Jeśli ja mogę udawać radość, to oni też.
Sześćdziesiąt lat socjalizmu każdemu starłoby uśmiech z twarzy, towarzyszko.
Siergiej Orestowicz Nikulow.
- Siergiej Orestowicz Nikulow. - Margo Madison.
- Siergiej Orestowicz Nikulow. - Thomas Paine.
- Siergiej Orestowicz Nikulow. - Ellen Wilson.
- Thomas Paine. - Miło mi.
Przepraszam, nie mówię płynnie.
Okej. Cześć.
- Witajcie. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Danielle Poole, dowódczyni Apollo. Witamy w Houston.
Stepan Petrowicz Aleksiejew, dowódca Sojuza.
Ekscytujący dzień, prawda?
To będzie ważna misja dla naszych krajów i całego świata.
O około 7.00
statek będzie na pozycji,
a jego moduł dokujący zostanie połączony z modułem dowodzenia Apollo.
Sojuz wykona obrót o 60 stopni, a potem utrzyma pozycję,
aż Apollo wykona manewr wokół V-BAR aż do podłączenia.
Delikatne uchwycenie zakończy procedurę dokowania.
Jakieś pytania?
Kolejnym etapem dokowania będzie wyrównanie ciśnienia w komorze.
Astronauta Jeden wejdzie do modułu dokującego ze statku Apollo
i zamknie właz.
Astronauta Dwa zostanie przy konsoli w module dowodzenia.
Astronauta Trzy z Sojuza otworzy właz do modułu dokującego,
a Astronauta Cztery zostanie przy konsoli...
Kosmonauci nie powinni być nazywani „Astronauta Trzy” i „Astronauta Cztery”,
jakby byli kimś drugorzędnym.
Sugerujemy „Kosmonauta Jeden” i „Kosmonauta Dwa”.
Jasne.
Przepraszam.
Terminologia jest tylko dla ułatwienia,
ale zmienię to.
Sugerujemy też zmianę nazwy misji na „Sojuz-Apollo”.
Dla wygody.
Przepraszam.
Przejdźmy do komunikacji pomiędzy statkami.
Nasi astronauci i wasi kosmonauci będą musieli ze sobą rozmawiać.
Zgadzam się. Jaki macie protokół szyfrowania RF?
Pokażę ci mój, jeśli pokażesz mi swój.
Wy pierwsi.
Okej.
Może porozmawiajmy o czymś bardzo podstawowym.
O samym dokowaniu.
Wydaje się, że najbardziej logiczne będzie,
jeśli dostarczycie nam system dokowania Sojuza,
który możemy zainstalować w naszym module.
Apollo będzie elementem aktywnym,
a Sojuz pasywnym i...
Sojuz będzie elementem aktywnym,
a Apollo pasywnym.
Będzie to od nas wymagało całkowitej zmiany projektu.
Tak.
Jezu, co to było?
Przełóż wszystko.
Mówi Paine.
Tak, senatorze, przepraszam.
Cztery godziny bliżej śmierci cieplnej Wszechświata.
Za cholerę nie wiem, co osiągnęliśmy.
To jest postęp w stylu Sowietów.
Oni nam nic nie pokażą, my im też nie.
Jeśli nie potrafimy się dzielić najprostszymi informacjami,
to jak mamy do czegoś dojść?
Nie mamy.
Co?
Nic nie ucieszyłoby Pentagonu bardziej.
Przeciągać to, aż Sowieci zabiorą zabawki i polecą do domu
albo prezydent zapomni, że się zgodził
na ten szalony pomysł.
- O mój Boże. - Świetnie.
Po prostu super.
Margo, wierzę, że ty możesz sprawić, by coś się nie wydarzyło.
NAJLEPSZE PLANY
Przygotuj się.
Ognia.
Ostrożnie, Fredzie Astaire.
Dziwnie się porusza w tych skafandrach.
Zasięg jest dobry.
Charles, sprawdź cel.
Pudło.
Serio? Nie.
Pudło?
- Znaczy, że chybił. - W osłonę też nie trafił.
Bez jaj!
- Jakiś pomysł, gdzie poleciał? - Nic nie widzę.
Może być na orbicie.
Nikt tu wcześniej nie strzelał.
Z tego, co wiemy, kula może okrążać Księżyc
i niedługo tu wróci.
Kto to wie?
