Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
- Jesteś z Bawarii? - Tak.
Nazywasz się Ferrero?
Jestem ostatni.
- Jest naładowany? - Tak.
Wyceluj do przodu. Dobrze. Zamknij klapkę.
- Nie mogę ściągnąć. - Co?
Nie mogę.
- Zostaw. - Co?
- Nie ściągaj butów. - A skarpetki?
- Chodź. - Muszę ściągnąć.
- Co? - Muszę ściągnąć.
Złe wieści. Wejdź.
Ludwig chciał się go pozbyć.
Zawsze chciałaś uczyć się gry.
Zadowolona?
Pokoje...
Większość wystroju sprzedaliśmy na eBayu.
- Dokumenty są? - Oczywiście.
Nic więcej nie sprzedawajcie.
Myśleliśmy...
Mieliśmy na rachunki.
Nic nie może być sprzedane przed zamknięciem sprawozdania.
Umowa wygasa z końcem miesiąca.
Te pokoje są jeszcze wynajmowane w czerwcu i lipcu.
To jest w prospekcie.
Właśnie.
Oto kuchnia.
Te dwa pokoje już widziałaś.
Sprawozdanie finansowe za 2014
i 2015 rok.
Mój doradca podatkowy w poniedziałek prześle sprawozdanie za 2016 rok.
Co ze stroną trzecią, Samuelem Bachem?
Od tygodni nie udaje nam się z nim skontaktować.
Odstąpił od prawa do własności w lutym.
Może kawy?
Wody?
Nie, dziękuję.
Wszystko jest bardzo proste.
Sprawdzę szczegóły i...
Mam pytanie.
Co moglibyśmy zrobić, gdybyśmy chcieli kontynuować?
Można rozważyć zrzeczenie się i założenie nowej firmy,
spółki prywatnej.
Mogę w takim razie sprzedać nazwę i rękopisy.
WSZYSTKO DOBRZE
Nie, już prawie wyjechaliśmy.
Tak zrobię.
Dobra, Suse...
Muszę się z kimś przywitać.
To się przywitaj.
Witaj.
Kurczę, ale wyrosłaś.
Tak.
No tak...
Co tu robisz?
Zjazd klasowy.
O rany.
Co tam? Co u ciebie?
OK.
Nie czytałem nowej książki Samuela, ma dobre recenzje?
- Jest dobra? - Tak.
Na tyle, że ma umowę z wydawnictwem Ullstein.
Rany. A co u ciebie?
Wracam ze spotkania z zarządcą masy upadłościowej.
O rany.
Mam pracę, potrzebujesz?
- Jaką? - Redaktor naczelna jest...
Sissi, to Janne, poznajcie się.
Była opiekunką Hendrika i Viktora.
Witam.
Hej.
Nie jedziesz z nam, Martinie?
Nie, kończę drinka.
Jak zawsze rozsądny.
Jutro jedzie na ślub do Tyrolu.
Zajrzyj jutro, pogadamy.
Dobra.
- Odezwij się. Obiecujesz? - Obiecuję.
- Do jutra. - Pa.
- Ciao. - Ciao.
Ciao.
Dobrze wyglądasz.
Cały czas gadacie.
Dawno się nie widziałyśmy.
Chodź, idziemy.
Remontujemy gabinet lekarski.
Flori jest szefem projektowania, dobrze sobie radzi.
Znów w Monachium?
Przenieśliśmy się do Dolnej Bawarii.
Wujek mojego chłopaka ma tam dom, nie używa go, więc remontujemy.
Super.
Fajnie.
A co u ciebie?
Prowadzę z bratem agencję głównych mówców.
Daj.
Niemożliwe.
Nie mam jeszcze 18 lat.
Jest reszta, a tu papierosy.
Skąd znasz Roberta?
Przez Sissi, moją siostrę.
Rozumiem.
Znasz niejakiego Severina Freunda?
Skoczek narciarski. Czemu?
Rozumiem.
Koleżanka była z nim na kolacji.
