Rosjanie nie dokonali kontrataku na powierzchni Księżyca.
Mamy na straży dwuosobowe zespoły przez całą dobę.
Sowieci w Zwiezdzie funkcjonują normalnie.
Nie ma też wzrostu aktywności wojskowej na orbicie Ziemi.
Nasza mała operacja zakończyła się sukcesem.
Tak, na to wygląda.
Przekaż moje podziękowania za wykonaną pracę wszystkim w NASA.
Dziękuję. Przekażę.
Panie prezydencie, jeśli mogę?
Pozostaje kwestia misji Apollo-Sojuz.
Co uważasz, Ellen? Powinniśmy ją kontynuować czy odwołać?
Wciąż mamy moralną przewagę po zestrzeleniu KAL 7.
Powinniśmy ją utrzymać.
Wyciągnęliśmy rękę w geście przyjaźni, by cały świat to widział.
Jeśli Andropow chce ją odtrącić, pozwólmy mu.
Niech wszyscy zobaczą, kto pracuje na wojnę, a kto na pokój.
Też tak uważam.
- Postępujcie według planu. - Tak jest.
Doceniam to, jak poradziłaś sobie z sytuacją,
mimo bardzo trudnych okoliczności.
Dziękuję. To bardzo miłe.
Chcę oficjalnie nominować cię przed Senatem
jako nową administratorkę NASA już na stałe.
To ogromny zaszczyt.
Nie wiem, co powiedzieć.
Twój kraj cię potrzebuje.
Ale nie śpiesz się i przemyśl to.
Dziękuję wszystkim.
Więc...
Gratuluję.
Prezydent wie, co robi.
Dzięki. Chyba.
Czekasz na większe biuro, niż ma Margo?
Chciałabym to po prostu przemyśleć.
Co przemyśleć, Ellen?
To nasz bilet na Marsa.
Dzięki tobie znowu stanie się priorytetem.
Był priorytetem dla Toma. Nie zrobiło to większej różnicy.
Jesteś astronautką. To ci daje inny wpływ.
Ona ma rację. Prezydent uwielbia astronautów.
A ty nie jesteś jakąś astronautką, tylko tą, która złapała zbiornik.
Będzie cię słuchał bardziej niż kogokolwiek innego.
Może.
Przemyślę to.
Generale?
Dziękuję.
Sowieci opóźnili start statku Buran.
Pewnie coś naprawiają.
Przetransportowali go do hali napraw dziś rano.
Mówiłem ci. Oni też mają mądrych ludzi.
Pewnie sami zauważyli problem z uszczelnieniem.
Pewnie tak.
Emmo, skontaktuj się z Sergiejem Nikulowem.
On i jego zespół muszą tu wrócić,
by dokończyć przygotowania.
Tak jest. Przypominam, że Columbia startuje o 14.30.
- Columbia? - Lot Gorda.
Pewnie się zamartwia.
Oby był trzeźwy.
CENTRUM KOSMICZNE IM. KENNEDY’EGO, FLORYDA
MS-2. Prawy nadgarstek. Obręcz i blokada.
Przyjąłem. MS-2. Prawy nadgarstek zakończono.
I jak?
Pasuje.
PLT lewy nadgarstek. Obręcz i blokada.
Przyjąłem. PLT lewy nadgarstek.
- Ja się tym zajmę. - Tak jest.
Proszę.
Jezu, Ed.
Nie miałeś nic lepszego do roboty,
tylko przyjazd na Florydę, żeby zepsuć mój start?
Chciałem ostatni raz spojrzeć na stare statki,
nim mój Pathfinder sprawi, że będą przestarzałe.
Marne szanse.
Pathfinder jest niczym chihuahua w porównaniu do mojej bryki.
Słuchaj dużych dzieci z przodu
i niczego nie dotykaj, a nic ci się nie stanie.
Jestem z ciebie dumny.
Dzięki.
Bez ciebie nie dałbym rady.
Gotowy?
Powodzenia.
Zbliżamy się do 30 sekund
i rozpoczynamy sekwencję odliczania.
Agregaty hydrauliczne SRB uruchomione.
20 sekund do startu...
Osiemnaście, 17,
16, 15, 14,
13, 12, dziesięć...
Odpalono główny silnik.
Wystartowała Columbia z Gordonem Stevensem na pokładzie
po jego dziesięcioletniej nieobecności.
Wróciłem, kochanie.
Wróciłem.
TWOJE ZDROWIE
Możesz się oprzeć.
Cierpisz na coś, co nazywamy jaskrą normalnego ciśnienia.
To rzadka choroba. Nikt nie wie, co ją wywołuje.
To znaczy, że ciśnienie w gałce ocznej jest prawidłowe,
ale nerw wzrokowy został uszkodzony.
Może chodzić o ilość krwi,
która jest dostarczana do nerwu
albo może on być wrażliwy.
Albo coś innego wpłynęło na krążenie.
Jak promieniowanie?
To możliwe. Nie znam żadnych badań, które sprawdzałyby taką przyczynę.
Byłaś narażona na działanie niezwykle dużego promieniowania
podczas ostatniej podróży?
Nie według pani wiedzy.
Rozumiem.
