Podróż dookoła Księżyca musi przebiegać w dwóch fazach.
Rakieta startująca z powierzchni Ziemi
zużyje prawie całe paliwo,
by osiągnąć prędkość na tyle dużą, żeby pokonać siłę grawitacji.
Tutaj mamy rysunek Ziemi i oddalonego od niej o 386 242 km Księżyca.
To jest tor o kształcie elipsy, jakim podąży nasza rakieta,
wylatując w kosmos i wracając.
A następnie wykorzystacie podstawowy system, AGS nie PGNCS,
by się oddzielić i wznieść.
Słyszeliście, Tranquility Base?
System kierowania statkiem. Zrozumiałem, Houston.
Martwi nas stabilizacja,
gdy odpalimy silnik z tej pochylonej pozycji.
W międzyczasie tracimy masę.
Nie podoba mi się margines.
Powrót do pozycji pionowej zużyje dużo paliwa.
Mogą nie dolecieć do Columbii.
Plan jest dobry, Gene.
Tranquility, masz pozwolenie na start.
Okej, Buzz. Odpalam silnik.
Mike, zobaczymy się za chwilę.
Schłodź nam piwo.
Przyjąłem, Tranquility Base.
Przerwij fazę.
Silnik wznoszący.
Raz kozie śmierć.
Zapłon.
Houston, wyczuwamy turbulencje.
Wyrównujemy.
Eagle ma skrzydła.
ON ZBUDOWAŁ SATURNA V
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
5 WRZEŚNIA 1969
Przepraszam...
Dzień dobry.
Zielony ci pasuje, Emmo.
Administrator Paine właśnie przyjechał.
Oby miał dobre wieści.
- Przydałyby się. - Deke.
Dogonię cię.
Jak długo mam to znosić, zanim mnie przywrócisz?
Czekam już dwa miesiące.
To zależy nie tylko ode mnie.
Wkurzyłeś wielu ludzi.
Nigdy nie wrócę, prawda?
Nie dopóki von Braun jest dyrektorem.
Przykro mi, ale nawarzyłeś sobie piwa.
To co, do cholery, mam robić? Siedzieć za biurkiem?
Są gorsze rzeczy.
Ty to wiesz, co nie?
Uważaj, Ed.
Od zaufanego źródła na Kremlu.
I jeśli jest blisko...
To tylko plany.
Mam setki planów. To nic nie znaczy.
Nie stać nas teraz na ostrożność, Wernher.
To nowy front w Zimnej Wojnie.
Skoro Sowieci planują budować bazę wojskową na Księżycu,
prezydent też jej chce i to pierwszy.
Nie mówi poważnie.
Nigdy nie słyszałem, żeby mówił poważniej.
Mówimy tu o dużej zmianie priorytetów.
Straciliśmy Księżyc, ale możemy wygrać wyścig o bazę.
„Wyścig o bazę”?
Chwytliwe, co?
Twoje zeznanie przed komisją
jest w idealnym momencie, by przedstawić nową strategię NASA.
Począwszy od misji Apollo 12,
będziemy szukać miejsca
na budowę bazy wojskowej na Księżycu.
Wykluczone.
Jesteśmy programem naukowym, nie placem zabaw dla G.I. Joe.
Wernher. To jest dobre.
Nixon jest bardziej zainteresowany programem.
Nasz budżet znacząco wzrośnie.
Możemy zrekrutować trzy, cztery klasy astronautów.
Co o tym myślisz, Deke?
Przydałoby mi się więcej ludzi,
ale nie wiem, 12 niedługo startuje.
Tak. Musimy przyśpieszyć ich start.
Posłuchaj mnie, Thomasie.
Nie możemy pozwolić na taką ingerencję.
Już to widziałem.
Mój Aggregate 4 został zaprojektowany na niską orbitę okołoziemską.
Gdy Wehrmacht zobaczył jego potencjał, stał się V-2 – okropną bronią.
Nie możemy pozwolić, by kosmos stał się polem bitwy.
Już nim jest.
Jeśli nie odpowiemy, będziemy łatwym celem.
Nie będę znowu patrzył, jak moje dzieło plugawią ludzie z bronią.
To nie są Niemcy, Wernherze.
Dick Nixon walczy z komunistami od 30 lat
i nasz naród nie zaakceptuje czerwonego Księżyca.
Czerwony, niebieski, zielony Księżyc. Dość tych bzdur.
To się dzieje.
Sugeruję się podporządkować.
Za kogo on się uważa,
by odmówić prezydentowi USA?
