- Powiedział to poważnie. - Nie.
Chcesz kolejnego...
Nie. Dwa to mój limit.
Z takim podejściem Koreańczycy pożrą nas żywcem.
Negocjujemy wschodnioazjatyckie porozumienie kosmiczne,
czy to zawody w piciu?
Jedno nie wyklucza drugiego. Nie w Seulu.
Myślałaś, że delegaci ONZ to imprezowicze. Przekonasz się.
Jestem wykończona na samą myśl.
Pójdzie ci świetnie.
Urodziłaś się do tej pracy.
Tom, chciałam z tobą o czymś porozmawiać.
Myślę, że mogę...
- Jesteś w ciąży. - Nie.
Nie. Nie o to chodzi.
Ja...
Przepraszam, Ellen Wilson? Pokój 147?
- Tak, dziękuję. - Telefon do pani.
Przepraszam.
Mówi Ellen Wilson.
Okej. Dziękuję.
Mój ojciec miał zawał. To nie brzmi dobrze.
Tak mi przykro.
Mieszka w Connecticut, prawda?
Tak.
Weź limuzynę. Ja wezmę taksówkę na lotnisko...
- Nie mogę. Koreańczycy... - Nie możesz tego nie zrobić.
Chodzi o rodzinę.
Jedź.
Zadzwonię.
Dziękuję.
Biedactwo. Tak się cieszyła na wyjazd do Korei.
Mam nadzieję, że jej ojciec wydobrzeje i dołączy za dzień lub dwa.
To musiała być dla niej ciężka noc.
A ty? Spałeś trochę?
Jasne, że nie. Wiesz, że nie śpię w samolotach.
To 14-godzinny lot.
Pańskie martini.
Te długie loty międzynarodowe to jedyny czas, gdy mogę się skupić.
Nic mnie nie rozprasza.
Tylko ja, moje martini i wnioski budżetowe dla Apollo-Sojuza.
Lekka lektura, co?
Spróbuj czasem przeczytać powieść.
Twojemu mózgowi dobrze by zrobiło, gdybyś się wyciszył.
Właśnie skończyłam Christine o zabójczym aucie plymouth z 1958 roku.
Tak. Moje auto elektryczne próbowało mnie zabić.
Jak się mają Poole i Morrison?
Wszystko idzie dobrze w Rosji?
Z tego, co wiem, szkolenie idzie gładko.
To dobrze.
Wciąż nie wierzę, że to się dzieje.
Nasi astronauci w Gwiezdnym Miasteczku, ich inżynierowie w Houston.
Wiem.
Dzwonię, by sprawdzić jeden punkt negocjacji
dla EASA, nim wylądujemy.
To sprawdzaj.
Dla tej proponowanej stacji, czy my napraw...
Tom, jesteś tam?
Tom?
Jeśli chcesz zadzwonić, rozłącz się i spróbuj...
NIE BĄDŹ OKRUTNY
Przykro mi, że przegapiłaś lot bez powodu.
Twoja matka przesadziła z reakcją.
To jest ważny powód. Miałeś zawał.
To nic takiego. Czuję się dobrze.
To sygnał ostrzegawczy.
Słyszałeś lekarza. Koniec z czerwonym mięsem, paleniem.
I musisz zwolnić.
Choć wiemy, że to się nie stanie.
Prowadzę firmę wartą pół miliarda dolarów.
Właśnie weszliśmy do Azji. Mamy nowe centrum w Europie i kolejne...
Wiem.
Jeśli mam zwolnić, potrzebuję twojej pomocy.
A to się teraz nie stanie.
Może jesteś trochę... krótkowzroczny.
Co masz na myśli?
Myślę o odejściu z NASA.
Bzdura.
Mówię poważnie.
Chcę dotrzeć na Marsa,
ale zaczynam myśleć, że jedyny sposób to lot prywatny.
Ciekawe.
Co Larry ma do powiedzenia o twojej zmianie kursu?
Larry... chce, bym była szczęśliwa.
Gdziekolwiek jestem.
Jedno, o co nie muszę się martwić,
to to, że zawsze będziesz mieć porządnego człowieka przy boku.
Nie to, że obraziłbym się na wnuka albo dwóch.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale ma pani telefon z Białego Domu.
- Z Białego Domu? - Tak powiedzieli.
Ellen Wilson przy telefonie.
Raport specjalny. Mówi Dan Rather.
Tak.
Prezydent Reagan dotarł właśnie
do bazy Point Mugu Naval Air Station w Kalifornii,
skąd poleci do Waszyngtonu, kończąc tym samym wakacje.
Wakacje, które skróciło zestrzelenie
lotu nr 7 Koreańskich Linii Lotniczych przez Sowietów,
co poskutkowało śmiercią 269 osób,
czyli wszystkich na pokładzie.