I rozumiem, że nie badał cię naczelny lekarz NASA.
Może mi pani powiedzieć, jakie jest leczenie?
Leczenie, by spowolnić utratę wzroku,
polega na podawaniu kropli do oczu,
leków doustnych oraz możliwe, że operacji.
- Operacji? - Możliwe.
Mówimy o spowolnieniu pogarszania się wzroku,
nie zatrzymaniu go, a na pewno nie odwróceniu.
Mówi pani, że chcecie rozkroić mi gałki oczne,
ale to i tak nie pomoże.
Nie chcę niczego rozkrajać. To tylko możliwość.
Ale nie, to niczego nie naprawi.
Przykro mi, pani Cobb. Jaskra jest nieuleczalna.
Może pani prosić o drugą opinię,
ale jestem pewna, że będzie pani doświadczać
stopniowej utraty wzroku.
A ostatecznie trwałej ślepoty.
Dziękuję.
Lekarze NASA są dobrzy. Nie przegapią tego.
Ellington. NASA 9-6-4.
Przyjąłem, Molly.
Uruchom W147C.
NASA 9-6-4, Ellington.
Proszę bardzo. W147C uruchomione.
No dalej. Pokaż, co potrafisz.
Daj mi więcej. Więcej!
No dalej.
Leć.
Jasna cholera. Leć.
Pierdol się!
No dalej! Leć.
NASA 9-6-4. Ellington.
Wszystko okej, Molly? Obniżyłaś wysokość o 4,5 km.
Przyjęłam, Ellington. Wszystko okej.
Wszystko jest wspaniale.
Prezydent postanowił uzbroić Pathfindera.
by pokazać Sowietom, że to nie jest zabawa w odwet.
Dzięki temu to my mamy kontrolę.
Załadujemy cztery pociski Phoenix do przestrzeni ładunkowej Pathfindera.
Wersja AIM-54C przeznaczona w kosmos
była opracowywana w Vandenbergu kilka lat.
Miała się znaleźć w statku DOD, ale będzie pasować do Pathfindera.
Postanowiono, że to będzie wspólna misja
NASA i Departamentu Obrony.
Operacje lotu będą kontrolowane z MOCR,
ale działania dotyczące pocisków Phoenix będą wychodziły z Departamentu Obrony.
Czy wystrzelimy je podczas tej misji?
Przeprowadzimy ćwiczenia z żywą amunicją, by pokazać system.
Waszym celem będą drony wystrzelone na niską orbitę okołoziemską,
których sygnatura będzie udawała rosyjskiego satelitę.
Ile pocisków wystrzelimy?
- Czyli to statek wojenny? - Nie. Pathfinder nie jest wojenny.
Ale będziemy mieć pociski i będziemy nimi strzelać.
System Pathfindera został zaprojektowany przede wszystkim do samoobrony.
Przede wszystkim, ale nie wyłącznie.
Czyli w teorii te pociski mogłyby zostać wykorzystane do ataku.
Mam rację?
Nie taki jest plan misji.
Ten lot to test całego systemu Pathfindera
i dlatego powinniśmy też przetestować jego najnowszy...
komponent.
Ale to tylko test.
Pociski są naprowadzane radarowo.
Ich zasięg to 185 kilometrów.
Wykorzystują system detonacji czujników zbliżeniowych.
Gdy znajdą się w ładowni,
różnica ciśnienia wyniesie 882 529 pascali.
- Wszystko w porządku? - Tak.
O co chodzi?
Prezydent zaproponował mi stanowisko administratorki NASA.
- A nie jesteś nią już? - Na stałe.
To niesamowite, Ellen.
Gratuluję. To naprawdę...
Porąbane, wiem.
Ale przecież go nie przyjmę.
Na pewno?
Oczywiście. Czekam na właściwy moment, by mu powiedzieć.
Tyle się teraz dzieje.
Tak, ale... to świetna okazja.
Mogłabyś być... członkinią gabinetu Reagana.
- Brzmisz, jakbym miała je przyjąć. - Nie, ja...
Czy nie tego zawsze pragnęłaś?
Kontrolowałabyś NASA. Mogłabyś wreszcie lecieć na Marsa...
Hej.
To ciebie chcę.
Tak?
Tak.
WITAJ Z POWROTEM, GORDO!
To miejsce musi ci się wydawać wielkie w porównaniu z ostatnim razem.
Tak, nie za bardzo dało się tu chodzić.
Wiem. Szaleństwo.
Jak pomyślę, co wy tu zrobiliście.
Tu jest teraz kuchnia.
Tak, wiedziałem to.
Tutaj stało twoje łóżko, prawda?
Zgadza się.
A gdzie teraz śpię?
Nie wiem, jak to robiliście.
Cały czas w jednym pomieszczeniu, chyba bym zwariował.
Nick.
Nowe łóżko.
Jasne, wybacz.
Masz najlepsze miejsce w kwaterze załogi A.
Z dala od pompy recyrkulacyjnej.
Cholerstwo włącza się co pół godziny.
Doprowadza większość do szału, aż nauczą się ją ignorować.
Śpię jak kamień, więc o to się nie martwię.
To masz szczęście, bo Vance chrapie jak smok.
Non stop, przez całą noc.
