NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dion, śniadanie! - Już idę.
NUMER 106: SUPERPRZYJACIELE
Chcę ci coś pokazać.
Jedz śniadanie.
Musimy zaraz iść.
Widziałem go wczoraj.
W deszczu.
- Tatę? - Nie.
Ty go widziałaś?
Przez chwilę tak mi się wydawało.
Po prostu chciałam go widzieć.
Jesteś smutna?
Nie.
Wiesz co? Trochę tak.
Trochę jestem.
Wczoraj był naprawdę ważny dzień.
Zaczęłam o nim myśleć i zrobiło mi się smutno.
Tak bywa.
Co ty widziałeś w deszczu?
Nie wiem.
Pokażesz mi coś?
- Co? - Tak mówiłeś.
Patrz.
Trochę przesada,
ale poprawiłeś mi humor.
Dziękuję.
Masz wszystko?
- A inhalator? - Też.
A zapasowy?
Zegarek?
- Dobrze. - Wszystko kontroluję.
- Martwisz się czymś? - Nie.
Całus w głowę?
- Do zobaczenia po szkole. Kocham cię. - Baw się dobrze.
Widzimy się po lekcjach.
- „Esperanza”! To twoja dziewczyna? - Przyjaciółka.
Dorośnij, Jonathan.
Ale pocisk.
- Nie przeginaj. - Nie planuję.
Ale to było super.
Podszedłeś do nich i powiedziałeś: „Esperanza jest fajniejsza od Jonathana”.
No i przegięłam.
Wczoraj widziałem coś w burzy.
Nie widziałam burzy.
W środku był mężczyzna z błyskawic.
Miał długie ręce i był cały zgięty.
Nazwałem go „Zgięty człowiek”.
- Czemu nie Elektryczny? - Bo był pogięty.
Podszedł pod okno
i się gapił.
Miał oczy?
Nie do końca,
ale tak jakby czegoś ode mnie chciał.
Mówiłeś mamie?
Rano oglądała filmik z tatą.
Zajmijmy się tym sami.
Powiemy jej, jak to rozgryziemy.
Jedno pytanie:
lubisz bransoletki przyjaźni?
Uwaga, spoilery, tata mógł mi je już zamówić w sieci.
- Że co? - Przemyśl to.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Dobrze cię widzieć. Jak leci?
Jestem na czas, to już mały cud.
A ty wymiatasz na parkiecie.
- Przestań mnie nakręcać. - No co ty.
Dobra, masz rację, wymiatam.
Chcesz odrobinę wody?
Chyba się napaliłaś.
- Na Rashada? - Raczej.
Twierdzisz, że patrzysz na układ?
Jedno i drugie mnie przerasta.
Słuchajcie,
końcówka jeszcze raz, potem próba na miejscu.
- Na miejsca, no już. - Lecę.
Jeśli Kwame będzie ci się uprzykrzał, daj znać, dam mu popalić.
- Zrozumiałaś? - Jasne.
Dobra, wszyscy na pozycje.
Dzień dobry.
Studio tańca, właśnie miałam do pani oddzwonić.
Dzień dobry.
Tym plakatem promujemy kolejny występ. Co o nim sądzisz?
- Mam być szczera? - Tak.
Za dużo pustego miejsca.
Powinien nam przypominać o jej dorobku.
Revelations, The Lark Ascending, Flowers.
Jakbym to projektowała,
ułożyłabym je na siatce.
No wiesz,
żeby pokazać połączenie między nią a nami.
Kto umarł i dał ci papiery grafika?
Wybacz, ale widziałam tyle tych plakatów
i znam Ailey, więc...
Wiesz co?
Też znam Ailey.
To prawda.
Spojrzę jeszcze raz.
- Posłuchaj, mogłabym... - Spojrzę jeszcze raz.
Musisz podrzucić programy do teatru.
To nasz układ.
Fakt, to nasz układ.