Prezydent Reagan wkrótce wyda oświadczenie.
Wciąż nie ma oficjalnego potwierdzenia z Moskwy o zestrzeleniu samolotu.
Tylko że miał miejsce „wypadek”,
ale żadnej informacji, co to był za wypadek,
ani nic, co przypominałoby przeprosiny.
W obliczu barbarzyńskiego czynu dokonanego wczoraj przez sowiecki reżim
przeciwko samolotowi pasażerskiemu
Stany Zjednoczone i wiele innych krajów świata
wydały jasne i przekonujące oświadczenia,
w których wyrażały nie tylko złość,
ale i żądanie rzetelnego przedstawienia faktów.
Co możemy myśleć o reżimie,
który tak szeroko nagłaśnia swoją wizję pokoju i globalnego rozbrojenia,
a jednak tak bezdusznie i szybko dokonuje aktu terrorystycznego
i poświęca życia niewinnych ludzi?
Co mamy myśleć o reżimie,
który ustala dla siebie inne normy
niż dla reszty ludzkości?
Rodzinom kongresmena Lawrence’a McDonalda,
administratora NASA Thomasa Paine’a i rodzinom pozostałych pasażerów
wysyłamy szczere wyrazy współczucia.
Mam nadzieję, że wiedzą, że się za nich modlimy.
Co ten samolot robił nad wyspą Sachalin?
To nie była jego trasa.
To mógł być błąd nawigacyjny.
Komputer mógł spowodować zmianę kursu.
O 650 kilometrów?
Może autopilot się zepsuł.
Biedak pewnie nie wiedział, że jest w sowieckiej przestrzeni powietrznej.
Pilot przypadkiem wleciał na strzeżony teren.
Po co zestrzeliwać samolot?
To był samolot pasażerski, na litość boską.
To nie ma sensu.
Nad wyspą cały czas latają samoloty szpiegowskie.
To tajna baza. Są paranoikami.
Przepraszam, ale to nie do pomyślenia,
że jakikolwiek pilot pomylił amerykański samolot zwiadowczy
z koreańskim pasażerskim jumbo jetem.
Nie kupuję tego.
Możliwe, że podejrzewali, że KAL 7 został wykorzystany do szpiegowania.
A został?
Nie bądź śmieszna.
Dlaczego Stany miałyby wykorzystać samolot innego narodu do szpiegowania?
Marnujemy tu czas.
Liczy się tylko to, że nie mogę skontaktować się z Poole i Morrisonem.
Próbowałam na każdej linii. Cisza radiowa.
FBI odcięło dostęp do wszystkich urzędników sowieckich w USA,
w tym inżynierów misji Apollo-Sojuz,
więc pewnie na to odpowiedzieli.
Nasi ludzie są ich zakładnikami. To nie w porządku.
Ona ma rację.
Ellen.
Rozmawiałam z Jimem Bakerem z Białego Domu.
Do czasu, aż prezydent wyznaczy kogoś na stałe,
ja zastępuję Toma na stanowisku administratora.
Odzyskanie łączności z naszymi astronautami
jest naszym najwyższym priorytetem.
Może skontaktuje się z Nikulowem,
sprawdzę, czy pomoże nam skontaktować się z naszymi ludźmi...
Właśnie zaatakowali nas Sowieci.
A ty chcesz ich prosić o pomoc?
Siergiej posłucha głosu rozsądku.
Już nie raz pokazali, że nie należy im ufać.
NSC powinno się tym zajmować.
Sądzę, że powinniśmy sprawdzić wszystkie możliwości,
nim sprawa się rozdmucha.
Porozmawiaj z nim. Może wie, jak skontaktować się z Miasteczkiem.
Dziękuję.
Twoja decyzja.
GWIEZDNE MIASTECZKO, ZSRR
Cholera!
Wypuśćcie mnie!
Co mogę dla pani zrobić?
Jestem Margo Madison. Przyszłam do Sergieja Nikulowa.
Nikt nie wchodzi, nikt nie wychodzi. Takie mam rozkazy.
Jestem dyrektorką Centrum Lotów Kosmicznych im. Johnsona.
Nie wątpię, skarbie, ale nie wejdziesz.
- Jak się nazywasz? - Sierżant John Perkins.
Sierżancie Johnie Perkinsie, wiem, że wykonujesz swoją pracę, a ja swoją.
Masz 15 sekund na kontakt ze swoim zwierzchnikiem,
12 sekund, by wyjaśnić mu sytuację,
45 sekund, by on skontaktował się z generałem Nelsonem Bradfordem,
by ten potwierdził, że jestem, kim mówię, że jestem.