Czy to takie wow?
Severin Freund.
Chcę to kupić.
To kosztuje, a ja nie mam pieniędzy.
Dam dwa euro.
Brakowało mi tego.
Nie idź dalej. To koniec świata.
Ślepa uliczka.
Uwaga. Kot.
Do tego czarny!
Dam radę.
Widzę.
Trochę się też boję.
Proszę się nie zatrzymywać, nie ma na co patrzeć.
Chcemy iść do Roberta.
Możemy prosić o pomoc?
Jestem wykończona.
Chodź, prześpisz się na kanapie.
To tu?
Uwaga.
Tajna kryjówka.
Voilà.
Potrzebny mi tu kask.
Gdzie włącznik?
Jest jakiś kabel.
Już mam.
Tu mnie Torben pierwszy raz pocałował,
pierwszy raz też zatrułam się tequilą.
Przyniosę pościel.
Poczekaj.
Wszystko OK?
Świetnie.
- Wezmę. - Proszę.
- Masz. - Dzięki.
Ładnie pachniesz.
Pewnie.
Serio.
W tym miejscu ładnie pachniesz. Co to?
Sznaps.
Morelowy?
Wody?
Jak najbardziej.
Co teraz?
Chodźmy spać.
Nie, pocałujmy się.
Nie, śpijmy.
Daj spokój, tylko raz.
Mały całus.
- Mały? - Tak.
Naprawdę się pocałujmy. Raz? Tak myślałem.
O której musisz jutro wstać?
- O której masz wstać? - Co za różnica?
Idziemy spać.
Mówisz do mnie, jakbym miał pięć lat. Nie mam pięciu lat.
To się tak nie zachowuj.
OK.
Tak lepiej?
Przestań. To niemądre.
Co się stało?
- To niemądre? - Tak.
To niemądre?
Widzisz, że sprawiasz mi zawód?
To miłe uczucie?
Nie, złe.
To tego nie rób.
Chyba nie chcę.
Nie.
Przestań!
Wszystko OK?
Daj, zobaczę.
Wszystko OK.
Chyba nie jest źle.
Co z tobą nie tak?
Nie.
Ty na poważnie?
Skończyłeś?
No już.
Złaź ze mnie.
Halo.
Zajrzysz?
Chętnie.
Słońce pięknie świeci w ogrodzie.
Gdzie mieszkasz?
Wejdź.
- Co się stało? - Niespodziewany ostry kant.
Rozumiem.
Mnóstwo alko, co?
To też.
Od kiedy tu mieszkasz?
Sissi nie podobał się stary dom, ale ten też nie jest OK.
Chleba?
Nie, dzięki.
Coś do picia?
Kawy.
Jak było wczoraj?
Poproszono mnie o pisanie za innych.
Nieźle.
- Mleka? - Poproszę.
Nie żartowałem wczoraj, szukam kogoś.
Redaktor naczelna jest w ciąży, do tego ma jakieś cysty.
Nagle zrobiła się obłożnie chora.
Może jesteś zainteresowana.
Przemyśl to.
OK.
Dobrze.
Puste.
Pójdę do piwnicy. Przyniosę też jeżyn.
O mój Boże.
Co się stało?
Tory za drzewami.
Jeżdżą tam pociągi.
To twój kot?
Należy do Sissi. Jest nasz.
Masz jakąś szmatkę? Ręcznik? Ścierkę?
Sprawdź w koszu z praniem.
Myślałem, że jesteś u Moniki. Co tu robisz?
Mieszkam. Czemu pytasz?
Halo.
Co wy tu robicie?
Wpadła pod pociąg.
Wszystko OK.
Hej.
Cholerny dom!
Cholerne tory!
Jak tylko postawisz stopę w drzwiach, zostanę.
Świetnie.
Widzisz?
Niedługo przeprowadzka.
Co i tak uważam za niemądre.
Nikomu nie pomoże, jeśli zostaniesz tam dla Pieta.
Jemu to pomaga.