Ale, Vance,
dla bezpieczeństwa,
nie stałabym w tym samym miejscu.
- Cholera. - Na mnie nie patrz.
Nabrała cię.
Daj spokój, Vance. Trzymaj się strzelania.
Jamestown, LSAM 2 wystartował.
Jak wam się podoba przejażdżka?
Spoko. Prawie czuję wiatr we włosach.
Prawie czuję ciepło silnika na twarzy.
Ten cień w Shackleton
będzie symulował noc podczas naszej próby.
Podczas właściwej misji chcemy podlecieć szybko i nisko,
by Rosjanie nie mieli czasu na reakcję.
Przyjęłam.
Jak blisko powierzchni możemy podlecieć?
Myślę, że około pięć metrów.
Pięć metrów?
Cała ja.
Dużo ćwiczyłam w tej bestii.
Nie polecam lecieć niżej niż 20.
Nie chcę lecieć niżej niż 20.
Dobra, jesteśmy ustawieni na ostatni przelot. Gotowi?
Gotowi.
Pilotujesz. Tylko nie świruj.
Przyjąłem.
Rety.
Spokojnie. Nikt cię nie goni.
Po prostu leć prosto.
Cały czas na godzinę dwunastą.
Kilka razy przelecimy nisko
i spróbujemy wylądować, dobra?
Uważaj na prędkość obrotu. Przesadzasz.
- Trzymajcie się. - Jezus, Bernitz.
Dam radę.
Dam radę. Cholera.
Przejęłam statek.
- Szlag. - Co to było?
Znowu prowadzisz po pijaku?
Bardzo zabawne.
Podstępna bestia.
Dobra. Tracy, tym razem już ty pilotuj.
Charles, musimy ci znaleźć czas, żebyś poćwiczył.
- Przyjęłam. - Przyjąłem.
Okej.
Znacie powiedzenie: „wszystko się wali”.
No to wszystko się na nas zwaliło.
Musimy opracować nowy system modułu dokującego,
który nie opiera się na żadnym istniejącym.
Wciąż ci mówię – nie podnoś ręki.
To nie liceum. Jakie masz pytanie?
Mamy zaprojektować system dokujący od zera?
Tak nam kazano.
Szefostwo go chce i to szybko.
Bez żadnych danych dotyczących interfejsu Sojuza?
Pierwsze propozycje chcę mieć na konsoli rano.
- Jak mamy... - Słyszałem za pierwszym razem.
To dlaczego nie odpowiedziałeś?
To problem ekipy projektującej,
w której nie jesteś.
Jeśli będą mieć pytanie, to je zadadzą.
Jesteś w Operacjach, bo to potrafisz.
Nie wychylaj się, Aleido. Proszę.
Tom.
- Nic nie mów. - Pozbądź się tego.
- Nie. - Nikt nie chce tego robić.
- Prezydent chce. - Pewnie o tym nie pamięta.
Możesz się tego pozbyć w pięć minut.
Pewnie masz rację, ale się nie pozbędę.
Chcę to zrobić.
Dlaczego?
Uścisk dłoni w kosmosie jest moim lśniącym miastem na wzgórzu.
Twoim czym?
Miastem na wzgórzu. No wiesz, John Winthrop.
„Będziemy lśniącym miastem na wzgórzu, na które zwrócą się oczy świata”.
Ale tym razem oczy świata spojrzą w górę na nasze lśniące miasto na niebie.
Czwórka astronautów i dwie kapsuły nie tworzą miasta.
Nie rozumiesz, w czym rzecz. To dla historii.
Kiedyś ludzie opiszą historię tych czasów
i napiszą, że w najgorszym momencie zimnej wojny,
gdy walka o kosmos była zażarta,
Ameryka i Związek Radziecki odłożyły na bok różnice,
i sprzymierzyły się w symbolicznym geście, który zainspirował świat,
i pomógł położyć fundamenty pod pojednanie
oraz pokojowe współistnienie dwóch potęg.
Naprawdę w to wierzysz?
Wszystko jest możliwe, ale Ameryka musi dawać przykład.
Sam prezydent tak powiedział. „Miasto na wzgórzu”.
Nie zbudowaliśmy tego miasta, ale musimy sprawić, by lśniło.
To musimy być pierwsi.
Nic z tego.
Zmuś ich do kompromisu albo znajdź rozwiązanie.
- Jakie? - Nie wiem. To twoja praca.