Kolejne 15 sekund, by szef do ciebie oddzwonił
i dziesięć, byś otworzył te drzwi.
To daje ci 97 sekund
i, albo będziesz pił zimne piwo po zmianie,
albo zostaniesz przeniesiony do Thule na Grenlandii.
Twój czas się zaczął.
Skarbie.
Przyniosłam barszcz.
Wejdź.
Kontaktowałaś się z ambasadą?
Cisza radiowa.
Nie sądzę, że coś się stanie waszym astronautom.
Jakoś mnie to nie pociesza.
Wiem, że proszę o wiele, biorąc pod uwagę sytuację...
ale masz jakiś sposób, by skontaktować się z Miasteczkiem?
Tajną linię albo,
nie wiem, coś, co pozwoli nam skontaktować się z naszymi ludźmi?
Co mogę zrobić? Tkwię tu bez telefonu.
Widzisz? Nie działa.
A jeśli załatwię telefon?
Astronauci Poole i Morrison nie są tego częścią.
Ja też nie, a jednak tu jestem.
Przetrzymywany wbrew mojej woli, nie mogę zadzwonić do domu.
Thomas Paine został zabity.
Razem z 268 pasażerami.
Dlatego tu jesteśmy.
Przykro mi z powodu kolegi.
Tom był dobrym człowiekiem.
Czasem frustrującym,
nie zawsze zgadzałam się z jego metodami,
ale poświęcał wszystko tej pracy i bardzo go szanowałam.
Według mojej religii, gdy ktoś umiera,
zwyczajowo pierwszy posiłek, jaki jemy po pogrzebie,
to coś, co można nazwać barszczem upamiętniającym.
Wierzymy, że para uniesie duszę zmarłego...
do nieba.
Może to prawda.
Gdy załatwisz mi telefon,
zadzwonię do Moskwy i powiem, że mnie nie torturujecie.
W żaden sposób poza kiepskim barszczem.
Może oni skontaktują się z waszymi astronautami,
ale niczego nie obiecuję.
Dziękuję, Siergieju.
To kolejny dzień dramatycznych wydarzeń
w temacie samolotu zestrzelonego z nieba.
Zestrzelonego samolotu Koreańskich Linii Lotniczych numer 007.
Sowieci po raz pierwszy przyznali,
że jeden z ich myśliwców zestrzelił jumbo jeta z 269 pasażerami na pokładzie.
Ale Rosjanie twierdzą, że nie wiedzieli, żeby był to samolot pasażerski.
SOWIECI ZESTRZELILI SAMOLOT
SEKRETARZ STANU
Stany Zjednoczone patrzą z odrazą na ten atak.
Straty w ludziach są znaczne.
Nie widzimy usprawiedliwienia dla tak potwornego czynu.
Nie ma żadnego wytłumaczenia,
dlaczego sowiecki rząd miałby się dopuścić tak odrażającego czynu.
Ludzie na całym świecie reagują...
Nie, rozumiem, senatorze. Robimy, co możemy, by się skontaktować.
Tak.
- Prezydent Korei, Chun Doo Hwan... - Dziękuję. Tak.
...oskarżył Związek Radziecki o czyn nieopisanego...
Możesz posłodzić?
Zapytaj go o ONZ.
Tak. Nie, oczywiście, senatorze.
Czy ktoś rozmawiał z ambasadorką Kirkpatrick?
Hej. To zły moment?
Tak, senatorze, jestem.
- Miło cię widzieć, Pam. - Ciebie też, Larry.
Jak się trzyma?
Jest maszyną. Telefon dzwoni cały dzień.
A ona się nie zatrzymuje.
Czy Tower jest w komisji budżetowej?
W komisji asygnowania wydatków.
Tak. Senatorze, w obliczu tego kryzysu
NASA będzie potrzebowała funduszy na ochronę.
Czy mogę liczyć na wsparcie?
- To świetne wieści. - Poproś o dziesięć.
Czy dziesięć to za dużo?
Wspaniale, senatorze. Dziękuję.
Oczywiście, możemy więcej o tym porozmawiać.
Nie, rozumiem. Poinformujemy go z samego rana.
Zadzwonię do Guamu i przekażę wiadomość.
Tak. Spróbuj się przespać, Clark.
Wiem. Przetrwamy to.
Okej. Tak. Pa.
Przepraszam, ja...
Chyba nigdy w życiu nie spędziłam tyle czasu przy telefonie.
Nie przepraszaj za swoją pracę.
Jesteś w niej kurewsko dobra.
Czy to widać, że nie mam pojęcia, co robię?
Przestań. Jesteś genialna. Wiesz o tym.
Chodź. Okej?
To naprawdę dobre uczucie.