Jeśli każę postawić bazę na Księżycu, to tak ma być.
Koniec rozmowy.
Pozbądźcie się tego szkopa.
Obawiam się, że jest nietykalny.
DORADCA DS. BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO
Ukochana postać... opowiedział narodowi o podróżach w kosmos.
W takim razie
musimy coś wykombinować.
Brakuje mi grillowania w Huntsville.
Może czas przejść na emeryturę i wrócić do Alabamy.
Moglibyśmy siedzieć na twoim ganku.
Palić fajkę.
Może zacząć malować?
I z kim jadałabym lunch?
Nie wiem.
Może z jakimś młodym zalotnikiem.
Znowu zaczynasz? Wiesz, że nie mam czasu.
Tak, jesteś bardzo zajętą młodą kobietą.
Słyszałem o twojej rozmowie z Gene’em.
Zamierzałam ci powiedzieć, tylko chciałam...
Chciałaś to zrobić sama. Rozumiem.
Za bardzo się martwisz, co powiedzą inni, Margo.
Zawsze się martwiłaś.
OUTPOST TAWERNA
Chłopcy nie mogli przestać gadać o lądowaniu Apollo 11.
Stara, dobra kraksa kontrolowana.
Neil jest dobrym pilotem.
Ale uważam, że twoje lądowanie na Kearsarge,
wychodząc z holendrowania, bije wszystko na głowę.
Kiedy znowu lecisz, Ed? 15, tak?
Na razie nie wiadomo.
Właśnie dlatego zaprosiłem cię na piwo.
Myślałem o powrocie do marynarki.
Jasne.
Dlaczego, na Boga, chciałbyś to zrobić?
Piloci zostają astronautami, a nie odwrotnie.
Ostatnio latam jedynie za biurkiem.
Chodzi o ten artykuł?
Tak.
Zawsze potrafiłeś wkurzać przełożonych.
W tym mnie.
Ale jesteś też jednym z najlepszych pilotów.
„Jednym z”?
Nie bądź taki cwany.
Marynarka by się posrała, by mieć kogoś takiego jak ty.
Szczególnie teraz. Wykonujemy ważny ruch w Wietnamie.
Może być punktem zwrotnym w wojnie.
A to oznacza dowodzenie eskadrą albo...
Eskadrą?
Pewnie dostałbyś całe skrzydło.
I poczekaj, aż polecisz nowym Phantomem.
Panthery z Korei się nie umywają.
To ziejąca ogniem bestia.
Przykro mi, Ed.
Nie mogę.
Nie mogę dostać kolejnego telefonu, że cię zestrzelono.
Gdy dzwonił telefon, stawało mi serce.
Podczas misji Apollo 10 też mogłem zginąć.
Ale nie zostałbyś zestrzelony.
Na to się pisałem, Karen.
Nie, Ed. Na to my się pisaliśmy.
Pamiętasz?
O Boże, czy mógłbyś...
Przestań. Robisz bałagan.
W Waszyngtonie odczuwane są polityczne skutki lądowania Sowietów,
a komisja Kongresu bada sprawę
niepowodzeń programu kosmicznego.
Administratora Thomasa Paine’a przepytywał senator Ted Kennedy,
który szybko ustawił się w pozycji głównego rzecznika
kwestionującego prezydenturę Nixona.
Jak pan tłumaczy wycofanie produkcji rakiety Saturn V
rok przed startem Apollo 11?
To była część szerszego...
Prezydent Nixon drastycznie ograniczył fundusze.
Przepraszam. To nieprawda, senatorze.
Prezydent jest głęboko zaangażowany w program.
COCOA BEACH, FLORYDA
Tak.
Hej.
Gdzie położyłeś lampy próżniowe? Telewizor śnieży.
Jezu.
Nie wiem. Może...
Która jest godzina?
Powiedz, że nie jesteś pijany.
Nie, kochanie... tylko zmęczony.
Bardzo nas tu męczą.
Nie cierpię być z dala od ciebie i dzieci.
Jestem pewna, że to tortury.
To moje! Oddawaj!
Hej! Daniel, Jimmy!
Rzucisz coś na podłogę, to podnosisz. Jasne?
Powiedz Danny’emu, że powiedziałem...
Ma słuchać mamy. Powiedz, że to powiedziałem.
Okej.
Do zobaczenia.
Cześć, Trace.
Kocham cię.
OŚRODEK ZAŁOGOWYCH STATKÓW KOSMICZNYCH
Wiem, że jesteś bystra, Margo.
Ale tam bywa ciężko.
Nie bez powodu nazywają to okopami.
