Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪- นายเป็นคนบาวาเรียเหรอ ‪- ใช่
‪แต่เป็นเฟอร์เรโรที่เป็นคริสต์เนี่ยนะ
‪ฉันเป็นคนสุดท้ายแล้วเนี่ย
‪- ปืนมีกระสุนใช่ไหม ‪- ใช่สิ มีกระสุน
‪เล็งข้างหน้า ดีมาก ปิดช่องเลย
‪- ฉันถอดไม่ออก ‪- อะไรนะ
‪ถอดไม่ออก
‪- ก็ใส่เอาไว้ ‪- อะไรนะ
‪- ใส่รองเท้าไว้อย่างนั้นแหละ ‪- ถุงเท้าด้วยไหม
‪- มาเร็วน่า ‪- ฉันต้องถอดก่อน
‪- อะไรนะ ‪- ฉันต้องถอดให้ได้ก่อน
‪มีข่าวร้าย เข้ามาก่อนสิ
‪ลุดวิกบอกว่าอยากหาทางกำจัด
‪เธอก็อยากเรียนเล่นเปียโนมาตลอด
‪พอใจไหม
‪ห้องหน้าตาอย่างนี้...
‪เราขายเฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ ‪ไปทางอีเบย์หมดแล้ว
‪- มีเอกสารด้วยรึเปล่า ‪- มีค่ะ
‪จากนี้อย่าขายอะไรอีกนะ
‪เราก็แค่คิดว่า...
‪ขายเอาเงินมาใช้จ่ายค่าน้ำค่าไฟ
‪ไม่ หลังจากนี้ห้ามขายอะไร ‪จนกว่าจะทำรายงานเสร็จ
‪สัญญาเช่าจะหมดอายุตอนสิ้นเดือน
‪แต่ห้องนี้ยังเช่าต่อไปได้ตลอดเดือน ‪มิถุนายนกับกรกฎาคม
‪ทุกอย่างอยู่ในแฟ้ม
‪นั่นแหละ
‪นี่คือห้องครัว
‪อย่างที่เห็นจากสองห้องก่อนหน้านี้แล้ว
‪นี่คือรายงานการเงินของปี 2014
‪และ 2015
‪ที่ปรึกษาด้านภาษีของผมจะส่งรายงาน ‪ของปี 2016 ให้ในวันจันทร์
‪แล้วชื่อคนที่สาม ซามูเอล บาค
‪เราติดต่อเขาไม่ได้มาหลายสัปดาห์แล้ว
‪เขาประกาศไม่มีส่วนร่วมเป็นเจ้าของ ‪เมื่อเดือนกุมภาพันธ์
‪รับกาแฟหน่อยไหมคะ
‪หรือน้ำเปล่า
‪ไม่เอาครับ ขอบคุณ
‪เรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรสลับซับซ้อนนะ
‪ผมจะตรวจดูรายละเอียดทั้งหมด แล้ว...
‪ผมมีคำถาม
‪ถ้าเราอยากทำต่อพอจะมีทางทำได้ไหม
‪คุณก็อาจจะยอมแพ้คดี ‪แล้วก็ตั้งบริษัทใหม่ขึ้นมา
‪ในฐานะของบริษัทเอกชน
‪ผมจะขายเครื่องหมายการค้า ‪และสูตรทุกอย่างให้ แล้วคุณก็ทำต่อไป
‪(มันก็แค่ฝันร้าย)
‪ไม่ เรากำลังจะไปอยู่แล้ว
‪ได้ เดี๋ยวจะทำให้
‪เออ ซูเซ...
‪มีคนที่ผมต้องไปทักก่อน
‪งั้นก็ทักสิคะ
‪สวัสดี
‪โห โตขึ้นเยอะนะเนี่ย
‪ใช่ค่ะ
‪เอ่อ...
‪มาทำอะไรที่นี่
‪มางานคืนสู่เหย้า
‪โห ตายละ
‪แล้วยังไง เป็นยังไงบ้างล่ะเนี่ย
‪ก็โอเคค่ะ
‪ยังไม่ได้อ่านหนังสือเล่มใหม่ของซามูเอลเลย ‪นักวิจารณ์ว่ายังไงบ้าง
‪- มันดีไหม ‪- มันดีค่ะ
‪ดีจนอูลสไตน์ทำสัญญากับเขาไป
‪โอย ตาย แล้วเธอล่ะ
‪เราเพิ่งคุยกับเจ้าหน้าที่ฟ้องล้มละลาย
‪อ้าว แย่จัง
‪ฉันมีตำแหน่งว่าง ต้องการงานรึเปล่า
‪- งานอะไรคะ ‪- หัวหน้ากองบรรณาธิการเขา...
‪ซิสซี่ นี่ยานน์ ยานน์ นี่ซิสซี่
‪ยานน์เคยเป็นพี่เลี้ยงเฮนดริคกับวิคเตอร์
‪สวัสดีค่ะ
‪ดีค่ะ
‪ไม่ไปด้วยกันเหรอ มาร์ติน
‪ไม่ครับ ผมจะไปดื่มต่อให้หมด
‪มีเหตุผลเหมือนเดิมเลย
‪พรุ่งนี้เขาต้องไปงานแต่งงานที่ทีโรล
‪พรุ่งนี้แวะมาคุยกันสิ
‪ได้ค่ะ
‪- ต้องติดต่อกลับมานะ ‪- สัญญาค่ะ
‪- เจอกันพรุ่งนี้ ‪- ลาละค่ะ
‪- ลาก่อน ‪- ลาก่อน
‪ลาก่อนค่ะ
‪เธอดูดีนะ
‪แม่พูดอยู่ตลอดเวลาเลย
‪ก็เราไม่เจอกันมานานนี่นา
‪มาเร็ว ไปกันเถอะ
‪เรากำลังตกแต่งห้องตรวจคนไข้ใหม่
‪ฟลอรีเป็นคนออกแบบ เขาทำได้ดีมาก
‪กลับไปอยู่มิวนิครึเปล่า
‪เราย้ายไปอยู่ทางใต้ของบาวาเรีย
‪ลุงของเพื่อนฉันเป็นเจ้าของบ้านหลังหนึ่งที่นั่น ‪เขาปล่อยบ้านไว้เฉยๆ เราเลยแต่งบ้านใหม่
‪เยี่ยม
‪ดีจัง
‪แล้วเธอล่ะ
‪ฉันทำบริษัทเอเจนซี่กับพี่ชาย ‪สำหรับพวกวิทยากร
‪ผมลองให้ไหม
‪ใช้ไม่ได้
‪ฉันยังอายุไม่ถึง 18 สินะ
‪นั่นเงินทอด แล้วนั่นก็บุหรี่ของคุณ
‪คุณรู้จักโรเบิร์ตได้ยังไงคะ
‪ซิสซี่ พี่สาวผม
‪เข้าใจละ
‪คุณรู้จักคนชื่อเซเวริน ฟรอยด์รึเปล่า
‪นักกระโดดสกีไกลน่ะเหรอ ทำไม
‪อ้อ
‪มีเพื่อนบอกว่าเคยทานมื้อค่ำกับเขา
‪ว้าว
‪ต้องว้าวด้วยเหรอ
‪ก็เซเวริน ฟรอยด์
‪ว้าว!