Cześć.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Naprawdę. Jestem...
wykończona.
I przytłoczona.
I nie wiem...
cały czas o tym myślę.
A gdyby tata nie miał zawału? Byłabym w tym samolocie.
Siedziałabym obok Toma.
Byłby ostatnią osobą, jaką widziałam.
Nie myśl tak.
To się nie stało, okej?
Gdybyś miała być w tym samolocie, to byś była.
To Tom miał być w tym samolocie?
Nie. Ja...
Jasne, to Tom miał umrzeć.
Mówię tylko...
Czasami nie rozumiemy, jak działa wszechświat.
Był takim dobrym człowiekiem.
Takim niezrozumianym.
A teraz...
dryfuje gdzieś po Morzu Japońskim.
Ci wszyscy ludzie dryfują gdzieś po Morzu Japońskim.
Przestań.
Hej.
Jesteś tu. Żyjesz. Jesteś ze mną.
I jestem za to cholernie wdzięczna.
Chodź tu.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Mówi Ellen Wilson.
Dzwonię z Białego Domu. Proszę czekać na połączenie z prezydentem.
Co?
Halo. Ellen?
Dzień dobry, panie prezydencie.
Co?
To zaszczyt z panem rozmawiać.
Przykro mi, że w takich okolicznościach.
Mnie również.
Tom był wspaniałym Amerykaninem.
Uważałem go za przyjaciela.
Będę za nim tęsknił. Jestem pewien, że ty też.
Będę.
Jestem przekonany, że będziesz świetnie wykonywać dla mnie pracę.
Tom bardzo ci kibicował.
Postaram się pana nie zawieść.
Jesteś chrześcijanką, Ellen?
Tak, jestem.
Modlitwa pomaga mi w czasie kryzysu.
Mam nadzieję, że tobie też pomaga.
Tak, pomaga.
Cieszę się.
Bo potrzebuję, by wszyscy w moim zespole mieli oczy otwarte na to, co przed nami.
Musimy pokazać siłę w następstwie tej tragedii albo wszystko stracone.
Rozumiem.
Dziękuję, Ellen.
Dziękuję, panie prezydencie.
Dobranoc.
- Masz chwilę? - Wiesz, że nie.
Udało ci się namówić Nikulowa, by nam pomógł?
Mówił, że zrobi, co może, ale nie mam wieści od Poole i Morrisona.
Tego się spodziewałem.
I tak musiałam spróbować.
Może to ci pomoże zrozumieć, o co im chodzi.
Pentagon właśnie otrzymał te zdjęcia.
Wygląda na to, że Sowieci przygotowali Burana do startu.
Nie sądziłam, że jest gotowy do startu.
My też nie.
- To nie wygląda jak Bajkonur. - Bo to nie to.
To wyspa Sachalin. Mają tam tajną bazę wojskową.
Tę samą tajną bazę, nad którą przelatywał KAL, gdy został zestrzelony?
- Tych zdjęć nie zrobił... - Nie.
Zrobił je SR-71 Blackbird.
KAL był samolotem pasażerskim.
Twierdzisz, że KAL przelatywał nad wyspą, z której ma startować Buran,
i te fakty nie są powiązane?
Nie dlatego tu jestem.
Musisz się im przyjrzeć i powiedzieć nam, czy Buran może być uzbrojony.
Po KAL i po tym, co się dzieje w Panamie...
martwimy się, że mogą chcieć wprowadzić nową broń.
Skąd to masz?
To tajne, wiem.
To dziwaczne.
Jakbym patrzyła na plany naszego statku.
Orbitery są takie same.
Tak się dzieje, gdy KGB kradnie plany naszego statku
sprzed naszego nosa.
Są takie same, nawet ładownia.
Czyli może być uzbrojony, tak jak nasz.
Chwila. Spójrz na to.
Co?
Rakiety nośne na paliwo stałe.
Są takie same jak nasze... ale sprzed dwóch lat.
Okej?
Wtedy znaleźliśmy problem z uszczelkami w Challengerze.
A na Sachalinie jest dużo zimniej niż na Florydzie.
Jeśli skopiowali nasze rakiety,
to kwestia czasu, aż to wybuchnie.
Musimy ich ostrzec.
Margo, mają tam mądrych ludzi.
My zauważyliśmy ten problem, oni na pewno też.
Nie wiesz tego. Nie na pewno.
Masz rację, nie wiem.
Ale wiem, że ten statek może być uzbrojony i użyty przeciwko nam.
Mogą zrzucać bomby na dowolne miejsce na Ziemi...
bez ostrzeżenia.
Nie mów mi, że nie są do tego zdolni. Nie po KAL.
Rozumiem.
Ale jeśli postanowią wykorzystać Burana jako broń w przyszłości,
to ich wybór.
