Może kawy?
Dzięki, ale wystarczy mi liofilizatów na jeden dzień.
Nie. Ukradłem trochę waniliowej z Heliosa. Jest dobra. Powinnaś spróbować.
Co to, do cholery?
Trzęsienie Marsa?
Nie sądzę.
Co się dzieje?
SEJSMOGRAF
Ziemia się osunęła. Widać to jasno na sejsmografie.
To nie trzęsienie ziemi. Widzicie?
Tak. Widać trójkąty równoramienne.
A nie nagły skok.
SEJSMOLOGIA
Epicentrum jest blisko…
Heliosa.
O nie.
Helios, tu Szczęśliwa dolina.
Helios, Szczęśliwa dolina. Słyszycie?
- Helios. - Okej.
Słyszycie?
Phoenix jest osiem minut od przejęcia sygnału.
Wtedy będą widzieć bazę z orbity.
Może nam powiedzą, co się tam dzieje.
Ubierzcie się.
Przygotujcie oba łaziki. Załadujcie na nie sprzęt ratunkowy.
Zatankujcie je. Nie wiadomo, ile tam będziemy.
- Helios. - Przyjąłem.
I cokolwiek się między wami dzieje, właśnie się kończy.
Zrozumiano?
- Tak. - Zrozumiano.
Helios, Szczęśliwa dolina. Słyszycie?
SAMOTNA GÓRA – BAZA NASA BAZA HELIOSA – GRAŃ GAGARINA
Helios, Szczęśliwa dolina. Słyszycie?
Mayday, Mayday. Mówi Aleksiej Poletow.
Jest ktoś na tym kanale? Odpowiedzcie. Bez odbioru.
Mayday. Mayday.
Mówi Aleksiej Poletow.
Jeśli ktoś jest na tym kanale, niech odpowie.
Isabel, słyszysz?
Niech ktoś się zgłosi. Proszę.
Zgłoście się!
Proszę!
Słyszycie mnie?
Niech ktoś się zgłosi. Proszę!
ZSRR
O Boże, nie. Nick!
Nie. Nick.
PIASKI ARES
Więc…
To jest dziwne.
Nie powinnaś właśnie
negocjować jakiegoś traktatu czy coś?
Trudno było napisać ten list.
Okłamałaś mnie.
Tak.
Dlaczego?
Wiem, jak to jest czegoś chcieć.
Dlatego ułatwiłam ci dążenie do tego, czego naprawdę chciałaś.
Jak miło.
Nawet nie walczyłaś.
Zostawiłaś mnie, nie mówiąc mi tego w twarz.
Myślałam dużo o tym, jak wyglądałoby nasze życie.
Uroczy domek z płotkiem.
Pies. Może kot. Chociaż…
Robiłabym ci rano kawę
i pisała na patiu, gdy ty szłabyś do pracy.
Brzmi fajnie.
Tak, byłoby fajnie.
Ale by nie przetrwało.
Koniec końców żałowałabyś tego, z czego zrezygnowałaś.
Zaczęłabyś o tym myśleć po którejś kolejnej już kłótni.
Myślałabyś o tym pod prysznicem,
w korku w drodze do pracy.
I pożerałoby cię to od środka.
I jak mogłoby być inaczej?
To znaczy…
były ci pisane wielkie rzeczy
i wiedziałam o tym.
Od dnia, kiedy cię poznałam.
Więc tak.
Zrezygnowałam z ciebie.
Bo myślałam, że może kiedyś
zmienisz coś dla ludzi takich jak my.
Ale chyba się myliłam.
Gdy widziałam twoje zaprzysiężenie, byłam przeszczęśliwa.
Wreszcie coś się miało zmienić.
Ale od tamtego dnia
patrzyłam tylko, jak idziesz na kolejne kompromisy.
Czasem trzeba przystać na to, co możliwe.
Ciekawa jestem, co powiedziałaby na to dziewczyna, którą poznałam 20 lat temu.