- Nie tęsknisz? - Tęsknię za ciałem dziewiętnastolatka.
I poczuciem, że wszystko jest możliwe.
No i gadam głupoty.
Bierz to i biegnij.
Czas na ogłoszenie.
Dobierzcie się w grupy
i zacznijcie dyskusję nad projektami.
- Narysujmy Człowieka Błyskawicę. - Zgiętego.
Powiedz mi, jak dokładnie wyglądał.
Był cały postrzępiony i wysoki.
A burza poruszała się razem z nim.
- Wygląda super. - Dziękuję.
Chciała cię skrzywdzić?
Nie wiem, ale zniknęła, kiedy moja mama weszła do pokoju.
Burza boi się twojej mamy?
- To nie była zwykła burza. - Mówiłeś,
że BIONA śledzi burze?
Może potrafią je też tworzyć?
Wziąłeś ich kraba, więc może...
wysłali ją po niego?
Tata pracował dla BIONY. Nie pracowałby dla złych ludzi.
Pewnie w LexCorp też pracowali dobrzy ludzie.
Może nawet w Imperium.
To ma sens. Na pewno cię obserwują.
Nie obserwują mnie.
Drogie dzieci.
Kochani, to prezes BIONY, pani Wu.
Ma dla nas świetne wiadomości.
Miło mi was poinformować,
że zostaliśmy sponsorem konkursu.
Dostaniecie programy komputerowe,
książki i wsparcie najlepszych naukowców.
Wszystko, żeby pomóc wam się rozwijać.
To niesamowita okazja.
Będziemy z wami w kolejnych tygodniach,
więc przygotujcie się na częste odwiedziny z mojej strony.
- Cześć, bardzo proszę. - Dzięki.
Przyjemne uczucie?
Przyjemne.
Byłaś trochę niepewna.
Niepewna?
Przy obrocie.
To tylko trochę rdzy.
Rdza schodzi.
- Jest tu zespół? - Będą za godzinę.
Chciałem tu pobyć bez nich.
Kocham tę scenę.
Sceny nie obiecam,
ale możesz trenować w porze obiadowej.
Jeśli chcesz.
Nie.
Robisz coś w tym czasie?
Jem obiad.
Jedz szybko i chodź trenować.
Co ty z tego masz?
Znowu zobaczę, jak tańczysz.
I może pracuję też nad nowym układem.
Przyda mi się wsparcie.
Pobawimy się.
Link do aplikacji BIONY znajdziecie na stronie naszej klasy.
Niech rodzice wam ją ściągną.
I pamiętajcie:
jutro prezentacja projektów!
Dobrze? Hej!
- Odwal się! - Hej!
Dosyć!
Żadnych bójek w mojej klasie.
Chris, będziesz z Leanne, Jonathan...
O nie.
Będziesz z Dionem i Esperanzą.
No bueno.
- To twoja wina. - Raczej twoja.
Patrz, co znalazłam.
BIONA jest zła?
A skąd to pytanie?
Ta pani była dzisiaj w szkole.
Esperanza mówi,
że Zgięty przyszedł po Szczypka.
Zgięty?
To on stał przed moim oknem.
Ktoś stał pod twoim oknem?
On.
Nie wiem, co to jest.
Jeszcze nie skończyłem.
Jest raczej taki...
To jest Zgięty.
Robaczku, chcę ci coś pokazać.
- Tak? - To naprawdę ważne.
Popatrz.
To coś było pod twoim oknem?
Cześć, Charlotte.
Mówi Nicole Warren.
Muszę się z tobą spotkać.
Mieszkam przy Clairemont Avenue 9821, mieszkanie 9.
Oddzwoń jak najszybciej, proszę.
Dziękuję.
Idź za mną.
Co się dzieje?
Wiem, że nie mówisz nam wszystkiego o Islandzkim Incydencie.
- Co? - Czemu miałbyś to robić?