To dobry facet, choć jest jednym z marines.
Trochę nerwowy, ale on śpi tu.
A naprzeciwko niego
śpi twoja była.
Przykro mi. Kwatery B i C są pełne. Nie ma tu aż tyle miejsca.
- Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadza. - Nie ma sprawy.
Gdzie ona jest?
Jest z marines.
Cały tydzień pracuje przy reaktorze.
Coś związanego z ostatnim transportem Sea Dragona.
Ale to wszystko jest tajne.
Ściśle tajne.
Z marines? Tracy?
To miało byś tymczasowe,
dopóki jeden z nich nie nauczy się latać LSAM-em.
Ale podobno kiepsko mu szło.
Tak, LSAM to cwana bestia.
Jasna cholera, no tak! Latałeś pierwszym.
Obawiam się, że poszedł na złom.
Wykorzystujemy go na części.
Ale pozostałe dwa wciąż latają.
Ale na starość robią się kapryśne.
Jak my wszyscy. Nie martwiłbym się tym.
Jestem pewien, że Trace szybko go nauczy.
Tak. Może. Prawdopodobnie.
Dam ci się zadomowić.
W porządku.
Witaj w domu.
Spójrz, te trzy zespoły
pracują nad komponentami modułu dokującego,
które muszą działać razem.
Mechanizmy, elektronika lotnicza.
Ale spotkanie zespołów odbywa się,
dopiero gdy każdy z nich skończy swój projekt.
Standardowa procedura.
Tak, wiem, mówiłeś mi.
Ale gdyby pracowały od początku...
Nie.
Jestem inżynierką i patrzę na zły projekt.
A to dobre.
Tak żebyś wiedziała, dzięki temu złemu projektowi polecieliśmy na Księżyc,
gdy ty byłaś w pieluchach.
Może ty powinieneś nosić pieluchy podczas lotu Gemini.
- Wynocha! - Nie ma sprawy.
Orzeszku.
Przepraszam, ja nie...
Przepraszam.
Witam w Little Saigon. Stolik dla ilu osób?
Tylko dla mnie.
- Coś do picia? - Colę.
Wiesz, co chcesz?
Nie za bardzo.
Niezbyt często jadłam wietnamskie jedzenie.
Jesteś adoptowana?
Tak.
- Lubisz chińszczyznę? - Uwielbiam.
To jest podobne. W miarę.
Zaczęłabym od sajgonek, a potem pho albo banh mi.
Zupa z makaronem albo kanapka z wieprzowiną.
Kanapka jest dobra, ale pho to specjalność taty.
- Twój tata jest kucharzem? - Tak.
Spróbuję „fo”.
Pho.
Mówiłam. Rodzinny przepis.
Było pyszne.
Usiądziesz?
Twój tata nauczył się gotować w Wietnamie?
Od swojej matki, mojej babci.
- Wciąż żyje? - Kto wie?
Tata uciął kontakt z rodziną, gdy wyjechał.
Nie mówi o rodzinie w Wietnamie.
A twoja mama?
Jest tutaj. Nie dziś, ale żyje.
Nie jest z Wietnamu. Poznali się po przyjeździe taty do USA.
Urodziłaś się tutaj?
Tak, jestem urodzoną w Stanach Amerykanką.
Proszę. Gdy będziesz gotowa.
- Proszę. - Dziękuję.
- Reszta. - Możesz zatrzymać.
Dzięki. Następnym razem spróbuj wieprzowiny.
Zakładam, że wrócisz
i wydasz więcej pieniędzy z przyjaciółmi?
Tak, na pewno o tym pomyślę. Dzięki.
Wykryłem cel.
Potwierdzam. Radar pokazuje dwa cele.
Pierwszy w odległości 31 km.
Względna prędkość 1,2 m/s.
Jest w zasięgu.
Namierz cel.
Namierzyłam.
Potwierdzam. Drugi cel w zasięgu 45 km.
Również znajduje się w zasięgu namierzania.
Ale wkrótce z niego wyleci.
Przełączam się na drugi cel.
Namierzyłam. Drugi cel.
Potwierdzam. Gotowy do strzału.
Ognia.
Fox trzy.
Mam pierwszy cel.
- Ognia. - Fox trzy.
Cele namierzone, manewrują, pociski wciąż dobrze lecą.
Pierwszy cel zniszczony. Zbliża się drugi pocisk.
Drugi cel zniszczony.
Potwierdzam. Brak celów.
Wszyscy nie żyją.
Symulacja zakończona.
Zabezpieczcie kabinę i przyjdźcie na odprawę.
- Dobra robota. - Dzięki, szefie.
Tak, dzięki.
Idę się przewietrzyć.
Nie tak źle.
Wcale nie najgorzej.
Jezu!
Kurwa.
Uderzyłeś się?
Nie.
- Nie. - Szkoda, że nie widziałeś swojej miny.
Udało ci się.
Więc tu jesteś.
Jestem tu.
Jakie to uczucie? Jest inaczej?
- Zupełnie inaczej. - Tak?
Inaczej pod każdym...
Hej, Vance. Poznałeś mojego byłego męża, Gorda?
Gordo, to jest Vance Paulson.