Jeśli nie będziesz nic robić dla innych, zawsze będziesz płacić.
Tak.
Weźmy choćby Andreę.
On rucha się ze studentkami, a ona znów oddała się detencji.
Zajmuje się też teściową.
Znów ma krosty na całym ciele,
okropną wysypkę.
A Helga...
ma wszystko poukładane.
Nie biegała za facetami.
Jest teraz w podróży dookoła świata.
Musi mieć to poukładane.
Wiesz, co mam na myśli.
Nie chcę dostać wysypki. Piet będzie musiał zrozumieć.
Co ci się stało w oko?
Na zjeździe klasowym był jeden gość.
On chciał, ja nie chciałam.
Co takiego?
A potem?
Nic.
Czego chciał?
Mamo, chciał popływać.
Kto to?
Nie znasz go.
Marcel.
Co zrobił Marcel?
Nic.
Umiem się obronić.
Widzę właśnie. Dlatego masz śliwę.
Nadziałam się na kant.
To wystarczy.
Nie podoba mi się to.
Nie o to chodzi.
„Nie” znaczy nie.
Proszę...
- Lubię to. - Ja też.
To naprawdę świetnie.
- Teraz powiedz, co się stało. - Nic.
Marcel chciał popływać, ja się potknęłam.
A potem?
Przestań histeryzować.
- Nie histeryzuję i nie będę. - Przestań!
A co u ciebie?
- Hej. - Hej.
Hej.
Przywitaj się z Lisą.
Tak, zrobię to.
Wyjaśnię sprawę z tytułami.
Odezwę się.
Ty też.
Pa.
Hej, przepraszam.
Co się stało?
Weszłam po ciemku w kredens.
- Gdzie? - U Kimmlera.
Pokaż.
To nic.
Odkręcisz wieszak na płaszcze? Śruby mocno trzymają.
- To wszystko? - Nie.
- Trzeba wyrzucić kopiarkę. - Co?
- Kopiarkę. - OK.
I brzydką nagrodę Samuela...
Wtedy będzie wszystko.
Chodź tu.
Chodź.
Wszyscy myślą, że cię uderzyłem.
Cholera.
Chwila.
Odłóż.
Jak było na zjeździe?
Miło. Przyjechali ci, którzy budują domy i mają dzieci.
Reszty nie było.
Też budujemy dom.
No i pojechałam.
Dziękuję.
Nie zamawiałaś tofu?
Przepraszam.
To bez znaczenia.
Czemu? Słyszałem, jak zamawiasz. Miało być bez mięsa.
Miało być z kurczakiem.
Super, dziękuję.
Tekst Clemensa jest świetny.
Bardzo surowy,
osobisty. Naprawdę...
Bardzo mi się podoba. Musisz go przeczytać.
Jesteśmy bankrutami.
Drukujemy trzy książki.
I co z tego?
- Co masz na myśli? - To nic nie zmienia.
Nawet pan Horn powiedział,
że można zacząć od nowa.
Chce tylko wiedzieć, czy upłynniać, czy się zrzec. Myślisz, że go to obchodzi?
Ciebie to już też nie obchodzi?
Sześć lat sobie żyły wypruwam.
Jesteś taki głupi.
Chcesz się poddać.
Na zjeździe spotkałam Roberta Seiferta.
Pilnowałam kiedyś jego dzieci.
Jest szefem humanistyki w wydawnictwie Werder.
Zaproponował mi pracę.
Jaką?
Zastępstwo za redaktor naczelną. Jest w ciąży.
Co?
Musi leżeć, bo ma cysty.
Rozumiem.
Chcesz pisać książki oparte na faktach?
To w sumie nie takie złe.
To w sumie świetne, ale przeprowadzamy się.
Jeszcze nie potwierdziłam.
Czemu mi o tym mówisz?
Chciałam o tym porozmawiać.
Rozmawiaj. O co chodzi?
- Ma pan otwieracz? - Nie.
- Chwilę temu pan miał. - Ale teraz nie mam, jak widać.