Jako naukowiec chcesz kontrolować swoje badania.
Byłeś na miejscu.
Bylibyśmy głupi,
gdybyśmy nie spytali o twoje zdanie.
Wybacz, co się tu dzieje?
Akceptuję twoją propozycję.
Dostaniesz dostęp do L5.
Akceptujecie moją...
To naprawdę wspaniale.
Dziękuję, Lars.
A ograniczone możliwości i...
brak zapotrzebowania...
Mam zmienić zdanie?
Skądże.
Nie.
Dziękuję.
Witaj w swoim nowym biurze.
Tu znajdziesz florę i faunę z Incydentu.
Przez te lata badaliście osobniki z Islandii?
Nie.
Parę lat temu Mark zaczął projekt, rozwijający podstawowe założenia.
Nic mi nie mówił.
Nie chciał rozgłosu.
Mieliśmy już dostać wyniki, ale wtedy umarł.
Przeszukaliśmy jego komputer,
ale albo je ukrył,
albo ktoś inny je usunął.
Cóż...
Skoro nie macie jego badań, to po co trzymać projekt przy życiu?
Parę miesięcy temu Uniwersytet Islandzki robił badania
i odkrył zmutowane zwierzęta
oraz dziwne zjawiska, prawdopodobnie połączone z zorzą.
Jakie zjawiska?
Wygląda na to, że zwierzęta mają chorobę popromienną.
Na ciałach zainfekowanych zwierząt pojawiają się lezje.
Umierają w parę miesięcy.
Za to ten lis wyzdrowiał na przestrzeni ostatnich kilku dni.
Bez pomocy lekarskiej.
Wyzdrowiał?
Nie ma śladów choroby.
W dniu awarii był chory,
teraz nie jest.
Pytałeś mnie,
czemu zmieniłam zdanie.
Oto powód.
- Na co patrzę? - Widok z góry na las,
w którym byliście świadkami zorzy.
To, co było na polanie, ochroniło ziemię.
Okolica wygląda jak spalona.
To martwica. Cały ten teren całkowicie niszczeje.
To nie są ślady spalenia.
To głębokie blizny w ziemi.
Jest ich coraz więcej.
Co?
Tu znaleźliśmy lisa.
Cokolwiek tam się stało,
miało na niego wpływ.
A nagle wygląda,
jakby pochodził ze zdrowej części.
Coś odwróciło proces
i to coś może też powstrzymać dalszy rozkład podłoża.
Musimy to zrozumieć,
zanim zginie cała Islandia.
Powiedz nam, co wiesz.
Charlotte, jesteś tutaj?
Dion ma kłopoty.
Czy to wygląda znajomo?
To coś było na filmie.
To porwało Marka
i wczoraj stało pod oknem Diona.
Tylko ty to spotkałaś i dalej żyjesz.
Nie wiem, co robić. Jeśli ty wiesz, to mi powiedz, błagam...
Nic nie możesz zrobić.
To jest zbyt potężne.
On potrzebuje nauczyciela.
- Tobie się udało. - I mam jakieś życie?
Przeżyłam. To tyle.
Naucz Diona, jak przeżyć.
Chcesz, żeby zniknął?
Bez kontaktu z przyjaciółmi i rodziną?
Tego dla niego chcesz?
Nie.
Ale to coś,
- to go ściga. - Mnie też.
Ciągle żyję, bo nie byłam lekkomyślna.
Nie mogę ci pomóc.
Proszę cię, nie wychodź. Tylko się z nim spotkaj.
Ma osiem lat i...
Ciągle bawi się Lego, uwielbia chrupki serowe,
jest mądry,
uwielbia naukę.
To coś odebrało mu ojca.
Nie wiem, jak mu pomóc, a zasługuje na szansę.
Nie pozwól mu zginąć!
No dobrze.
Spróbuję.
Tylko raz, ale jeśli komuś o mnie powiesz, to zniknę na zawsze.