Szlag.
Protestujący w całym kraju
potępiają start, bo jest niebezpieczny
ze względu na specyfikę ładunku,
który zawiera bardzo potrzebną dostawę paliwa jądrowego
dla bazy Jamestown.
A teraz przeniesiemy się do Guamu na odliczanie.
Spójrz. Mnóstwo ochrony.
Mają całą grupę uderzeniową.
Nie wygląda to bezpiecznie.
A jeśli wybuchnie w atmosferze?
...faza trzecia ekspansji kolonii Jamestown.
Dlatego start odbywa się pośrodku niczego, Karen.
To ryzykowne. Rozumiesz?
To nie jest tylko ładunek wybuchowy. Tam jest pluton.
...dwa, jeden.
Zapłon.
Widzisz?
Żadnej radioaktywnej eksplozji. Po prostu kolejny dzień w biurze.
Hurra.
Wygląda na to, że amerykańska rakieta
wyszła ze strefy zasięgu pocisków,
dzięki czemu wielu odetchnęło.
Hej, tato?
O czym pisałeś swój esej, gdy się dostałeś?
O Boże. To było dawno temu.
Pewnie o tym, dlaczego chciałem iść do Annapolis.
Dzięki, tato.
Po prostu powiedz im, kim jesteś.
Spodobasz im się.
...kryzys w Panamie wciąż się rozwija.
Gdy rakieta z dostawami...
Okej. Kim jestem?
...część amerykańskiego programu kosmicznego.
Kanał Panamski jest jedyną trasą, którą rakieta może dotrzeć do Guamu...
KIM JESTEM?
...bo jest za duża, by transportować ją lądem.
Ale po odważnej misji ratunkowej amerykańskich żołnierzy,
w wyniku której zmarło dwóch panamskich strażników...
Dlaczego mnie adoptowaliście?
Daj spokój, Kel.
Przecież wiesz. Mówiliśmy ci tysiąc razy.
Weszliśmy do ośrodka adopcyjnego i...
zobaczyliśmy cię, gdy siedziałaś przy oknie
i pomagałaś dziecku ułożyć puzzle.
Byłaś taka miła i cierpliwa.
Od razu wiedzieliśmy.
- To była miłość od pierwszego wejrzenia. - Tak.
Nie, to znaczy,
czemu adopcja, a nie własne dziecko?
Cóż, Kelly...
to było trudne.
Miałam pewne problemy zdrowotne i nie sądziłam, że bym mogła.
A potem zobaczyliśmy reportaż w telewizji.
Nazwali to operacją „Babylift”.
Zadzwoniłeś do mnie z Shamrock, gdy był w telewizji.
Tak, pamiętam.
Oglądaliśmy razem przez telefon.
Z hotelu Shamrock?
Jest dziesięć minut drogi stąd.
Tak, przez jakiś czas tam mieszkałem.
Tylko chwilowo.
Byliście w separacji?
Mieliśmy problemy.
Po śmierci Shane’a.
Tak.
Wciąż bardzo się kochaliśmy.
Ale gdy patrzyliśmy na siebie, widzieliśmy jego.
A potem zobaczyliśmy ten reportaż.
Te wszystkie dzieci z Wietnamu,
które przywożono z nadzieją zapewnienia im lepszego życia.
Całą drogę autem o tym rozmawialiśmy.
Byliśmy podekscytowani.
Od wielu tygodni tyle ze sobą nie rozmawialiśmy.
Tak.
Czyli byłam waszym...
plastrem.
Co? Nie.
Nie byłaś plastrem, Kelly.
Kochanie, byłaś naszym przeszczepem serca.
Tak.
W porządku, mamo.
KIM JESTEM?
Nie wiedziałam, że mamy przywieźć prezenty.
Ja też nie.
Dziękujemy. To miłe.
Chciałabym wiedzieć o was coś więcej.
Co was zainteresowało w programie kosmicznym?
- Dobrze. To może ja zacznę. - Tak.
Okej.
Zawsze uwielbiałam latać. Odkąd byłam małą dziewczynką.
Ojciec mnie nauczył. Był pilotem w Memphis, w Tennessee.
Będąc tam wysoko, w chmurach,
czuję się, jakbym była blisko niego.
A potem NASA uruchomiła program dla astronautek
i od razu skorzystałam z okazji.