Muszę wiedzieć,
że nie ugniesz się pod presją.
Nie. To nie byłoby...
Miałem tu rzetelnych facetów,
Pprawie się posikali w gacie przy ciężkim wejściu w atmosferę.
Cóż...
ja nie noszę gaci.
To prawda.
Dr von Braun ma o tobie dobre mniemanie.
Skąd się znacie?
Znam go prawie całe życie.
Mój ojciec wykładał na uniwersytecie w Huntsville.
Dr von Braun przychodził na kolacje i opowiadał nam historie
o rakietach w kosmosie, podróżach na Księżyc.
Na Marsa.
Nigdy nie byłam poza Huntsville.
A dzięki niemu zaczęłam myśleć, że wszystko jest możliwe.
Z jego powodu zostałam inżynierem.
Przepraszam. Gadam bez sensu?
Nie, to ciekawe.
Opowiedz mi trochę o sobie.
Co robisz dla rozrywki?
Ja...
Uspokój się, Margo. To nie jest test.
Nie tylko astronauci mogą się bawić.
Ale nie jesteś już podlotkiem.
Jeśli dam ci tę pracę, nie uciekniesz, by założyć rodzinę?
Dzieci raczej nie są mi pisane.
Naprawdę? Nie chcesz dzieci?
To znaczy...
To nie tak, że nie chcę, tylko teraz...
W porządku.
Nie każda kobieta nadaje się na matkę.
Widziałaś Aleidę?
Aleida.
Tata jest w domu.
Octavio.
Znowu ją na tym przyłapałam.
Livi prawie poparzyła rękę.
Musisz przemówić jej do rozumu
albo znajdź inne mieszkanie.
Nie, Cata. Zaczekaj.
Gdzie ona jest?
Aleida!
Musisz przestać to robić.
To niebezpieczne, wiesz o tym.
Dlaczego to robisz? Porozmawiaj ze mną.
Nie wiem. Lubię to.
Po angielsku.
Nie chcę.
Aleido...
musisz ze mną porozmawiać.
Pamiętasz, jak kiedyś dużo rozmawialiśmy?
Wiem, że jest ci ciężko. Wiem.
To nowy dom, nowy kraj...
Ale możemy sobie pomóc.
Zostaw mnie w spokoju.
Dzięki Bogu.
Dobrze, że zadzwoniłaś.
Jak ona się czuje?
A jak myślisz?
W porządku. Proszę.
- Okej. - Daj mi to.
Na pewno?
Ja się tym zajmę. Możesz iść.
- Dobrze. - Ja otworzę. Dziękuję, Doris.
Tak.
- Pa, pa. - Pa.
Trace?
Kochanie, tu Karen.
Nawet nie próbuj go tłumaczyć.
Gordo może zostać z tą lafiryndą.
- Okej. - Nie wpuszczę go do domu.
Uspokój się, dobrze?
Słyszałam ją!
Była z nim w pokoju.
Może niektóre z żon znoszą to w imię programu,
ale... pierdolę ten program!
Trace...
chodź tutaj.
Wiesz...
fantazjuję, że jestem żoną innego mężczyzny.
Tak?
Ma na imię Bert.
Jest księgowym, pracuje od 9 do 17, jeździ Buickiem.
Czy Bert ma brata?
Daj spokój, Ed jest wierny.
Uwierz mi, małżeństwo z nim to nie przelewki.
Nie mówię, że mamy takie same problemy,
ale to nie znaczy, że nie mamy problemów.
Wiesz...
Myślę, że zawsze wiedziałam.
Byłam tylko...
Okłamywałam się... czułam, że...
Chryste, on tego już nawet nie ukrywa.
Robię dla niego wszystko, Karen.
Wiem.
Wiem, że nie jest łatwo.
Rozwód.
O tym mówimy.
Do tego się to sprowadza.
Każdej kobiecie jest ciężko.
Ale kobietom takim jak my...
Pamiętasz Harriet i Dona?
Dziennikarze obozowali przed ich domem.
Zdjęcia ich dzieci były w czasopismach.
Trace, musisz o tym pomyśleć.
Rozwiedziona samotna matka z dwójką dzieci.
Jak się utrzymasz? Co powiesz dzieciom?
A twoi rodzice?
Nie zostawiasz tylko Gorda, ale całe swoje życie.
Przepraszam.
Chcę tego, co dla ciebie najlepsze.
Popatrz mi w oczy i powiedz, że go nie kochasz.
Cóż...
cholera.
Margo.
Myślałam, że już wyjechałeś.