- Włożył pan do kieszeni? - Czego pan chce?
Sprawdź, może przypadkiem włożyłeś do kieszeni.
OK, Janne, spoko.
Ona płaci.
Dobra, nie jesteś pijana. Nieważne.
I tak zadzwonię. Nie musisz odbierać.
Tak.
Tak. Całuski. Pa.
Wy dziewczyny.
Co zrobiłeś nie tak?
Miałem życie przed nią.
Jak śmiesz?
Chciałeś przeczytać.
Samuela.
Faktycznie.
Dzięki.
Zajrzyj do pokoju obok. To byłoby twoje biuro.
Możemy wstawić mniejszy stół.
Miałabyś miejsce na dwa siedzenia.
Muszę wiedzieć do jutra.
Mam innego kandydata.
Prześpij się z tym.
Gdzie twoi chłopcy?
Z matką w Holandii.
Nie jest to dobry temat.
Musisz przyjąć tę pracę.
Potrzebuję w życiu choć jednej lojalnej kobiety.
- Hej. - Hej.
Hej.
Pójdziesz ze mną do teatru? Sissi źle się czuje.
- Co grają? - Norę. Premiera.
Patrz, co znalazłam.
Od sześciu dni ma wyłączony telefon.
Trochę za dużo histerii.
Ładnie.
Gdzie byłaś?
- Proszę. - Wybacz, musiałam zadzwonić.
Jest i Martin.
Dobry przyjaciel i szwagier.
Zarządza fuzją wydziałów.
A to zabawne. Witam.
- Witam. - Znacie się?
Ze zjazdu.
Pewnie, też tam byliśmy.
Już dzwonią.
Jak wesele?
Takie sobie.
Chcesz pogadać?
Czy chcę?
OK, możemy pogadać?
Może nie tu.
Podobało ci się?
Tak sobie. A tobie?
Nie, sztuka jest głupio próżna.
O co chodzi z fuzją?
Łączą się dwa wydziały. Od trzech miesięcy się tym zajmujemy.
Jak długo jeszcze?
Sześć tygodni.
Hej, Eve.
To ty, hej.
- W teatrze? - Oczywiście.
I jak ci się podoba?
Wiele razy przysnęłam.
- Dziwię się. - Tobie się podoba?
- Tak. - Tak?
- Idziemy do Schumanna. Ty też? - Z przyjemnością.
- Na razie. - Pa.
Żona wydawcy. Bardzo miła osoba.
Zaprosili mnie na imprezę urodzinową, obiecałem być.
- Szkoda. - Tak.
- Odezwę się. - OK.
- Miłego wieczoru. - Tobie też.
- Pa. - Pa.
Gdzie byłeś?
W domu i na panelu w Londynie.
Odwołaliśmy go.
A ja ponownie potwierdziłem.
Było miło. Pozdrawiają cię.
Co?
Chciałam o tym porozmawiać.
Ja nie chcę.
A ja tak.
Nie.
Chcesz pozwolenia, sama musisz wszystko ułożyć.
Szkoda tylko pianina.
Jest kawa.
A ty?
Nie twoja sprawa. Też robisz, co chcesz.
Hej.
Miałam dać ci znać.
Daję więc.
Też się cieszę.
Tak.
Zupełnie normalny proces.
Witam.
Wejdź, już skończyliśmy.
Pamiętaj o notatce służbowej na piątek, prześlę ankietę.
Właśnie.
Dzięki.
- Pa. - Pa.
Hej.
- Hej. Wszystko OK? - Tak.
Martin mówił, że wieczór zjazdu był miły.
Tańczyliśmy tango.
Dobrze tańczy?
Tak sobie.
Tego mu potrzeba.
Musimy się spieszyć.
Za półtorej godziny idę do kliniki płodności.
Chcesz mieć dzieci?
Tak, jak starsze z tobą nie gadają, trzeba zrobić nowe.
Cieszę się, naprawdę.
Janne?
Tak?
Teraz porozmawiamy?
Nie musimy tu.