Miała w sobie… ogień.
Była gotowa zmierzyć się ze wszystkim.
Moja władza jest pełna ograniczeń.
Spójrz na mnie.
Musiałam wymknąć się z domu, by odwiedzić miłość mojego życia.
Cóż…
Miło usłyszeć, że to mówisz.
Obstawiam, że to do ciebie.
Musi pani pójść ze mną. Mamy poważny problem.
Idź dalej.
Nic nie widzę w tym pyle.
Chyba cię widzę.
Aleksieju.
Louiso.
Tu jesteś. O Boże.
O Boże.
Jesteś cała?
Tak, jestem.
Dobrze. Znalazłaś kogoś jeszcze?
Tak. Znalazłam kogoś tam.
Kogo?
Isabel.
MSAM.
Moduły.
Fabryka paliwa.
Wszystko zniknęło.
Czy tylko my przeżyliśmy?
Phoenix, Szczęśliwa dolina. Pojedziemy tam,
by zacząć poszukiwania.
Przyjąłem.
Udało nam się podnieść moduł 2. Podamy jego pozycję waszym łazikom.
Lars Hagstrom, Kuzniecow i dr Majakowski żyją.
Ktoś jeszcze przeżył?
Jeszcze nie wiemy.
Nie mamy kontaktu z modułem 1
ani z innymi astronautami, którzy tam byli.
Ed ani Danny Stevens się nie odzywali?
Jeszcze nie.
Szlag.
Okej. Dzięki, Phoenix.
Przekaż modułowi 2, że widzimy się za dwie godziny.
- Nie słyszą nas. - Zrobi się, Danielle.
Ziemia zniszczyła naszą antenę.
Mogą rozmawiać z orbitą, ale nie z powierzchnią.
Próbują ustawić zapasową.
Bez odbioru.
Adarsh, spójrz na to.
MODUŁ 1 – BRAK SYGNAŁU
Widziałem eksploatację odkrywkową na Ziemi i Księżycu,
ale nie ma porównania.
Chryste.
Przełączę się na InSAR i zsynchronizuję z poprzednimi zdjęciami.
Powinno prześwietlić pył, żebyśmy mogli zlokalizować ocalałych.
Boże. Nic nie zostało.
Widać zapadnięte tunele lawowe i rumowisko.
Musimy powiadomić NASA. Organizują akcję
i musimy zaprzęgnąć wszystkich do pracy.
Ma rację. Jeśli są tam jacyś ocalali,
to braknie im powietrza.
Jeśli Margo Madison chce wysłać swój zespół, to na pewno…
Nie. Mają więcej ludzi na miejscu.
- To my idziemy do nich. - Tak.
Okej. Chodźmy.
Zostanę tu
i skontaktuję się z rodzinami zaginionych.
Henry Zinman może podzwonić.
Nie będę dzwonić.
Trzeba do nich jechać osobiście i z nimi zostać.
Rozumiem.
Dev?
Dev.
Zrobię, co w mojej mocy,
by znaleźć Eda.
Co się dzieje?
Nie ruszaj się. Czyszczę ranę.
Co się stało?
Ziemia się osunęła.
Przewróciła moduł?
Gorzej. Pogrzebała nas.
Kto wie, jak głęboko.
Jezu.
Utknęliśmy w śluzie powietrznej.
Tak.
Dobre wieści są takie, że ciśnienie jest stabilne, więc nie ma wycieków.
Wysyłamy sygnał SOS.
Dobrze. To dobrze.
- Doprowadzi ich do nas. - Jeśli nie jesteśmy głęboko.
Wybacz.
Przepraszam.
Muszę ją dobrze oczyścić.
Jak jest źle?
Kiepsko.
Oberwałeś odłamkiem, gdy świder się rozpadł.
Zrobił ci dziurę w brzuchu.
Rana wylotowa?
Nie ma.