My możemy ocalić ludzkie istnienia.
Cywili, inżynierów, naukowców. Oni mogą zginąć.
My możemy temu zapobiec.
Nie podejmę tego ryzyka. Przykro mi.
Odpowiedź brzmi nie. A to jest tajne.
OLEG TROJANOWSKI SOWIECKI AMBASADOR
Rosjanie zaprzeczają, że ich kraj umyślnie zestrzelił
koreańskiego Boeinga 747.
Rząd Stanów Zjednoczonych
we współpracy z rządem Japonii...
AMBASADORKA USA PRZY ONZ
...postanowił pokazać te dowody tej komisji i całemu światu.
Są dostępne na kasecie wideo, którą odtworzymy.
Przyjąłem.
Namierzam cel. Mam go na celowniku.
Strzeliłem.
Cel został zniszczony.
Około godziny 16.00
sowiecki pilot zaraportował, że wystrzelił pocisk i zestrzelił cel.
Japońskie radary
śledziły lot koreańskiego samolotu...
Chardonnay i dwie Shirley Temple dla stolika numer trzy.
- Ma pani przeciek. - Tak. Szlag by to.
I toaleta w męskiej łazience znowu jest zapchana...
Mam to sprawdzić?
Mógłbyś? Byłoby super.
Powinnam była wymienić hydraulikę podczas remontu,
ale starałam się przyoszczędzić, więc...
- Siema, Karen. - Cześć, Sam.
Hej, chłopcy. Może usiądziecie tutaj.
Często tu przychodzi, odkąd nie ma twojej mamy.
Może za nią tęskni.
Raczej chce przypomnieć potencjalnym inwestorom,
że jego żona jest astronautką.
Albo to.
Trzy szkockie z wodą sodową.
Ale do jednej tylko trochę szkockiej,
bo Sam tylko lubi wyglądać, jakby dużo pił.
Żaden problem.
Dziękuję.
Oby dzieciak nie przysparzał kłopotów.
Jasne, że nie. Świetnie się sprawuje.
Nie wątpię. To dobry dzieciak.
To prawda. Jak się ma Trace?
Nie rozmawiałem z nią od kilku dni.
Najwyraźniej na Księżycu jest co robić.
Tak, co ty powiesz.
- Jak interes? - To nasz najlepszy miesiąc.
Postawienie tych bibelotów to był świetny pomysł.
Tak, wierz lub nie,
ale zarabiają tyle, co wszystko inne w tym miejscu.
Wierzę.
- Gotowa sprzedać mi to miejsce? - Odpowiedź wciąż brzmi nie.
Dobrze, ale szkoda.
Bo niewiele trzeba, by to miejsce było hitem.
Można by z tego zrobić franczyzę. Iść w świat.
Może następnym razem.
A może dziś.
Słucham?
Może jestem gotowa, by sprzedać ci bar dziś.
Mówisz poważnie?
Zależy, ile oferujesz.
250.
Nie.
To 300.
450.
350. To Outpost, nie Ritz.
400.
Z bibelotami. Są co najmniej tyle warte.
A ich wartość będzie wzrastać.
375.
- 390. - Sprzedany.
Co?
Przepraszam.
Czy właśnie sprzedałam ci Outpost za 390 000 dolarów?
Nie, póki nie uściśniesz mi dłoni.
Tyle wystarczy?
To Teksas, kochana.
Uścisk znaczy więcej niż notariusz.
W porządku.
W przyszłym tygodniu podpiszemy dokumenty.
Okej.
Mogę wejść?
Kim jesteś?
Inżynierem. Chodź. Usiądź.
Jestem zamknięta w tym pokoju od prawie 48 godzin bez wyjaśnienia.
Usiądź.
Muszę porozmawiać z moimi ludźmi.
Usiądź. Napijmy się. Zjedzmy coś.
Nie chcę siadać. Chcę się stąd wynosić.
Lubisz wódkę?
A mam wybór?
Nie.
Nigdy nie poznałem amerykańskiego astronauty.
Powiedz, jak się dostałaś do programu?
Jesteś spadochroniarką?
Nie. Pilotką.
Inżynierką. Jak ty.
Zawsze chciałaś lecieć w kosmos, odkąd byłaś małą dziewczynką?
Gdy byłam mała, kobietom nie wolno było latać w kosmos.
Gdy ja byłem chłopcem...
żadne rakiety nie latały w kosmos.
A i tak marzyłem, by kiedyś dosięgnąć gwiazd.
I oto jesteśmy.
Hej.
Powiesz mi, dlaczego jestem tu więźniem?
To nie jest więzienie.
A tak się tu czuję.
Nigdy nie byłaś w sowieckim więzieniu.