‪ผมอยากซื้อไอ้นี่
‪ต้องใช้เงิน แต่ผมไม่มีเงิน
‪วางไว้สองยูโรละกัน
‪พลาดแฮะ
‪อย่าเดินต่อเลย นี่มันสุดขอบโลกแล้ว
‪นี่เป็นทางตัน
‪ระวังนะ แมวมา
‪แมวดำด้วย
‪ผมเอาอยู่
‪ดูก็รู้ค่ะ
‪ผมก็กลัวนิดๆ เหมือนกันนะ
‪เดินต่อไป เดินไป ‪ไม่มีอะไรให้ดู ไม่มีเลย
‪เราอยากจะไปหาโรเบิร์ต
‪ช่วยเราหน่อยได้ไหม
‪ฉันเหนื่อยมากเลย
‪มาเถอะ คุณนอนโซฟาก็ได้
‪ที่นี่เหรอ
‪ระวังนะ
‪นี่ที่ซ่อนลับ
‪ปิ๊งป่อง
‪เข้ามาในนี้ผมต้องใส่หมวกกันน็อคนะ
‪สวิตช์ไฟอยู่ไหนนะ
‪ตรงนั้นมีสายไฟ
‪นั่นน่ะ
‪ฉันได้จูบแรกกับทอร์เบนที่นี่
‪และป่วยแอลกอฮอล์เป็นพิษครั้งแรก ‪เพราะเตกีล่าที่นี่
‪โอ๊ะโอ
‪ฉันจะเอาผ้าปูนอนมาให้
‪เดี๋ยวก่อน
‪โอเคนะ
‪เยี่ยม
‪- ผมรับให้เอง ‪- เอ้า
‪- เสร็จแล้วค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪กลิ่นตัวคุณหอมจัง
‪แหงล่ะ
‪จริงนะ
‪ตรงนี้ กลิ่นหอมมาก กลิ่นอะไร
‪ชแนปส์ไง
‪แอพริคอตเหรอ
‪เอาน้ำไหม
‪เอาสิ
‪แล้วไงต่อ
‪ไปนอนกันดีกว่า
‪ไม่ จูบกันดีกว่า
‪ไม่เอา ไปนอนเถอะ
‪น่า แค่จูบเดียว
‪นิดเดียวเอง
‪- จูบนิดเดียวเหรอ ‪- ใช่
‪จูบดีๆ สักครั้งเนอะ ผมก็ว่างั้น
‪พรุ่งนี้คุณต้องตื่นกี่โมง
‪- พรุ่งนี้ต้องตื่นกี่โมง ‪- ใครจะสน
‪ไปนอนซะเลย
‪คุณพูดเหมือนผมอายุห้าขวบ ‪ผมไม่ใช่เด็กห้าขวบนะ
‪งั้นก็อย่าทำตัวเป็นเด็กสิ
‪โอเค
‪แบบนี้ดีกว่าไหม
‪หยุดนะ ไร้สาระ
‪อะไรล่ะ มีปัญหาอะไร
‪- นี่ไร้สาระเหรอ ‪- ใช่
‪มันไร้สาระเหรอ
‪คุณรู้ตัวรึเปล่าว่าคุณทำผมผิดหวัง
‪ทำแล้วรู้สึกดีรึเปล่า
‪ไม่ รู้สึกแย่
‪งั้นก็อย่าทำสิ
‪ฉันไม่อยาก
‪อย่า
‪หยุดนะ!
‪คุณโอเครึเปล่า
‪ขอผมดูหน่อย
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ผมว่ามันไม่ได้แย่นัก
‪คุณเป็นบ้าอะไรของคุณ
‪ไม่นะ
‪จะเอาจริงๆ เหรอ
‪เสร็จรึยัง
‪พอแล้ว
‪ลงไปจากตัวฉัน
‪ฮัลโหล
‪สวัสดีค่ะ
‪จะมารึเปล่า
‪ด้วยความยินดี
‪แสงแดดในสวนสวยมากเลยนะ
‪คุณอยู่ที่ไหนน่ะ
‪เชิญเลย
‪- อ้าว เกิดอะไรขึ้น ‪- จู่ๆ ก็วิ่งไปชนของแข็ง
‪เข้าใจละ
‪กินเหล้าไปเยอะสินะ
‪ใช่ นั่นด้วย
‪คุณมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ซิสซี่ไม่ชอบบ้านหลังเก่า ‪แต่ที่นี่ก็ไม่ถูกใจเหมือนกัน
‪เอาขนมปังไหม
‪ไม่เอาค่ะ ขอบคุณ
‪ดื่มอะไรหน่อยไหม
‪ขอกาแฟค่ะ
‪เมื่อวานเป็นยังไงบ้าง
‪มีคนขอให้ฉันเป็นนักเขียนเงาให้
‪ก็ไม่แย่นะ
‪- เอานมไหม ‪- เอาค่ะ
‪เมื่อวานฉันไม่ได้พูดเล่นนะ ‪ฉันหาคนอยู่จริงๆ
‪หัวหน้ากองบรรณาธิการกำลังท้อง ‪แล้วตอนนี้ก็มีเนื้องอกอะไรสักอย่าง
‪จู่ๆ ก็ล้มป่วยนอนติดเตียง
‪เผื่อเธอจะสนใจ
‪ลองคิดดูก็แล้วกัน
‪ได้ค่ะ
‪ฉันจะคิดดู
‪หมดแล้ว
‪ฉันจะไปเอาที่ห้องใต้ดิน ‪จะเอาแบล็กเบอร์รีมาให้ด้วย
‪พระเจ้า
‪เกิดอะไรขึ้น
‪รางที่อยู่หลังแนวไม้
‪เป็นรางรถไฟ
‪นี่แมวของคุณเหรอ
‪ของซิสซี่ ก็เท่ากับของเรานั่นแหละ
‪มีผ้าไหมคะ หรือผ้าขนหนู ผ้าเช็ดจานก็ได้
‪ลองดูในตะกร้าซ้กผ้า
‪ฉันนึกว่าเธอไปบ้านโมนิกา เธอมาทำอะไรที่นี่
‪ก็บ้านฉันอยู่นี่ ทำไมจะมาไม่ได้
‪สวัสดีค่ะ
‪คุณสองคนทำอะไรกันอยู่
‪รถไฟชน
‪ไม่เป็นไรนะ
‪นี่ๆ นี่
‪ไอ้บ้านเฮงซวยนี่!
‪ไอ้รางรถไฟเฮงซวยนี่!