Byłem w Sowieckich Siłach Powietrznych.
Przełożony wyznaczył mnie do szkolenia kosmonautów.
Dołączyłem.
- Jedzenie. - Dzięki Bogu.
To jest...
barszcz i pierogi z najlepszej rosyjskiej restauracji w mieście.
Z jedynej rosyjskiej restauracji w mieście.
Jakiś problem? Coś jest nie tak z jedzeniem?
Chcielibyśmy zjeść...
hamburgery.
Hamburgery?
Proszę. Miło cię widzieć, Dani.
Przynieść wam coś do picia?
Wódkę?
Macie Jacka Daniel’sa?
Tak, myślę, że coś znajdziemy.
Za Apollo-Sojuza.
Nie.
Za Sojuza-Apolla?
Nie, toasty wznosi się w odpowiedniej kolejności.
Najpierw za poległych towarzyszy.
Za Władimira Komarowa,
Wiktora Pacajewa, Gieorgija Dobrowolskiego i Władisława Wołkowa.
Sojuz 1, Sojuz 11?
W porządku.
Za Gusa, Eda i Rogera.
Apollo 1.
Za Patty, Harry’ego... Deke’a.
Gdybyście zmieszali azot z tlenem jak Sowieci,
może załoga Apollo 1 wciąż by żyła.
A może gdyby kosmonauci z Sojuza 11
nosili skafandry podczas wejścia do atmosfery, jak Amerykanie,
też wciąż by żyli.
A może po prostu powiedzmy:
różne rzeczy się dzieją.
Mam nadzieję, że nic się nie stanie, gdy będziemy 200 km nad planetą.
Za co jest kolejny toast?
Drugi toast jest za kobiety.
Jestem tu jedyną.
Chodzi o liczbę mnogą. Za wszystkie kobiety na świecie.
Za panie. Mogę za to wypić.
Uwielbiam z tobą być. Naprawdę, ale...
Nie wiem, co ma się teraz wydarzyć.
Nie odrzucę znowu dla ciebie całego mojego życia.
Nie proszę cię o to.
Tylko...
Sama nie wiem. Chcę byśmy dalej dowiadywały się, co to jest.
To jest romans.
Tym to jest.
Nie musi być tylko tym.
Mówię poważnie.
Naprawdę, to...
Tylko że jest ciężko...
Ciężko jest ci zaufać.
Po tym wszystkim, co się stało...
- Byłam wtedy w innym miejscu. - Wciąż jesteś w NASA.
Co? Nagle zaczęli akceptować
inne style życia pod rządami Reagana?
Kto mówi, że muszę tam zostać?
- Dostałaś awans. - Mam to gdzieś.
Naprawdę.
Wiem, czego chcę.
I nie jest to awans, ani NASA,
i nie jest to nic innego na świecie, tylko ty.
I mam gdzieś, kto o tym wie.
Ellen. To nie jest miejsce.
Nie obchodzi mnie to już.
Kocham cię.
Nie potrafiłam tego powiedzieć dziesięć lat temu i cię straciłam,
ale mówię to teraz, i jestem gotowa zrobić wszystko, by cię zatrzymać.
Jesteś osobą publiczną.
Nie chcę, by Elise się dowiedziała,
bo ktoś widział, jak trzymamy się za ręce w parku.
To uczciwe.
Powiesz Elise?
A ty Larry’emu?
Tak.
Tak, powiem.
Muszę powiedzieć mężowi, że zostawiam go dla kobiety.
Życie jest dziwne.
Tak, jest.
Dane AR wyglądają dobrze.
Przyjąłem. Przenoszę AR do GNC.
- Widzę. - Okej. Włączam HUD.
Przyjąłem.
Prędkość 0,98 macha. Poddźwiękowa. Dwie minuty do lądowania.
Przyjąłem. Przechodzę na sterowanie ręczne.
Wygląda dobrze. Zobaczmy, jak lata.
Przekraczamy 14 000. Prędkość 390 węzłów.
Pathfinder, Kennedy.
Mamy raport o ciężkich chmurach na wysokości 9000.
Dobrze, panie Piscotty,
sprawdź, czy zasilanie kontrolera lotu jest włączone, a sterowanie na jeden.
Sprawdzone.
Pas 33 w KSC powinien być widoczny przez okno.
Zaraportuję, gdy zobaczę.
Jesteśmy teraz w chmurach. Nic nie widać. Opieramy się na przyrządach.