Zawiodłem się na tobie.
Dlaczego? Co się stało?
Postawiłaś mnie w złym świetle.
Byłem drugi na Księżycu,
a ty będziesz pierwszą kobietą w Centrum Kontroli Lotów.
Nie musiałeś go przekonywać?
Nie powiedziałem ani słowa.
Gene to mądry człowiek. Zobaczył, jaka jesteś utalentowana.
To twój sukces.
Wcale nie.
Tak.
Ja...
Miałem go przez 20 lat,
teraz chcę, byś ty go miała.
Miałam nadzieję na koniak.
Witamy w okopach,
- Evo von Braun! - Eva von Braun!
Dobra, ludziska. Zaczynajmy odprawę.
Zespół biały przy konsoli za 35 minut.
Nie bierz tego do siebie.
Robią tak każdemu nowemu.
Czuję, że powinniśmy polecieć okrężną drogą, Freddie.
Daj spokój, Gordo.
Nie pamiętasz ostatniego opierdolu?
Wieża Ellington, NASA 963.
Chłopcy, tatuś wrócił.
Cześć.
Hej.
- Tatuś! - Tatuś!
Tak!
Mam coś dla was.
Największy, bo jesteś najstarszy.
Ładnie pachnie. Co gotujesz?
To tylko zapiekanka. Nie dotykaj, jest na grilla.
Na grilla?
Nieźle!
Miło cię widzieć.
- Ciebie też. - Okej.
- To zapiekanka. - Tak.
Moi drodzy.
Cześć. Dobrze, że jesteś.
Nie przegapiłabym tego.
- Chodź tu! - Kocha tych chłopców.
Wiem. Byłoby super dla...
Podjedź tutaj.
Jest super! Szeroki uśmiech.
Buzz, ugryź hamburgera.
WITAJCIE W DOMU NEIL, BUZZ I MIKE!
Właśnie tak! Świetnie.
Mówię tylko, że podobno budujemy tam bazę.
Chcemy być w załodze, Deke.
Napijcie się piwa. Zjedzcie hot doga. Bawcie się.
Jej siostrzenica wróciła z Londynu
i podobno wszystkie dzieci tam nosiły koszulki z sierpem i młotem.
Wyobrażacie to sobie?
Karen, nie wierzę, jak świetnie to zorganizowałaś
przy tym, przez co przechodzicie z Edem.
Robimy co możemy.
Gordo! Przestań!
Jestem cała mokra.
Szkoda, że między mną i Harrym nie ma takiej pasji.
Ed.
Też opracowujesz plan ucieczki?
Tak, coś w tym stylu.
Wiem, że przyszedłeś tu, by uniknąć pytań,
ale to wciąż moje podwórko.
Powiedz mi.
Naprawdę kazali ci przejść przez odprawę?
Mam zaświadczenie.
Jezu.
To było piekielnie dobre lądowanie.
Jeśli można je tak nazwać.
Zachowanie kontroli nie było łatwe.
Nie wątpię.
Mam być szczery?
Nie wierzę, że tego nie przerwałem.
Udało ci się. To była dobra decyzja.
Łatwo mówić patrząc wstecz.
Cokolwiek poszłoby inaczej,
zniosłoby nas bardziej w te skały...
i byłoby po nas,
a ja byłbym znany z największej katastrofy w historii NASA.
To dlaczego to zrobiłeś?
Nie wiem. Podczas lotów testowych...
co jakiś czas
dochodzisz do punktu, gdy mózg mówi: „Katapultuj się”.
Ale inna część mózgu mówi: „Spróbuj”.
Musisz podjąć decyzję...
i masz nadzieję, że jest dobra.
Tutaj jest.
Ed, poznaj kongresmana Charlesa Sandmana.
Jest w komisji badającej tę sprawę i jest twoim fanem.
Zanim wróciłem do Waszyngtonu,
musiałem poznać człowieka, który prawie wylądował.
Oglądałem lot Apollo 10 w telewizji.
Byliście tak blisko. Musiało was to dobić.
To już nie jest tajemnica, co?
Chciałbym, żebyś stanął przed komisją,
by usłyszeć, co masz do powiedzenia.
Z całym szacunkiem, ale narobiłem już dość kłopotów.
Widzisz?
Fakt, że cię ukarano za mówienie prawdy...
Gdyby cię posłuchali wcześniej, nie mielibyśmy tego problemu.
Toczymy wojnę.
Wiesz, o czym mówię, jesteś żołnierzem.
Wszyscy astronauci są wojskowymi, prawda?
Tak, ale...