Dziękuję.
O Boże.
Dziękuję.
Przedstawię ci kogoś, ale obiecaj,
że nikomu o tym nie powiesz.
Nikomu. Nawet Esperanzie.
Nawet Patowi. Rozumiesz?
Dobrze.
Cześć.
To panią uratował tata?
Pani jest niewidzialna?
Ale super!
Ma pani rentgena w oczach?
Ma pani superimię? Na przykład Niewidzialna Babcia?
Babcia?
No co?
Mój tata też był niewidzialny?
Czasami.
Wiedziałem, że był superbohaterem.
Słuchaj, nie jestem tu dla zabawy.
Przyszłam tu...
przez to.
- Widziała go pani? - Z bliska.
To wzięło twojego tatę.
- To jest burza. - Która chce wziąć i ciebie.
Pokażę ci, jak używać mocy, żeby się kryć.
- Chyba walczyć? - Nie, kryć.
Jest zbyt potężny. Musisz się kryć.
Możemy gdzieś potrenować?
PIWNICA WYJŚCIA NIE MA
Dozorca nikogo tu nie wpuszcza, mógłby nas za to eksmitować.
Brzydko tu.
Ale pusto.
Tylko to się liczy.
Czemu masz taki napis?
Jestem Umysłoruszacz. Ruszam rzeczy umysłem.
A to Szczypek.
Też jest super.
Nie.
Ja go wezmę.
Dobrze.
Najpierw nauczyłam się tworzyć światło.
Byłam tym bardzo podekscytowana.
Koniec łażenia po ciemku do łazienki.
Wtedy zrozumiałam, że jestem połączona z elektrycznością w atmosferze.
- Jonami. - Tak.
Poruszałam nimi i wpływałam na światło, stawałam się niewidzialna.
Poznałam też coś więcej.
Możesz nie razić dziecka?
Nic mu nie zrobiłam. Co potrafisz?
Patrz na mnie.
Co potrafisz?
No już.
Ruszam rzeczy umysłem i robię coś takiego.
Możemy niczego nie podpalać?
Jeszcze raz. Skup się.
- Zrób to jeszcze raz i się skup. - No dobrze.
- Starczy. - Nie, cicho.
Nie uciszaj mnie.
Skup się. Zaufaj sobie.
Dość, pali mu się koszulka.
Nic ci nie jest?
- Nic. - Wszystko gra.
Ty.
Zaraz wracam.
- Gdzie idziesz? - Muszę z nią porozmawiać.
Nie obchodzi mnie, jakie masz moce.
- To mój syn, słucha mnie. - Wyjdź.
- Co? - Wyjdź.
Chcesz mojej pomocy, więc pozwól mi działać.
- Koszulka mu się paliła. - Nic mu nie jest.
- A jeśli przyjdzie ta burza? - Jesteśmy w budynku.
A poza tym to ja wiem, jak ją przeżyć.
Ze mną jest bezpieczniejszy.
Pożegnaj się z nim i nie wracaj przed zmrokiem.
Robaczku.
Muszę wyjść.
Nie.
Wiesz co...
Musisz się skupić,
a ja mam masę spraw do załatwienia.
Spędzisz czas z superbohaterką.
Jest złośliwa.
Może ci pomóc, więc słuchaj jej...
I jak najwięcej się naucz.
O wszystkim opowiesz mi wieczorem.
No dobrze.
No już.
No tak, dziękuję.
Jeszcze jedno.
Jakbyście zgłodnieli.
Jeden soczek dla niego, drugi dla ciebie.
Skarbie? Dobrze?
No dobra.
Mama Warren - bez odbioru.
Więc...
Zaczynajmy.
No wyłaź stąd!
- No idź! - Przepraszam.
Zgadnij, skąd dzwonię.
Z tajnego laboratorium BIONY.
Jestem tam, gdzie wiedzą wszystko.
To tu badają Islandzki Incydent.
Mam dostęp do wszystkich danych,
znajdę związek między Islandią, a śmiercią Marka i burzami.
Super.
Mają jakieś informacje o Dionie?
Nic, co by mi pokazali.
Podobno wszystkie badania Marka zniknęły, zanim się do nich dobrali.
Znalazłaś po przeprowadzce jakieś jego papiery z pracy?
Nie przeglądnęłam większości pudeł.
Dobrze.
Zrób to.
To może nam pomóc.
Chciałam ci coś powiedzieć. Wczoraj w nocy Dion coś widział.
Opowiesz potem, muszę lecieć.
Wpadnę do ciebie po pracy to pogadamy.
Poczekaj.
To urocze, razem się rozłączymy.
Raz, dwa, trzy.
Czemu tyle pani krzyczy?
Nie bądź beksą.
Nie jestem twoją matką.
Ona musi dać ci poczucie bezpieczeństwa,
ale przez tę burzę nie jesteś bezpieczny.
Chce dorwać i ciebie i mnie.
Przestańmy się martwić manierami
i spróbujmy ją przechytrzyć.
- Dobrze. - Dobra, świetnie.
No dobrze.
Usiądź.
Powiedz mi,
co jeszcze potrafisz?
Poza ruszaniem rzeczy umysłem i robieniem elektrycznych kul.
Co jeszcze umiesz?
Umiałem się teleportować, ale...
Już nie umiem.
Co się stało?
Prawie potrąciło mnie auto.
Wystraszyłeś się?
Wszyscy się bali. Od tego dnia to nie działa.
- Spróbuj. - Nie mogę.
Możesz, ale musisz spróbować.
Nigdzie daleko, spróbuj tam.
Kiedy moja mama wróci?
Gdzie pani jest?
Ratuj się.
Ukryj się.
Nie uciekaj, widzę cię.
Teleportuj się, to cię nie zobaczę.
Dosyć!
Poddajesz się?
Czemu mnie po prostu nie nauczysz znikać?
Bo umiesz coś lepszego.
Ja nigdzie się nie ruszam.
Jeśli Zgięty mnie znajdzie, to po mnie.
Ty możesz się teleportować.
Czasami pod samochód, który może mnie przejechać
i pokazać wszystkim moje flaki.
Nie boisz się.
Boisz się za mamę.
Już i tak jest smutna.
I nie używając mocy,
masz ją rozweselić?
- Tak. - Nie jesteś za nią odpowiedzialny.
Jest dorosła.
I ma prawo być smutna.
Straciła męża a jej dziecko rusza rzeczy umysłem.
To nie powinno cię powstrzymywać.
Masz moce, których mama nie ma.
Boi się, to zrozumiałe, ale...
W ten sposób nikomu teraz nie pomożesz.
Nie próbuj robić się mniejszy dla wygody innych.
Pani się zmniejszyła i ukryła przed wszystkimi.
Tak.
To nic fajnego.
Twój tata umiał się teleportować.
To go nie uratowało.
Bo został, żeby mnie ratować.
Dlatego ja ratuję ciebie.
No chodź.
Dasz radę.
Nie patrz na rękę, patrz na przestrzeń wokół niej.
Wyobraź sobie maleńkie jony.
Wyobraź sobie, że to żołnierze, którzy chronią twoją rękę.
- Jak szturmowcy? - Tak, jak szturmowcy.
Wyobraź sobie, że stoją blisko siebie i razem tworzą żywy mur.
Potem się obracają, a kiedy się obrócą...
PAT: BĘDĘ ZA PIĘĆ MINUT
Święta, błagam.
DZIENNIK AKTYWNOŚCI
Dosyć.
- Nie możesz wejść? - Nie.
Dion robi projekt, chcę mu dać trochę przestrzeni.
- Mogę się przywitać? - Jest z korepetytorem.
- Nic mu nie jest. - On...
Ma magiczny zegarek i wszystko jest pod kontrolą, dobrze?
Staram się za bardzo nad nim nie latać.
- Jak rodzic helikopter? - Czy ty właśnie...
Nie no, tobie wolno, to naprawdę szalona sytuacja.
- Właśnie. - Ale brawo.
Dajesz mu rozprostować skrzydła
i polatać samemu.
Nie lata, prawda?
Nie.
Dobrze.
Znalazłaś dane Marka?
Nie.
Mam nadzieję, że ich nie wywaliłam.
Nie sądzę, żeby zostawił je w domu.
W pracy też nie. Chyba nie ufał BIONIE.
Wszystko gra, ale musimy je znaleźć przed nimi.
Czemu się tu szwendasz?
- Mam dzwonić na policję? - Nie...
Tessa, pamiętasz Pata?
- Dzień dobry. - No tak.
Jak spotkacie Malika, pospieszcie go.
Czekam na te zakupy już pół godziny.
Możemy stąd pójść?
- Jasne. - Na minutę.
Chodzi o to,
że chciałem parę rzeczy omówić.
Dobra...
Suzanne pokazała mi dzisiaj L5,
które ostatnio odremontowała.
To znaczy?
Zniknęły dowody na to, że śledzą ludzi.
- Zwierzęta ciągle były w środku. - Poza Szczypkiem.
Tak, ona...
Podejrzewa nas, ale niczego nie mówi.
Sądzę, że liczy na większy łup.
To znaczy?
Chce zrozumieć, czemu Islandia się rozpada.
Część lasu choruje.
Myśli, że coś o tym wiem.
Pokazała mi lisa,
który pochodzi ze skażonego terenu.
Widziałem go razem z Dionem, był chory.
Był praktycznie martwy, a teraz...
po naszej wizycie wyzdrowiał.
Myślisz, że to sprawka Diona?
Uleczył coś do tej pory?
O niczym nie wiem, ale jego moce się rozwijają i...
No dobra.
Wczoraj Dion widział burzę w oknie.
W środku burzy był mężczyzna z błyskawic.
- O Boże. - Nie chciał go skrzywdzić.
Ale czemu tam był?
Wie, że Dion ma moce?
- Nie wiem. - Nie powinien być sam.
Nie jest.
- Jest bezpieczny. - Z kim?
Spokojnie.
Mamy przed sobą tajemnice?
- A może... - Spokojnie. To ja się nim zajmuję.
- Wybacz. - Jasne.
Przepraszam.
Nie mogę się złościć na to, że kochasz moje dziecko.
Kantujesz w bilard, prawda?
- Mark ci powiedział? - Tak.
Tylko w bilard byłem lepszy,
więc zawsze twierdził, że kantuję.
- Pokażesz mi? - Jasne.
KLUB BILARDOWY
- Cieszę się. - Ale z czego?
Skopiesz mi tyłek?
- Gotowy? - Tak.
Porażę cię, jak cię zobaczę.
Widzę nogę.
Nie widzisz mnie.
Słyszę cię.
Nabrałem cię.
Jak to jest być bohaterem?
- Nie wiem. - Przecież ma pani moce.
Jak ktoś ma moce, jest bohaterem albo złoczyńcą.
To nie wiem, kim jestem.
Może pani być bohaterką.
Dziękuję za pozwolenie.
Ale musi pani być milsza.
Słyszałam.
Kto tu jest?
Znasz zasady.
Dobrze.
Czyli mam cię znaleźć?
Czy ty sobie żartujesz?
To ty kantujesz.
Cóż...
Sama płaciłam za studia, musiałam się co nieco nauczyć.
- Stawiam kolejną kolejkę. - Nie.
Nie możesz najpierw mnie ograć,
a potem stawiać.
Miłej gry, panowie.
- Mogę prosić jeszcze dwa? - Jasne.
Nie przypominam sobie, żebyś grała w bilard.
Byłam zajęta szkołą. Poza tym nie lubiłeś mnie za bardzo.
- Ja tylko... - A potem...
potem urodziłam Diona i nie było już czasu na kluby bilardowe.
To ma sens.
Dziękuję.
Poza tym Mark chciał, żeby to była tajemnica.
Mieliśmy cię podpuścić.
- Tak więc... - To urocze.
Brawo, panie Warren.
- Co? - Wydajesz się...
szczęśliwsza niż w ostatnich dniach.
W tym momencie czuję się szczęśliwsza.
Zaczęłam tańczyć.
- Gdzie? - Bawiłam się na scenie w pracy.
Ale...
- Było super. - Na pewno.
Nie wymieniłabym Diona za nic,
ale miałam kiedyś cały plan.
Parę innych wyborów i życie potoczyłoby się zupełnie inaczej.
Jak w Przypadkowej dziewczynie.
No tak.
Nikt nie może tu wchodzić. Wyłaź, ale już.
Bawisz się tu ogniem? No dobrze.
Eksmituję kogoś dzisiaj.
Nie będę powtarzał.
Wyłaź.
Wiem, że mnie słyszysz.
Tak chcesz się bawić?
Dobrze.
Stąd mamy mrówki.
Kto tam jest?
Wyłaź!
- Co jest? - To było tragiczne.
To oficjalne kroki. Teraz ty musisz...
Pokaż mi swój słynny taniec.
- Nie. - Proszę cię.
Mam imprezę świąteczną w BIONIE, musisz mi pomóc.
Inaczej będę robił to...
- Ciągle. - Będziesz bił ludzi?
Dokładnie tak, żeby nie widzieli, jak tańczę.
Znam ten krok.
- To ma być moonwalk? - Tak.
- Tragiczny. - Co?
A Tinder?
Raz w lewo, raz w prawo.
A potem...
- Nisko na nogach i twerkujemy - To nie tak.
Tak to wygląda.
- Co ty robisz? - Trzęsę tym, co mam po mamie.
Nigdy nie widziałaś prawdziwego twerku.
Na pewno nie.
- To mój dom. - Fakt.
- Wybacz bilard. - Wybaczam.
Dziękuję.
Za dziś i każdy wieczór.
I za to, że ciągle tu jesteś, nawet wtedy, kiedy...
Nie zawsze jestem dla ciebie miła.
- Spokojnie. - Nie wiem,
co bym zrobiła...
Dobrze.
Widzisz...
W głowie przeszedłem od „tak” do „o Boże”.
I natychmiast do...
„uciekaj”.
Tak że...
- Pójdę już. - Jasne.
- Chyba że... - Pat.
No tak, wiesz...
Powiedz Dionowi dobranoc ode mnie.
Tak.
KOCHAM CIĘ, ROBACZKU
Chyba coś znalazłam.
To było w zegarku Marka.
Naprawdę?
Dobrze...
Dobrze.
ISLANDZKI INCYDENT
No dobra.
ŚWIADKOWIE
CZY BIONA JEST ODPOWIEDZIALNA? MOJE BADANIA LEDWIE...
To żyła złota.
PLIK SZYFROWANY
Spróbuj inny plik.
No już.
ŚWIADKOWIE
To lista ludzi, którzy widzieli zorzę.
Poznaję część z tych nazwisk.
Jill Noonan. Znam to imię.
Policjant o nią pytał.
Ci ludzie mogą mieć moce.
Muszę do nich zadzwonić.
- Ja to zrobię. - Co?
Jestem jedną z nich, zaufają mi.
Jeśli Zgięty ich szuka, może dopaść i ciebie.
Będę uważała.
To nie czas na superbohaterstwo.
Mogę być bohaterką.
Dobrze.
- Zadzwonimy. - Tak jest.
To był ciekawy dzień.
Przesyłam ci film.
Napisy: Jędrzej Kogut