Bycie w gułagu...
to najgorszy koszmar.
Tortury. Głód. Zimno.
Potwornie zimno.
Ludzie zamarzają na śmierć.
Są zmuszeni do zdradzania towarzyszy, by przetrwać.
Każdego dnia...
zastanawiasz się, czy będziesz następna pod ścianą?
Za upadłych towarzyszy.
Znasz nasze zwyczaje.
Miałam dobrego nauczyciela.
Znasz tych ludzi?
Jakich ludzi?
Nazwiska na drzwiach.
Nie wiedziałam, że to nazwiska.
Jurij Gagarin.
Walentina Tierieszkowa. Aleksiej Leonow.
Anastazja Belikowa.
Jurij Gagarin spał w tym pokoju?
Zostawiamy je tam jako symbole upamiętniające.
Sowiecka flaga na Księżycu. To też jest symbol.
Pamiętam podczas planowania
mieliśmy wyliczenie, jak blisko lądownika powinna być flaga.
Gdyby była o metr za blisko, podczas startu lądownika...
Czternaście lat później sowiecka flaga wciąż stoi na Księżycu.
Znam dorosłych ludzi, którzy płaczą na myśl o takim symbolu.
To silny symbol.
Gdy usłyszałem o misji Sojuz-Apollo...
pomyślałem...
Ronald Reagan,
to mądry facet.
Symbol astronauty i kosmonauty razem w kosmosie.
Wiedziałem, że nie mieliśmy wyboru, musieliśmy się zgodzić,
bo inaczej wyszlibyśmy na cyników.
Ale także dlatego...
że może...
może mogłoby to zmienić świat.
Nic to nie zrobi, jeśli stąd nie wyjdę.
Gdy wreszcie przejdziesz przez to drzwi...
zrób to z podniesioną głową.
Halo.
Molly. Dzięki Bogu.
Tak, to ja. To ja.
Nie. Nic mi nie jest. Tak. Jestem sama.
Co się, do diabła, dzieje?
Spróbuj wykorzystać podciśnienie.
Fajna sztuczka.
Chcesz to czymś popić?
Mamy dobre wieści.
Skontaktowaliśmy się z astronautami w Miasteczku. Nic im nie jest.
To świetnie.
Chodź.
Nim zmienię zdanie.
To brandy.
Wiem.
Tak?
Nigdy wcześniej nie piłam brandy, ale...
Asbach Uralt. Przedwojenna.
Najlepsza.
Mocna.
Chyba nigdy nie widziałam cię takiej... szczęśliwej.
Tak, jestem szczęśliwa. Czasem...
ludzie potrafią zaskoczyć.
Przywrócić wiarę w ludzkość.
Powiedz to Billowi Strausserowi.
Co się dzieje?
To największy dupek wszech czasów.
Jest niegroźny.
Wielu z tych ludzi nie ma umiejętności społecznych.
Są dobrzy w pracy, źli w relacjach międzyludzkich.
Dlaczego taki jest?
Bill jest...
skomplikowany.
Na pewno czasem jest arogancki i potrafi być uparty, ale...
jest bardzo dobrym inżynierem.
I poświęca się pracy jak nikt inny.
Czasem nawet za bardzo.
- Co to znaczy? - Nic takiego.
Był pewien...
incydent dawno temu.
Nie powinnam była o tym wspominać.
Daj spokój. Teraz musisz mi powiedzieć.
Był taki dzień, kiedy stał przy konsoli 23 godziny
i odmówił odejścia od niej. Odmówił.
Tak go wciągnęło i tak się ekscytował, że...
Posikał się w spodnie.
Cały się posikał.
Był... mokry.
Mokry.
Po tym wydarzeniu ludzie zaczęli go przezywać pan Orzeszek.
Dlaczego Orzeszek?
Nie mam pojęcia,
ale od tamtej pory ma takie przezwisko
i ciągnie się to za nim od lat.
Od lat.
Ludzie zostawiali mu orzeszki na konsoli, masło orzechowe.
Nawet lalkę z pieluszką.
Jezu.
Prawie mi go żal.
Prawie.
Wiem. Ale posłuchaj.
Skoro ja mogę się z nim dogadać, to ty też możesz.
Musisz się z nim jakoś porozumieć.
Nie będzie ostatnią trudną osobą, na jaką się natkniesz w swojej karierze.
Tak.
Pewnie masz rację.
Związek Radziecki mobilizuje flotę na Pacyfiku,
atakuje statki, które zbliżą się do miejsca katastrofy
i blokuje próby poszukiwania szczątków samolotu KAL 007.
Stany Zjednoczone odpowiedziały, wysyłając okręty z Siódmej Floty
i każąc lotnictwu być w ciągłej gotowości.
Napięcie na północnym Pacyfiku wciąż rośnie.
Musisz wcisnąć guzik.
Ja to zrobię.
Dziękuję.
Nie mogłam spać.
Ja też.
Jak się czujesz?
Nie wiem.
Tak naprawdę nie wiem, którędy jest do góry.
Wszystko jest takie...
przytłaczające.
I wiem, co będzie.
Bradford już ciśnie, by wojsko miało więcej wpływu.
I tak ze śliskiego zbocza stoczy się lawina,
i nim się obejrzymy, będziemy częścią Departamentu Obrony.
Tak się ciągle dzieje.
Pojawia się kryzys, wojsko wkracza i przejmuje kontrolę.
To będzie koniec NASA takiej, jaką znamy.
Możesz pożegnać Marsa. Na przynajmniej dekadę.
Nie mogę na to pozwolić.
Więc...
co z tym zrobisz?
Nie wiem.
- Mogę zwrócić uwagę na jedną rzecz? - Pewnie. Proszę.
Jesteś pieprzoną administratorką NASA.
Pełniącą obowiązki.
To zacznij je pełnić.
Już nie patrzysz z boku.
Jesteś w samym środku, na litość boską.
I co niby mam zrobić?
Musisz im udowodnić, że masz wszystko pod kontrolą.
Pokaż im, jaka jesteś twarda.
Jak daleko się posuniesz.
Wtedy zyskasz ich zaufanie.
Gramy różne role przy różnych ludziach.
Tom mi to kiedyś powiedział.
Wiesz, o co chodzi?
Prezydent postanowił uzbroić Pathfindera.
Tak po prostu.
Wsadzamy pociski do statku?
W tej chwili nie ma wyboru.
Sowieci nas prowokują. To środek obronny.
Do czasu.
Przyśpieszamy przejęcie terenu 357 Bravo.
Ma się to wydarzyć w ciągu 48 godzin.
Ale... Co? Tam wciąż jest dzień.
Chodziło o to, by wykorzystać noc
jako element zaskoczenia.
Nie mówiąc o tym, że nie skończyli szkolenia.
Prezydent został poinformowany, na jakim etapie jest misja,
i chce ją kontynuować.
Nie możesz z nim porozmawiać? Kazać posłuchać rozsądku?
- Musi zrozumieć, że... - To były moje zalecenia.
Dzień dobry, Siergieju.
Margo.
Wracam do Związku Radzieckiego
i czekam na decyzję, czy misja Sojuz-Apollo się odbędzie.
Słyszałam.
Chciałam ci podziękować za pomoc.
Nie ma za co. To była przyjemność.
I...
gdy tylko ta sprawa zostanie rozwiązana, a zostanie,
mam nadzieję, że się zobaczymy i będziemy razem planować misję.
Tak. Ja też mam taką nadzieję.
Może dobrze będzie zrobić krok w tył.
Mieć świeże spojrzenie.
Sprawdzić, czy czegoś nie pominęliśmy w modułach dokujących.
Pominęliśmy? Co masz na myśli?
Zastanawiam się, czy coś nam nie umknęło.
Na przykład rok temu
odkryliśmy wadliwą cześć w projekcie statku.
Problem z uszczelkami w rakietach nośnych.
Jaki problem?
Jeden z inżynierów odkrył, że uszczelka stwardnieje w zimnie
i nie zapewni uszczelnienia.
Temperatury na Merritt Island rzadko spadają poniżej pięciu stopni.
Sam rozumiesz, dlaczego pierwotnie to pominęliśmy.
Tak, rozumiem.
Dzięki Bogu to znaleźliśmy.
Bo gdyby temperatura nagle spadła,
istniało spore ryzyko awarii.
Więc...
zastanawiam się, czy czegoś nie pominęliśmy w specyfikacjach.
Tak, też się zastanawiam.
Zerknęłabym na to, gdy cię nie będzie.
Muszę iść. Mam spotkanie.
Mam nadzieję, że do zobaczenia.
Tak. Też mam taką nadzieję.
Hej, Kel.
Głodna?
Robię kanapki z fasolą. Twoje ulubione.
Tak, za chwilę przyjdę.
Dobra.
WIETNAM
NGUYEN THI HANH
ZMARŁA PRZY PORODZIE
MENU POCZTY
D-MAIL AGENCJA KOMUNIKACJI OBRONY
DO WSZYSTKICH ZAINTERESOWANYCH
SZUKAM INFORMACJI O ŻOŁNIERZU
Z 18. DYWIZJI PIECHOTY,
NGUYENIE VAN LE
US ADVISOR TEAM 87 ARMII REPUBLIKI WIETNAMU...
Ashley wyszła?
Tak. Poszła do domu, ale mówiła, że zobaczycie się jutro.
Albo... ściśle mówiąc, dzisiaj.
Piwo?
Nie powinnam, ale tak, proszę.
Naprawdę wyjeżdżasz za tydzień?
Nie wierzę, że lato się skończyło.
Będę za tobą tęsknić.
Za świetne lato.
I nawet lepszy początek szkoły.
- I za panią, pani Baldwin. - Danny!
- Karen. - Dziękuję.
Przepraszam.
Więc...
jak się z tym czujesz?
Chodzi mi o sprzedaż baru.
Szczerze mówiąc...
czuję się gotowa, by iść dalej.
Gotowa na nowy rozdział.
Prawda jest taka, że to miejsce nie jest moje. Nigdy nie było.
Cóż...
to powinniśmy świętować.
A nie to już robimy?
By uczcić mój ostatni tydzień, dokonałem wpłaty na rzecz szafy grającej.
Naprawdę? To bardzo miło.
- Co to? - Billy Swan.
- Piosenkarz country. - Tak.
Poznajesz?
Tak...
Nie. Czekaj.
O rety.
Danny. O nie.
- Super, nie? - Tak, to coś innego.
Chodź.
Piłaś?
Jak szybko możesz przygotować LSAM-a?
W kilka godzin. A co? Co się dzieje?
Prezydent chce odzyskać teren jutro o 8.00 rano.
Jezu. Dlaczego mi to mówisz?
Uważasz, że Charles jest gotowy, by lecieć LSAM-em?
Nie. Jeszcze nie.
Gdybym wiedziała, że ma być już gotowy, to...
Możesz to zrobić?
Leciałaś już z nami. Znasz tę misję lepiej niż ktokolwiek inny.
Nie mogę ci rozkazać, byś to zrobiła. To niebezpieczne.
Nie wiemy, czy nie mają broni, a jeśli mają...
Wchodzę w to.
Okej. Przygotuj LSAM-a do startu.
Musimy załadować sprzęt i być gotowi za 17 godzin.
Zróbmy to.
Bardzo dziękuję.
Panie i panowie, z dumą ogłaszam,
że nawiązaliśmy kontakt z dwójką amerykańskich bohaterów.
Astronautami Danielle Poole i Nate’em Morrisonem,
którzy są przetrzymywani w Związku Radzieckim
po katastrofie samolotu Koreańskich Linii Lotniczych 007.
Podobnie jak w przypadku założycieli tego kraju,
historia wymagała wiele od Amerykanów naszych czasów.
Wiele z siebie już daliśmy.
A musimy być przygotowani, by dać z siebie wiele więcej.
Ale musimy pamiętać,
że przyszłość nie należy do bojaźliwych.
LE NGUYEN -- IMIGROWAŁ DO USA, 1978.
Należy do odważnych.
ADRES: ULICA RICHMOND 3012 ARLINGTON, TEKSAS
Jedna z odważnych Amerykanek, pełniąca obowiązki administratora, Ellen Wilson,
przewodziła misji sprowadzenia astronautów do domu.
Z dumą ogłaszam,
że właśnie są w drodze do wolnych Niemiec Zachodnich.
Zawierzajmy słowom Abrahama Lincolna:
„Racja czyni silniejszym.
I w tej wierze, do samego końca, wykonujmy nasze obowiązki”.
Dziękuję. Niech Bóg Was błogosławi i niech błogosławi Amerykę.
Paliwo na poziomie 60%.
Przyjęłam, 60.
Zaczynam opuszczanie, by ominąć radar.
Czterdzieści metrów.
W dół na siedem.
Spada jak kamień.
Piętnaście.
Widzę kanion.
Podejście końcowe do kanionu. 90 sekund do punktu zrzutu.
Trzymam na wysokości pięciu metrów.
Spokojnie.
Mamy wejście do kanionu. Trzymajcie się. Ostre zakręty.
Rozpoczynam ostatnią fazę.
Sześćdziesiąt sekund do punktu zrzutu.
Ostatni zakręt. Dziesięć sekund.
Szlag.
Strefa lądowania nie jest czysta.
Tej platformy nie było na mapach.
- Przerywamy? - Nie. Lecę dalej.
Zlokalizowałam punkt zrzutu. Ląduję.
Dziesięć metrów. Osiem.
Tak jak na ćwiczeniach.
Natychmiastowe zejście i formacja na rozkaz.
Hurra!
Do roboty. Strzelać bez rozkazu.
Dwa metry. Będzie dużo pyłu.
Trzymajcie się.
Tracy Stevens, twardzielka z ciebie.
Przejęliśmy teren.
Powtarzam, przejęliśmy teren.
Napisy: Agnieszka Otawska