Jest jednym z żołnierzy, którzy mają nas chronić przed czerwoną zarazą.
Hej. Miło mi.
Mnie również.
- Marynarka? - Zgadza się.
Nie będę ci tego wypominał.
Ta tutaj powinna być w marines.
Przestań.
To, jak poleciała tym sprzętem podczas nalotu na Rosjan?
Na sam dół.
Tak nisko, że gdyby były tam króliki, przycięlibyśmy im uszy.
Coś pięknego.
Pipki z was. Byłam pięć metrów nad ziemią.
Pięć... Nie ma mowy.
Miałem pył na butach od zahaczania o górki.
Na butach?
Tak, wisieli na zewnątrz statku
jak Tarzan.
Tak, śpiewaliśmy „Ride of the Valkyries” w stylu Apocalypse Now.
- To była zabawa. - Istna zabawa.
Dzięki nim jestem młoda.
Padam z głodu. Idę po coś do jedzenia.
Ja też. Idziesz z nami?
Stołówka to twoja stara miejscówka.
Tak, wiem.
Nie, dzięki. Próbuję się zadomowić.
Może się prześpię, poczekam do śniadania.
- Miło cię widzieć, Gordo. - Ciebie też.
...raporty wskazują na eksplozję na terenie Fortu Gulick,
który jest domem 10 Pułku Piechoty USA
i jednostek Sił Specjalnych w Panamie.
Według zeznań naocznych świadków ciężarówka przejechała przy wartowni...
Pieprzone zwierzęta.
...i wjechała w baraki, zanim eksplodowała...
Enchilady są gotowe.
Super. Umieram z głodu.
Nie obraziłabym się na piwo.
...z dala od Strefy Kanału,
która jest terytorium USA zgodnie z prawem międzynarodowym.
Coś, co miało być zwykłą misją dostawczą
do Jamestown na Księżycu,
stało się kolejnym frontem w wojnie na słowa
pomiędzy USA a Związkiem Radzieckim.
Boże... Czemu tak się skradasz?
Cały czas tu stałem.
Bardzo śmieszne.
...NASA twierdzi, że to rutynowa dostawa,
a na statku może być jądrowa...
- Oglądałam to. - Nie widziałaś mnie.
Oczywiście, że widziałam.
Nie przyszło ci na myśl, że mogę mieć inne rzeczy na głowie?
Tak. Przyszło mi to na myśl.
I to dwa miesiące temu, gdy wróciłaś
i godzinami siedziałaś w wannie, gapiąc się w ścianę.
Powiedziałem sobie: „Ma wiele na głowie. Dam jej spokój”.
Powtarzam to sobie za każdym razem, gdy na mnie wrzeszczysz bez powodu.
Albo gdy siedzisz cicho
i nie chcesz o niczym rozmawiać.
Mam dość dawania ci spokoju. Okej? Mam dość.
Bo coś się dzieje i musisz mi powiedzieć co.
- Co mam ci powiedzieć? - Powiedz mi prawdę.
Chcę, żebyś powiedziała mi prawdę.
Cokolwiek to jest, damy sobie radę.
Nie wiem, czy damy.
Wyszłam na zewnątrz podczas burzy słonecznej...
po Wubbo.
Nie zostałam w kanale po lawie.
To było kłamstwo.
Byłam na powierzchni przez godzinę.
Może dłużej.
Umarłby, gdybym nie wyszła.
To dlatego...
To jaskra normalnego ciśnienia.
NIE POZWÓL, BY TO CI SIĘ PRZYDARZYŁO.
Trace.
Cholera. Gordo, właź tutaj.
Wejdź. Bądź cicho. Zamknij drzwi.
Chryste.
Co ty robisz?
Puszczam powietrze w obieg, gdy skończę, a ono idzie cholera wie gdzie.
A następnego dnia,
gdy ktoś poczuje coś dziwnego, myślą, że to jedzenie.
Genialne.
- Ile ich jeszcze masz? - Siedem.
Siedem, dopóki...
dopóki Jimmy nie wyśle nowej partii z kolejną dostawą.
Jimmy? Jimmy wysyła ci kontrabandę na Księżyc?
Robi dziurę w śmierdzącym serze i wsadza je w torebkę foliową.
To bystry chłopak.
To zbyt bystre jak na niego.
Tak, nie chcę wiedzieć, gdzie się tego nauczył.
Podzielisz się?
Tak, czemu nie?
Dobrze wyglądasz, Gordo.
Wyglądasz na szczęśliwego.
Dzięki.
Tak.
Dawno cię takiego nie widziałam.
Wyszedłem na prostą.
Tak? Jak?
O ile nie chcesz, by to był twój ostatni papieros
na kolejne sześć miesięcy, to zacznij mówić.
Gdy ostatni raz tu byłem...
Straciłem rozum.
Zgubiłem swoją drogę.
Zacząłem widzieć różne rzeczy i...
Próbowałem zdjąć hełm, gdy byłem na zewnątrz.
O Boże.
Dani złamała rękę celowo, Trace,
by Ed nie musiał mówić Houston, by wysłali mnie do wariatkowa.
Przykro mi, że przeżywałeś to sam, Gordo.
Powinieneś był mi powiedzieć.