Pieprzyć to. Zamknij ranę. Gdy nas znajdą,
- Majakowski będzie operował. - Jeśli żyje.
Twoje podejście do pacjenta pozostawia wiele do życzenia.
Popracuję nad tym.
Okej. Zabandażuję ją.
- Będzie bolało. - Tak.
Skurwiały sukinkot w dupę jebany.
Okej, gotowe.
Wentylatory nie działają, więc powietrze mamy tylko tutaj.
I w skafandrach.
Udusimy się, gdy się skończy.
Słuchajcie.
Wszyscy się znacie, chociaż ze słyszenia,
więc nie będę tracić czasu na przedstawianie.
Dev, masz jakieś nowe wieści?
Tak, nasz MSAM i jeden moduł są pogrzebane pod ziemią.
Ale drugi moduł uniknął zniszczenia.
Nie możemy ściągnąć ludzi ani zapasów z Phoeniksa.
A bez MSAM-a wszyscy na powierzchni są uwięzieni.
To problem na później.
Teraz naszym wrogiem jest czas.
Danielle Poole dotrze do modułu 2 za około godzinę.
Po pierwsze, musimy znaleźć zaginionych.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie również.
Zorganizowaliście poszukiwania?
Bez powodzenia.
Kontaktował się z wami mój tata albo ktoś inny?
Osunięta ziemia zniszczyła anteny.
Musimy naprawić łączność UHF, by ich usłyszeć.
Tak.
Dr Majakowski pracuje nad tym najlepiej, jak potrafi.
Czyli nie ma śladu innych ocalałych?
Corrado, Poletow, Castillo, Mueller byli na powierzchni, gdy to się stało.
Nie mamy wieści.
Dowódca Baldwin i Stevens byli w module 1.
Może żyją, ale są uwięzieni.
Dobre.
- Danny, twoja kolej. - Lepiej usiądź.
Jesteś napompowany adrenaliną. Uważaj, bo będzie problem.
Czuję się dobrze.
Do czasu, jeśli będziesz się ruszał.
Okej, usiądę, gdy się napijesz.
Nie trzeba.
Tak?
Myślę, że trzeba.
Pocisz się.
No i?
Tu jest zimno, a temperatura spada.
- Spójrz na mnie. - Po co?
Spójrz na mnie.
Miałeś przestać ćpać.
- Jesteś na głodzie. - Daruj sobie kazanie.
Wstrzykujesz sobie anaboliki w tyłek od ilu? Pięciu lat?
To nie to samo…
Jakie to ma znaczenie?
Ma znaczenie, bo gdy stąd wyjdziemy…
Wyjdziemy stąd?
Nie rozumiesz? Nie wydostaniemy się stąd.
Ekipa poszukiwawcza zauważyła już sygnał.
- Serio? - Tak.
Bo możemy być pogrzebani pod 50 metrami regolitu.
Reszta załogi pewnie nie żyje.
Nawet jeśli nie żyją, NASA po nas przyjdzie.
Powietrza mamy może na sześć godzin.
Nawet jeśli teraz zaczną kopać, nie dotrą do nas na czas.
Okej, przestań.
Dzięki Bogu.
Kto to?
Nie słyszę cię.
Jeśli wrócimy na nasze pierwotne pozycje
z prędkością dwóch kilometrów na godzinę…
To byliśmy tutaj,
gdy się odkopaliśmy.
A tu… znaleźliśmy Castillo i Corrado.
Moduł 1 tam jest?
Możecie tam wrócić? Poprowadzić poszukiwania Eda i Danny’ego.
Dobrze. Napijcie się kawy i zjedzcie coś.
Słońce zachodzi, ale to nie koniec dnia.
Idę z wami.
Okej. W porządku.
Podajmy te współrzędne NASA i Heliosowi.
Uważamy, że astronauci Corrado, Castillo, Poletow i Mueller
byli tutaj, gdy góra się rozpadła.
Przenosimy te pozycje na aktualną sytuację.
