Michelle Greene.
Wiem, że niektórzy z was trochę się obawiają
mnie i moich przyjaciół.
Tego, co zrobiliśmy.
Świat się zmienił.
Chcę wam wytłumaczyć dlaczego.
To, co robiło Sentre, krzywdziło nie tylko roboty.
Ale nas wszystkich.
Wiem, że doszło do wojny.
Wszystko się posypało, a życie było do niczego.
Na jakiś czas Neurocastery pozwoliły wam o tym zapomnieć.
Tak do nich przywykliśmy, że pomyliliśmy je z prawdziwym życiem.
Ale nim nie są.
Prawdziwe życie to relacje.
To ty i ja.
Składamy się z ciała i kości, ale jest w nas też elektryczność.
Kiedy się przytulamy, śmiejemy, trzymamy za ręce i kłócimy,
moje cząstki zostają z tobą, a twoje ze mną.
Może zostaniemy razem na zawsze.
Ale tak się nie stanie, jeśli się odetniesz.
Może do tego dojść tylko w prawdziwym świecie.
Rozejrzyj się.
Tuż obok ciebie są inni ludzie.
Prawdziwi i żywi.
I potrzebują cię tak samo, jak ty ich.
A jeśli tak nie jest,
jeśli nikogo nie masz,
przyjdź do nas.
Zaczynamy od nowa.
Tym razem zrobimy to dobrze.
Razem.
Skończyłam.
To tyle. Jak mi poszło?
Nieźle jak na ciepłą kukłę.
PAMIĘCI PETERA DE TOFFOLIEGO
Napisy: Magdalena Adamus