Możemy iść na kawę.
Przykro mi, mamy gości.
O czym chcesz rozmawiać?
Przepraszam.
Nie wiem, jak się teraz zachować.
Nie musisz nic robić. Co miałbyś zrobić?
To nie tak... Nie wiem...
Musisz...
powiedzieć mi, czego potrzebujesz, co mogę zrobić.
Jesteś słodki.
Możesz mi przynieść czekolady.
- Nie pozwól... - Hej.
Mówiłem o tym na ulicy Tumblinger.
- O garażu. - Dobra, dzięki.
- Ciao. - Pa.
Chcę tylko powiedzieć, że zrobię, co zechcesz.
Robert o niczym nie wie.
Jak to dla ciebie ważne, dla mnie nie problem.
Nie, jest dokładnie na odwrót.
Nie mieszajmy w to Roberta i nie komplikujmy już.
Mogę to przekazać koledze, żaden problem.
To zbyt wiele.
Nie chcę robić z tego wielkiej sprawy.
- OK. - OK?
Jak sobie życzysz.
Tylko tyle chciałem powiedzieć.
- Liczy się dla mnie, czego chcesz. - Nic nie chcę. Dzięki.
To...
Dzięki.
Wszystko dobrze.
- OK. - Naprawdę.
OK, na razie.
Nie za dużo rozmarynu, bo ryba będzie gorzka.
Tak, potrzeba tymianku.
Co u Roberta?
Chyba ma problemy małżeńskie. Poza tym OK.
Znasz Roberta?
Nie, czemu?
Tylko pytam.
Co zrobicie z domem?
- Zobaczymy. - Ile ma pokoi?
Znam wielu, którzy by go chcieli.
Heiner z rodziną i wnukami.
Szuka od wieków.
Tygodniowa zamiana albo coś takiego...
Sabine, to plac budowy.
Mówię o dalszej przyszłości.
Mamo, przestań.
Mamy dość ziemniaków.
To ostatni, OK?
Ile lat ma Robert?
Pięćdziesiąt pięć, może sześć.
A teraz?
Mogłabym się z tobą przespać.
OK.
Ostrożnie, proszę się nie uderzyć. Proszę.
Dobrze, podam chusteczkę do wytarcia.
To na żel. Potem...
...jeszcze porozmawiamy?
Tak.
Tu Werner, nie mogę rozmawiać.
OK, świetnie.
Idealnie. Pa.
Właśnie. Między 19.30 a 20.
Tak, pa.
Do przyszłej środy, ale to już trochę późno,
jest opcja aborcji farmakologicznej.
Bierze pani pigułkę, a dzień lub dwa później
aborcja odbywa się w domu. Potem przychodzi się na kontrolę.
Po tym terminie pozostaje zabieg aborcji.
Łyżeczkowanie pod narkozą.
W Niemczech możemy przeprowadzić go legalnie do połowy września,
nawet do końca września. To znaczy...
Tak, bez problemu.
Tak, napis też jest w trybie łączącym.
Właśnie.
Dobrze.
Pa.
Paliłaś?
Tak, jednego przy oknie.
Masz jeszcze?
Jak to, nie wolno ci?
Doktor Habicht mówi, że to grozi impotencją.
Jeden papieros to jak załamanie nerwowe.
Istnieje mylne przekonanie,
że przy młodej żonie człowiek czuje się młodo.
Przy młodej żonie czuje się staro.
Biuro Mirjam.
Henninga.
Kim jest Henning?
Roberta.
I moje.
Rozumiem. Jesteś umówiona?
Możesz iść ze mną
i wszystkich poznać.
Hermanna i resztę.
Tak.
Piet, Robert. Robert, Piet.
- Witam. - Miło mi.
Mnie też.
Jakie macie plany?
Może coś zjemy? Głodny?
Możecie iść we dwoje.
Będzie dobre jedzenie, zamówiliśmy katering.
Urodziny szwagra. Łączymy z imprezą firmową.