Mnie też jest przykro.
To miejsce potrafi dać w kość.
Mimo tego, że jest tu tylu ludzi, możesz się czuć...
samotny, odizolowany.
Nie wyobrażam sobie, o ile było gorzej, gdy ty tu byłeś.
Myślałem o tym przez ostatnie dziesięć lat.
Nie potrafiłem zrozumieć, co się stało.
Aż pewnego dnia
podsłuchałem, tak, podsłuchałem,
gdy rozmawiałaś z Jimmym o jego szóstych urodzinach.
I usłyszałem, że mówiłaś, że to były „szczęśliwe chwile”.
I nagle wszystko się ułożyło.
To, co się stało, nie miało nic wspólnego z kosmosem czy klaustrofobią,
czy tym, że straciłem rozum.
Wiedziałem, że gdy wrócę do domu, mam się wyprowadzić.
To był początek końca.
I nie umiałem sobie z tym poradzić.
Nie mogłem sobie poradzić z utratą tego, co było dla mnie najważniejsze.
Ciebie.
I to była moja wina. To znaczy, masz swoje za uszami, ale...
Pieprz się.
To ja schrzaniłem nasze małżeństwo, Trace.
Kłamstwa, zdrady, nie było mnie przy tobie, gdy mnie potrzebowałaś.
A nawet gdy byłem, to wiem, że mnie nie było.
Wiem o tym.
I wszystko się rozpadło.
I usłyszałem, jak rozmawiasz z Jimmym o szczęśliwych chwilach i...
Wiedziałem, że nigdy więcej nie będę przeżywał szczęśliwych chwil,
jeśli nie będę z tobą.
- Gordo. - Dlatego tu jestem, Trace.
Żeby cię odzyskać.
Szlag, nawet powiedziałem Samowi.
- Słucham, co? - Prosto w twarz.
Powiedziałem: „Zamierzam odzyskać Tracy, Sam”.
O Boże, Gordo. I co powiedział?
- Powiedział... - Cholera, Gordo.
Czekaj. Powiedział...
„Tracy jest jak dziki koń.
Nikt jej nie złapie”.
Tak.
Ty też tak uważasz?
Myślę, że żaden mężczyzna, kobieta czy bestia cię nie złapie.
Jeśli nie będziesz chciała być złapana.
Złap mnie, jeśli potrafisz.
Nie wiem, czy widziała pani wiadomości z siedziby NASA
dotyczące szacunkowych kosztów Pathfindera?
Zrobiłam wczoraj analizę budżetową, jeśli to pomoże.
Ja wybrałabym czerwoną.
- Co? - Lubi czerwony.
Kto?
Pan Nikulow. Pierwsze spotkanie.
A co to, co on lubi, ma wspólnego z czymkolwiek?
Chyba nic.
Zaraz przyniosę tę analizę budżetową Pathfindera.
Dzień dobry.
Ładny kolor.
To?
Miałeś szansę przejrzeć analizę obciążeń dokujących?
Tak. Są w porządku.
Dostaliśmy nową dyrektywę z Moskwy.
Biuro Polityczne uznało,
że symbolika uścisku dłoni jest ważna
i że powinien się odbyć...
w równej odległości.
W równej odległości od obu statków.
Wtedy żaden statek nie będzie gospodarzem i gościem, rozumiesz?
Moduł ma dokładnie 3,15 metra,
więc połowa to 1,575.
Tak. Tutaj... tutaj.
Ale jest z tym pewien problem.
Spójrz.
Ty będziesz Amerykanami.
Środek jest tutaj.
Więc... no chodź.
W teorii, jeśli podasz mi rękę...
Właśnie tak... Wszystko wydaje się w porządku, nie?
Nie. Tak.
Wydaje się okej.
Ale problem w tym, że w tej pozycji
blokujemy widok zarówno ze strony Sojuza, jak i Apollo.
Na to wygląda. Co...
Gdzie będzie kamera? Nikt tego nie zobaczy.
Taki symbol pokoju nie ma sensu, jeśli nikt go nie zobaczy.
Okej.
Cóż...
Gdyby jedna strona musiała być gospodarzem...
Moskwa będzie chciała, by był to Związek Radziecki.
A Waszyngton będzie chciał, by to był Apollo.
A może po prostu... rzucimy monetą?
To by było...
do zaakceptowania.
- Masz jakąś? Przepraszam. - Tak.
- Brak kieszeni. - Chyba mam.
Okej.
Ty obstawiaj.
Orzeł.
- Przepraszam. - Tak, czekaj.
- Chyba jest... - O tak.
Pod spodem.
Przepraszam, musisz się odsunąć. Nie mogę...
Spodnie mi się zaczepiły.
Może ja mogłabym...
Pani Madison...
Tak?
Mamy sytuację, którą musi się pani zająć.
Przepraszam.
Bill Strausser odszedł. I to ty jesteś tego powodem.
Ja? Ja nic nie zrobiłam.
Coś musiałaś zrobić.
„Dziś po rozmowie z panią Rosales stało się dla mnie jasne,
że moi koledzy mnie nie szanują,
i dlatego nie mogę kontynuować pracy”.
- Coś ty mu, do diabła, powiedziała? - Nic.