‪ถ้าก้าวเข้าไปข้างหนึ่ง ก็ต้องอยู่ถาวรแล้วนะ
‪เยี่ยม
‪เห็นไหมล่ะ
‪เรากำลังจะต้องย้ายละ
‪ซึ่งแม่ว่ามันงี่เง่าสิ้นดี
‪มันไม่ช่วยอะไรใครเลย ‪ถ้าแกอยู่บ้านนี้ต่อเพราะเห็นแก่พีท
‪มันช่วยเขาได้ไง
‪เราต้องรับกรรมเสมอ ถ้าไม่ทำอะไรเพื่อคนอื่น
‪ใช่
‪อย่างเช่นกรณีของแอนเดรีย
‪เขาเอากับนักเรียน ระหว่างที่เธอ ‪ต้องเข้ารักษาอาการทางจิตอีกแล้ว
‪แล้วเธอก็เป็นคนดูแลแม่ผัว
‪แผลพุพองทั้งตัวนั่นกำเริบอีกแล้ว
‪กลิ่นน้ำเหลืองเหม็นหึ่ง
‪แต่เฮลกา...
‪คนนั้นน่ะคิดถูก
‪นางไม่ได้ไล่ตามผู้ชาย
‪กำลังไปเที่ยวรอบโลก
‪ก็คงจะคิดถูกล่ะนะ
‪แกก็เข้าใจที่แม่พูด
‪หนูไม่อยากติดเชื้อพุพองไปด้วย ‪พีทก็คงต้องเข้าใจ
‪ตาไปโดนอะไรมา
‪มีผู้ชายคนหนึ่งที่งานคืนสู่เหย้า
‪เขาอยากทำ แต่หนูไม่อยาก
‪อะไรนะ
‪แล้วไง
‪ไม่มีอะไร
‪เขาต้องการอะไร
‪โอ๊ย แม่ เขาอยากไปว่ายน้ำ แค่ว่ายน้ำ
‪ใครน่ะ
‪แม่ไม่รู้จักเขาหรอก
‪มาร์เซล
‪แล้วมาร์เซลทำอะไร
‪ไม่มีอะไร
‪หนูป้องกันตัวเองได้
‪แหงละ ถึงได้ตาเขียวปั๊ดมาแบบนั้น
‪เพราะไปสะดุดชนขอบโต๊ะ
‪พอแล้ว
‪แม่ไม่ชอบเลย
‪นั่นไม่ใช่ประเด็นนะ
‪บอกว่าไม่ก็คือไม่
‪ขอที...
‪- แม่ชอบแบบนี้นะ ‪- เหมือนกันค่ะ
‪เยี่ยมมากเลย
‪- ทีนี้บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น ‪- ไม่เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น
‪มาร์เซลอยากไปว่ายน้ำ หนูสะดุดล้ม
‪แล้วไง
‪แตกตื่นไปกันใหญ่แล้ว พอที
‪- ไม่ แม่ไม่ได้แตกตื่น ไม่หยุดหรอก ‪- พอเถอะค่ะ
‪ว่าแต่แม่เป็นไงบ้าง
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪หวัดดี
‪ฝากสวัสดีลิซ่าด้วย
‪ผมจะทำ ได้
‪เดี๋ยวจะอธิบายชื่อเรื่องไปอีกทีครับ
‪แล้วจะติดต่อไป
‪เช่นกัน
‪บาย
‪หวัดดี ขอโทษนะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันเดินไปชนตู้ตอนมืดๆ
‪- ที่ไหน ‪- ที่บ้านคิมเลอร์
‪ขอดูหน่อยซิ
‪ไม่เป็นอะไร
‪ช่วยเอารางแขวนเสื้อโค้ทลงหน่อยได้ไหม ‪น็อตมันแน่นเกินไป
‪- แค่นั้นเหรอ ‪- เปล่า
‪- ต้องเอาเครื่องถ่ายเอกสารไปทิ้ง ‪- อะไรนะ
‪- เรื่องถ่ายเอกสาร ‪- โอเค
‪แล้วก็รางวัลน่าเกลียดของซามูเอล
‪นั่นก็หมดแล้ว
‪มานี่เถอะ
‪มากอดหน่อย
‪ทุกคนต้องคิดว่าผมต่อยคุณแน่เลย
‪เวร
‪เดี๋ยว
‪วางลงก่อน
‪ไปงานคืนสู่เหย้าเป็นยังไง
‪ก็ดีนะ คนที่ไปงานก็ก่อร่างสร้างบ้าน ‪แล้วก็มีลูกกันแล้ว
‪พวกไม่ประสบความสำเร็จก็ไม่ไป
‪เราก็กำลังสร้างบ้านเหมือนกันนะ
‪แล้วฉันก็ไปไง
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณสั่งเต้าหู้ไม่ใช่เหรอ
‪ขอโทษนะครับ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ทำไมล่ะ ผมได้ยินตอนคุณสั่ง ‪เธออยากกินแบบไม่มีเนื้อ
‪ในนี้บอกว่ามีไก่
‪ดีค่ะ ขอบคุณมาก
‪ต้นฉบับของเคลเมนส์ดีมากนะ
‪ดิบ...
‪มาจากใจ มัน...
‪ผมชอบมาก คุณต้องอ่าน
‪เราล้มละลายอยู่นะ พีท
‪เราจะพิมพ์หนังสืออีกสามเล่ม
‪แล้วไง
‪- หมายความว่าไง ‪- มันไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย
‪แม้แต่คุณฮอร์นก็บอกว่า...