- Brzmi fajnie. - Tak, idziemy na kręgle do Isar Bowling.
To tradycja, chodziliśmy tam 20 lat temu z jego ojcem.
No i co?
Chodźcie, nie marudźcie.
Kręgle są fajne.
No co?
Sukces, co?
- Gratulacje. - Dzięki.
Piet, Martin.
- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.
Nie można utonąć?
Nie, w słonej wodzie się dryfuje.
- Zamknięta. - Unoszenie się, super.
Co kupiłaś bratu?
Zajęcia specjalistyczne o winie.
Chce wiedzieć więcej, ale jednak nie.
Potem powiedziała psycholożce...
Bardzo miła kobieta, tak w ogóle.
Siedzenie przed ścianą z dziećmi w skorupkach jaj.
Nieważne. Ona z nią rozmawia, a ja siedzę obok.
Siedzę obok, jestem tam,
ale ona jej mówi...
że idzie sama przez pustynię i umiera z pragnienia.
Jest prawie martwa.
Wtedy ja przynoszę butelki z wodą.
Piję z jednej,
a jedną wylewam...
sobie...
na głowę, a jej nie daję ani jednej.
Ona tak na poważnie z tym wyobrażeniem.
A ta psycholożka...
uczepia się tego tematu.
Śmiejesz się. Mam z nimi gadać o butelkach wody?
- Co byś zrobiła? - Nie tolerowałabym tego.
Ale ja...
Po prostu bym nie tolerowała.
Ja tylko próbuję ją zrozumieć.
Ruchaj ją trzy razy na dzień.
Może zajść w ciążę i lepiej się poczuć.
- Hej. - Hej.
Jak to się stało?
- Robert zaprosił, Piet lubi kręgle. - OK.
Jak leci?
Dobrze. Jestem w ciąży.
Wiesz, że po konsultacji psychologicznej
trzeba czekać trzy dni z wizytą w przychodni?
Żeby się zastanowić.
Żeby nie podjąć pochopnej lub złej decyzji.
Mogę coś zrobić?
Na przykład?
No widzisz.
Nie bądź zarozumiały, może nie być twoje.
Od szóstej jestem na nogach, padam.
Martin powiedział mi użyteczne rzeczy.
O interesie. Jak założyć i takie tam.
Jest bardzo miły.
Tak, jest miły.
Chodź.
Co się dzieje?
To Samuel.
Nie chcę.
Poczekaj.
Hej.
Jak idzie?
Co się dzieje? Nie wstydzisz się?
- Niespecjalnie. - Co?
Od tygodni próbujemy się z tobą skontaktować.
Czemu nie chcesz rozmawiać?
Z tobą nikt nie umie gadać.
Wiesz co?
Jesteś tchórzem i dupkiem.
Hej.
Oszalałeś?
- Widzisz, o czym mówię? - Oszalałeś?
- Przestań. - Mówiłem.
- Przestań. - Super jesteś, co?
- Przestań. - Jesteś najlepszy.
No co?
Przestań.
Co, Janne? O co chodzi?
Nie mam racji?
- Uspokoimy się? - O Boże.
Wypisz nam mandat.
- Mogę wezwać kolegów. - Kurde, tylko rozmawiamy.
O co chodzi, Janne?
On nie chciał.
- Ależ chcę. - Uspokój się.
- Uspokoi się. - Nie uspokoję.
Znamy go, damy sobie radę. Może pani iść.
Nie wygląda na to.
Idź sobie już!
Z przyjemnością.
No to...
Wszystko dobrze. Dzięki.
- Na pewno? - Tak, dzięki.
Więc dasz radę?
- Daj spokój. - Co?
- Jestem po twojej stronie. - Nie.
- Jestem. - Nie.
- Słuchaj, jestem z tobą. - Zostaw mnie.
Janne, zostaw mnie.
Ty?
I ty?
Co tu robisz?
Przedmowa dla Henninga. A ty?
Coś się stało?
Jeszcze nie.
To się stało.
Co zrobiłeś?
Nic.