Gdzie Mueller i Poletow się wykopali.
Podczas spływów kohezyjnych ziemia porusza się w określony sposób.
Jak lawina błotna.
Zakładamy, że moduł 1
jest zakopany niedaleko miejsca, w którym oni się znaleźli.
Przy odrobinie szczęścia mamy szansę
znaleźć moduł 1.
Nie możemy kopać losowych dziur z nadzieją, że w nich trafimy.
Zaznaczyliście na mapie wszystkie tunele lawowe.
Czyli macie georadar, zgadza się?
Pewnie, nie jesteśmy głupi.
Dobrze. Wymyślicie, jak go przyczepić do łazika?
- Tak. - Okej.
Przeszukamy teren w strukturze siatki.
UHF już działa.
- Możemy ruszać. - Dobrze.
Kelly, Aleksiej. Phoenix poprowadzi was w łaziku do miejsca,
gdzie zaczniecie przeszukiwać kwadrat po kwadracie.
Nie śpieszcie się. Bądźcie dokładni.
Kel, nie możesz dać się ponieść emocjom.
Dasz sobie radę?
Tak, dam.
W porządku.
Will, Rolan,
załadujcie narzędzia, które nadają się do kopania
na drugi łazik.
Może trzeba będzie wykopać dużą dziurę. I to szybko.
- Tak jest. - Zrobi się.
Zespoły NASA, Heliosa i rosyjski
połączyły siły, by odnaleźć ocalałych.
Byłych rywali połączyła nadzieja,
że astronauci Edward Baldwin i Daniel Stevens wciąż żyją.
Zawęzili obszar poszukiwań do tego terenu
i wysłali astronautów i kosmonautów
z tak zwanym georadarem, by zlokalizować zakopany moduł.
A w międzyczasie cały świat wstrzymuje oddech.
Zostańcie z nami
i oglądajcie reportaż po przerwie.
OBSZAR POSZUKIWAŃ
Pamiętam, gdy mój mężczyzna w siebie wątpił.
Wtedy lekarz przepisał mu Stelebris Plus,
cudowny, nowy lek, leczący zaburzenia erek…
Moj brat może umrzeć, a oni reklamują piguły na kutasa.
WYCISZ
Niewiarygodne.
Powiedz, że to nie twoi przyjaciele. Nie teraz.
Nie zapraszałem ich. Przysięgam.
Karen. O Boże.
Nie wierzę, że przyszłaś.
Pewnie. A gdzie mam być?
Dziękuję. Nie wiem, czy sobie poradzę.
Poradzisz.
Nie wiesz o tym, ale poradzisz.
Cześć, Jimmy. Jak się masz?
Powiesz nam, co się dzieje?
Osunęła się ziemia.
Prawdopodobnie przez odwierty na grani.
Rozumiem.
Przyjechałaś aż tutaj,
żeby powtarzać bzdury, które gadają w telewizji.
Budzi to w nim uczucia związane z rodzicami.
Ale na pewno w sekrecie się cieszy, że przyjechałaś. Ja się cieszę.
Kiedy ostatni raz coś jadłaś?
Nie wiem. Wszystko mi się miesza. Chyba dziś rano.
Okej, prowadź do kuchni, bo przygotujemy kolację.
- Naprawdę? Na pewno… - Tak, na pewno.
To lepsze niż siedzenie przed telewizorem.
Uwierz mi.
SEGMENT 11 – CZYSTY
SEGMENT 12
Kolejny segment sprawdzony. Nie ma po nich śladu.
Co to?
Aspiryna.
To osunięcie było bardzo…
Cały czas boli mnie głowa.
SEGMENT 13 – CZYSTY
Co się dzieje?
Dorastałam…
z przekonaniem, że może kiedyś umrzeć.
To była część mojego życia.
Leżałam w łóżku w nocy i martwiłam się o to.
Ale teraz, gdy ta chwila być może nadeszła…
Nie możemy tak myśleć.
Nic nie poradzę.
Myślę o tym, że może leżeć gdzieś w ziemi,
że może nigdy nie znajdziemy jego ciała.
Też byłem blisko z ojcem.
Był pilotem w siłach powietrznych.
Fascynował go program kosmiczny.
Nazwał mnie Aleksiej po…
Leonowie.
A moją siostrę, Anastazja.
- Stój! - Co?
Możliwy słaby sygnał SOS.
Czy to…
To oni.
Znaleźliśmy ich.
Jezu.
Tu łazik 1. Zlokalizowaliśmy moduł.
Wysyłam współrzędne. Przyjdźcie tu jak najszybciej.
Według georadaru moduł 1 jest tu.
Jakieś 20 metrów pod ziemią.
Sygnał SOS był bardzo słaby,
czego można się spodziewać, bo nadajnik jest głęboko pod ziemią.
Ale nie był zmiażdżony, więc Baldwin i Stevens mogą wciąż żyć.
Zgadza się. Ale jest tam noc
i temperatura spada do minus 73 stopni.
W takim zimnie nie da się pracować szybko.
Przekopanie 20 metrów ręcznie…
zajmie więcej czasu, niż im pozostało.
Musimy wymyślić coś lepszego.
Porozmawiajcie o tym. Zróbcie, co trzeba.
Do roboty.
Gdzie jest Dev?
Mówił, że musi się przewietrzyć.
Czy Rosjanie…
mówią coś o Margo?
Tylko że jest straszną jędzą. A co?
Tak pytam.
Tu jesteś.
Możesz do nas dołączyć.
Próbujemy tylko wymyślić, jak ocalić życie twoim astronautom.
Lepiej mi się myśli, gdy nie jestem przykuty do stołu.
To tłamsi umysł.
Mojemu tacie by się tam podobało.
Kontrola lotów NASA.
Całe życie o tym mówił.
Jasne. Był inżynierem.
Tak.
Mój ojciec też był inżynierem.
Głównie uczył w Huntsville.
Pewnie dobrze się tam dorastało.
Gdy rzuciłeś kamieniem, trafiałeś w naukowca.
Dużo się przeprowadzaliśmy. Tata zmieniał prace.
Skończyliśmy w Rockford w stanie Illinois.
Rockford? Twój tata pracował dla Kirkland?
Budował komponenty do Saturna V.
Najważniejszy moment jego życia.
Dopóki Apollo 23 nie wybuchł przy starcie.
Po eksplozji
wymienili cały zespół Saturna V.
Tata stracił pracę i nie mógł znaleźć nowej.
Przez kilka lat jeździł taksówką.
Nie podniósł się po tym.
Zmarł, zanim…
skończyłem studia.
Przykro mi.
Opowiadam historię, jak tata przybył do tego kraju
bez grosza przy duszy i spełnił swoje marzenia…
ale pomijam resztę.
Dlaczego?
W Stanach ludzie lubią słuchać o sukcesie.
O dochodzeniu do wszystkiego samodzielnie.
Nie chcą słuchać
o porażce.
Osiągnąłeś coś niesamowitego, Dev.
Twój ojciec byłby dumny.
A twój był?
Myślę, że tak.
Na swój sposób.
Musimy wracać. Czas ucieka. Idziesz?
Tak. Zaraz.
Co z nią?
Dobrze. Od razu zasnęła.
Dzięki Bogu.
Dużo więcej marudzi. Chyba wyczuwa mój nastrój.
Nic jej nie będzie.
- Nie sądziłam, że byłam taka głodna. - To dobrze.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Przepraszam. Nie chciałam płakać.
Hej. Nie, nie.
Hej. Nie szkodzi. Płacz jest dobry.
To lepsze od udawania, że wszystko jest w porządku.
Dziękuję. Za wszystko.
Mogę?
Halo. Mówi Karen Baldwin.
Tak. Jest ze mną.