‪การเริ่มใหม่ไม่ใช่ปัญหา
‪เขาแค่อยากรู้ว่าจะขายสินทรัพย์ ‪หรือยอมล้มละลาย คุณคิดว่าเขาแคร์เหรอ
‪ตอนนี้คุณก็ไม่แคร์แล้วเหรอ
‪ฉันทำงานสายตัวแทบขาดเพื่อมันมาหกปี
‪คุณโง่ชะมัด
‪คุณอยากยอมแพ้แล้วใช่ไหมล่ะ
‪ตอนไปงานคืนสู่เหย้าฉันเจอโรเบิร์ต เซเฟิร์ต
‪ฉันเคยเป็นพี่เลี้ยงลูกให้เขา
‪เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคล ‪ของสำนักพิมพ์เวอร์เดอร์
‪เขาเสนองานให้ฉัน
‪งานแบบไหน
‪ไปทำแทนหัวหน้ากองบรรณาธิการ ‪ตอนนี้เธอท้อง
‪อะไรนะ
‪เธอนอนป่วยเพราะมีเนื้องอก
‪เข้าใจแล้ว
‪อยากเขียนหนังสือสารคดีเหรอ
‪มันก็ไม่แย่นะ จะว่าไป
‪จะว่าไปแล้วมันดีมากเลยล่ะ ‪แต่เรากำลังจะย้ายบ้าน
‪ฉันยังไม่ได้ยืนยันกับเขา
‪งั้นมาบอกผมทำไม
‪ฉันก็แค่อยากคุยเรื่องนั้น
‪ก็คุยมา มีอะไร
‪- ที่เปิดขวดอยู่กับคุณรึเปล่าครับ ‪- เปล่า
‪- แต่เมื่อกี้อยู่กับคุณเลยนะ ‪- แต่ตอนนี้ไม่อยู่แล้ว อย่างที่เห็น
‪- คุณแอบเอาไปเหรอ ‪- ต้องการอะไรจากผม
‪ที่เปิดขวด ลองดูหน่อย ‪คุณอาจเผลอเอาใส่กระเป๋าไป
‪ได้ ยานน์ ไม่ต้องห่วง
‪แม่นี่จ่าย
‪โอเค เธอไม่ได้เมา ไม่สำคัญ
‪ยังไงฉันจะโทรไปอยู่ดี เธอไม่ต้องรับก็ได้
‪ใช่
‪ใช่ จุ๊บๆ เจอกัน
‪พวกสาวๆ เนี่ยนะ
‪รอบนี้คุณทำอะไรผิด
‪ฉันเคยมีชีวิตมาก่อนจะเจอเขา
‪กล้าดียังไง
‪คุณอยากอ่านเล่มนี้
‪จากซามูเอล
‪อ้อ
‪ขอบใจ
‪โผล่ไปดูห้องข้างๆ สิ ‪นั่นจะเป็นห้องทำงานของเธอ
‪เราเปลี่ยนโต๊ะให้เล็กลงได้
‪จะได้มีที่พอให้นั่งสองคน
‪ฉันต้องได้คำตอบภายในพรุ่งนี้
‪เพราะมีตัวเลือกอีกคนหนึ่ง
‪ลองไปคิดดูนะ
‪ลูกๆ คุณอยู่ไหน
‪อยู่กับแม่พวกเขาที่ฮอลแลนด์
‪ไม่ใช่หัวข้อที่อยากคุย
‪ขอร้อง ช่วยรับตำแหน่งที
‪ชีวิตนี้ขอแค่ผู้หญิงคนเดียวก็ยังดีที่เข้าข้างกัน
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪สวัสดีค่ะ
‪ไปดูหนังด้วยกันไหม ‪วันนี้ซิสซี่รู้สึกไม่ค่อยสบาย
‪- เรื่องอะไรคะ ‪- นอร่า รอบปฐมฤกษ์
‪ดูสิว่าแม่เจออะไรเข้า
‪เขาปิดโทรศัพท์มาหกวันแล้ว
‪ดราม่าเล่นใหญ่เกินไปนิดนึงนะ
‪สวยดี
‪ทำไมมาช้าจัง
‪- นี่ ‪- ขอโทษนะคะ ฉันต้องโทรศัพท์ก่อน
‪นี่มาร์ติน
‪เป็นเพื่อนและน้องเขยของฉันเอง
‪เขาดูแลเรื่องการรวมแผนกต่างๆ
‪ตลกดีนะ สวัสดีค่ะ
‪- สวัสดี ‪- รู้จักกันมาก่อนเหรอ
‪ที่งานคืนสู่เหย้าน่ะค่ะ
‪อ้อ ใช่สินะ เราก็ไปเหมือนกัน
‪เขาเรียกเข้าโรงแล้ว
‪งานแต่งเป็นยังไงบ้าง
‪ก็งั้นๆ
‪อยากคุยรึเปล่า
‪อยากรึเปล่าเหรอ
‪เราคุยกันได้รึเปล่า
‪อย่าคุยที่นี่ดีกว่ามั้ง
‪คุณชอบรึเปล่าล่ะ
‪ก็งั้นๆ คุณล่ะ
‪ไม่ มันงี่เง่าไร้สาระ
‪เรื่องการรวมแผนกนี่ยังไงกัน
‪เอาแผนกสองแผนกมารวมกัน ‪เราจัดการเรื่องนี้มาสามเดือนแล้ว
‪แล้วต้องจัดการอีกนานแค่ไหน
‪หกสัปดาห์
‪ไง หวัดดี อีฟ
‪อ้าว คุณเอง สวัสดีค่ะ
‪- มาเหมือนกันเหรอ ‪- มาสิ
‪คุณว่าหนังเป็นยังไง
‪ฉันเผลอหลับตั้งหลายครั้ง
‪- ผมประหลาดใจนะ ‪- คุณชอบเหรอ
‪- ชอบสิ ‪- จริงเหรอ
‪- เราจะไปร้านชูมานน์ ไปด้วยไหม ‪- ยินดีเลย
‪- แล้วเจอกัน ‪- ค่ะ
‪ภรรยาเจ้าของโรงพิมพ์ เป็นคนน่ารักมาก
‪มีคนเชิญฉันไปปาร์ตี้วันเกิด ‪ฉันสัญญาแล้วว่าจะไป
‪- น่าเสียดายนะ ‪- ค่ะ
‪- แล้วไว้คุยกัน ‪- ได้
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- เช่นกันค่ะ
‪- บาย ‪- บาย
‪ไปอยู่ไหนมา
‪อยู่ที่บ้านแล้วก็ที่งานสัมมนาในลอนดอน
‪เรายกเลิกไปแล้วนี่
‪ใช่ แต่ผมโทรไปยืนยันใหม่
‪งานดีนะ เขาฝากความระลึกถึงมา
‪อะไร
‪ฉันก็แค่อยากคุยเรื่องนั้น
‪ผมไม่อยากคุย
‪ฉันอยาก
‪ไม่คุย
‪คุณอยากให้ผมอนุญาต ‪แต่คุณก็ต้องจัดการเองไปหมดแล้ว
‪ก็แค่เสียดายเรื่องเปียโน
‪มีกาแฟอยู่นะ
‪แล้วคุณล่ะ
‪ไม่ใช่เรื่องของคุณ ‪ไหนๆ คุณก็ทำอะไรตามใจอยู่แล้ว
‪หวัดดีค่ะ
‪คุณอยากให้ฉันรีบโทรแจ้ง
‪ฉันเลยโทรมาบอก
‪ฉันก็ดีใจเหมือนกัน
‪ค่ะ
‪เป็นขั้นตอนปกติครับ
‪สวัสดี
‪เข้ามาสิ คุยกันเสร็จแล้วล่ะ
‪อย่าลืมออกบันทึกวันศุกร์ ‪แล้วผมจะส่งแบบสอบถามมาให้
‪ได้
‪ขอบใจ
‪- หวัดดี ‪- ดีครับ
‪หวัดดีค่ะ
‪- หวัดดี ทุกอย่างเรียบร้อยนะ ‪- ค่ะ
‪มาร์ตินบอกว่าเมื่อวันคืนสู่เหย้า ‪เป็นคืนที่ดีมาก
‪เราเต้นแทงโก้กัน
‪เขาเต้นเก่งไหม
‪ก็งั้นๆ
‪เขาต้องโดนแบบนั้นเลยแหละ
‪เราต้องรีบคุยกันหน่อย
‪ฉันต้องไปคลินิกสูตินรีเวช ‪ในอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
‪คุณอยากมีลูกเหรอ
‪ถ้าลูกที่เริ่มโตไม่คุยกับเราแล้ว ‪เราก็อยากมีลูกใหม่
‪ฉันตั้งตารอลูกคนใหม่เลยล่ะ จริงนะ
‪ยานน์
‪คะ
‪เราคุยกันได้หรือยัง
‪ไม่ต้องคุยที่นี่ก็ได้
‪ออกไปกินกาแฟกันก็ได้
‪ขอโทษนะ มีคนมาเยี่ยม
‪- คุณจะคุยเรื่องอะไร ‪- ก็...