To Sissi.
Co?
Tak.
Wykopała mnie z łóżka.
I nie przestała kopać.
Co?
Czemu?
Bo byłem zmęczony.
Zupełnie oszalała.
- Pozwoliłeś się kopać? - Nie umiem oddać.
Umiesz.
To absurdalne.
To się musi skończyć.
Jak?
Zarezerwuję ci pokój w hotelu.
Piet?
Co?
Wpuścisz mnie?
Nie.
Dziękuję.
- Kto panią odwiezie? - Taksówka.
Kto z panią przyjechał?
- Taksówkarz. - Niemożliwe.
Czemu nie?
Nie możemy pani samej wypisać.
Nie może pani prowadzić
i będzie pani odczuwać skutki narkozy.
Dlatego wezmę taksówkę.
Nie może pani. Tak jest napisane w broszurce.
Tak też mówiliśmy.
To głupie. Taksówkarz może przyjechać...
Pani Mann, nie będziemy dyskutować.
Nie mogę pani samej wpuścić do obszaru zabiegowego.
Sabine Mann.
Tak, czekam na Sabine.
Ja...
Zrozumiałam cię.
Zawróć i jedź do domu. Poczekam.
Więc...
Miałeś nie przyjeżdżać.
Matka jest na kursie w Hamburgu i się martwi.
Miałaś aborcję?
Możesz wstać?
- Proszę, idź. - Co?
Spieprzaj.
Zmierzę ciśnienie
i jeśli wszystko w porządku, może pani iść.
Proszę się uspokoić.
Świetnie, 125 na 80.
Proszę sobie dogadzać.
- Może zjeść rosół? - Może.
Pani Mann.
- Pa. - Bezpiecznej drogi.
- Pa. - OK, pa.
Co tu robisz?
- Powiedz, o co chodzi. - Zostaw mnie...
Czego chcesz ode mnie?
Niczego.
Dwie noce będę u Clemensa. Pomagam mu w przeprowadzce.
Jak następne dwie cię nie będzie, wezmę swoje rzeczy.
Możemy porozmawiać?
Nie, już nie chcę rozmawiać. Serio.
Wejdziesz sama na górę?
Matce będzie potrzebne.
OK, pojadę do biura i jej prześlę.
Hej!
Oszalałaś?
Wszystko OK?
Mogę, zobaczmy.
Jesteś w domu?
Helo, czy jest Robert?
Nie.
Nie ma go, oddzwonię.
To Sissi.
Roberta nie ma w domu, wiesz, gdzie jest?
Pewnie, zarezerwowałam mu pokój w hotelu. Czemu?
Rozumiem.
- Co to znaczy? - Nie wiedziałem.
Po prostu nie wiedziałem.
Czego chcesz?
- Niczego nie chcę. - Nigdy niczego nie chcesz.
To źle, że nie umiesz nic powiedzieć ani zrobić.
Bardzo źle. Trudno ci z tym.
Powiesz mi, co się dzieje?
Nic. Czemu?
Wszystko super.
A u ciebie?
Nie mam pojęcia, powiedz.
Serio? I co potem?
Wciąż nie będziesz wiedział. Nigdy nie wiesz.
To już przerabialiśmy.
Wciąż nie będziesz wiedział, co powiedzieć lub zrobić.
Nigdy nie wiesz.
Kiedyś wiedziałeś?
Wiedziałeś, czy masz mały móżdżek, wielkości swojego fiutka?
Mam cię dotknąć?
- Tu? - Przestań.
Przestać?
- Tu? - Przestań.
Przestać?
- Mam przestać? - Tak...
Nie chcesz? Nie podoba ci się? To miłe.
Hej!
- Przestań. - Hej! Co to?
Co to jest?
- Tu? - Janne.
Nie rób sceny.
- Co to jest? - Przestań!
Spieprzaj!
Nie dotykaj mnie!
Robert nie mógł się z tobą skontaktować. potrzebny mi raport.
Właśnie wysłałam.
- Jadę jutro do Kolonii. - Już wysyłam.
Czemu nie odbierasz cholernego telefonu?
Co się dzieje?
Czemu nie odbierasz, jak dzwonię?
Co się stało?
Mam wrócić?
Niedługo będę.
OK.
Ziemniaki jeszcze trochę twarde.
- Witam. - Witam.
- Robert będzie później na szkoleniu. - OK.
Zadzwoń do niego.
Nie odbiera.
- Weź mój, ode mnie odbiera. - Tak.
Od ciebie odbiera.
To miło,
ale on musi tego chcieć.
- Hej. - Hej.
Zostawiłem Sissi.
- Jakieś wieści od Martina? - Pewnie zaraz będzie.
- Powiem kilka słów, OK? - OK.
Dzień dobry.
To był dla nas ważny,
pełen emocji i poruszający czas.
Ostatni dzień.
Mirjam zaplanowała dla nas coś miłego.
Życzę wszystkim dobrego ostatniego doświadczenia.
Proszę, Mirjam.
Dwie.
- Dalej. Dwie. - Dwie.
Jedna.
- Dwie. - Trzy.
Prawie.
Świetnie. Nieźle.
Nieźle na pierwszy raz.
- Te dwie? - Jest z tyłu?
Mogły szybko wlecieć pod stół.
Szukam, na razie mamy tylko te dwie piłki.
- Niedobrze. - Przepraszam.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Kto chce...
Dziś dowiedziałem się, że praca w zespole nie działa.
Bądźmy szczerzy.
Sam bym tę piłkę wrzucił do misy w 30 sekund.
Piłka spadała, raz zniknęła.
W kieszeni spodni czy marynarki. Gdzie była?
U ciebie?
Jak wrażenia, Susanne?
Było dziwnie. Były tylko dwie piłki.
Ostatnia osoba powinna od razu dać znać, że ją ma.
To było drażniące. Zupełna przerwa.
Nie wyolbrzymiajmy sprawy.
Nie o to chodzi. Chcemy opisać percepcję wewnętrzną.
Bez osądzania.
Ktoś jeszcze? Jak wrażenia, Franzisko?
Czułam, że to naruszenie prywatności.
Zapomnieliśmy wszyscy o piłce.
Może bym nie zapomniała, gdyby tam była.
Albo gdyby ona nie schowała.
Były punkty zapalne. Jak twoje wrażenia?
Nawet nie zauważyłam.
- Janne, mogę cię prosić? - Pewnie.
Przepraszam.
Możesz przejąć niektóre moje spotkania, a inne odwołać?
Fanny może odwołać. Powiedz jej...
Martin miał wypadek.
Miał wypadek wczoraj wieczorem.
Samochodowy.
Jeszcze nie wiadomo...
- Zadzwonili dziesięć minut temu. - Tak.
Jedziemy na OIOM...
Nie odwołuj spotkania z Hermannem.
Zajmij się panem Meyerem.
Reszta...
Dasz sobie radę, prawda?
Nie martw się.
- Proszę ze mną. - Nie.
Muszę tylko spisać dane, pojedzie pani następnym pociągiem.
Automat był zepsuty. Nie wysiądę.
Na każdym przystanku są dwa automaty.
- Proszę. - Chciałam kupić bilet.
Zatrzymamy więc pociąg i wezwiemy policję.
Na górze jest posterunek.
Muszę jechać dalej. Automat był zepsuty. Nie wysiądę.
Proszę ze mną.
Proszę wstać.
Nie.
Przez panią wszyscy czekają.
- Proszę wysiąść. - Nie.
Już.
- No już. - Próbowałam kupić bilet.
Automat był zepsuty.
- Wiem. - Nie mogłam kupić biletu.
Nie wysiądę. Muszę jechać.
To bez sensu.
Wysiadaj, chcemy jechać.
Co się dzieje?
Mówi Schulze. Jesteśmy na Arabellapark. Przyślecie kogoś?
Dzięki.
Napisy: Małgorzata Ciborska