Co mu powiedziałaś?
Okej... Nazwałam go...
Orzeszkiem.
Nie powinnam była ci tego opowiadać.
Chciałam być miła i podzieliłam się...
Wymsknęło mi się. Nie sądziłam, że odejdzie.
Nie sądziłaś.
Bill Strausser jest cennym członkiem tego zespołu,
który poświęcił 20 lat lojalnej pracy dla tej agencji,
i nie zasługuje na to, by odchodzić, bo gówniara coś palnęła
i go upokorzyła!
Przekonaj go, żeby wrócił...
albo szukaj sobie innej pracy.
- Słucham? - Aleido, nadstawiłam za ciebie karku.
- Jesteś mi winna... - Nic ci nie jestem winna.
- Uspokój się. - Nie mów mi tak.
Nie masz prawa mi nic mówić.
Chcesz mnie zwolnić, proszę bardzo.
Mam to gdzieś.
Rozumiem.
To twoja zagrywka, tak?
Co? To, że walczę o siebie?
To dlatego cię zwolniono z każdej pracy, jaką miałaś.
Gdy robi się trudno, Aleida się ulatnia.
Pierdol się.
Sama sobie świetnie z tym radzisz.
Chcesz to schrzanić, nie ma sprawy.
Ale jeśli chcesz być inżynierką kosmiczną, to nie masz innych opcji.
Wartość odpowiedzi wzrasta do 500 dolarów...
ŚWIATOWI PRZYWÓDCY
Cześć.
Mogę wejść i...
Czekaj, nie. Chcę tylko porozmawiać.
- Nie chcę z tobą rozmawiać. - Tylko kilka minut. Pięć minut.
Proszę, Bill. Daj spokój.
Dobra. Chodź.
Szlag, przegapiłem. Wiedziałem.
To prawdziwy komunikator z Kosmosu 1999?
Kilka lat temu oprowadziłem Barbarę Bain po MOCR
i wysłała mi to w ramach podziękowania.
To rękawica Buzza Aldrina?
Ciebie nie będę oprowadzać. Czego chcesz?
Jestem tu, bo chciałam powiedzieć...
Przepraszam.
Spoko. Dzięki, że przyszłaś.
Wrócisz do pracy? Czy...
Nie.
Proszę, Bill. To była chwila.
Powiedziałam coś głupiego i nigdy tego nie powtórzę.
Myślisz, że o to chodzi?
Użeram się z tą historią od prawie 20 lat.
Jesteś w NASA miesiąc? I już ją słyszałaś.
Wiesz, która to była misja Gemini?
Co się działo, kiedy Bill się posikał?
- To nieistotne. - Istotne.
- Naprawdę... - Ty był 16 marca 1966, Gemini 8.
Mówi ci to coś?
Tak, pewnie.
Neil Armstrong i David Scott zaczęli się kręcić na orbicie
i prawie stracili przytomność.
Prawie umarli.
Gdy stracą przytomność, to koniec.
Stałem przy konsoli, kończyłem zmianę, i tak, musiałem siku.
A nagle Neil mówi, że stracił kontrolę nad statkiem
i jest coraz gorzej.
I możemy stracić dwóch pierwszych Amerykanów w kosmosie.
Więc zostałem na stanowisku.
Nawet gdy Neil odzyskał kontrolę.
Nie znaliśmy stopnia uszkodzenia kapsuły.
Więc zostałem... ze wszystkimi.
Czekałem i patrzyłem,
i miałem nadzieję,
modliłem się.
Wiesz, że musieli spróbować jeszcze raz nad Chinami?
Nie mamy tam żadnych stacji radarowych.
Więc gdy straciliśmy sygnał, to nie na kilka minut.
Tylko na godzinę.
Aż pilot sił powietrznych zauważył ich spadochrony nad Okinawą.
Poinformowano nas, że nic im nie jest.
Podskoczyliśmy i wiwatowaliśmy.
I pierwszy raz uczestniczyłem w takiej chwili.
Stałem tam i wiwatowałem.
A Frank Bedlow spojrzał na mnie i zapytał:
„Bill, czy ty się posikałeś w spodnie?”.
I ludzie wciąż o tym mówią 20 lat później.
Ja...
zostałam postrzelona.
- Co? - Ze strzelby.
Sól kamienna, ale był tam też śrut.
Trochę zostało w ramieniu...
Nie wiem, co chcesz zrobić...
Wysłuchaj mnie.
Okej?
Był taki moment w moim życiu, gdy nie miałam gdzie mieszkać.
Nigdzie.
Czasem spałam na kanapach u przyjaciół,
ale głównie w przejściach podziemnych, na ławkach w parkach. Na ogródkach.
Niektórzy mają tak wielkie ogródki, że nie wiedzą, co się dzieje z tyłu.
Musiałam jeść. Rzecz jasna.
Ale nie miałam pieniędzy...
Więc ja...
szukałam jedzenia za restauracjami.
Jest taka restauracja przy Bryant Street, mieli tam dobre jedzenie,
więc tam wracałam,
a właściciel wychodził i wrzeszczał na mnie.
„Wynoś się, Meksykańcu.
Przez ciebie śmierdzi w okolicy. Znajdź pracę”.
Pewnego dnia tam byłam.
Właściciel wychodzi. Tylko tym razem... ma broń.
Nawet nie pamiętam, gdy mnie postrzelił.
Pamiętam tylko hałas i to, że leżałam na ziemi,
a potem że wstałam i uciekałam.
Po prostu biegłam.
Zatrzymałam się w parku.
I wtedy zdałam sobie sprawę, że... koszulkę mam przemoczoną krwią.
I czułam, jakby lewa część mojego ciała się paliła.
Jezu.
Poszłam na pogotowie, a oni mnie ogarnęli.
Powiedziałam im, co się stało, i wezwali policję.
Bo tak się robi, gdy ktoś zostanie postrzelony.
Dzwoni się na policję.
Ale byłam tu nielegalnie i nie chciałam gadać z policją.
Więc...
poszłam stamtąd.
Wyszłam, zanim wyciągnęli cały śrut.
Więc wciąż mam go w ramieniu.
Mam takie wielkie, wstrętne...
blizny...
na całej ręce.
Dlatego nie noszę koszulek na ramiączkach,
kostiumów kąpielowych, topów bez pleców.
Nikt tego nie zobaczy.
Więc...
Mam coś, czego się wstydzę, Bill.
I uwierz mi, gdy mówię, że...
naprawdę jest mi przykro...
że przeze mnie na nowo przeżywałeś swój wstyd.
Gildia Aktorów Ekranowych, zgadza się.
Przywódcy światowi za 200.
Odpowiedź: Pierwsza kobieta premier Wielkiej Brytanii.
Jej popularność wzrosła po wojnie o Falklandy. Larry.
Margaret Thatcher.
Kim jest Margaret Thatcher? - Zgadza się.
- Spróbujmy Filmy za 400. - Musi być w formie pytania.
Pieprz się.
- Masz rację. - Filmy za 300.
Ci gwiazdorzy testowali swoje przebrania do filmu z 1959,
odwiedzając toaletę dla pań w studiu. Larry.
- Czym jest Pół żartem, pół serio? - Tak.
Jack Lemmon i Tony Curtis.
Musieli się nieźle bawić, chodząc do toalety w tych przebraniach,
ale porozmawiajmy o innym filmie.
Larry, ty wybierasz.
Okej. Mam twoje napiwki.
21,50.
- Niezły wieczór. - Nie, super. Dziękuję.
Chciałem tylko powiedzieć...
odnośnie do tamtego wieczoru...
- Nie wiem, co się stało. - Nic się nie stało.
Jasne.
Dwójka przyjaciół miło spędziła czas...
i pocałowała się po przyjacielsku.
Może było trochę zbyt przyjacielsko, ale...
Tak.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Możemy żyć dalej. Nie musimy o tym rozmawiać.
Jasne.
- Dobranoc, Danny. - Dobranoc, pani Baldwin.
Myślałam, że wychodzisz.
Ja nie...
Nie wiem, co powiedzieć.
Wiem, że powinniśmy...
zapomnieć o tym, co się stało.
Ale ja...
nie mogę.
Cały czas o tym myślę.
Twoje włosy...
- i usta. - Danny.
Myślę o tym, jak trzymam cię w ramionach.
Przestań gadać.
Zamknij drzwi.
Wyłącz światła.
Spotkajmy się na dole.
Idź. Już.
SCHRON PRZECIWATOMOWY
Naprawdę sprzedasz to miejsce?
Z całym wyposażeniem.
Będzie dziwnie, gdy właścicielem będzie ktoś inny.
Pierwszy raz tu przyszedłem w dzień otwarcia.
Tak?
To był fajny dzień.
Kompletna katastrofa.
Nalewaki do piwa nie działały, toalety się zatykały.
To był... bałagan. Ale fajny.
Czyli już nie jest... fajnie?
Można tak to ująć.
Ale ludziom się podoba.
Naprawdę. Przychodzą tu, patrzą na zdjęcia z kosmosu
i na modele.
Na wszystko, co ma cokolwiek wspólnego z kosmosem.
Widzę to w ich twarzach, gdy przechodzą przez drzwi.
Rozglądają się: „Są tu jacyś astronauci?”.
„Ten złom był w kosmosie?”
„To kosmiczny złom?”
Mogłabym sprzedawać złom.
Gdybym tylko powiedziała, że był w kosmosie.
Tak, nie wątpię.
Dlaczego?
Wszyscy chcą lecieć w kosmos.
Ja nie. Nigdy nie chciałam.
Wszyscy poza tobą.
Ale... większość ludzi nie poleci.
Przyjście tu, kupienie jakiejś głupiej błyskotki
to najbliższe kosmosu, co będą mieć.
Póki NASA nie zacznie sprzedawać biletów.
Nigdy tego nie zrobi.
Nie będą sprzedawać biletów w kosmos, prawda?
Szczerze w to wątpię.
Ale ktoś będzie.
I zarobi na tym krocie.
Karen.
Nazwałeś mnie Karen.
Kocham cię.
Wcale nie, Danny. Wcale nie.
- Tak. - Nieprawda.
Kocham cię, Karen.
Okej. Weźmy się w garść.
Myślę tylko o tobie.
Nie.
- Kocham się w tobie od lat. - Co? Nie. To nie to.
- Tak. - Nie.
Odejdę z akademii. Znajdziemy mieszkanie w mieście.
Co?
Danny, to nie to.
To nie jest miłość.
- I to się nie rozwinie. - Co?
- Myślałem, że... - Miło spędziliśmy czas.
Tak. Było naprawdę fajnie, okej?
Oboje tego chcieliśmy i potrzebowaliśmy.
Ja nie...
Wiem, że tego chciałam. I tego potrzebowałam.
Więc to zrobiłam.
I było wspaniale.
Hej. Ty byłeś wspaniały.
Byłeś świetny, skarbie.
Ale to koniec.
- Nie. - To koniec.
- Nie musi być. - Musi.
- Dlaczego? - Bo tak powiedziałam, okej?
To koniec. Ubieraj się.
Wyjdź tylnymi drzwiami, dobrze?
Zamknij je za sobą, jakbyś wychodził ostatni.
Ja wyjdę później.
Wsiądź do auta i jedź do domu.
Jutro zadzwoń, że jesteś chory.
Pod koniec tygodnia i tak jedziesz do akademii.
Nie martw się. Dam ci wypłatę za ostatni tydzień.
Nie obchodzi mnie to.
W tył zwrot.
To rozkaz.
Nie odwracaj się. Po prostu idź.
O mój Boże.
357 Bravo, LSAM 2,
za pięć minut przylecę z waszymi zmiennikami.
Przyjęłam, LSAM 2.
Cieszymy się na gorący posiłek i prysznic.
Kapitanie Stevens, jesteś gotowy popilotować?
Przyjąłem.
Przełączam na PLT. Przejmujesz kontrolę.
Mam opóźnienie w silnikach manewrowych.
Rety, nie odpowiada tak jak kiedyś.
Okej, chłopcy i dziewczęta, złóżcie stoliki i ustawcie siedzenia
w pozycji pionowej.
Kolejny zespół ma przylecieć o 11.30.
- Ruch. - Co?
Gdzie?
Na dziesiątej. Widziałem jakiś błysk na górze.
Jesteś pewien? Nie widzę, by coś się ruszało.
Czekaj. Widzę.
Mamy towarzystwo.
Wilhelm, utrzymaj fort.
Webster, Lopez, za mną.
Houston, MARDET.
Widzimy nieprzyjaciół przy 357 Bravo.
Idziemy to sprawdzić.
Przyjąłem. Zróbcie to ostrożnie.
Gdy będziecie ich widzieć, nawiążcie kontakt radiowy.
Tak zrobimy, Houston.
Uważajcie, miejcie oczy otwarte. Rozejść się.
Z lewej czysto.
Webster, osłaniaj lewą.
Przyjęłam. Utrzymuję.
Idę dalej.
Z lewej czysto. Idę na prawo.
Spoko. Biorę lewą.
Dalej nic.
Houston. Kontakt przed nami.
Co widzicie?
Dwóch kosmonautów przy jakimś sprzęcie.
Jeszcze nas nie zauważyli.
Lopez, widzisz ich więcej?
Nie, tylko tę dwójkę.
Houston, wasza decyzja.
MARDET 1, przełączcie się na częstotliwość Rosjan
i każcie im stąd odejść.
Robi się.
Webster, idź pierwszy.
Przełącz się na ich częstotliwość i każ spadać.
Lopez, osłaniaj ją.
Przyjąłem.
Zmieniam częstotliwość.
Uwaga sowieccy kosmonauci.
Ten teren zajął rząd Stanów Zjednoczonych.
Idą.
Mam ich.
Spokojnie.
Nie podoba mi się to. Co on robi?
Co tam jest? To broń?
Stój. Odsuń się od skrzyni.
Padły strzały.
Wróg jest ranny.
Ty, odsuń się od skrzyni.
Cholera. Idźcie.
Cholera jasna.
MARDET 1, Houston.
MARDET 1, melduj.
Houston, dwóch wrogów jest rannych. Jest źle.
Chwila.
Jezu. Ten gość się pali.
Jasna cholera.
Jezu. Co mam robić?
Czekaj, stary.
Masz dziurę w kombinezonie, ale ją załatamy.
Webster, Lopez. Raportujcie.
- Nic mi nie jest. - Mnie też nie.
Oddychaj, stary. Nic ci nie będzie.
- Stevens? - Słucham, Vance.
Tego gościa trzeba ewakuować. Już.
Kurwa mać.
Jesteśmy na wzgórzu. Około 300 metrów od szczytu.
Przyjęłam. Zaraz tam będę.
Webster, zabezpiecz ich broń.
Tak jest.
MARDET 1, Houston. Jak wygląda sytuacja?
Powtarzam, MARDET 1. Houston. Raportujcie.
Houston, MARDET.
Teren jest zabezpieczony.
Mamy dwie ofiary wśród nieprzyjaciół. Jedna nie żyje, jedna ranna.
Czekamy na ewakuację.
Łącz z Białym Domem.
Jezu. Szefie.
O co chodzi?
Tu nie ma broni.
To po co sięgali?
O mój Boże.
Napisy: Agnieszka Otawska