Okej.
Okej. To brzmi zachęcająco.
Przekażę im.
Dziękuję za telefon.
Zlokalizowali moduł.
Jeszcze nie nawiązali kontaktu z Edem ani Dannym.
Ale namierzyli sygnał SOS.
Wykopią moduł.
O Boże.
- O Boże. - To dobrze.
- Tak.
Trzeba mieć nadzieję, okej?
Już jadą, pani prezydent.
Dziękuję.
Gdzie byłaś?
Wyjechałaś z miasta bez słowa.
Nikt nie wiedział, gdzie byłaś.
Secret Service wiedziało.
Możesz mi powiedzieć?
Pojechałam do Pam.
- Oszalałaś? - Jestem blisko.
Jak mogłaś tak ryzykować?
A jeśli ktoś to ujawni?
Jeśli prasa się dowie, gdzie byłaś, gdy to się działo,
skończy się to katastrofą.
Czyli teraz rozmawiamy o moim braku dyskrecji?
Sytuacja na Marsie przykuła uwagę ludzi.
Gdy to się skończy, moja sytuacja…
Naprawdę sugerujesz, że ma mnie pocieszyć
katastrofa, w której mogły zginąć cztery osoby?
Oczywiście, że nie.
To co chcesz powiedzieć?
Ja…
Sam nie wiem.
Przyszli wiceprezydent i administrator Truly.
Wpuść ich.
- Pani prezydent. - Jim, Richard,
dziękuję, że tak szybko przyszliście.
Larry, zostawisz nas samych?
Oczywiście.
Pani prezydent, rozmawiałem z Margo Madison.
Drugi świder jest na Phoeniksie.
- Nic z tego. - Czemu go nie ściągnęliście?
Skupiliśmy się na paliwie.
Pilnowaliśmy, żeby Phoenix mógł wrócić do domu.
Bardzo to teraz pomaga.
Cóż…
Lecimy na górę.
Na górę?
Patrzymy w złym kierunku.
Jak wszyscy wiemy,
moduł 1 jest 20 metrów pod ziemią.
Z góry nie dotrzemy do nich na czas.
Ale…
moduł 1 leży nad tunelem lawowym.
Jeśli do niego wejdziemy w miejscu najbliżej powierzchni,
czyli według georadaru trzy metry pod rumowiskiem,
przejdziemy tym tunelem,
aż znajdziemy się pod modułem,
zrobimy dziurę w stropie tunelu,
materiał z góry spadnie z modułu
przez tę dziurę
do tunelu jak ziarno do zbiornika.
Wtedy moduł zostanie odsłonięty.
I dostaniemy się do niego od góry.
Sugerujesz, że mamy wysadzić bombę w pobliżu modułu?
Dokładnie to sugeruję.
Eksplozja może go zniszczyć.
Wiele niewiadomych.
Jeśli źle podłożymy ładunek, możemy wysadzić moduł.
I ludzi w środku.
Ale on ma rację. Kopanie nam się nie uda.
A Baldwin i Stevens umrą.
Mamy wiertarki rdzeniowe i ładunki wybuchowe.
To jest wykonalne.
Ale jeśli się pomylimy o metr…
To są problemy inżynieryjne.
A my jesteśmy inżynierami.
Zaczynamy?
Okej. Porównajmy dane z georadaru i InSAR-a.
PpCO2 ponad 20, co znaczy, że filtry ledwo zipią.
Zrobi się ciężko.
Świetnie.
Jest zimno, ale zrobi się trochę zimniej.
Będziemy musieli włożyć skafandry.
Czyli mogę pożyć kilka godzin i umrzeć straszną śmiercią?
Nie, dzięki.
To umrzesz z wychłodzenia.
Podobno to dobra śmierć.
Jak zasypianie.
Włożysz skafander, choćbym miał cię wepchnąć.
Z tą dziurą w brzuchu?
Do niczego mnie nie zmusisz.