NASA ich wypożycza.
Są wojskowymi, ale nie mogą nosić munduru.
Widzisz? Hańba.
Właśnie takie biurokratyczne pierdoły osłabiają nas w walce o Księżyc.
Wiem, że nie jesteś szczęśliwy.
Rozmawiałem z prezydentem. On też nie jest.
Chce wprowadzić zmiany w agencji i potrzebuje twojej pomocy.
Jedź ze mną do stolicy i powiedz komisji to, co dziennikarzowi.
Że von Braun jest zbyt ostrożny i kosztowało nas to Księżyc.
Nie wiem.
Nie zawsze zgadzam się z von Braunem, ale go szanuję.
- On zbudował Saturna V. - Tak.
Wernher to wspaniały człowiek. Nie zrozum mnie źle.
Ale ludzie tacy jak on nie widzą fali, póki ich nie zaleje.
Prezydent rozumie, jaka groźba nad nami wisi.
Uważa, że to astronauci powinni dowodzić.
Ludzie, którzy wiedzą, jak to jest stawać do walki.
To wy trzymacie wszystkie karty.
To wy jesteście twarzami programu. Czemu nie macie być też głosem?
Prezydentowi podoba się ten pomysł.
A on pamięta o swoich przyjaciołach.
To może być twoja szansa na powrót.
Co ty na to?
Może jeśli zrobisz, co chcą, wszystko wróci do normy.
Tak.
Wrócę do 15,
wyląduję w Apeninach.
Koniec siedzenia za biurkiem.
Żadnego Wietnamu.
Sam powiedziałeś, że NASA przydałby się porządny kopniak w tyłek.
To prawda.
Ale von Braun...
on mógłby...
Tak.
Dowódco Baldwinie, o ile się nie mylę,
moduły księżycowe misji Apollo 10 i 11
miały prawie taką samą ilość paliwa, zgadza się?
Tak jest.
Trochę poniżej 8 164 kg w fazie lądowania
i 2 268 kg w fazie wznoszenia.
Czy były jakieś inne różnice w statkach?
Coś, co uniemożliwiłoby lądowanie.
Snoopy był...
Chwileczkę. Przepraszam. Snoopy?
Tak. Nazwaliśmy moduł księżycowy Snoopy.
A moduł dowodzenia Charlie Brown.
Okej.
Nasz moduł był cięższy od Eagle’a
i martwiono się, że nie damy rady wejść ponownie w orbitę Księżyca.
Też pan tak uważał?
Wykraczało to poza marginesy bezpieczeństwa NASA.
Był pan pilotem testowym marynarki, tak? W Pax River.
Zgadza się.
I od kiedy unikanie ryzyka wpisuje się w pracę pilota testowego?
Nie wpisuje się.
Chciał pan, by statek Apollo 10 wylądował na Księżycu.
W trakcie fazy planowania chciałem, żeby wylądował.
Został pan przegłosowany przez Wernhera von Brauna.
To była jego decyzja,
by patrzeć na Apollo 10 jako próbę przed lotem Apollo 11.
Ale gdyby nie on,
byłby pan pierwszym człowiekiem, który stanął na Księżycu?
To nie takie proste.
To nie... Słucham?
To prawda, że von Braun podjął decyzję na Ziemi, ale...
ale gdy byliśmy na orbicie...
wiedziałem, że mogę wylądować na powierzchni.
Byliśmy tak blisko.
Snoopy, tu Houston. Jesteś minutę przed czasem.
Poświęć ją na podziwianie widoków.
Przyjąłem, Houston. Mamy najlepsze miejsca.
Wystarczyło, żebym odpalił silnik...
i pozwolił, by działał aż do wylądowania.
Ale to nie był cel pańskiej misji.
Von Braun dał jasno do zrozumienia, że to nie był...
Po starcie to ja dowodzę statkiem.
Tu są głazy w każdym z tych małych...
kraterów. Widzisz?
Na krawędzi.
Głazy są czarne, ale cokolwiek z nich wypływa jest białe.
Białe, ale... widać też coś czarnego wokół nich.
Wygląda, jakby na dole wiał wiatr.
Co za miejsce.
Snoopy, tu Houston.
Nie chcę wam psuć zabawy, ale bliżej już nie podejdziecie.
Czas wracać do domu.
Przyjąłem.
Wracam.
Chciałbym tam sięgnąć i wziąć garść pyłu.
PRZERWIJ FAZĘ
Silnik, wznosimy się.
Przerywam fazę lądowania.
Trzy, dwa, jeden...
Szefie?
Gdybym powiedział, że możemy lądować,
wiem, że Gene by mnie poparł.
Tak jak poparł Neila podczas misji 11.
Trwało to kilka sekund...
ale wiedziałem, że mógłbym polecieć na powierzchnię.
Przerywam fazę lądowania.
Trzy, dwa, jeden...
I prawie to zrobiłem.
Ale się wycofałem.
To była moja decyzja...
nikogo innego.
Chwileczkę.
Powiedział pan...
Proszę zaczekać.
Powiedział pan... O tutaj!
„Przestaliśmy podejmować ryzyko w NASA. I dlatego straciliśmy Księżyc”.
A teraz co pan mówi?
„Mogłem wylądować, ale tego nie zrobiłem”?
Myślę o tym codziennie.
Czy to była właściwa decyzja.
Dziesięć lat temu, gdy byłem pilotem testowym,
może powiedziałbym: „Chrzanić to”.
I bym wylądował.
Ale tam nie byłem pilotem, który chciał pobić rekord.
Byłem dowódcą misji Apollo 10.
Więc jeśli komisja szuka winnego...
proszę nie obwiniać von Brauna, Neila ani nikogo innego.
Tylko mnie.
To ja straciłem Księżyc.
Jasne.
Dziękuję. To wszystko na dzisiaj.
Dziękuję wszystkim.
Nowa rakieta może przetransportować ponad 450 000 kg na orbitę ziemską.
Prawie cztery razy tyle co Saturn V.
To możliwe...
Nie zamierzałeś mi powiedzieć?
- Co mam powiedzieć? - To nie była tylko twoja decyzja.
Ja też tam byłem.
Pomyślałeś, żeby zapytać mnie o zdanie?
Przekraczanie granic. O to w tym wszystkim chodzi.
Czy o tym zapomniałeś?
Teraz ty i ja powinniśmy siedzieć na konferencjach prasowych.
A zamiast tego wspieram Pete’a Conrada z 12.
Nie obwiniaj mnie za swoje złe decyzje.
Bo sam robisz dość szkód.
Jak myślisz, jak to wygląda, gdy przychodzisz spóźniony na symulację,
śmierdząc wódą i cipką?
Tak, że amerykańskie marzenie ma się dobrze.
Wszystko jest dla ciebie żartem.
Ja przynajmniej biorę to na klatę.
I co to ma niby znaczyć?
Odszedłem.
Wracam do marynarki.
Mówisz poważnie?
Dlaczego pijesz piwo?
Hej, Pam.
Daj nam tu whiskey.
Jasne.
NASA będzie parła naprzód. Realizowała ambitniejsze projekty.
Loty na Marsa, Jowisza
i może dalej w nasz układ słoneczny.
To bardzo imponująca prezentacja.
Ale gdy my tu siedzimy,
Sowieci realizują swoje plany
budowy bazy wojskowej na Księżycu.
Nie możemy im na to pozwolić!
To nie czas na idealistyczne pomysły
o Marsie i układzie słonecznym...
Z całym szacunkiem, to idealny czas.
Nie możemy pozwolić, by strach odciągnął nas od celu.
To, czego szukamy, jest kluczowe dla naszej przyszłości.
Poszerzamy ludzkie horyzonty.
Wykorzystujemy dane nam przez Boga ręce i umysł do granic możliwości.
A na tym zyskają wszyscy.
Dobry jest.
Jak na kogoś, kto twierdzi, że nie kieruje nim strach,
pańskie przywództwo charakteryzuje się ostrożnością po pożarze Apollo 1.
Oczywiście, byliśmy ostrożniejsi.
Zginęli ludzie.
Testujemy, testujemy ponownie i przygotowujemy się.
Bo w przeciwieństwie do Sowietów,
obchodzi nas życie naszych astronautów.
Musi pan zrozumieć, kongresmenie, że to nie koniec wyścigu.
To jego pierwszy etap.
Musimy patrzeć w przyszłość.
Jak to trafnie podsumował pan Armstrong:
„Podnosimy się i wracamy do pracy”.
Cóż, jeśli pan...
Podejdź.
Przepraszam. Jeszcze jedno, dyrektorze.
Jest pan znany wszystkim Amerykanom.
Mógłbym uznać, że pochodzi pan z Alabamy.
Niestety zdradza mnie mój akcent.
Większość ludzi wie, że w trakcie II wojny światowej...
zbudował pan niemiecki pocisk V-2...
który zabił tysiące niewinnych Londyńczyków.
Ja oczywiście...
bardzo żałuję, że moje pociski rakietowe,
które stworzyłem z poczucia idealizmu, tak jak Saturna V,
stały się śmiercionośną bronią.
Dlaczego nie przestał pan ich produkować?
Jeśli mogę, panie przewodniczący,
nie rozumiem, jakie to ma znaczenie.
Jest...
Nie byłem żołnierzem, a tylko inżynierem.
To ciekawe.
Bo większość ludzi nie wie,
gdyż do niedawna
było to utajnione w ramach Operacji Paperclip,
że był pan też członkiem
elitarnej nazistowskiej organizacji o nazwie SS.
W tej sprawie nie miałem wyboru.
Nie każdego zapraszano na sesję zdjęciową z Führerem.
Doktorze von Braun, kilka minut temu
powiedział pan:
„Obchodzi nas życie naszych astronautów”.
Tak.
A co z życiem robotników z obozu koncentracyjnego Dora-Mittelbau,
którzy budowali pańskie rakiety?
Obchodzi pana ich życie?
Nie widziałem żadnego obozu ani nic...
Kilka razy odwiedził pan fabrykę Mittelwerk.
Tak, odwiedziłem fabrykę.
Nie zastanawiał się pan, skąd są wszyscy robotnicy?
Nie wiedziałem. Tym się zajmował ktoś inny.
Musi pan zrozumieć, że nie miałem żadnej władzy...
Przepraszam, twierdzi pan, że nie miał pan władzy we własnej fabryce?
Tak. Miałem jej tylko tyle, że byłem szefem...
Nigdy tam nie pracowałem. Tylko odwiedzałem.
Obóz był niespełna kilometr
od fabryki produkującej pociski.
Jak mógł pan nie wiedzieć?
Ponad 20 000 kobiet i mężczyzn zmarło, produkując pańskie V-2.
Dziesięć razy więcej niż gdy pocisk był używany jako broń.
Zapracowywali się na śmierć,
głodzono ich, wieszano, rozstrzeliwano.
To zdjęcie?
Zrobili je amerykańscy żołnierze,
gdy przyjechali do obozu Dora.
To obóz, który zapewniał panu pracowników, dyrektorze von Braun.
Ja...
Zapłacili za pańskie eksperymenty naukowe własnym życiem.
Wiedział pan, co się dzieje, prawda?
I nic pan nie zrobił.
Ja...
Nie miałem żadnej władzy.
Byłem ograniczony.
Pan...
musi zrozumieć...
Zbierzcie się, a zaśpiewam wam O Wernherze von Braunie
Człowieku, którego lojalność Określa doraźna korzyść
Nazwij go nazistą, nie wzdrygnie się
„Nazista, srazista” mówi Wernher von Braun
Niektórzy nie przebierają w słowach Dla tego człowieka
Inni sądzą, że powinniśmy Okazać mu wdzięczność
Jak wdowy i kaleki w Londynie
Którzy zawdzięczają wysokie zasiłki Wernherowi von Braunowi
Możesz zostać bohaterem
Gdy nauczysz się liczyć do zera
„Umiem odliczać po niemiecku i angielsku
I uczę się chińskiego!”
Mówi Wernher von Braun
Margo.
Sowieci wystrzelili kolejną rakietę N1...
tuż przed startem Apollo 12.
Wyobraź sobie, że będą na Księżycu w tym samym czasie.
Margo.
Wiedziałeś?
To była pułapka.
Nixon i jego sługusy zastawili na mnie pułapkę.
Ale...
Czy to prawda?
Jak możesz o to pytać?
Usiądź, Margo.
Musiałem kontynuować pracę.
Ty ze wszystkich ludzi powinnaś rozumieć...
Pracę?
Co mam powiedzieć?
„Nie wiem.
Może mogłem zrobić więcej”.
Ale wtedy prawdopodobnie bym nie żył.
I wszystko, co budowałem całe życie,
nigdy by się nie wydarzyło.
Nie wiesz, co się mogło zdarzyć.
Coś jest albo tego nie ma.
Pamiętasz?
Gdy kończyła się wojna,
zebraliśmy wszystko...
schematy, obliczenia, projekty...
i zakopaliśmy je we wzgórzach nad Peenemünde,
by Sowieci ich nie znaleźli.
Dzieło mojego życia przekazałem Amerykanom.
Dałem im wszystko.
A teraz jestem już stary i nie jestem już niezastąpiony.
Można mnie rzucić wilkom na pożarcie.
Wiedziałeś?
Postęp nie następuje za darmo.
Zawsze trzeba zapłacić cenę.
Aleido?
Aleido!
Nic ci nie jest?
Co z tobą? Coś ty sobie myślała?
Mogłam go ugasić... nic się nie stało.
Właśnie, że się stało!
Dlaczego wciąż wzniecasz pożary?
Aleido...
Powiedz mi.
Chcę...
Chcę być w ogniu.
Ale...
Dlaczego chcesz być w ogniu?
Nie wiem.
Już dobrze...
Chcę ci coś pokazać.
Twoja mama...
śniła o tym, jak może wyglądać twoja przyszłość.
Dlatego tu przyjechaliśmy.
Tęsknię za nią.
Wiem.
Ja też, mija.
Może kiedyś, Aleido, zbudujesz ogień w jednej z nich.
START APOLLO 12 19 WRZEŚNIA 1969
Dr Kissinger poinformował mnie,
że dzięki ostatnim operacjom wojskowym, możemy być w stanie
osiągnąć pokój z Wietnamczykami.
Poinstruowałem go, by rozpoczął negocjacje z Lê Ðuc Tho,
byśmy mogli skoncentrować się
na nowych wyzwaniach.
W ten pamiętny dzień, gdy misja Apollo 12 będzie szukać miejsca
na pierwszą amerykańską bazę na Księżycu,
jestem pewien, że zrobimy, co trzeba.
Zniesiemy każdy ciężar, by zapewnić sobie miejsce na niebie
i przenieść walkę o wolność na nowe obszary.
Start odbędzie się zgodnie z planem 32 minuty po pełnej godzinie.
Kierownik sprawdza statusy systemów.
Okej, zaczynamy.
Podajcie status.
- Booster? - Gotowy.
- Retro. - Gotowy.
- FIDO. - Gotowy.
- GUIDO. - Gotowy.
- EECOM. - Gotowy.
- GNC. - Gotowy.
Kontrola startu, tu Houston. Jesteśmy gotowi do startu Apollo 12.
Gotowi do startu.
Dziesięć, dziewięć, osiem, sekwencja zapłonu rozpoczęta,
pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Wszystkie silniki działają.
Wystartowali!
Trzydzieści dwie minuty po pełnej godzinie.
Wieża czysta!
Mamy manewr przechylenia.
Przyjąłem! Rozpocząłem przechylenie, a to maleństwo ma przyśpieszenie.
Przyjąłem, Pete. Czterdzieści sekund.
Stopień pierwszy, Bravo.
Ciśnienie w zbiornikach w normie.
Wysokość 2,5 kilometra.
FIDO, jak to wygląda?
Dobrze. W sam raz.
Dobrze.
- Proszę. - Dzięki, Karen.
Jak się trzymasz?
Dobrze. Jak wszyscy w Centrum?
Cała sprawa z von Braunem nam zaszkodziła.
A teraz Nixon każe wszystkim pomagać przy bazie wojskowej na Księżycu.
Mroczne dni.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Coś ci przyniosłem.
Nie wiedziałem, co z tym zrobić.
Prawie to wyrzuciłem, gdy Leonow wylądował, ale nie potrafiłem.
„Tutaj ludzie z planety Ziemia pierwszy raz postawili stopę na Księżycu.
Przybyliśmy w pokoju w imieniu całej ludzkości”.
LIPIEC 1969
Prezydenci przychodzą i odchodzą, ale to my podtrzymujemy nadzieję.
To, co zrobiłeś w stolicy, wymagało odwagi.
Potrzebuję ludzi takich jak ty.
Nie wrócę, by siedzieć za biurkiem.
Nie.
Co to znaczy?
Że wracasz do Apollo 15.
Czekaj... Czy ty...
Ed, może choć raz weź się, kurwa, zamknij.
Wracasz na Księżyc.
Tak jest.
Dziękuję.
Przepraszam. Kochanie, Deke,
powinniście to zobaczyć.
I nawet teraz, gdy Apollo 12 leci w stronę Księżyca,
Sowieci jeszcze raz podnieśli stawkę w wyścigu.
Mamy obraz.
NA ŻYWO Z KSIĘŻYCA
Kosmonauta schodzi po drabinie.
I jest.
Kosmonauta jest na powierzchni Księżyca.
To kobieta.
Panie i panowie, mamy potwierdzenie, że to kobieta.
Nazywa się Anastazja Belikowa,
jest byłą pilotką Wojskowych Sił Powietrznych.
To historyczna chwila dla wszystkich kobiet na całym świecie.
Trzydziestodwuletnia sowiecka kosmonautka
jest pierwszą kobietą, która postawiła stopę na Księżycu.
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska