Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
ΘΕΑΤΡΟ WARNER ΝTEΪB ΣΑΠΕΛ!
ΝΤΕΪΒ ΣΑΠΕΛ
Η ΑΓΑΠΗ ΝΙΚΑ ΤΟ ΜΙΣΟΣ
Επέστρεψα εδώ που ξεκίνησα
επειδή θα γυρίσω το τελευταίο μου σόου του Netflix απόψε.
Έτσι.
Και μετά απ' αυτή τη μαλακία... καιρός να περιμένει και πάλι η Αμερική.
Τα παραπήγα καλά.
Αν είσαι μαύρος και τα παραπάς καλά στη σόου-μπιζ, είναι τρομακτικό.
Πρέπει να την κάνεις απ' το καζίνο όσο είσαι μπροστά,
όσο κερδίζεις ακόμη.
Αν δεν φύγεις, την πατάς όπως ο Κέβιν Χαρτ.
Καταλαβαίνετε.
Είναι ωραίος. Απλώς λέω, αν έβγαλε αυτός τσοντοταινία...
θέμα χρόνου είναι να 'ρθει η σειρά μου.
Ξέρετε γιατί κάποιες φορές σκέφτομαι πως θέλω να σταματήσω την κωμωδία;
Δεν θέλω ν' ακουστώ αλαζόνας,
αλλά ο πραγματικός λόγος
είναι επειδή παραείμαι καλός.
Είμαι και γαμώ, δικέ μου, και δεν υπερβάλλω.
Δεν με συναρπάζει.
Κάθε βράδυ πριν βγω,
σκέφτομαι στα παρασκήνια "στάνταρ θα πάει καλά".
Και πάντα πάει καλά.
Είμαι τόσο καλός στο να γράφω αστεία...
Και δεν είναι υπερβολή.
...που τα γράφω ανάποδα.
Γράφω την ατάκα, χωρίς να έχω σκεφτεί το πλαίσιο.
Τη γράφω σ' ένα κομμάτι χαρτί
και την πετάω στη γυάλα για τα ψάρια.
Έχω μια γυάλα ψαριών στο σπίτι γεμάτη ξεκάρφωτες ατάκες.
Μια στο τόσο κουνάω τη γυάλα,
ψαχουλεύω, βγάζω μία
και σκέφτομαι πως σκατά θα την ταιριάξω.
Και διάλεξα μία γι' αυτό το σόου.
Έχει τις δυσκολίες της η ατάκα.
Είστε έτοιμοι;
Ναι.
Ας το πάρει το ποτάμι. Η ατάκα είναι:
"οπότε την κλώτσησα στο μουνί".
Δεν τέλειωσα το αστείο ακόμη.
Απλώς ξέρω πως ό,τι κι αν γίνει στην αρχή, στο τέλος του αστείου, κάπως,
θα κλωτσήσω κάποια στο μουνί
και θα είναι ξεκαρδιστικό.
Το περίεργο είναι
πως πάντα ήμουν τόσο ταλαντούχος.
Δεν θυμάμαι ποτέ να μην είμαι.
Ξέρετε, όταν μεγάλωνα, μάλλον ήμουν γύρω στα οχτώ,
και τότε, μέναμε στο Σίλβερ Σπρινγκ.
Ναι.
Μια συχνή παρανόηση για μένα: πολλοί νομίζουν πως είμαι απ' το γκέτο.
Δεν είναι αλήθεια.
Αλλά ποτέ μου δεν διόρθωσα κανέναν...
γιατί ήθελα τον σεβασμό του δρόμου.
Στην πραγματικότητα, το διατήρησα τεχνηέντως.
Συχνά, άραζα με ράπερς όπως τον Νας,
και λέγανε για τις φτωχογειτονιές.
"Της πουτάνας γινότανε, δικέ μου."
Κι εγώ έλεγα "Πες τα, ρε φίλε".
Αλλά δεν το ξέρω.
Ιδέα δεν έχω.
Οι γονείς μου τα πήγαν αρκετά καλά
ώστε να μεγαλώσω φτωχός ανάμεσα σε λευκούς.
Η αλήθεια είναι ότι όταν ο Νας κι η παρέα έλεγαν για τις φτωχογειτονιές, ζήλευα.
Μου φαινόταν ωραίο.
Όλοι στις φτωχογειτονιές ήταν φτωχοί, κι αυτό είναι δίκαιο.
Αλλά στο Σίλβερ Σπρινγκ,
ένιωθες ότι συνέβαινε μόνο σε σένα, ρε φίλε.
Ο Νας δεν ξέρει τον πόνο...
της πρώτης διανυκτέρευσης στο σπίτι του λευκού φίλου.
Όταν γυρνάς την Κυριακή και κοιτάς τους γονείς με βλέμμα
"Πρέπει να σοβαρευτείτε.
Στο σπίτι του Τίμι όλα δουλεύουν."
Θυμάστε όταν το πρωτοείδατε;
Τον κρύο χειμώνα,
στο σπίτι ενός λευκού φίλου και να 'ναι οι γαμημένοι στο σαλόνι χωρίς παλτά;
Ο Τίμι ήταν απ' τους πρώτους μου λευκούς φίλους στη ζωή μου.
Ωραίος τύπος. Απίστευτο, αλλά μετακόμισε στο Σίλβερ Σπρινγκ από την Γιούτα.
Υποθέτω η οικογένειά του είχε σχέση με την εκκλησία Μορμόνων που έχουν εκεί.
Κάναμε παρέα.
Μια μέρα, αράζαμε στο σπίτι του, και λέει
"Ντέιβ, γιατί δεν κάθεσαι να φάμε απόψε;"
Του είπα "Θα 'θελα, φίλε, αλλά δεν μπορώ.
Αν δεν γυρίσω πριν νυχτώσει, θα με σκοτώσει η μάνα μου".
Ψέμα ήταν.
Η μάνα μου έκανε διάφορες δουλειές. Είχα 3-4 μέρες να τη δω.
Ο μόνος λόγος που του είπα ψέματα
ήταν γιατί απ' όσα ήξερα ώς τότε
το φαγητό των λευκών δεν ήταν νόστιμο.
Καλύτερα να πήγαινα σπίτι να τηγανίσω καμιά μορταδέλα.
Αλλά τότε ο Τιμάκος με εξέπληξε.
Μου είπε "Κρίμα που δεν μπορείς να μείνεις, Ντέιβ...
Η μαμά έφτιαξε στιγμιαία γέμιση."
Είπα "Τι 'πες τώρα; Στιγμιαία;
Κάτσε, μεγάλε. Να κάνω ένα τηλεφώνημα μισό λεπτό".
Είχα δει τη διαφήμιση τόσες φορές,
που ονειρευόμουν να δοκιμάσω στιγμιαία γέμιση.
Κι επιτέλους γνώρισα κάποιον που είχε ένα κουτί στο σπίτι.
Δεν θα 'χανα την ευκαιρία. Οπότε έκανα ότι πήρα τη μάνα μου.
Μετά επέστρεψα και είπα "Τίμι.
Δεν θα το πιστέψεις. Καταπληκτικά νέα. Η μαμά είπε εντάξει".
Μου λέει "Τέλεια.
"Έρχεσαι μαζί μου να στρώσουμε το τραπέζι
και μετά να πούμε προσευχή;"
Δεν μ' ενδιέφερε να του στρώσω το κωλοτράπεζο,
ούτε να πω παλαβές Μορμονοπροσευχές.
Τη γαμημένη γέμιση ήθελα μόνο.
Οπότε του είπα "Θα ήθελα να βοηθήσω αλλά κάτσε να πλυθώ πρώτα".
Το σχέδιο μου ήταν απλό.
Πλένω τα χέρια μου αργά και ώσπου να τελειώσω,
θα 'χει τελειώσει το τραπέζι και την προσευχή
και το μόνο που θ' απομένει θα 'ναι να φάμε.
Πήγα στο μπάνιο.
Έπλυνα τα χέρια πολύ αργά.
Πρέπει να πέρασαν δέκα λεπτά.
Και ξαφνικά...
ήρθε μία απ' τις μητέρες του.
Μου λέει "Γεια σου. Ντέιβιντ, σωστά;"
Της λέω "Ναι, κυρία".
Λέει "O Τίμι μου είπε πως θα μείνεις για βραδινό".
"Ναι, ελπίζω να μη δημιουργώ πρόβλημα."
"Όχι, κανένα πρόβλημα. Θα μας άρεσε πολύ
απλά δεν περιμέναμε παρέα.
Και φοβάμαι πως...
δεν έχει αρκετή στιγμιαία γέμιση...
για όλους."
Οπότε την κλώτσησα στο μουνί.
Κυρίες και κύριοι...
σας το 'πα πως είμαι και γαμώ.
Σας είπα πως θα το πω, και πάλι δεν το περιμένατε.
Γι' αυτό και τα κονομάω χοντρά.
Θεέ μου.
Αλλά υπάρχει πιο σημαντικός λόγος που θα σταματούσα τις κωμωδίες.
Κι αυτός είναι ο πραγματικός λόγος, και είναι το κοινό. Όχι εσείς.
Μιλάω για το ευρύτερο κοινό.
Δύσκολο να διασκεδάσεις μια χώρα με τόσο ευερέθιστα αυτιά.
Τόσο ευαίσθητοι μαλάκες,
όλη η χώρα γέμισε κλαψομούνηδες.
Ότι κι αν πεις, κάποιος εκνευρίζεται.
Θυμάμαι πότε ξεκίνησαν όλα. Ήταν όταν έκανα το Chapelle's Show.
Όταν έκανα το Chapelle's Show...
Έκανα το σόου και τα σαββατοκύριακα έκανα συναυλίες κτλ.
Είμαι σε συναυλία κι είναι ένα πανέμορφο ζευγάρι στην πρώτη γραμμή.
Η σύζυγος ήταν εμφανώς Ασιάτισσα.
Το 'βλεπες στο πρόσωπο.
Ο σύζυγος...
μυστηριώδης καριόλης, μπορείς να πεις.
Δεν μπορούσα να καταλάβω από πού είναι. Καραμελέ δέρμα, πολύ ωραία μαλλιά,
αλλά μπορούσε να 'ναι από οπουδήποτε. Μπαγκλαντές, Μεξικό. Πού να ξέρω;
Το μόνο σίγουρο που ξέρω για τον τύπο...
είναι ότι η γυναίκα του ήταν σκρόφα.
Κι αυτό το 'βλεπες στο πρόσωπό της.
Αυτός γελούσε και περνούσε καλά,
κι αυτή μ' αγριοκοίταζε σ' όλο το κωλοσόου.
Ανεξήγητο.
Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι ήταν έγκυος,
κι εγώ κάπνιζα στη σκηνή.
Σκέφτηκα "Ωχ, γι' αυτό είναι τσαντισμένη".
Οπότε άρχισα να σβήνω το τσιγάρο,
αλλά μετά μου ρίχνει έναν ψεύτικο βήχα παθητικού καπνιστή.
Οπότε συνέχιζα να καπνίζω. Σκέφτηκα "Εντάξει θα 'ναι το παιδί, σκρόφα, άραξε". Μετά προσπάθησα να φτιάξω το κλίμα. Τη ρώτησα μόνο "Από που είστε, παιδιά;"
Ήξερα ότι μ' είχε καταλάβει. Μου λέει, πολύ περιφρονητικά,
"Εγώ είμαι απ' την Καλιφόρνια.
Αν ρωτάς την εθνικότητά μου...
είμαι Κινέζα."
Ο σύζυγός της ήταν άνετος. Μου λέει "Απ' το Μεξικό είμαι, αδερφέ".
"Συγγνώμη αν σας προσέβαλα με την ερώτηση, άλλα είστε πολύ όμορφο ζευγάρι.
Και, κυρία μου, είναι βέβαιο πως θα γεννήσετε
το πιο σκληρά εργαζόμενο μωρό στον κόσμο".
Δεν είναι κακό αστείο.
Εκνευρίστηκε πολύ.
Σηκώθηκε κατευθείαν να φύγει.
Αλλά δεν έφυγε. Έπρεπε να μου την πει στην έξοδο.
"Δεν πρόκειται να ξαναγοράσω τα σκατοντιβιντί σου, Ντέιβ Σαπέλ".
Της είπα "Κυρία μου, με όλο τον σεβασμό...
οι Κινέζοι δεν αγοράζουν DVD."
Κι ο κόσμος τα 'χασε. Όλοι γελούσαμε, περνούσαμε καλά.
Δεν έγινε και τίποτα. Και μετά, μόλις τρεις μέρες αργότερα,
η κυρία αυτή στέλνει γράμμα στον ατζέντη μου
λέγοντάς του να μην οργανώσει άλλα σόου
επειδή ήμουν λέει "ρατσιστής".
Και... όπως είπε,
"αναίσθητος όσον αφορά τη φύση του διαφυλετικού μου γάμου".
Και σκέφτηκα "Τι λες; Σοβαρά, σκρόφα;"
Αν είχε κάνει ελάχιστη έρευνα...
θα ήξερε ότι κι εγώ έχω κάνει διαφυλετικό γάμο.
Ω, ναι.
Και μάλιστα, και η δική μου σύζυγος είναι Ασιάτισσα.
Πάρ' τα, σκρόφα. Τα λέμε την Ημέρα των Ευχαριστιών.
Αλλά η σύζυγός μου δεν είναι Κινέζα.
Είναι Φιλιππινέζα.
Σωστά. Και παραδόξως τα παιδιά μας μοιάζουν Πορτορικανά.
Δεν έχω θέμα με διαφυλετικούς γάμους. Επίσης, η μάνα μου είναι μισή λευκή.
Πολλοί δεν το ξέρουν αυτό.
Παραενθουσιάστηκες εσύ λίγο, αλλά εντάξει.
Πολλοί δεν το πιστεύουν, αλλά είναι αλήθεια. Δεν μου φαίνεται.
Αλλά αν άφηνα το μαλλί...
θα νιώθατε σαν σε συναυλία του Κατ Γουίλιαμς. Το δικό μου...
είναι υπέροχο.
Αλλά το παρατραβάνε οι μαλάκες.
Δεν ξέρω πώς και γιατί γίνανε όλοι τόσο ευαίσθητοι.
Ξέρετε ποιος με μισεί περισσότερο; Οι τρανσέξουαλ.
Ναι, τους μαλ...
Δεν είχα κατάλαβει πόσο είχε ξεφύγει. Οι μαλάκες...
Τσαντίστηκα πολύ για το τελευταίο σόου του Netflix.
Είναι δύσκολο. Δεν ξέρω τι να κάνω γιατί...
Γιατί τους συμπαθώ.
Πάντα τους συμπαθούσα. Δεν είχα ποτέ πρόβλημα.
Ξέρετε.
Απλά κάνω πλάκα.
Στην πραγματικότητα, νομίζω, κοροϊδεύω τους πάντες.
Ως σύνολο πρέπει να παραδεχτούν πως...
είναι ξεκαρδιστικό, ρε φίλε. Συγγνώμη δηλαδή, αλλά...
δεν έχω ξαναδεί κάποιον σε τόσο ξεκαρδιστική κατάσταση
που να μην το βλέπει με χιούμορ.
Γεννιούνται νιώθοντας πως είναι κάτι άλλο από αυτό που γεννήθηκαν, κι αυτό...
είναι ψιλοαστείο.
Είναι αστείο αν δεν συμβαίνει σ' εσένα.
Σαν την ασπρόμαυρη σκρόφα που 'ναι στις ειδήσεις συνεχώς.
Ρέιτσελ Ντόλζαλ.
Το λέει πάντα αυτό. Είναι...
Είναι λευκή που ντύθηκε σαν μαύρη και...
έγινε πιο μαύρη κι απ' τους μαύρους.
Πάντα ήθελα να τη γνωρίσω, απλώς για να καταλάβω.
Ήθελα να δειπνήσουμε μαζί για να κοιτάξω στα μάτια της...
και να την πω αράπισσα στα μούτρα της.
Τι σκατά λέει η παλαβή; "Με θεωρώ μαύρη."
Τρανσ-επιχειρήματα, κύρια μου. Μη δαγκώνεις.
Έχει μεγάλη διαφορά με τις τρανσέξουαλ. Αυτές τις πιστεύω.
Ούτε αυτές τις καταλαβαίνω, αλλά ξέρω πως εννοούν αυτά που λένε.
Κόβουν τα πουλιά τους οι τύπισσες.
Δεν χρειάζομαι άλλη απόδειξη.
Απλά πετάνε το πουλί τους. Δεν το χρειάζομαι.
Δεν καταλαβαίνω, αλλά σε πιστεύω
και δικαίωμα σου, μαλάκα μου.
Αλλά πόσο αποφασισμένη είναι η Ρέιτσελ;
Τι είναι πρόθυμη να κάνει ώστε οι μαύροι να πιστέψουμε
ότι πιστεύει ότι είναι όντως μία από εμάς;
Είσαι πρόθυμη να υποθηκεύσεις το σπίτι σου, μωρή;
Ώστε να επενδύσεις σε κάποιον δίσκο που θα βγει μούφα.
Ούτε τ' όνομά της δεν άλλαξε.
Ούτε τ' όνομά της.
Τη λένε Ρέιτσελ.
Πώς να πιστέψω σ' αυτό το όνομα;
Αν με θες μαζί σου, πρέπει να το αλλάξεις σε ό,τι πιο μαύρο έχω ακούσει.
Θα πρέπει να τ' αλλάξεις σε Ντρέιμοντ Γκριν.
Δεν ξέρω πιο μαύρο όνομα απ' αυτό.
Μαυρίζει το χαρτί.
Αν βάλεις "Ντρέιμοντ Γκριν" στο Airbnb...
θα αποσυνδεθεί αυτόματα.
Τσαντίζεται ο κόσμος.
Τσαντίζεται με ό,τι κι αν πω.
Έκανα ένα σόου στο Πόρτλαντ του Όρεγκον.
Κι είχα κάνει check-in σ' ένα ξενοδοχείο
με τ' όνομα Τσαρλς Έντουαρντ Τσιζ.
Επέστρεψα στο δωμάτιο αργά τη νύχτα...
και υπήρχε ένα σημείωμα, σαν γράμμα, στο γραφείο μου.
Απευθυνόταν στον κο Τσιζ.
Προφανώς υποθέτω ότι όποιος έγραψε το γράμμα πρέπει να 'ναι καλός μου φίλος.
Δεν είναι όνομα που θα μάντευε κάποιος.
Αλλά το ανοίγω
και τελικά δεν το ξέρω το άτομο αυτό.
Κάποιος θαυμαστής.
Δεν έχω συνηθίσει καν την ιδέα ότι έχω θαυμαστές,
αλλά είμαι ευγνώμων που έχω. Και...
αν και είμαι ευγνώμων για τους θαυμαστές...
δεν τα διαβάζω αυτά τα γράμματα.
Θα 'ταν ωραία να τα διάβαζα, αλλά σοβαρά τώρα,
"Ο Άι Βασίλης είμαι φίλε; Δεν έχω χρόνο.
Έχω πράγματα να κάνω. Θέλω ν' αράξω. Θα διαβάζω όνειρα και ευχές αγνώστων;"
Αλλά το διάβασα.
Το είχα ανοίξει, οπότε το διάβασα όλο.
Και ξέρεις τι, φίλε;
Όποια το 'γραψε, μ' αγαπάει πραγματικά.
Ήταν πολύ καλή μαζί μου στο γράμμα.
Και μετά μου περιέγραψε πώς ήταν που ήρθε στο σόου.
Πόσο ενθουσιασμένη ήταν, πόσο καλά περνούσε.
Και μετά είπε...
πως όταν έκανα τ' αστεία για τους τρανσέξουαλ...
ήταν, λέει,
"συντετριμμένη".
Γιατί τελικά αυτή που έγραψε το γράμμα ήταν τρανσέξουαλ.
Θα είμαι ειλικρινής για λίγο.
Πρέπει να καταλάβετε πως από θέση αρχής,
δεν νιώθω ποτέ άσχημα για οτιδήποτε κι αν λέω στη σκηνή.
Ποτέ δεν θα το παραδεχόμουν αν δεν σας είχα πάρει τα κινητά.
Αλλά ήταν πολύ παράξενο, όταν διάβασα το γράμμα...
μ' έκανε να νιώσω άσχημα.
Δεν ένιωσα άσχημα γι' αυτό που είπα,
ένιωσα άσχημα που έκανα κάποιον άλλο να νιώσει άσχημα.
Στην πραγματικότητα, δεν ξέρω καν τι είπα που την εκνεύρισε.
Έχω τόσα αστεία για τρανσέξουαλ.
Αλλά νομίζω...
νομίζω πως μάλλον ήταν...
αυτό το αστείο που θα σας πω τώρα.
Συγγνώμη.
Και δεν είναι τόσο κακό αστείο. Είναι αληθινό αστείο. Όχι αληθινό, αλλά...
Διάβασα στην εφημερίδα
ότι η Κέιτλιν Τζένερ σκεφτόταν να ποζάρει γυμνή
σε επερχόμενο τεύχος του Sports Illustrated.
Και ξέρω πως δεν είναι πολιτικώς ορθό να λες τέτοια πράγματα,
οπότε σκέφτηκα "Γάμα το, θα το πω εγώ για όλους".
Μπλιαχ.
Υπάρχουν φορές που απλώς θέλω να διαβάσω τα στατιστικά.
Δεν ξέρω γιατί πρέπει να μου χώσεις ένα αντρόμουνο στη μέση των αθλητικών.
Απλά δεν νομίζω πως ταιριάζει.
Δεν θα έλεγα ότι η Κέιτλιν Τζένερ είναι κακό άτομο.
Δεν μου φταίει αυτή. Ούτε το Sports Illustrated.
Αν μου φταίει κάποιος...
είμαι μάλλον εγώ ο ίδιος.
Με καταλαβαίνετε;
Γιατί κατά βάθος, ξέρω πως δεν είμαι αρκετά δυνατός...
ώστε να μην κοιτάξω τις φωτογραφίες.
Και δεν είμαι έτοιμος να δω αυτό που μου δείχνει.
Οπότε, Κέιτλιν...
γαμώτο μου, αν το κάνεις τελικά...
έχε το ψηλά ή έχε το μακριά.
Τα θέλω όλα ή τίποτα.
Όπως στο Hustler. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει, άνοιξε τα χείλη...
Ελπίζω να τ' ανοίξει και να 'ναι ένα μικρό πέος μέσα.
Το σόου βρίσκεται πίσω απ' τις κουρτίνες.
Δεν έχω ιδέα τι είπα και εκνευρίστηκε.
Αλλά θα σας πω κάτι.
Όταν διάβασα το γράμμα... και τις αμέσως επόμενες στιγμές,
έκανα κάτι που πολλοί μαύροι στην Αμερική,
δεν έχουν ούτε τον χρόνο ούτε τα χρήματα να κάνουν.
Σκέφτηκα το πώς ένιωθα.
Με ρώτησα μια θεμελιώδη ερώτηση που δεν είχα ποτέ αναλογιστεί.
Είπα "Ντέιβ, αν γράφεις όλα αυτά τ' αστεία,
έχεις θέμα με τους τρανσέξουαλ;"
Και η απάντηση είναι, απολύτως κανένα.
Ποιος σκατά νομίζετε πως είμαι;
Δεν καταλαβαίνω όλες τις επιλογές που κάνει ο κόσμος.
Αλλά κατανοώ πως η ζωή είναι δύσκολη,
και οι επιλογές σου δεν πρέπει να σε αποκλείουν
από μια ζωή με αξιοπρέπεια, ευτυχία και ασφάλεια.
Αλλά για να 'μαι ειλικρινής...
δεν είχα ποτέ θέμα με τρανσέξουαλ.
Πάντα είχα θέμα
με την συζήτηση σχετικά με τρανσέξουαλ.
Νιώθω πως τέτοια πράγματα δεν θα 'πρεπε να συζητιούνται
μπροστά στους μαύρους.
Είναι προσβλητικό,
όλη η κουβέντα για το πώς νιώθει αυτός ο κόσμος.
Από πότε της καίγεται καρφί της Αμερικής για το πώς νιώθουμε;
Και μου έχει καρφωθεί η τρομερή υποψία
πως ο μόνος λόγος που όλοι μιλάνε για τους τρανσέξουαλ
είναι επειδή έτσι θέλουν οι λευκοί άντρες.
Έτσι ακριβώς.
Το είπα, ναι.
Αν ένιωθαν έτσι μόνο γυναίκες, ή μαύροι και Μεξικανοί, κι έλεγαν
"Παιδιά, νιώθουμε σαν κορίτσια."
Θα έλεγαν "Σκάσε, αράπη, δεν σε ρώτησε κανείς.
Πάμε, έχουμε φράουλες να μαζέψουμε".
Βρωμάει προνόμια λευκών.
Αναρωτιέστε ποτέ γιατί ήταν πιο εύκολο ν' αλλάξει φύλο ο Μπρους Τζένερ
απ' ότι ν' αλλάξει το γαμόνομά του ο Κάσιους Κλέι;
Και για να είμαι εντελώς ειλικρινής...
Πάμε, Ντέιβ.
...ο μόνος λόγος που έχω τσαντιστεί με τους τρανσέξουαλ,
είναι επειδή σ' ένα κλαμπ στο Λος Άντζελες,
χόρεψα μ' έναν τέτοιο τύπο για έξι συνεχόμενα κομμάτια.
Δεν είχα ιδέα.
Μετά άναψαν τα φώτα και είδα τα δάχτυλα. Και είπα "Ωχ, όχι!"
Και όλοι γελούσαν μαζί μου.
Ρεζίλι.
Είπα "Γιατί δεν μου 'πες κάτι;"
Και άκουσα τη λάγνα φωνή.
"Δεν είπα κάτι, Ντέιβ Σαπέλ,
επειδή τα περνούσα καταπληκτικά.
Και δεν ήμουν σίγουρη πως θα το 'βλεπες."
Της είπα "Ήξερες πως θα το 'βλεπα".
Και μου είπε "Πάω σπίτι, δεν θέλω μπελάδες μαζί σου".
"Σπίτι; Δυο κομμάτια μένουν μόνο.
Θα μπορούσαμε...
να τελειώσουμε τη βραδιά."
Και καταλήξαμε να τρώμε πρωινό.
Ανώριμοι. Δεν σημαίνει πως είμαι γκέι.
Ισπανικό έκανα μόνο.
Από τα πιο αληθινά βυζιά στο Λος Άντζελες.
Ήταν δύο το πρωί.
Απλά δανείστηκα λίγη τριβή από έναν άγνωστο.
Η τρέλα των νιάτων.
Τα λάθη που κάνει ένας νέος άντρας.
Δεν ξέρω καν αν ήταν αναγκαστικά λάθος. Ξέφυγε λίγο η βραδιά.
Αλλά δεν το κάνω πια. Γέρασα. Είμαι 44.
Ναι.
Πρώτη φορά στη ζωή μου άρχισα να νιώθω την ηλικία μου στο σώμα μου.
Δεν είναι ευχάριστο.
Ξέρετε πως ξέρω ότι γερνάω; Είναι ντροπιαστικό...
Ήμουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.
Δεν θα σας πω ψέματα. Την έπαιζα.
Και τα 'χα βρει σκούρα.
Έτσι κατάλαβα ότι γέρασα.
Σταμάτησα στη μέση. Σαν να μην έγινε τίποτα.
Δεν μ' αρέσει να κοιτάω το πουλί μου πια.
Μοιάζει διαφορετικό.
Γερασμένο. Ένα γερασμένο πουλί.
Οι τρίχες γύρω του θυμίζουν αλατοπίπερο.
Θυμίζει τον Μόργκαν Φρίμαν την δεκαετία του '90.
Χωρίς τις φακίδες.
Το πουλί μου αφηγείται. "Με έβγαλαν και άρχισαν να με παίζουν.
Να με παίζουν.
Αλλά όχι με το ίδιο σθένος όπως όταν ήταν νέος.
Ξέραμε κι οι δύο ότι δεν θα βγει τίποτα."
Βλέπω την ηλικία μου από τα παιδιά μου.
Επέστρεψα από περιοδεία πριν λίγο καιρό. Φανταστείτε το, έλειπα για βδομάδες
και όταν επέστρεψα, δεν ήταν κανείς σπίτι.
Ούτε ένας στην οικογένεια δεν σκέφτηκε ότι ίσως θα 'θελα να τους δω γυρνώντας.
Ήξεραν πότε επέστρεφα, αλλά... απλά δεν ήταν σπίτι.
Κι αυτό μ' έκανε να συνειδητοποιήσω κάποια πράγματα.
Όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά,
κι έφτανε σπίτι το λεωφορείο της περιοδείας, έτρεχαν έξω τα γαμημένα.
"Γύρισε ο μπαμπάς. Ζήτω!"
Και μ' αγκάλιαζαν και με φιλούσαν. Με τον καιρό, έχαναν το ενδιαφέρον τους.
"Κοιτάχτε, παιδιά, γύρισε ο τύπος με τις υποσχέσεις απ' την περιοδεία.
Αλλά το άδειo σπίτι είναι...
τόσο κρύο που τσακίζει κόκκαλα.
Μπήκα στο δωμάτιο του μεγαλύτερου γιου. "Γεια;"
Έλειπε. Δεν το 'χω ξανακάνει, αλλά για κάποιον λόγο το έκανα.
Έψαξα τα πράγματά του.
Για να δω τι άνθρωπος γινότανε το μαλακισμένο.
Βρήκα κάτι τετράδια και άρχιζα να τα ξεψαχνίζω,
κι είχαν ένα σωρό πανέμορφα ποιήματα.
Με τα γράμματά του.
Ούτε που ήξερα πως έγραφε ποιήματα.
Μετά έψαξα τα συρτάρια του κι άνοιξα το μεσαίο συρτάρι...
και βρήκα τα χαρτάκια για στρίψιμο.
Κοίταξα τα χαρτάκια και σκέφτηκα "Μάλιστα...
έτσι εξηγείται η ποίηση."
Μου ράγισε την καρδιά.
Κι εγώ την πίνω, αλλά θρήνησα την χαμένη του αθωότητα.
Έκλαψα λίγο...
και πήρα τα χαρτάκια του στο δωμάτιό μου.
Ετοίμασα έναν μπάφο με χόρτο που είχα κρύψει.
Και την άκουσα για τα καλά. Και μετά ήρθε η παράνοια...
οπότε άφησα τα χαρτάκια όπως τα βρήκα...
για να μην καταλάβει τι είχα κάνει.
Ούτε που θα ξέρει τι έγινε μέχρι να δει αυτό το σόου.
Ναι, δικέ μου, βρήκα τα χαρτάκια σου.
Έχει θράσος το μαλακισμένο. Είναι μόλις 16 κι ακούστε τι μου έκανε.
Μου τηλεφωνεί...
μες στα μαύρα μεσάνυχτα, ήταν μία το πρωί. Μου λέει "Μπαμπά, μη τσαντιστείς".
Ήξερα ότι κάτι είχε πάει πολύ στραβά.
-Του είπα "Τι τρέχει;" -"Άκου, καλά είμαι.
Μη ξεχνάς ότι εσύ μου το ζήτησες.
Είμαι σ' ένα πάρτι,
και αυτός που θα μας γυρνούσε έχει πιει πολύ.
Πρέπει να έρθεις να μας πάρεις".
Του είπα "Χριστέ μου, είναι μία το πρωί!
Είμαι λιώμα."
Αλλά μετά σκέφτηκα "Γάμα το. Καλύτερα εγώ παρά κάνας πιτσιρικάς.
Ας δοκιμάσω την τύχη μου κι ας πάω".
"Εντάξει, έρχομαι.
Δώσ' μου τη διεύθυνση κι έφτασα."
Μου έδωσε τη διεύθυνση και σοκαρίστηκα. Του λέω "Γιε μου, δεν θα το πιστέψεις...
είμαι στο ίδιο πάρτι!"
Δεν μεγαλώνουν γρήγορα;
Να ρωτήσω κάτι; Δεν θέλω να νιώσετε άβολα.
Δεν χρειάζεται ν' απαντήσετε. Αν δεν είναι καλό, θα το κόψουμε.
Νιώθετε περίεργα που είστε οι μόνοι λευκοί στη σειρά;
Να είστε ειλικρινείς.
Νιώθετε παράξενα; Σας ανησυχεί;
Δώσ' μου τα λεφτά σου, ρε. Πλάκα κάνω.
Αναίσθητος. Ούτε βλέφαρο δεν κούνησε.
Ξέρετε, όπως πολλοί μαύροι της ηλικίας μου,
πρώτη φορά ψήφισα πριν από οχτώ χρόνια.
Έτσι ακριβώς.
Είδα τον Ομπάμα στην τηλεόραση και λέω "Θα τον ψηφίσω αυτόν".
Θυμάμαι τη μέρα που τον ψήφισα.
Ψήφισα στο Οχάιο.
Και η ψήφος μου μετράει στο Οχάιο.
Γίνεται μάχη εκεί.
Έφτασα στο εκλογικό κέντρο, κι όλοι οι στρατιώτες ήταν εκεί.
Υπήρχαν τόσοι μαύροι που δεν κατάλαβα ότι πήγαν να ψηφίσουν.
Νόμιζα πως περίμεναν το μισθό τους.
Αγκαλιαζόμασταν, οι γέροι έψελναν ύμνους κι άλλες τέτοιες μαλακίες.
Ήταν σαν την ετυμηγορία για τον O' Τζέι Σίμσον, επί δέκα.
Τόσο χαρούμενους μαύρους δεν ξανάδα.
Οχτώ χρόνια μετά, ξαναπάω στο εκλογικό κέντρο.
Αυτή τη φορά, με την καινούργια μου Porsche.
Γιατί τα χρόνια του Ομπάμα πήγαν πολύ καλά.
Πήγα στις πρώιμες κάλπες...
και όταν πάρκαρα,
κατάλαβα κάτι που η υπόλοιπη χώρα θα καταλάβαινε μία βδομάδα αργότερα.
Συνειδητοποίησα ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα κέρδιζε.
Γιατί στο Οχάιο, αντίθετα με την Ουάσινγκτον,
μπορούσες να δεις τ' αποτελέσματα στο πάρκινγκ.
Ένα σωρό γαμημένα αγροτικά και τράκτορες.
Και μετά περπάτησα και είδα μια τεράστια ουρά...
από τσαλακωμένους λευκούς.
Ναι, κυρίες και κύριοι, ήταν οι φτωχοί λευκοί.
Πρέπει να σας πω ότι ποτέ μου δεν είχα πρόβλημα με τους λευκούς,
αλλά για να 'μαι ειλικρινής...
οι φτωχοί λευκοί είναι οι πιο αντιπαθητικοί.
Μας έχουν δημιουργήσει πολλά προβλήματα.
Και δεν έχω ξαναδεί τόσους μαζί από κοντά.
Κοίταξα τα μουτζουρωμένα τους πρόσωπα.
Και προς έκπληξη μου...
ξέρετε τι δεν είδα;
Δεν είδα ούτε ένα ανήθικο πρόσωπο ανάμεσά τους.
Είδα πρόσωπα νευριασμένα, αποφασισμένα,
αλλά φαινόντουσαν ευπρεπείς άνθρωποι.
Σοβαρά. Δεν λέω ψέματα και δεν θέλω ν' ακουστώ κάπως,
αλλά τους λυπήθηκα.
Το ξέρω το παιχνίδι.
Ξέρω πως οι πλούσιοι λευκοί αποκαλούν τους φτωχούς λευκούς σκουπίδια.
Ο μόνος λόγος που το ξέρω
είναι επειδή έβγαλα τόσα λεφτά πέρσι...
Οι πλούσιοι λευκοί μού είπαν ότι το λένε σ' ένα κοκτέιλ πάρτι.
Και τσαντίζομαι μ' αυτά.
Περιμέναμε μαζί στην ουρά, όπως κάνουμε όλοι σε μια δημοκρατία,
κανείς δεν προσπερνάει για να ψηφίσει.
Και τους άκουγα.
Τους άκουσα να λένε αφελή πράγματα λευκών φτωχών.
"Φίλε, ο Ντόναλντ Τραμπ θα πάει στην Ουάσινγκτον,
και θα πολεμήσει για εμάς."
Καθόμουν και σκεφτόμουν "Ηλίθιε κόπανε.
Είσαι φτωχός.
Για εμένα παλεύει."
Και με κοιτούσαν. Ήξεραν ποιον θα ψήφιζα,
όπως εγώ ήξερα ποιον θα ψήφιζαν αυτοί.
Αλλά ξέρετε τι είχαμε κοινό;
Κανένας μας, ούτε ένας,
δεν φαινόταν χαρούμενος γι' αυτό που θα έκανε στο παραβάν.
Κάναμε απλά το καθήκον μας.
Ναι, την ψήφισα τη Χίλαρι Κλίντον, φυσικά.
Την ψήφισα γιατί αυτά που έλεγε μου άρεσαν
πάρα πολύ περισσότερο απ' όσα έλεγε αυτός.
Η αλήθεια είναι, εκεί που φτάσαμε,
ήταν σαν να βλέπεις τον Νταρθ Βέιντερ να λέει "Έχω ένα όνειρο".
Κακιασμένη η σκρόφα.
Είχε ήδη χτυπήσει τον Μπέρνι Σάντερς κάτω απ' τη ζώνη.
Δυσκολεύτηκα να την ψηφίσω.
Ήταν το μικρότερο κακό. Ξέρω ότι υποστηρίζατε την Κλίντον.
Συγγνώμη που το λέω έτσι.
Δεν ένιωσα άσχημα που την ψήφισα,
αλλά δεν ένιωσα όσο καλά θα 'πρεπε.
Θα ήταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος.
Θα έφτιαχναν νομίσματα με τη φάτσα της.
Και κάπως, δεν μπόρεσε να καρφώσει.
Φυσικά κι έπρεπε να τον νικήσει.
Ξέρετε πώς ένιωσα ψηφίζοντάς την; Γλυκόπικρα. Σαν...
να ήμουν αρκετά τυχερός να γλείψω το μουνί της Χάλι Μπέρι.
Κι ενώ το έκανα,
να μ' έκλασε στη μάπα, ρε φίλε.
Όπως καταλαβαίνετε, και πάλι θα το 'κανα.
Αλλά θα ήθελα να μην έκλανε στη μάπα αυτού του υπέροχου έθνους.
Ψήφισα εκείνη τη μέρα και μετά επέστρεψα στη Νέα Υόρκη.
Είχα δουλειά.
Το βράδυ, είχα σόου στη Νέα Υόρκη,
και είπα στο κοινό σχεδόν ακριβώς ό,τι σας είπα τώρα.
Δεν ήξερα ότι υπήρχε δημοσιογράφος εκεί.
Και έγραψε ένα άρθρο.
Η επικεφαλίδα έλεγε
"Ο Ντέιβ Σαπέλ είναι ένθερμος υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ."
Ναι. Δεν είχα ιδέα ότι γράφτηκε αυτό.
Ξέρετε πώς το έμαθα;
Με πήρε η γυναίκα μου από το Οχάιο το επόμενο πρωί, πανικοβλημένη,
"Ντέιβιντ, τι σκατά...
συμβαίνει στη Νέα Υόρκη;"
Εγώ είπα "Δεν έχω κάνει τίποτα, τι άκουσες;"
"Η εφημερίδα λέει ότι είσαι υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ¨.
Ανακουφίστηκα...
"Μην ανησυχείς γι' αυτό, μωρό μου.
Μόνο τρελοί θα το πίστευαν". Και μου 'πε "Όχι, Ντέιβιντ, το πιστεύουν".
Και μετά άρχισε να μου διαβάζει τα σχόλια.
Ήταν τρομακτικά.
Ένα σωρό μαύροι να με αποκαλούν γλειφτράκι των λευκών κι άλλα παρόμοια.
Πρέπει να ξέρεις, φίλε, ότι είναι πολύ σοβαρή κατηγορία μεταξύ μαύρων.
Εξαγριώθηκα. Γλειφτράκι των λευκών;
Γιατί, δικέ μου;
Εσύ διαβάζεις την Observer.
Τέλος πάντων, καταλαγιάζει το θέμα.
Έρχεται το σαββατόβραδο.
Ο Τραμπ είναι πρόεδρος
και παρουσιάζω το Saturday Night Live.
Δεν είχα πολυπροετοιμάσει τον μονόλογό μου. Αυτοσχεδίασα.
Στο τέλος, δεν θυμάμαι καν τι είπα. Κάτι του στυλ "Γάμα το.
Δεν είχαμε δικαίωμα ψήφου κι αν μας δώσει μια ευκαιρία, θα του δώσουμε κι εμείς."
Δεν ξέρω τι είπα, αλλά ότι κι αν είπα,
εύχομαι πραγματικά να μην το είχα πει.
Δεν άξιζε τον κόπο.
Στο κουρείο οι μαύροι κοιτάνε σαν να λένε "Ντέιβ, τι τρέχει με τον δικό σου;"
Ώπα, για κάτσε!
Δεν είναι δικός μου.
Δεν με νοιάζει αν είσαι Ρεπουμπλικάνος ή Δημοκρατικός,
οποιοσδήποτε αντικειμενικός άνθρωπος θα παραδεχτεί
ότι τα 'χει κάνει σκατά ο καριόλης.
Πραγματικά.
Είχαμε και στο παρελθόν προέδρους που τα 'χουν θαλασσώσει,
αλλά αυτός τα 'χει σκατώσει.
Είναι τρομακτικό να το παρακολουθείς.
Χριστέ μου.
Είναι σαν να βλέπεις πίπα για κρακ στο κάθισμα του συνοδηγού στο Uber.
Τι σκατά πρόβλημα έχει ο τύπος;
Είναι γελοίος, παιδιά. Είδα...
τον Ντόναλντ Τραμπ σε συνέντευξη τύπου.
Ο καριόλης είχε όλα τα ΜΜΕ εκεί,
και κυριολεκτικά ο τύπος,
ζήτησε στα ίσα απ' τα ΜΜΕ να σταματήσουν ν' ανακαλύπτουν πράγματα.
Σκέφτηκα "Δικέ μου,
είναι εκνευριστικός ο καριόλης".
Και τότε... Δεν τα βγάζω απ' το μυαλό μου.
...άρχισαν να ιδρώνουν τα χείλη του.
Τα χείλη του. Έχετε δει να ιδρώνουν... τα χείλη κάποιου καριόλη;
Τι σκατά τρέχει με τα χείλη του τύπου;
Σαν να 'σαι σ' αεροπλάνο. Σας έχει τύχει...
Αν και το κάνω συνεχώς, εγώ φοβάμαι τα αεροπλάνα.
...να πέσει σε κενά αέρος τ' αεροπλάνο;
Και τότε αγχώνομαι, αλλά κοιτάω την αεροσυνοδό,
η οποία είναι ήρεμη κι έτσι ηρεμώ κι εγώ.
Αλλά αν ίδρωναν τα χείλη της;
Είναι τρομακτικό. "Γιατί ιδρώνουν τα χείλη σου; Τι ξέρεις;"
Και τότε...
Δεν τα βγάζω απ' το μυαλό μου, βγαίνει ο καριόλης και λέει
"Δεν ξέρετε πόσο τρομακτικά είναι αυτά που διαβάζω στις ενημερώσεις μου".
Κι εγώ λέω "Θεέ μου, δεν πρέπει να μας τα λες αυτά, φίλε."
Είναι έλλειψη ηγετικής ικανότητας.
Και σαν γονιός. Λέτε να πω στα παιδιά:
"Έλα εδώ μια στιγμή, μικρέ. Θέλω να στα ψάλλω λίγο.
Έχω καθυστερήσει το νοίκι τρεις μήνες και ανησυχώ!
Ανησυχώ πολύ.
Πήγαινε σχολείο και να είσαι παραγωγικός. Απλά σκεφτόμουν δυνατά, να ξελαφρώσω".
"Δηλαδή, τι σκατά κάνεις, φίλε;"
Μεγάλο λάθος.
Χριστέ μου.
Όλες οι ιδέες του καριόλη σε κάνουν να νομίζεις ότι την έχει ακούσει.
Σαν να μην σκέφτεται πριν μιλήσει.
Απλά λέει ό,τι σκεφτεί, μόλις του 'ρθει.
Σαν παλαβός.
"Θα πάω στην Κίνα,
θα πάρω τις δουλειές απ' την Κίνα και θα τις ξαναφέρω στην Αμερική."
Γιατί, ρε φίλε; Για να κοστίζουν τα iPhone 9.000 δολάρια;
Άσ' τη δουλειά αυτή στην Κίνα όπως πρέπει.
Κανείς μας δεν θέλει να δουλέψει τόσο.
Τι σκατά σκέφτεται;
Θέλω να φοράω Nike. Δεν θέλω να τα φτιάχνω.
Τι σκατά κάνεις;
Σταμάτα να προσπαθείς να μας δώσεις κινέζικες δουλειές.
"Θα ξαναφέρω πίσω τον άνθρακα."
Τον άνθρακα;
Δεν υπερβάλλω...
Δεν έχω δει γαμοκάρβουνο σε όλη μου την ζωή.
Πραγματικά, ούτε που ξέρω πού χρησιμοποιείται.
Αν είναι να βάλεις κόσμο να σκάβει ψάχνοντας μαλακίες,
βρες μου τρούφες, φίλε, αυτό θέλω.
Τουλάχιστον η τιμή της τρούφας φτάνει στο θεό.
Αν χειροτερέψει, θα επιστρέψω στο κανονικό βούτυρο όπως όλος ο κόσμος.
Πολύ κακή δουλειά.
Ο καριόλης επιτέθηκε στη Νότιο Κορέα με ρίμες από ραπ.
"Μένος και πυρά."
"'Ει! Καλά, τι κάνεις;"
Μιλάμε για την Κορέα, φίλε.
Ο Κιμ Γιονγκ Ουν είναι τρομακτικός. Ίσως να 'ναι εξίσου τρελός με τον Τραμπ.
Τρομακτική φάση.
Αν είσαι απ' τους αφελείς που νομίζουν ότι την Κορέα την έχουμε εύκολα,
τότε δεν παίζεις Call of Duty στις τρεις το πρωί όπως εγώ.
Γιατί τότε παίζουν οι Κορεάτες.
Οχτάχρονα κωλοκορεατάκια μου ξεπάστρεψαν τη διμοιρία χθες βράδυ.
Δεν έχω ξαναδεί κάποιον σε τόσο υψηλή θέση με τόσο ηλίθιες απλοϊκές λύσεις.
Όπως...
"Δεν πρέπει να έρθουν άλλοι μουσουλμάνοι
έως ότου καταλάβουμε τι παίζει."
Είπε "Να καταλάβουμε τι παίζει";
Ποιος δεν ξέρει απλά μαθηματικά;
Ας μετρήσουμε, εντάξει;
Έχουν υπάρξει 17 μαζικές δολοφονίες στις ΗΠΑ.
Τέσσερις έγιναν από μουσουλμάνους.
Κανένας τους δεν ήταν απ' τις επτά χώρες
που είχες στην ηλίθια αρχική απαγόρευση.
Και μιας και το ανέφερε, οι άλλες 13 δολοφονίες
έγιναν από τους λευκούς με τις δάδες.
Αυτά είναι τα στοιχεία.
Δεν απαγορεύω εγώ τους λευκούς απ' το σόου
για να 'ναι ασφαλές το υπόλοιπο κοινό.
Είναι απαράδεκτη ιδέα. Είναι μοχθηρή και ρατσιστική.
Και πιο σημαντικά...
θα μου 'κανε μεγάλη ζημιά στο πορτοφόλι.
Αν δεν υπήρχαν λευκοί εδώ απόψε, μπορεί να έφευγα με 1.800 δολάρια.
Πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο.
Και γι' αυτό δεν θα μπορέσουμε ποτέ, μα ποτέ, να ξεπεράσουμε την Κίνα.
Γιατί όλοι στην Αμερική είναι ρατσιστές και όλοι στην Κίνα είναι Κινέζοι.
Έξω σε όλα έχει πέσει ο καριόλης.
Κι ούτε τα MME να πιστεύετε, γιατί όσο συμβαίνουν αυτά,
τα ΜΜΕ προσπαθούν να μας πείσουν
ότι τα άκρα ανάμεσά μας είναι το σύνηθες.
Μπορούμε να διαφωνούμε, κανένα πρόβλημα.
Και οι περισσότεροι παραμένουμε ψύχραιμοι. Καταλάβατε;
Οι Αμερικανοί γενικά σέβονται ο ένας τα πιστεύω του άλλου
ακόμη κι αν δεν συμφωνούν.
Ξέρω πως εγώ το κάνω. Σέβομαι τα πιστεύω όλων,
εκτός από των Άμις.
Γιατί μόνο γι' αυτούς μπορώ να πω με σιγουριά,
ότι ο Θεός τους είναι λάθος.
Το όριο ταχύτητας στο Οχάιο είναι 120χλμ. / ώρα,
και η μία λωρίδα είναι μπλοκαρισμένη από ένα γαμοάλογο και μια άμαξα.
Φίλε, ο Θεός σου είναι γελοίος.
Όλοι οι Άμις στη γειτονιά μου με ξέρουν.
Όχι απ' την τηλεόραση, φυσικά.
Με ξέρουν απ' τον δρόμο.
Όταν τους βλέπω με την άμαξα, σταματώ την Porsche και τους μιλάω.
"Ιεζεκιήλ.
Ιεζεκιήλ, είσαι σίγουρος
πως ο Θεός δεν θέλει να έχεις τεχνολογία και ενέργεια;
Δεν σ' ακούω. Κάτσε να σβήσω το κλιματιστικό. Τι είπες;"
Και μου λένε "Φύγε από κοντά μου εσύ.
Εσύ προσπαθείς να με βάλεις στον πειρασμό, σαν τον διάβολο."
"Τον διάβολο;
Όχι, αδερφέ. Να σου ανοίξω τα μάτια προσπαθώ, Ζέκι.
Είναι μεγάλος ο κόσμος, φίλε. Μόλις έκανα 40 χλμ. σε 30 λεπτά.
Ταξίδι μιας μέρας για εσένα.
Δεν ξέρεις καν τι καιρό θα κάνει αύριο. Ξέρεις;
Εγώ ξέρω.
Δεν ξέρεις καν ότι υπάρχει ένα πολύτιμο Πόκεμον στον ώμο σου.
Αντίο."
Και φεύγω οδηγώντας.
Το στυλό. Ε;
Χρειάζομαι το στυλό.
-Το στυλό ατμίσματος; -Ναι, το θέλω.
Θες το στυλό μου ν' ατμίσεις;
Συγγνώμη, φίλε, προσπαθώ να μην κολλήσω έρπη. Λάθος μου.
Με γυροφέρνει ο έρπης εδώ και 30 χρόνια, αλλά...
Πάω στο σόου κάθε βράδυ και λέω "Όχι απόψε, έρπη".
Δεν θέλω να σε προσβάλω. Δεν λέω ότι έχεις. Απλά λέω...
ότι ο ένας στους πέντε έχει, οπότε...
Ας προσέχουμε όλοι γύρω του, να 'μαστε σίγουροι
ότι θα φύγουμε με τα χείλη που ήρθαμε.
Κάποιες φορές νομίζω το παρακάνουν τα ΜΜΕ για τον Τραμπ.
Του την πέφτουν για πράγματα που δεν μου φαίνονται άσχημα.
Ο τύπος έμπλεξε για το ότι δεν μένει αρκετά στον Λευκό Οίκο.
Ποιος νοιάζεται; Ο καριόλης ήταν πλούσιος.
Έχεζε σε χρυσή τουαλέτα.
Αλήθεια. Έχετε πάει στον Λευκό Οίκο;
Φαίνεται ωραίο μέρος να δουλεύεις, αλλά...
ούτε εγώ θα 'θελα να μένα σ' αυτό το στοιχειωμένο σπίτι. Είναι τρομακτικό.
Φαντάσου να προσπαθείς να την παίξεις κι ο Λίνκολν να σε κοιτά...
Ούτε ο Μπους έμεινε. Κι αυτός πλούσιος.
"Γάμα το. Πάω στο ράντσο μου στο Τέξας."
Ο Ομπάμα ήταν ο πρώτος καριόλης που πήγε κι είπε
"Ωραίο μέρος.
Δες χαλί."
Του την έπεσαν γιατί έβαλε τον Κούσνερ στο συμβούλιο.
Δεν ήταν και το χειρότερο που έκανε. Ήταν ακόμη νωρίς, και...
έχει ξαναγίνει.
Ο Κένεντι είχε τον αδερφό του Υπουργό Δικαιοσύνης.
Κι αυτός δεν είναι της Ουάσινγτον. Κι εγώ μάλλον το ίδιο θα 'κανα.
Δηλαδή, το κάνω.
Νομίζετε πάω στα μίτινγκ στο Χόλιγουντ μ' όλους αυτούς τους λευκούς, μόνος;
Φέρνω τον νέγρο μου τον Μακ Μίτεν απ' το δρόμο.
Δεν ξέρω καν τ' όνομά του. Όλοι τον φωνάζουν Μακ Μίτεν.
Ξέρω ότι δεν έχει τα προσόντα ούτε για ν' ακούει τα μίτινγκ,
αλλά με κάνει να νιώθω καλά ο καριόλης.
Και οι λευκοί λένε
"Ντέιβ, μπορείς να πεις στον φίλο σου
να βγει για να μιλήσουμε για δουλειές".
Κι εγώ λέω "Με την καμία.
Ό,τι έχετε να μου πείτε, θα το ακούσει κι ο Μακ Μίτεν".
Κι άκουσε όλο το μίτινγκ.
Κι όταν τελειώνουν, τον κοιτάω,
κι αν κάνει το σινιάλο...
υπογράφω τα χαρτιά.
Ενστικτώδης αξιολόγηση.
Τι λέτε γι' αυτό;
Θυμάστε όταν ο πρόεδρος της Ταιβάν πήρε να συγχαρεί τον Τραμπ για τις εκλογές;
Κι ο Τραμπ απάντησε φυσικά
και μίλησε στον πρόεδρο της Ταιβάν.
Το πρόβλημα ήταν...
η Ταιβάν δεν έχει πρόεδρο.
Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν "μία ενωμένη Κίνα",
και η Ταιβάν είναι μια επαρχία που έχει αποστατήσει.
Ο Τραμπ δεν το ήξερε
και σήκωσε το τηλέφωνο, άρχισε να γκαρίζει, και...
τα ΜΜΕ τον σκίσανε. Δεν θα σας πω ψέματα.
Γέλασα πολύ. Είπα "Κοίτα πώς έμπλεξε ο ηλίθιος".
Κι εκεί που αποκοιμιόμουν το βράδυ,
έπρεπε να το παραδεχτώ...
"Ούτε κι εγώ το 'ξερα."
Και συνειδητοποίησα ότι τα ΜΜΕ έκαναν λάθος.
Το θέμα δεν ήταν ότι ο Τραμπ απάντησε.
Το μεγάλο θέμα είναι ότι κανείς δεν είπε στον Ντόναλντ Τραμπ να μην απαντήσει.
Είναι τρομακτικό.
Καλά, ρε, δεν έχεις κανέναν Μακ Μίτεν στην ομάδα;
Δεν έπαιρναν τον Λευκό Οίκο. Έπαιρναν τον Πύργο Τραμπ
κι έβγαζαν γραμμή, όλοι.
"Κε Πρόεδρε, σας καλεί κάποιος Ρίκι Τίκι Τάβι."
"Ναι, πέρασέ τον.
Γεια σου, Ρίκι Τίκι.
Ευχαριστώ που πήρες."
"Κε Πρόεδε, καλεί ο Τζον Τζέικομπ Τζινγκλχάιμερ Σμιτ."
"Τ' όνομά του είναι και δικό μου.
Γεια σου, Τζον Τζέικομπ. Ας μιλήσουμε για δουλειές."
Πόσοι εδώ μέσα
δεν είναι από τις ΗΠΑ;
Ένα χειροκρότημα.
Από πού είσαι, αδερφέ;
Ιράκ.
Είσαι απ' το Ιράκ;
Πλάκα κάνω.
Πόσο καιρό είσαι στη χώρα;
Είκοσι τρία χρόνια.
Είκοσι τρία χρόνια; Έχεις πολιτογραφηθεί; Ναι;
Συγχαρητήρια, φίλε.
Καλώς ήρθες σ' αυτόν τον υπέροχο τόπο.
Θα σου κάνω ένα μάθημα ιστορίας,
γιατί σίγουρα δεν το 'βαλαν στο τεστ εισόδου.
Αλλά κάθε πολιτογραφημένος Αμερικανός έχει ακούσει κάτι γι' αυτό που θα σου πω.
Είμαστε στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του '50.
Ένα 14χρονο αγόρι πηγαίνει...
από το Σικάγο στο Μισισίπη.
Να γνωρίσει το σόι του για πρώτη φορά. Δεν είχε ξαναπάει.
Πριν ξεκινήσει, του είπε η μητέρα του,
με έμφαση,
"Αν σε κοιτάξει στα μάτια κάνας λευκός στο Μισισίπη, κοίτα απ' την άλλη".
Δεν ξέρω πόσα γνωρίζετε για τους μαύρους του Σικάγο, αλλά δεν φοβούνται εύκολα.
Λέγεται ότι ήταν μπροστά από ένα ψιλικατζίδικο
κι άραζε με τα ξαδέρφια του περνώντας καλά,
και βγήκε μία λευκή γυναίκα απ' το κατάστημα,
αυτός τη θεώρησε όμορφη και είπε...
"Γεια σου, κούκλα."
Μη συνειδητοποιώντας ότι είχε κάνει ένα μοιραίο λάθος.
Τέσσερις μέρες αργότερα...
μια ομάδα ενήλικων λευκών ανδρών
μπουκάρει στο σπίτι της οικογένειας κι αρπάζει ένα 14χρονο απ' το κρεβάτι,
μπροστά στην οικογένεια του, που δεν μπορούσε να τους σταματήσει,
και δεν τον ξαναείδε κανείς ζωντανό.
Τον λέγανε Έμετ Τιλ.
Βρήκαν το σώμα του λίγες μέρες αργότερα μάλλον.
Ήταν σ' ένα ρυάκι,
δεμένο σε μια ρόδα για να βυθιστεί,
απίστευτα χτυπημένο και πρησμένο.
Φρικτό.
Κι ευτυχώς για όλους στην Αμερική...
η μητέρα του ήταν γκάνγκστερ.
Έτσι ακριβώς.
Φανταστείτε,
κατά τη διάρκεια του χειρότερου εφιάλτη μιας μάνας,
η γυναίκα είχε την προνοητικότητα να σκεφτεί τους πάντες.
Είπε "Αφήστε το φέρετρό του ανοιχτό.
Πρέπει να δουν όλοι τι έκαναν στο μωρό μου".
Και όλα τα έντυπα εδώ στις ΗΠΑ,
από το περιοδικό Jet έως τους New York Times,
είχαν το φρικτά πρησμένο σώμα αυτού του αγοριού στο εξώφυλλο.
Κι αν το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα ήταν αυτοκίνητο,
το σώμα του παιδιού θα 'ταν βενζίνη πολλών οκτανίων.
Ήταν καθοριστική στιγμή στην Αμερικανική ιστορία,
όπου κάθε νοήμων άνθρωπος είπε...
"Μπορούμε πολύ καλύτερα."
Και πάλεψαν υπέροχα, κι έτσι είμαστε εδώ σήμερα.
Ο λόγος που το αναφέρω απόψε
και είναι σχετικό, είναι ότι λιγότερο από έναν χρόνο πριν,
η γυναίκα στην οποία σφύριξε...
παραδέχτηκε στο νεκροκρέβατό της...
ότι είπε ψέματα στη μαρτυρία της στο δικαστήριο.
Όπως φαντάζεστε, όταν το διαβάσαμε,
είπαμε "Γαμημένη ψεύτρα!"
Ήταν εξοργιστικό.
Αυτή ήταν η αρχική μου αντίδραση.
Και οι αρχικές αντιδράσεις, όπως μάθαμε γερνώντας, είναι συχνά λάθος ή ημιτελείς.
Αυτό λέγεται "να στέκεσαι πολύ κοντά σ' έναν ελέφαντα".
Η αναλογία είναι ότι αν στέκεσαι πολύ κοντά του,
δεν μπορείς να δεις τον ελέφαντα. Μόνο το δέρμα του που θυμίζει πέος βλέπεις.
Πρέπει να κάνεις πίσω και να κοιτάξεις καλύτερα.
Κι όταν έκανα πίσω και το σκέφτηκα για λίγο,
συνειδητοποίησα ότι πρέπει να ήταν πολύ δύσκολο γι' αυτήν τη γυναίκα
να πει μια τόσο φρικτή αλήθεια, σε οποιοδήποτε σημείο της ζωής της.
Ακόμη και στο τέλος.
Και ήμουν ευγνώμων
που είχε το κουράγιο να το πει πριν πεθάνει.
Είναι μια σημαντική αλήθεια, και έπρεπε να την μάθουμε.
Είπα στον εαυτό μου "ευχαριστώ που είπες την αλήθεια...
γαμημένη ψεύτρα."
Ναι!
Ο χρόνος περνά,
και μετά από καιρό μπορείς κάπως να δεις όλο τον ελέφαντα.
Και είναι αφυπνιστικό.
Γιατί καταλαβαίνεις ότι η γυναίκα αυτή είπε ψέματα κι αυτό οδήγησε σ' ένα φόνο.
Αλλά ο φόνος ξεκίνησε μία αλληλουχία γεγονότων
που επέτρεψε την υπέροχη ζωή μου. Που επέτρεψε ακόμη κι αυτή τη βραδιά.
Πώς γίνεται αυτό το ψέμα να βελτίωσε τον κόσμο;
Είναι εξοργιστικό.
Έτσι νιώθω και γι' αυτόν τον πρόεδρο.
Νιώθω ότι ο καριόλης μπορεί να 'ναι το ψέμα που θα μας σώσει όλους.
Γιατί πότε μου δεν έχω νιώσει πιο Αμερικανός
απ' όταν όλοι μισούμε μαζί αυτόν τον καριόλη.
Χριστέ μου. Είναι ωραίο.
Κι όταν συμβαίνει, σαν να βλέπω όλους όσους αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα.
Οπότε αν πω ένα αστείο και θέλετε να χτυπήσετε μία τρανσέξουαλ,
μάλλον είστε σκατάνθρωπος και μην ξανάρθετε να με δείτε.
Ή αν δεν καταλαβαίνετε ότι ένας παίκτης που γονατίζει για τον εθνικό ύμνο,
στην πραγματικότητα με υπερασπίζεται, καλύτερα να μείνετε μακριά μου.
Γιατί όσο άσχημα και να 'ναι τα πράγματα, είστε συμπολίτες μου,
και ξέρω πως είμαι αποφασισμένος να προσπαθήσω να τα βρούμε.
Κι αν η γυναίκα που είπε αυτό το φρικτό ψέμα ήταν ζωντανή,
θα την ευχαριστούσα που είπε ψέματα.
Και μετά θα την κλωτσούσα στο μουνί.
Ευχαριστώ πολύ, Ουάσινγκτον.
Ο Θεός να σας έχει καλά και καληνύχτα.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΝΤΕΪΒ
16 ΣΟΟΥ ΚΑΙ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑΣ!
Είμαι πλούσιος, ρε!