Jesteś mięczakiem.
- Mięczakiem? - Tak.
Mówisz poważnie?
Gdy byłem ranny w Korei, siedziałem w szpitalu polowym.
Sam widziałem,
że pierwsi umierali ludzie, którzy stracili nadzieję.
Może tracili nadzieję, bo wiedzieli, że umrą.
Umierali, bo się poddawali!
Daj spokój, Ed.
Nie uczysz mnie jeździć na rowerze.
Na rowerze? O czym ty mówisz?
Shane opowiadał mi o twoich lekcjach.
Mówił, że się ciebie bał.
Co?
Gdy wpadał w tarapaty, błagał Karen, by ci nie mówiła.
Bo wiedział, że jeśli się dowiesz, to będzie się bał.
- Gdy byłeś… - Dosyć.
…na orbicie albo na Księżycu, Shane odżywał.
Śmiał się, wygłupiał.
Wycofywał się, gdy wracałeś, bo tak się ciebie bał.
Hej, stul pysk!
Jakiego człowieka rajcuje straszenie małego chłopca?
Własnego syna.
O cholera. Nie ruszaj się, Ed.
Apteczka.
- Hemostatyczny. - Okej.
- Aplikuj. - Tak.
Więcej, więcej.
Tak, dobrze.
O cholera.
MODUŁ #1 – ŁADUNEK WEJŚCIE – TUNEL
Niech ja to zrozumiem.
Zespół ma zjechać do tunelu lawowego,
przejść 700 metrów w skafandrach,
wywiercić dziurę w stropie,
umieścić tam ładunki wybuchowe
i uciekać, ile sił.
Kto dostąpi tego wątpliwego zaszczytu?
Musiałeś pytać?
Trzeba być precyzyjnym.
Jeden błąd może zniszczyć moduł.
I nas przy okazji.
Jeśli nie sądzicie, że dacie radę, zrobię to sama.
Nic nie wiesz o bombach.
Nie chcemy, żebyś się wysadziła.
- Idę po wiertarkę. - Tak.
Tu jesteś.
Nie jest ci zimno?
Nie.
Mogę ci przynieść kurtkę, jeśli chcesz.
Niczego nie chcę.
Okej.
Wiem o tobie i Dannym.
Wybacz, ale nie…
Nie wiem, o czym mówisz.
Bądź szczera.
Zwłaszcza teraz.
Okej.
Czemu to zrobiłaś?
Byłam zła.
Na męża,
na program kosmiczny, na siebie.
Po prostu…
Chciałam zrobić coś, co było złe.
Czemu Danny?
Bo mu ufałam.
Nie.
Wykorzystałaś go.
Jak wszyscy.
Może.
Może tak było.
Zawsze starał się spełniać oczekiwania innych.
Naszych rodziców.
Pana Baldwina, pani Poole.
Odkąd był dzieckiem.
Nie znoszę tego.
Każdą cząstką siebie.
Znam to uczucie.
Tak.
Łazik 1, moduł 2.
Prawie jesteśmy.
Przyjęłam. Miło was widzieć.
Przyjęłam.
- Gdy wejdziemy… - Ja…
Co się dzieje?
Źle się czuję.
Do środka.
O Boże.
Co się stało?
Bolała go głowa. Potykał się, wchodząc.
Pogorszyło mu się po zmianie ciśnienia.
Seplenił?
- Tracił równowagę? - Trochę.
Dajcie go na stół.
Trzymam głowę.
Co mu jest?
Krwiak podtwardówkowy.
Muszę wywiercić dziurę w czaszce, żeby zmniejszyć ciśnienie.
- Jezu. - Potrzebuję krwi do transfuzji.
- Grupa A+. - Ja taką mam.
- Dobrze. Mueller. - Tak?
Wykonasz próbę zgodności?
Ustawię analizator.
Będę miał w sobie krew Baldwinów. Genialnie.
Okej.
Ładunki wybuchowe podłożone w stropie tunelu.
Schodzę.
- Przyjąłem. - Gdzie jesteś?
Na dole.
Co robisz?
Sprawdzam nasze położenie.
Sprawdzaliśmy,
nim wywierciliśmy dziurę pod ładunki.
Tak, ale sprawdzam znowu.
Mamy jedną szansę. Oby się udało.
Jest dobrze.
Więc…
Podłącz, sprawdź detonator i chodźmy.
Gotowy do biegu?
Nie jestem młody jak ty.
Dam ci fory, staruszku.
Daj mi spokój.
Ed.
Ed, posłuchaj.
Bardzo cierpimy.
Poziom CO2 wzrósł.
Miesza mi to w głowie.
Miałeś rację.
Musimy włożyć skafandry.
Pomogę ci.
Nie.
Ed.
Musimy.
To bez znaczenia.
A co z Kelly?
Dla niej to ma znaczenie.
Pokłóciłem się z nią.
Zanim…
Zanim wyruszyliśmy na grań.
Nasza ostatnia rozmowa…
Była na mnie zła, a ja ją olałem.
Co?
Tak samo było z Shane’em.
Nakrzyczałem na niego.
Kazałem mu być mężczyzną.
Być mężczyzną.
Być mężczyzną!
Nie powinienem był tego mówić, byłem zły.
Poza tym…
Nie tylko ty zdradziłeś Shane’a.
Pamiętasz akcje, które odwalaliśmy?
Niszczyliśmy liczniki wody, wysadzaliśmy toalety, malowaliśmy szafki.
On uchodził za prowodyra.
Pozwalałem na to.
To nie były jego pomysły.
Tylko moje.
Nauczyłem go kraść.
Wciągnąłem go w to.
I zrzucałem na niego winę.
A on mi zawsze wybaczał.
Nieważne, ile razy wbiłem mu nóż w plecy.
To przeze mnie Karen dała mu wtedy szlaban.
Gdyby mnie nie poznał,
Karen zawiozłaby go na mecz.
Nigdy nie potrąciłby go ten samochód.
Poszedłby do Annapolis i był tu zamiast mnie.
Myślałem, że jeśli będę żył jego życiem,
tym, które było mu przeznaczone, to jakoś naprawię to, co zrobiłem.
Spierdoliłem to.
Tak jak spierdoliłem całe swoje życie.
Hej.
A teraz zostawię Avery…
jak mama i tata zostawili mnie i Jimmy’ego.
- To nie jest tego warte. - Danny.
- Nie jest.
Danny. Hej.
Hej. Już dobrze.
Już dobrze.
Ed.
Ed…
Muszę ci coś powiedzieć.
Coś…
Halo.
Nie. Mówi Karen Baldwin.
Dzięki Bogu.
Nie, oczywiście. Przekażę jej. Dziękuję.
Dziękuję.
- Przeżyli. - O mój Boże!
- Przeżyli. - O Boże.
- Są cali. - Są cali.
Są cali.
Nic im nie jest. Danny żyje.
Nic im nie jest.
Hej.
- Hej. - Hej.
Czujesz się jak gówno?
To dobrze.
To znaczy, że żyjesz.
To zaskakujące po tym, co z ciebie wyciągnęli.
Kelly jest cała?
A Danny?
Też.
Ale…
Ed, Aleksiej Poletow nie żyje.
Isabel Castillo też.
I Nick Corrado.
Hej.
Kelly.
Kochanie.
Kochanie, tak mi przykro.
Tak mi przykro.
Kochanie, tak mi przykro.
Tak mi przykro.
Dima.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Co zrobimy w sprawie Baldwinówny?
Prędzej czy później dowie się, że jest w ciąży.
Najpierw musimy powiedzieć Moskwie.
I jej dowódczyni…
To naraża całą załogę.
Rozumiesz, prawda?
Tak?
Tak.
Napisy: Agnieszka Otawska