‪ผมขอโทษ
‪ตอนนี้ผมไม่รู้แล้ว... ว่าจะทำตัวยังไง
‪ตอนนี้ก็ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ‪คุณจะทำอะไร
‪มันไม่ใช่ว่า... ไม่รู้สิ...
‪คุณจะต้อง...
‪บอกมาว่าคุณต้องการอะไร หรือผมทำอะไรได้
‪น่ารักจริง
‪ช่วยเอาช็อกโกแลตมาให้ฉันก็ได้
‪- อย่าให้เรา... ‪- หวัดดีครับ
‪ผมหมายถึงร้านที่อยู่ถนนทุมบลิงเงอร์
‪- อู่ซ่อมรถน่ะ ‪- เข้าใจแล้ว ขอบคุณ
‪- หวัดดี ‪- ไปละ
‪ผมแค่อยากบอกว่าผมจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ
‪โรเบิร์ตไม่รู้อะไรทั้งนั้น
‪แต่ถ้าคุณคิดว่ามันสำคัญ ผมก็รับได้
‪ไม่ ไม่ใช่ ตรงกันข้ามเลย
‪อย่าเอาโรเบิร์ตเข้ามายุ่ง ‪และอย่าให้เรื่องมันยุ่งยากมากกว่านี้
‪ผมส่งมอบงานต่อให้คนอื่นทำแทนได้ ไม่มีปัญหา
‪นี่มันเกินไปแล้ว
‪ฉันไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่
‪- โอเค ‪- เหรอ
‪เอาตามที่คุณต้องการ
‪ผมก็อยากจะบอกแค่นั้นแหละ
‪- ผมให้ความสำคัญกับสิ่งที่คุณต้องการ ‪- ฉันไม่ต้องการอะไร ขอบคุณ
‪มัน...
‪ขอบคุณ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪- โอเค ‪- จริงๆ
‪โอเค ไว้เจอกัน
‪ระวังอย่าใช้โรสแมรีเยอะไป ‪ไม่งั้นปลาจะขม
‪อ้อ เราต้องใส่ไธม์เพิ่ม
‪โรเบิร์ตเป็นยังไงบ้าง
‪ดูเหมือนมีปัญหาในชีวิตสมรสนะ ‪นอกจากนั้นก็ปกติดี
‪คุณรู้จักโรเบิร์ตรึเปล่า
‪ไม่รู้จัก ทำไมครับ
‪ก็แค่ถามเฉยๆ
‪จะทำยังไงกับบ้าน
‪- เอาไว้ค่อยดูกัน ‪- มันมีทั้งหมดกี่ห้อง
‪แม่รู้จักคนตั้งเยอะที่จะอยากซื้อต่อ
‪ไฮเนอร์ที่มีครอบครัวใหญ่กับหลานๆ หลายคน
‪เขาหาบ้านมานานมาก
‪ถ้าสลับกันคนละสัปดาห์ แม่ยังอยากจะ...
‪ซาบีน มันยังก่อสร้างอยู่เลย
‪ก็ฉันพูดถึงระยะยาว
‪แม่ หยุดเถอะ
‪ผมว่าเราปอกมันฝรั่งมาพอแล้ว
‪ลูกนี้ลูกสุดท้ายเนอะ ดีไหม
‪โรเบิร์ตอายุเท่าไหร่
‪ห้าสิบห้า 56 มั้ง
‪แล้วเราจะเอาไง
‪ฉันนอนกับคุณก็ได้
‪โอเค
‪ระวังนะคะ อย่าสะดุด ค่อยๆ ลง
‪ดีค่ะ ฉันจะเอาทิชชู่ให้เช็ด...
‪เจลออก แล้ว...
‪คุยกันต่อนะ
‪ค่ะ
‪เวอร์เนอร์ ตอนนี้ฉันคุยไม่ได้
‪โอเค เยี่ยม
‪เยี่ยม เพอร์เฟกต์ หวัดดีค่ะ
‪ได้ค่ะ ทุ่มครึ่งถึงสองทุ่ม
‪ค่ะ หวัดดี
‪จนกว่าจะวันพุธหน้า แต่ก็มีเวลาน้อยนะ
‪มีทางเลือกคือทำแท้งโดยใช้ยา
‪กินยาหนึ่งเม็ด และวันสองวันต่อมา
‪ก็จะแท้งเองที่บ้าน แล้วค่อยกลับมาตรวจ
‪แต่ถ้าหลังจากนั้นต้องทำโดยใช้เครื่องมือค่ะ
‪ต้องวางยาสลบแล้วขูดมดลูก
‪ในเยอรมนี จะทำได้อย่างถูกกฎหมาย ‪ถึงกลางเดือนกันยายนนี้
‪หรือช่วงปลายเดือนกันยายนก็ได้ นั่นแปลว่า...
‪ใช่ค่ะ เกิดขึ้นได้ง่ายๆ
‪ค่ะ การใส่ซับไตเติลก็เป็นแค่ข้อเสนอแนะ
‪ใช่เลยค่ะ
‪เอาละ
‪บาย
‪เมื่อกี้สูบบุหรี่เหรอ
‪ค่ะ สูบที่ริมหน้าต่าง
‪มีอีกสักมวนไหม
‪หมายความว่าไง ไม่ได้รับอนุญาต
‪หมอฮาบิตช์บอกว่าทำให้เสื่อมสมรรถภาพทางเพศ
‪อีกอย่าง สูบบุหรี่หนึ่งมวนเท่ากับสติแตกหนึ่งครั้ง
‪มันเป็นความเชื่อผิดๆ
‪ที่ว่ามีเมียสาวจะทำให้เรารู้สึกหนุ่มไปด้วย
‪ยิ่งเมียสาวยิ่งทำให้เรารู้สึกแก่
‪ห้องทำงานของมีเรียม
‪เฮนนิ่ง
‪เฮนนิ่งเป็นใคร
‪โรเบิร์ต
‪แล้วก็ห้องของฉัน
‪เข้าใจละ ยุ่งอยู่รึเปล่า
‪เข้าไปประชุมกับผม...