IMU-2 pokazuje, że jesteśmy dwa kilometry na prawo od pasa do lądowania.
Inne nie pokazują błędu. Pewnie się popsuł.
Komputery trzy i cztery nie synchronizują się.
Jeden i dwa wciąż działają.
Panie Piscotty, jesteś mną.
Co robisz dalej?
Odłączam komputery trzy i cztery.
I jak to teraz wygląda?
Jesteśmy na linii środkowej, schodzimy. 2500 metrów, 307 węzłów.
Jesteśmy na samym środku, kapitanie.
Na pewno?
Bo mam wrażenie, że nakarmimy aligatory.
Więc...
Powiedz, czemu to zrobiłem.
Chodzi o urządzenia nawigacyjne.
Który IMU jest komputerem zapasowym, który nas prowadzi?
Trzy i cztery są wyłączone. Czyli jeden albo dwa.
IMU-2, pokazał, że jesteśmy za bardzo w prawo.
Zmieniłeś kurs w prawo, by skompensować błąd.
I...
jesteśmy na pieprzonym środku.
Halo?
Proszę wejść.
Pracujesz do późna?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Piszę raporty dla Moskwy.
Biurokraci kochają raporty.
Nie wiem, co z nimi robią, ale lubią je dostawać.
Brzmi znajomo.
Żwawsza muzyka mogłaby pomóc.
Czekam, aż zagrają coś innego, ale...
Jest więcej niż jedna stacja radiowa w Houston.
Top 40, muzyka country, jazz.
To nie byłoby mądre,
bym w pracy słuchał niezatwierdzonej politycznie muzyki.
Racja.
Musimy znaleźć jakieś obejście problemu z mechanizmem dokowania.
To nie podlega negocjacjom i nie można tego obejść.
Siergieju, ta cała misja opiera się na tym,
by nasze statki były w stanie jakoś się ze sobą połączyć.
Niektórzy uważają, że Sojuz-Apollo
to podstęp, by zdobyć sowieckie specyfikacje,
żeby Amerykanie zdobyli przewagę wojskową w kosmosie.
Zapewniam, że nie utrzymacie jej długo.
Jeśli tak uważasz,
to pakuj się i wracaj do Moskwy.
O 11.59 W 11:59
Dobranoc.
KLUB 11:59
To było zdecydowanie żwawe.
Uznam to za komplement.
Bo nim był.
Nie byłam pewna, czy uda ci się uciec niani.
Wiedzą, że bym nie uciekł.
Mam długą smycz i wiem, że nie gryzie się ręki, która ją trzyma.
To twoje sekretne miejsce?
Czemu tak uważasz?
To niemądre spotykać się w miejscu, gdzie ktoś może nas rozpoznać.
Nie widzę twoich współpracowników.
To...
jest moje sekretne miejsce.
Ale nie z powodu muzyki?
Nie, nie z powodu muzyki.
Nie dzielę się tą częścią życia z ludźmi.
To moja prywatna sprawa.
Coś, co robię dla siebie.
Za nasze wspólne sekrety.
Co ta nazwa znaczy?
Odnosi się do Zegara zagłady. No wiesz, 23.59?
Północ to katastrofa jądrowa.
Wisielczy humor.
Nie takie to dalekie od prawdy.
Minuta do północy.
Tak uważasz?
Prowadzimy ćwiczenia obrony cywilnej w dużych miastach.
Skończyły się w latach 70., a teraz wróciły.
Nam wydaje się to bardzo realne.
Bardzo realne.
Pamiętam te ćwiczenia z czasów, gdy byłem dzieckiem.
Nauczyciel kazał nam ustawić meble pod oknem,
by chronić się przed eksplozją.
A potem pokazali nam film,
w którym mówiono, że podczas ataku należy się schować pod biurko.
To mamy je przestawiać czy pod nie wchodzić?
W nocy leżałam w łóżku i... myślałam o tym.
To co robimy z naszym problemem z dokowaniem?
Co?
Dajcie mi nóż.
Okej.
Sojuz.
Apollo.
Houston, zadokowaliśmy.
- Sto lat - To było wczoraj, mamo.
- Sto lat - Mamo, przestań.
Próbowałam zadzwonić Ale telefon był zarezerwowany
Dzięki.
Co robiliście?
Tata upiekł tort.