‪จะได้เจอกับทุกคน
‪ทั้งเฮอร์มานน์กับคนอื่นๆ
‪ค่ะ
‪พีท นี่โรเบิร์ต โรเบิร์ต นี่พีท
‪- สวัสดี ‪- ยินดีที่ได้รู้จัก
‪เช่นกัน
‪งั้น คุณจะทำอะไรต่อ
‪อาจไปหาอะไรกิน หิวไหม
‪พวกเธอไปกันทั้งคู่เลยก็ได้
‪มีของดีๆ ให้กินนะ เราสั่งอาหารแบบจัดเลี้ยง
‪วันนี้วันเกิดน้องเขยฉัน ‪เราเลยรวมเข้าไปเป็นงานปาร์ตี้บริษัท
‪- ฟังดูดีนะ ‪- ใช่ เราจะไปที่อิซาร์โบว์ลิ่ง
‪เป็นประเพณีน่ะ ‪ฉันไปที่นั่นเมื่อ 20 ปีก่อนกับพ่อของเขา
‪อะไรนะ
‪ไม่เอาน่ะ อย่าทำตัวเรื่องมาก
‪โบว์ลิ่งก็สนุกดี
‪มีอะไร
‪ประสบความสำเร็จเนอะ
‪- ยินดีด้วย ‪- ขอบคุณ
‪พีท นี่มาร์ติน
‪- หวัดดี สุขสันต์วันเกิด ‪- ขอบคุณครับ
‪แล้วเราจะไม่จมน้ำเหรอ
‪ไม่จม เพราะน้ำที่เค็มจัดทำให้เราลอยตัว
‪- ห้องนี้ล็อกอยู่ ‪- เหมือนลอยไปมา เยี่ยมมากเลย
‪เธอซื้ออะไรให้พี่ชาย
‪งานสัมมนาเรื่องไวน์
‪เขาอยากมีความรู้เรื่องนั้น แต่ก็ไม่ได้เรียนซะที
‪แล้วเขาก็บอกนักจิตบำบัดคนนั้น
‪นักบำบัดจิต ‪เป็นคุณผู้หญิงที่น่ารักมากด้วยนะ น่ารักจริงๆ
‪นั่งอยู่หน้าผนังที่มีรูปเด็กในเปลือกไข่
‪ช่างเถอะ เขาคุยกับนักบำบัดจิต ‪ฉันก็นั่งอยู่ข้างเขา
‪ฉันนั่งอยู่ข้างๆ อยู่ตรงนั้นเลย
‪แต่เขาบอกกับนักบำบัด...
‪ว่าเขากำลังข้ามทะเลทรายตามลำพัง ‪และใกล้จะขาดน้ำตายอยู่แล้ว
‪เกือบจะตายอยู่แล้ว
‪แล้วฉันก็มาเจอเขาโดยถือขวดน้ำมาด้วย
‪ฉันดื่มน้ำจากขวดหนึ่ง
‪แล้วก็รินอีกขวด
‪ให้...
‪ใส่หัวตัวเอง ไม่ให้เขาเลยแม้แต่ขวดเดียว
‪เขาจริงจังเรื่องภาพเปรียบเทียบนี้มาก
‪และนักจิตบำบัดคนนี้
‪เกาะเรื่องนี้ติดหนึบเลย
‪เธอหัวเราะ ฉันควรจะไปคุยกับพวกเขา ‪เรื่องขวดน้ำเหมือนกันเหรอ
‪- เป็นเธอจะทำยังไง ‪- เป็นฉันคงไม่ทนหรอก
‪แต่ว่าฉัน...
‪ฉันคงไม่ทนจริงๆ ค่ะ
‪ฉันก็แค่พยายามจะทำความเข้าใจเขา
‪แค่เอาเขาวันละสามหนก็พอ
‪เขาจะได้ท้องแล้วอารมณ์อาจจะดีขึ้นก็ได้
‪- อ้าว หวัดดี ‪- ไง
‪เรื่องนี้เกิดขึ้นได้ยังไง
‪- โรเบิร์ตชวน แล้วพีทก็ชอบโบว์ลิ่ง ‪- โอเค
‪แล้วคุณเป็นยังไงบ้าง
‪ก็ดี ฉันท้อง
‪รู้รึเปล่าว่าหลังจากปรึกษาแพทย์แล้ว ‪ต้องรอสามวัน
‪ก่อนจะไปคลินิกทำแท้งได้
‪เพื่อให้คิด
‪เพื่อจะได้ไม่ด่วนตัดสินใจวู่วามหรือคิดผิด
‪ผมช่วยอะไรได้บ้างไหม
‪ช่วยอะไร
‪คืองี้
‪อย่าหลงตัวเองไปเลย ‪เด็กอาจไม่ใช่ลูกคุณด้วยซ้ำ
‪ฉันตื่นมาตั้งแต่หกโมงเช้า ฉันเหนื่อยมาก
‪มาร์ตินพูดเรื่องที่มีประโยชน์มาก
‪เรื่องเกี่ยวกับธุรกิจนี้ ‪การจะตั้งสำนักพิมพ์ใหม่อะไรงั้น
‪เขาเป็นคนดีมาก
‪ใช่ เขาเป็นคนดี
‪มานี่สิ
‪เป็นอะไรไป
‪นั่นซามูเอล
‪ฉันไม่อยากคุย
‪รอก่อน
‪ไง
‪หวัดดี
‪เป็นไงบ้าง
‪อะไรกันเนี่ย ไม่คิดอายบ้างเหรอ
‪- ไม่เชิง ‪- อะไรนะ
‪เราพยายามติดต่อนายมาหลายสัปดาห์ ‪ทำไมนายไม่ยอมคุยกับเรา
‪พีท ใครก็คุยกับนายไม่รู้เรื่อง
‪จะบอกอะไรให้นะ
‪นายมันเป็นไอ้ขี้ขลาดและคนชั่ว
‪สวัสดี ว่าไง
‪หวัดดี
‪บ้าไปแล้วเหรอ
‪- เห็นไหมว่าเป็นยังไง ‪- นายบ้าเต็มขั้นไปแล้วเหรอ
‪- พีท หยุด ‪- บอกแล้วไง
‪- พีท พอเถอะ ‪- เก่งนักใช่ไหม
‪- พีท พอเลย ‪- นายมันโคตรเทพเลยเนอะ
‪อะไรล่ะ
‪พอเถอะ
‪อะไร ยานน์ มีอะไร
‪ฉันพูดผิดตรงไหน
‪- เราจะใจเย็นๆ กันรึเปล่า ‪- พระเจ้า
‪จะเขียนใบสั่งอะไรก็เขียน
‪- ฉันจะเรียกเพื่อนตำรวจมาค่ะ ‪- เราแค่คุยกันเฉยๆ
‪มีอะไร ยานน์
‪เขาไม่ได้ตั้งใจ
‪- เปล่า ฉันตั้งใจ ‪- ใจเย็นๆ
‪- เขาจะสงบลงค่ะ ‪- ไม่ ผมไม่สงบ
‪เรารู้จักเขา เราจัดการได้ คุณไปเถอะค่ะ
‪ดูเหมือนไม่ใช่งั้นนะ
‪ไปเลย ไปเถอะน่า
‪ด้วยความยินดี
‪เออสิ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี ขอบคุณค่ะ
‪- แน่ใจนะ ‪- ค่ะ ขอบคุณ
‪คุณจัดการได้งั้นเหรอ
‪- ไม่เอาน่า ‪- อะไร
‪- พีท ฉันอยู่ข้างคุณนะ ‪- ไม่
‪- อยู่สิ ‪- ไม่อยู่
‪- พีท ฟังนะ ฉันอยู่ข้างคุณ ‪- อย่ามายุ่งกับผม
‪ยานน์ อย่ามายุ่งกับผม
‪คุณเนี่ยนะ
‪เธอก็เหมือนกัน
‪มาทำอะไรที่นี่
‪เขียนคำนำให้เฮนนิ่ง คุณล่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า
‪ยังไม่เกิด
‪เกิดเรื่องแบบนี้
‪คุณทำอะไรลงไป
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย
‪ซิสซี่เป็นคนทำ
‪อะไรนะ
‪ใช่
‪เธอเตะฉันออกจากเตียง
‪แล้วก็เตะฉันต่อ
‪อะไรนะ
‪ทำไม
‪เพราะฉันเหนื่อย
‪เธอบ้าเต็มขั้น
‪- แล้วคุณก็ปล่อยให้เธอเตะคุณเหรอ ‪- อ้าว ก็ฉันเตะกลับไม่ได้
‪ได้สิ
‪นี่มันบ้าไปแล้ว
‪ต้องหยุดนะ
‪ยังไงล่ะ
‪ฉันจะจองห้องที่โรงแรมให้
‪พีท
‪อะไร
‪ให้ฉันเข้าไปหน่อยได้ไหม
‪ไม่ได้
‪ขอบคุณค่ะ
‪- แล้วจะกลับยังไงคะ ‪- ขึ้นแท็กซี่ค่ะ
‪ใครจะมาอยู่เป็นเพื่อนคะ
‪- คนขับแท็กซี่ ‪- แบบนั้นไม่ได้ค่ะ
‪ทำไมล่ะ
‪เราไม่อาจปล่อยตัวคุณไปโดยไม่มีคนดูแล
‪คุณเดินทางคนเดียวไม่ได้
‪และจะได้รับผลจากยาสลบอยู่
‪เพราะงั้นฉันถึงจะขึ้นแท็กซี่
‪ไม่ได้ค่ะ ในแผ่นพับเขียนเอาไว้ ‪แล้วเราก็บอกคุณแล้ว
‪งี่เง่ามาก ก็ให้คนขับเดินเข้ามา...