Upiekł tort czy kupił tort?
- Tak. - Tak, co?
Najpierw upiekł, a potem kupiliśmy,
bo piekarnik nie działał dobrze.
- Piekarnik się zepsuł? - Tak powiedział tata.
Chcę zobaczyć zdjęcie tego tortu.
Zniszczyliśmy dowody.
No jasne.
O Boże. Ostatnim razem, gdy ojciec próbował upiec ci tort,
miałeś sześć lat.
- Pamiętasz? - Tak, trauma pozostała.
Pamiętasz, jak mi kupiłaś grę planszową Bonanza
na ósme urodziny?
Nikt nie rozumiał zasad, więc tata zaczął je wymyślać.
Był komiczny.
Twój ojciec potrafił mnie rozśmieszać.
Czasem na mnie tylko spojrzał, a ja zaczynałam się śmiać.
To były dobre czasy.
- Tęsknię za nimi. - Tak, ja też.
- Tak? - Pewnie.
Tak. To znaczy... Jeśli mogłabym się cofnąć...
Skończyłaś, Stevens?
O cholera. Kończy mi się czas, kochanie.
- Pa. - Mam około 30 sekund...
Ty mały gnoju.
KIM JESTEM? AUTORSTWA KELLY BALDWIN
OCZYWISTE ODPOWIEDZI TO AMERYKANKA WIETNAMSKIEGO POCHODZENIA.
PRZEWODNICZĄCA KLASY W LICEUM W HOUSTON.
W SIEROCIŃCU
CENTRUM ADOPCYJNE W HOUSTON ULICA WATSON 1402
Jakieś życzenia?
Lubię tragiczne piosenki samochodowe.
Nie wiem, o czym mówisz.
Lubisz psa?
Psy?
Oczywiście. Kto nie lubi?
Nie psy.
Psa. Łajkę.
Łajka.
Pierwsze żywe stworzenie w kosmosie.
Tego nie da się przebić.
Za Łajkę.
Trzymałem ją na rękach.
Przez minutę czy dwie.
Przy starcie?
Jako kandydat na kosmonautę. To część szkolenia.
W zasadzie wciąż byłem chłopcem.
Jak było?
Jaka ona była?
Tej wielkości.
Miała jasne oczy i zakręcony ogon.
Na zdjęciach wyglądała słodko.
Dali jej klasę „preferowana”.
Energiczna, ale zrównoważona, dostosowuje się do nowych sytuacji.
Brzmi jak my.
Astronauci. Znaczy, kosmonauci.
Dane z lotu psa stanowiły podstawę dla procesu wyboru ludzi.
Widzisz? To sprawia, że to wszystko jest warte zachodu.
Jej... poświęcenie.
Chodzi ci o jej śmierć.
Gdy wysłaliśmy ją na orbitę bez szans na powrót.
Tak. Jej śmierć.
Siedem dni na orbicie.
Pierwsza zobaczyła Ziemię z kosmosu.
Księżyc. Gwiazdy.
A potem spokojnie poszła spać.
Chciałabym mieć tyle szczęścia.
To wszystko kłamstwa.
Rakieta nie odłączyła się jak planowano.
Regulacja temperatury nawaliła.
Kapsuła się przegrzała.
Cierpiała i umarła kilka godzin później zaledwie po... trzech orbitach.
Nikt o tym nie wie.
Teraz ty wiesz.
Ale wciąż była pierwsza.
Będą pamiętać jej imię, gdy my obrócimy się w proch.
„Poświęcenie dla ojczyzny”. Tak napisała Pravda.
A ona chciała wrócić do domu.
Pomyśl o innych psach, które odpadły,
bo były zbyt żywiołowe,
zbyt wystraszone albo zirytowane
wirówką, uprzężą, zamknięciem, szajskim jedzeniem.
A Łajka? Ona dała radę.
Tak. By zadowolić treserów.
Gdy sto innych psów postanowiło inaczej.
Co chcesz powiedzieć?
Doceń ją trochę.
Ona działała.
Poleciała w kosmos dla ludzi, których kochała
i dla tych, którzy ją kochali,
w tym młodego kosmonautę, który trzymał ją na rękach
przez minutę albo dwie...
przed startem.
Tak umarła.
Nie dla całej ludzkości.
Dla ludzi, których kochała.
Na końcu była tylko małą wystraszoną istotą.
Za Łajkę.
Będą potrzebne trzy zatrzaski podczas początkowego dokowania, ale...
Ale przynajmniej dwa razy tyle do uszczelnienia.
Przynajmniej.
- Ktoś śpi w moim łóżku? - Halo?
Chwileczkę.
Aleida?
Cześć.
- Twoja znajoma? - Tak.
Nie. To długa historia.
Aleida Rosales, jedna z naszych inżynierek.
Sergiej Orestowicz Nikulow.
- Bardzo dobrze. - Szybko się uczę.
Siergiej jest szefem programu Sojuz.
Super.
Co tu robisz o tej porze?
Uniwersalny system dokujący.
Potrzebowałam inspiracji, więc poszłam do źródła.
Należy to do twoich obowiązków?
Nie bardzo.
Jest dobra. Nie wyrzucaj jej.
Inżynierowie, którzy nie boją się ubrudzić rąk, są najlepsi.
- Dzięki. - Jest pijany.
Wcale nie.
Nie bardzo.
O mój Boże.
To jest...
piękne.
Jest.
Identyczne po obu stronach.
Każdy płatek ma zatrzask dla drugiej strony.
Ale to nie zadziała.
Co?
To tylko płatki i zatrzaski.
Nie ma nic, co rozproszy energię kontaktu.
Jeśli uderzą mocno, mogą uszkodzić kadłub.
Oczywiście. Potrzebujemy amortyzatorów.
Obręcz. Tutaj.
Okej.
Zaczynajmy.
Czyli zaczynamy dzisiaj?
Nie wyglądało, jakbyś miała gdzieś być.
Całkowicie androgeniczny system dokujący.
Żadnych aktywnych sond, pasywnych stożków,
żadnych części męskich albo żeńskich.
Trzy płatki po obu stronach,
które łączą się symultanicznie, działając identycznie.
Bardzo sprytne. Nam to odpowiada.
A teraz przechodzimy do podejścia.
Oba statki będą musiały zsynchronizować podejście...
Frekwencje dla Sojuza to 121,75...
i 130,167 megaherca.
296,8 i 259,7.
Czyli to już nie jest tajemnicą.
Na to wygląda.
Księżycowa noc się zbliża.
Nie sądzę, że Charles będzie gotowy.
LSAM-em ciężko się lata.
Ale lubię tych gości.
Tak, są zabawni.
Podoba mi się ich podejście.
Pierwsi do walki, semper fi, hurra.
Mój brat taki był.
To jedna z rzeczy, którą kocham w Gordzie.
Kiedyś był z niego arogancki, seksowny gnojek,
ale ty to wiesz.
Może ja też taka byłam.
Ludzie się zmieniają. Poza tobą.
Jesteś tu idealnie zachowany.
Nigdy nie zmienisz się w straszny, stary szkielet z kiepską fryzurą.
A miałeś kiepską fryzurę. Przykro mi to mówić.
Nie, będziesz taki, jaki jesteś teraz.
Wieczny. Niezmienny.
Coś, co trwa.
Na Ziemi nic nie trwa.
Wszystko się zawsze zmienia.
Pan Cleveland pana przyjmie.
Dziękuję.
- Hej, masz kartę biblioteczną? - Zostawiłem w domu.
Będziesz musiał zostawić depozyt,
jeśli chcesz coś wypożyczyć.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
Nie mogłoby być lepiej.
- Plutarch. - Tak.
Czytałem jako dziecko. Podobało mi się.
Kto czyta Plutarcha za dzieciaka i mu się podoba?
Ja.
Opowieści o zmarłych bohaterach.
Takich jak ty.
Słyszałem, że wracasz na Księżyc.
Wina?
Pewnie.
Tak. Za kilka tygodni.
Brawo. Dobrze, że wracasz do gry.
Dlatego chciałem z tobą porozmawiać.
O tym, że wracam na Księżyc.
Ta butelka należała do Thomasa Jeffersona.
Nie chcesz...
Pewnie, że chcę.
Po co ci wino, jeśli go nie pijesz?
Nie chcę ci mówić, ile kosztowała.
Ale powiem ci, ile jest warty ten kieliszek.
Jakieś 1500 dolarów.
Właśnie, więc pij wolno.
Nie mogę patrzeć, jak to robisz.
Jakbym ci wlewał pieniądze do gardła.
Mam rację?
Strata Jeffersona jest naszym zyskiem.
Właśnie.
Usiądź. Mów, co ci chodzi po głowie.
Zamierzam odzyskać Tracy.
Czyżby?
Tak.
Pomyślałem, że przyjdę i powiem ci to w twarz.
Lecę na Księżyc.
I zamierzam odzyskać żonę.
Mówisz poważnie.
Nie chcę być drobiazgowy, ale teraz jest moją żoną.
Na razie.
Pomyślałem, że powinienem cię uprzedzić.
Masz jaja. To ci trzeba przyznać.
Mógłbym się wychylić i walnąć cię w twarz.
Albo...
Albo może pozwolę ci spróbować.
Bo nie sądzę, że ona odejdzie.
Naprawdę.
- Tak uważasz? - Tak uważam.
Podjęła decyzję.
A gdy Tracy podejmie decyzję, żaden facet ani bestia jej nie zmienią.
Ona jest jak dziki koń.
Nikt jej nie złapie.
Tracy idzie tam, dokąd chce iść
i robi to, co chce robić.
To w niej kocham.
Możesz tam lecieć i robić, co w twojej mocy, by ją odzyskać.
Ale wiesz, jaka jest prawda.
Nie jest ani moja, ani twoja.
Ona należy do siebie.
I jeśli wybierze ciebie, ja nie zrobię z tym nic na Ziemi.
A jeśli wybierze mnie...
ty nie zrobisz z tym nic na Księżycu.
Miło się gadało.
Do zobaczenia, Gordo.
Chciałam ci coś powiedzieć.
Poznałaś kogoś.
Jak...
Daj spokój, El. Cała promieniejesz.
Opowiadaj.
Gdzie się poznałyście? Jak ma na imię?
Ma na imię Pam.
Pam Horton? Poważnie?
Jak to się stało?
Wysłała mi swoją książkę.
- Jest pisarką? - Tak, poetką.
No przecież.
Co to miało znaczyć?
Nie, chodzi tylko o...
Jasny gwint.
Dobrze.
Brawo. Wyglądasz na szczęśliwą.
Jestem.
Tylko to się liczy.
Larry...
Jestem zaskoczony, że pisze się na to całe... wiesz.
Ostatnim razem była nieugięta, że masz się ujawnić albo nie...
Tak.
Okej.
To...
Nadszedł czas.
Nadszedł czas?
Nie wiedziałem, że jakiś ma nadejść. Co ty mówisz?
Mówię, że powinniśmy zacząć...
Powinniśmy zacząć żyć prawdziwym życiem.
Może powinniśmy się rozwieść.
Rozwieść?
Wchodzisz i po prostu mówisz, że mamy się rozwieść?
Nie jesteśmy prawdziwym małżeństwem.
Bo razem nie śpimy?
Tak, choćby dlatego.
- To twoja definicja małżeństwa? - Nie, Lar...
Kocham cię, Ellen.
Naprawdę. Myślałem, że żyjemy razem.
Mamy plany.
I to koniec?
Wiem. Ale to nie miało trwać wiecznie. Wiesz o tym.
Mars, pas planetoid, księżyce Jowisza...
Przyszłość jest na wyciągnięcie ręki.
A my jesteśmy idealnymi ludźmi, by po nią sięgnąć.
Jestem samotna, Larry.
Naprawdę samotna.
Ty masz Petera.
A wcześniej był John. A przed nim...
- David. - David. Ale nie jestem tobą.
Codziennie sama kładę się spać i sama się budzę.
To nie tak, że nikogo nie szukałam, bo szukałam,
ale nikogo nie było od tamtego czasu.
Kocham cię, Larry.
Naprawdę. Kocham życie, które zbudowaliśmy. Jest wspaniałe.
Nie chcę cię stracić.
Ale ją kocham... inaczej.
Jakby...
Jakby moje serce się zatrzymało na dziesięć lat i nagle znowu zaczęło bić.
Okej.
Naprawdę?
Dla mojej żony – wszystko.
Dziękuję!
Nie musimy robić nic od razu.
Nie ujawnisz się przed wyjazdem na lotnisko?
Nie.
Spóźnię się na samolot.
Porozmawiamy, gdy wrócę.
Tak.
Bezpiecznej podróży.
A gdzie nasza orkiestra dęta?
GWIEZDNE MIASTECZKO, ZSRR
Napisy: Agnieszka Otawska