‪คุณแมนน์ ฉันจะไม่คุยต่อแล้วนะคะ
‪ฉันให้คุณเข้าไปในบริเวณผ่าตัดไม่ได้ ‪จนกว่าจะมีคนมาอยู่เป็นเพื่อน
‪ซาบีน แมนน์
‪ค่ะ ฉันกำลังรอซาบีน
‪ฉัน...
‪พีท ฉันเข้าใจคุณ
‪หันหลังกลับบ้านไป ฉันจะรอที่นี่
‪งั้น...
‪ฉันบอกแล้วไงว่าคุณไม่ควรมา
‪ก็แม่คุณอยู่ที่งานสัมมนาในฮัมบูร์ก ‪แล้วท่านก็เป็นห่วง
‪คุณทำแท้งมาเหรอ
‪ลุกไหวไหม
‪- ไปซะ ‪- อะไรนะ
‪ไสหัวไป
‪ฉันแค่จะตรวจความดันคุณ
‪แล้วถ้าทุกอย่างเรียบร้อย คุณก็กลับได้
‪อย่าเครียดนะคะ
‪เยี่ยมค่ะ 125 กับ 80
‪ให้คนดูแลคุณสักพัก
‪- เตรียมซุปไก่หน่อยคงดีนะคะ ‪- ได้ ก็น่าจะดี
‪คุณแมนน์
‪- สวัสดีค่ะ ‪- เดินทางดีๆ นะคะ
‪- สวัสดี ‪- ครับ หวัดดีครับ
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪- บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น ‪- อย่ามายุ่ง....
‪คุณต้องการอะไรจากผม
‪ไม่ต้องการ
‪อีกสองคืนต่อจากนี้ผมจะไปนอนที่บ้านเคลเมนส์ ‪ผมช่วยเขาย้ายบ้าน
‪ถ้าสองคืนจากนั้นคุณไปนอนที่อื่น ‪ผมจะกลับมาเก็บของของผม
‪ขอให้เราคุยกันก่อนได้ไหม
‪ไม่ ผมไม่อยากคุยแล้ว พูดตรงๆ
‪ขึ้นบันไดเองได้รึเปล่า
‪คุณแม่คุณจะอยากได้
‪โอเค ฉันจะเข้าออฟฟิศไปส่งให้ค่ะ
‪เฮ้ย!
‪บ้ารึเปล่า
‪เป็นอะไรไหม
‪ได้ ก็ดูกัน
‪อยู่ไหนน่ะ อยู่บ้านเหรอ
‪สวัสดี โรเบิร์ตอยู่ไหม
‪ไม่อยู่
‪เขาไม่อยู่ เดี๋ยวโทรกลับไปนะ
‪เมื่อกี้ซิสซี่
‪โรเบิร์ตไม่กลับบ้าน รู้ไหมว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪รู้ ฉันจองห้องโรงแรมให้เขา ทำไมล่ะ
‪เข้าใจแล้ว
‪- นั่นหมายความว่ายังไง ‪- ผมไม่รู้
‪ผมไม่รู้จริงๆ
‪ตอนนี้คุณต้องการอะไร
‪- ไม่ต้องการ ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ‪- อ้อ คุณไม่เคยต้องการอะไรทั้งนั้น
‪แย่นะที่คุณพูดหรือทำอะไรไม่ได้เลย
‪แย่มาก ชีวิตคุณโหดร้ายมาก
‪บอกหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ไม่มีอะไร ทำไมเหรอ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪แล้วคุณล่ะ
‪ผมไม่รู้ คุณนั่นแหละบอกผม
‪จริงเหรอ บอกแล้วไง
‪คุณก็ยังไม่รู้อยู่ดี คุณไม่มีทางรู้ใช่ไหมล่ะ
‪เราเคยอยู่ในจุดนี้มาแล้ว
‪คุณก็ยังไม่รู้ว่าจะพูดหรือทำอะไร
‪คุณไม่เคยรู้
‪หรือเคยรู้บ้างไหม
‪เคยมีช่วงไหนบ้างไหม ‪หรือสมองนกของคุณก็เล็กพอๆ กับจู๋คุณ
‪อยากให้ฉันชักว่าวให้ไหมล่ะ
‪- ที่นี่เลย ‪- หยุดนะ
‪หยุดเหรอ
‪- มา ‪- หยุดนะ
‪หยุดเหรอ
‪หยุดงั้นเหรอ
‪- ฉันควรจะหยุดเหรอ ‪- ใช่...
‪คุณไม่ต้องการเหรอ ไม่ชอบเหรอ ‪มันรู้สึกดีไม่ใช่หรือไง
‪เฮ้ย!
‪- หยุดนะ ‪- เฮ้ยๆ อะไรล่ะ
‪อะไรล่ะ
‪- นี่เลย ‪- ยานน์
‪อย่าทำตัวเรื่องมาก
‪- เป็นอะไร ‪- หยุดนะ
‪ไสหัวไป!
‪อย่ามาแตะตัวฉัน!
‪โรเบิร์ตติดต่อคุณไม่ได้ ‪ฉันต้องการรายงาน
‪ฉันเพิ่งส่งไปให้
‪- พรุ่งนี้ฉันต้องไปโคโลญจน์ ‪- ฉันกำลังส่งไปให้
‪ทำไมแม่ถึงไม่รับโทรศัพท์
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ทำไมแม่ไม่รับสายตอนที่หนูโทรไป
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ให้แม่กลับไปเลยไหม
‪เดี๋ยวแม่จะรีบกลับไปนะ
‪โอเคค่ะ
‪มันฝรั่งก็ยังแข็งไปหน่อย
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดี
‪- เดี๋ยวโรเบิร์ตจะตามมาประชุม ‪- ค่ะ
‪โทรหาเขาสิ
‪ไม่ เขาไม่รับสาย
‪- เอามือถือฉันโทร เขารับสายจากฉัน ‪- อ้อ
‪เขารับสายจากคุณ
‪นั่นก็ดีนะ แต่...
‪เขาต้องอยากรับเองด้วย
‪- ไง ‪- หวัดดี
‪ฉันเลิกกับซิสซี่แล้ว
‪- รู้ไหมว่ามาร์ตินไปไหน ‪- เดี๋ยวก็คงจะมา
‪- ผมจะเกริ่นนำให้ก่อนนะ ‪- โอเค
‪อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
‪อรุณสวัสดิ์
‪นี่เป็นวันสำคัญ...
‪และผมว่าเป็นวันที่สะเทือนใจและ...
‪ชวนหวั่นไหวสำหรับพวกเรา วันสุดท้าย
‪ผมเชื่อว่ามีเรียมวางแผนอะไรดีๆ ไว้ให้เราแล้ว
‪ผมขอให้ทุกคนมีประสบการณ์สุดท้ายที่ดี
‪เชิญครับ มีเรียม
‪สอง
‪- ไปต่อ สอง ‪- สอง
‪หนึ่ง
‪- สอง ‪- สาม
‪เกือบแล้ว
‪เยี่ยม ไม่เลว
‪ไม่เลวสำหรับครั้งแรก
‪- สองคนนั้นเหรอ ‪- มันอยู่ท้ายแถวรึเปล่า
‪อาจจะกลิ้งเร็วไปอยู่ใต้โต๊ะ
‪หาอยู่ ตอนนี้เจอแค่สองลูก
‪- ไม่ดีแล้ว ‪- โทษที
‪- ขอบคุณครับ ‪- ไม่มีปัญหา
‪ใครอยากจะ...
‪ถ้าวันนี้ได้เรียนรู้อะไรบ้าง ‪ก็คือได้รู้ว่าทีมเวิร์คมันไม่ได้เรื่อง
‪พูดกันตรงๆ ดีกว่า
‪ถ้าทำคนเดียว ‪บอลลูกนั้นลงชามไปได้ใน 30 วินาทีแน่
‪ลูกบอลตก หายไปเลยครั้งหนึ่ง
‪อาจจะอยู่ในกระเป๋ากางเกงหรือกระเป๋าเสื้อ ‪อยู่ที่ไหน
‪อยู่ที่คุณรึเปล่า
‪คุณรู้สึกเป็นยังไงบ้าง ซูซานน์
‪มันประหลาดนะคะ มีลูกบอลแค่สองลูก
‪คนสุดท้ายที่ถือลูกบอล ‪น่าจะพูดว่า "อยู่นี่" ทันที
‪มันน่าหงุดหงิดมาก ทำเสียระบบที่สุด
‪อย่าทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ดีกว่า
‪นั่นไม่ใช่ประเด็น เราแค่อยากพูดถึง ‪มุมมองภายนอกของคน
‪ไม่ได้ทำเพื่อตัดสินกัน
‪มีใครอยากพูดอีกไหม คุณคิดว่ายังไง ‪ฟรานซิสกา
‪ฉันว่ามันค่อนข้างรุกล้ำความเป็นส่วนตัว
‪เราทุกคนลืมเรื่องบอลไปเลย
‪ฉันอาจไม่ลืมเรื่องนั้นถ้าเห็นลูกบอลอยู่
‪หรือถ้าเธอไม่ได้เก็บเอาไว้
‪ก็มีความหงุดหงิดอยู่เหมือนกัน ‪แล้วคุณล่ะคิดยังไง
‪ฉันไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำ
‪- ยานน์ มานี่หน่อยได้ไหม ‪- ค่ะ
‪ขอโทษนะครับ
‪ช่วยไปตามนัดหมายแทนฉัน ‪แล้วก็ยกเลิกนัดที่เหลือให้หน่อยได้ไหม
‪แฟนนี่ช่วยยกเลิกให้ได้ แค่บอกเขา...
‪มาร์ตินประสบอุบัติเหตุ
‪ใช่ เมื่อคืน... เขาประสบอุบัติเหตุ
‪ทางรถยนต์
‪พวกเขายังค่อยไม่แน่ใจ...
‪- ฉันเพิ่งได้รับสายเมื่อสิบนาทีก่อน ‪- ใช่
‪เราจะไปที่ห้องไอซียูแล้ว...
‪ฉันไม่อยากยกเลิกนัดกับเฮอร์มานน์
‪ช่วยไปคุยกับคุณไมเยอร์ทีนะ
‪ส่วนเรื่องอื่นๆ..‪.
‪เธอจัดการได้ใช่ไหม
‪ไม่ต้องห่วง
‪- มาด้วยกันเถอะ ‪- ไม่
‪ผมแค่ต้องขอรายละเอียดของคุณ ‪แล้วคุณค่อยขึ้นรถไฟขบวนหน้า
‪เครื่องมันเสีย ฉันไม่ลงหรอก
‪มีเครื่องแบบนี้สองเครื่องที่ทุกสถานี
‪- มาเถอะ ‪- ฉันอยากจะซื้อตั๋วนะ
‪ได้ งั้นเราจะหยุดรถไฟไว้ตรงนี้แล้วเรียกตำรวจ
‪สำนักงานของพวกเขาอยู่บนดิน
‪ฉันต้องไปต่อ ตอนแรกเครื่องมันเสีย ‪ฉันไม่ลงหรอก
‪ช่วยมากับผมหน่อยครับ
‪ลงไป
‪ไม่
‪ไม่เอาน่ะ คุณทำให้ทุกคนต้องเสียเวลา
‪- ลงไป ‪- เดี๋ยวนี้
‪ไปเลย
‪- มาเร็ว ‪- ฉันพยายามจะซื้อตั๋วแล้ว
‪แต่เครื่องมันเสีย
‪- ผมรู้ ‪- ฉันซื้อตั๋วไม่ได้
‪ฉันไม่ลงหรอก ฉันต้องไปต่อ
‪ไม่มีประโยชน์เลย
‪ลงไปได้แล้ว เราอยากไปต่อ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪นี่ชูลเซพูด เราอยู่ที่อราเบลลาพาร์ค ‪ช่วยส่งคนมาหน่อยได้ไหม
‪ขอบคุณค่ะ
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม