ODCINEK ZOSTAŁ NAGRANY PRZED PANDEMIĄ COVID-19
MOJA IRYTUJĄCA OSOBOWOŚĆ JEST PONADCZASOWA DAVE
Dawno nie byłam w takim sklepie.
Uwielbiam CVS.
Przychodzę tu, bo miałem kiedyś program,
a tutaj…
Zatrzymaj się na chwilę.
- Proszę. Jak w telewizji. - Tak.
Cześć wszystkim. Zaraz wracamy.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
MOJEGO NASTĘPNEGO GOŚCIA NIE TRZEBA NIKOMU PRZEDSTAWIAĆ
ZAPRASZA DAVID LETTERMAN
Panie i panowie, David Letterman.
Jak leci?
Dziękuję bardzo. Proszę.
Miło was widzieć. Ktoś był tu wcześniej?
To nasz drugi raz tutaj. Była pani poprzednio?
Świetnie, przychodzą spóźnieni. Na litość boską.
Na bilecie nie było godziny? Siadać.
Nie patrzcie na nich.
Wspaniałą częścią tego programu jest to,
że uczę się ciągle czegoś nowego.
Dziś mam sporo nauki.
Jestem podekscytowany i odrobinę zestresowany.
Panie i panowie, powitajmy Kimberly Noel Kardashian West.
Cześć.
Cześć!
- Dziękuję za zaproszenie. - Dziękuję, że tu jesteś.
- Jak leci? - Dobrze.
Ty to zrobiłaś?
- Warkocz? - Tak.
Nie.
Nie znam się na fryzjerstwie.
Ktoś to zrobił?
Ktoś obciął swoje włosy i dał mi włosy na warkocz.
Przyczepiany taśmą dwuwarstwową?
Nie, jest taki haczyk,
do niego przykleja się włosy.
Nie!
Moje włosy są wplecione w warkocz.
Rany!
To niezwykłe, ale mam inne pytania.
Czy to legalne?
Tak.
Mogę cię spytać, ile to kosztuje?
Zapłaciłam za to postem na Instagramie.
Wow.
Mam włosy na zawsze za post na Instagramie.
Czyli ile?
Ćwierć miliona dolarów?
Żartuję. Nie rozmawiam o pieniądzach.
Myślę, że czasem jest to niestosowne.
Co ja mogę zrobić za zapas włosów?
- Masz ich sporo. - Tak, ciągle o tym zapominam.
Mógłbym ją przenieść.
- Zapuszczam własne zapasy. - Gdyby to było takie proste.
Wiele lat temu, i pewnie nie ja jeden,
żartowałem o tobie i twoim programie.
Nie znałem go,
a płacono mi za robienie sobie żartów.
Wszyscy się śmiali.
Teraz nie jest nam do śmiechu.
- Bo sukces… - O tak.
A po drugie, to bycie sławnym z tego, że jest się sławnym,
nigdy do mnie nie przemawiało.
To program telewizyjny,
jesteś jedną z gwiazd tego programu…
Gdybyś nie miała cech gwiazdy, nie odniósłby sukcesu.
Nie byłoby cię na wizji, ktoś inny zająłby to miejsce.
Pojęcie sławy z bycia sławnym zawsze wydawało mi się puste.
Nie kupowałem tego.
Ja też nie, bo zawsze myślałam…
Aktorstwo jest trudne i nie mogłabym tego robić.
Ale chodzi w nim o postać.
Jeśli komuś się nie podoba film i postać, w porządku.
Ale ludzie muszą nas lubić.
Dla mnie trudniejszym zadaniem jest dzielić się swoim życiem.
- Musisz odnieść sukces jako ty. - Tak jest.
Zawarliśmy pakt.
Musimy pokazać wszystko i być sobą.
Jest coś, co nas wyróżnia.
Zwykle w rodzinie
to jedna osoba pojawia się w branży,
a ja doświadczam tego z każdym członkiem rodziny
jednocześnie.
E! wysłała nas w podróż dookoła świata,
byliśmy tam razem…
Pracowałem w CBS 20 lat, nigdy nigdzie mnie nie wysłali.
Jestem dwa razy starszy od ciebie. Możemy to przemilczeć.
Różne wydarzenia z twojego życia…
Siedmioma czy dziesięcioma z nich
można by wypełnić całe życie.
Twój ojciec był adwokatem, ale nie praktykował prawa.
Pracował w branży muzycznej.
Odnowił swój tytuł dla przyjaciela, O.J.,
by pracować nad jego sprawą.
Tylko coś wtrącę. O.J. był twoim ojcem chrzestnym.
Bliskim przyjacielem rodziny, wujkiem.
Nie ojcem chrzestnym, ale wujkiem.
Najlepszym przyjacielem ojca.
Twoja mama przyjaźniła się z Nicole.
Tak. Tydzień przed tym wydarzeniem
byliśmy razem w Meksyku na rodzinnej wycieczce,
Simpsonowie i my,
a potem wydarzyło się coś niewyobrażalnego.
Ale…
mój tata stanął po jednej stronie, a mama po drugiej…
Pamiętam, że odebrałam kiedyś telefon, była pora kolacji.
Dzwonili z więzienia.
To był O.J., oddałam mamie telefon, bo chciał z nią rozmawiać.
Zaczęli dyskutować.
Moja mama bardzo głośno mówiła o swoich uczuciach.
Co wtedy czuła?
Wierzyła, że…
zamordował jej przyjaciółkę.
To było dla niej traumatyczne przeżycie.
W domu taty było zupełnie inaczej.
Johnnie Cochran, Bob Shapiro, mój tata, cała drużyna.
Nie wiedzieliśmy, w co wierzymy ani po czyjej stronie jesteśmy,
bo nie chcieliśmy zranić uczuć rodziców.
Tata zabrał nas pewnego dnia do sądu. Odebrał nas ze szkoły, nie mówiąc mamie.
Mama siedziała z rodzicami Nicole,
a Kourtney i ja tuż za O.J.
Zerknęłyśmy na mamę, rzuciła nam zabójcze spojrzenie.
„Dlaczego nie jesteście w szkole?”
Powiedziałam do Kourtney: „Nie patrz na mamę”.
To rozbiło naszą rodzinę na czas trwania procesu.
Miałaś wtedy 13 lat.
Tak, 13, 14.
Nie poszłam do szkoły, żeby zobaczyć werdykt.
Potem zadzwonił tata
i poprosił, żebyśmy spotkali się u wujka O.J.
Pojechałyśmy tam z Kourtney.
Powiedziałam, że miałam 14 lat, ale tata pozwolił mi prowadzić.
Podjechałam pod bramę w drodze do domu,
a na zewnątrz były pełno kamer.
Tamtego wieczoru w telewizji powiedzieli:
„Kochanka Roberta Kardashiana podjeżdża pod jego dom”.
O mój Boże.
Nie wierzyłam, że to zmyślają.
To była moja pierwsza prawdziwa lekcja z mediami.
Nie można zapomnieć o tragedii śmierci tych ludzi
i ich rodzinach.
Masz jakieś przeczucia co do jego winy lub niewinności?
Nigdy nie wyraziłem tego, co tym myślę,
bo szanuję jego dzieci.
Jeśli moje słowa wypowiedziane publicznie miałyby kogoś zranić…
Chyba że polują na mnie i muszę bronić siebie lub członka rodziny.
Ile miałaś lat, gdy zmarł ojciec?
Dwadzieścia dwa.
Przybiło cię to?
Oczywiście.
Pracowałam w jego firmie
i wiele się od niego nauczyłam.
Twój ojciec był prawnikiem, a teraz studiujesz prawo.
Można to ze sobą połączyć?
To ciekawe.
Odniesienie do taty jest oczywiste,
ale dorastaliśmy
w cudownych warunkach w Beverly Hills.
Mieliśmy wspaniałe życie.
Wcześniej
nie zdawałam sobie sprawy z problemów innych ludzi.
Zobaczyłem tweeta Alice Johnson
i dotarło do mnie,
że ktoś, kto popełnił swoje pierwsze przestępstwo,
przestępstwo narkotykowe,
dostał taki sam wyrok jak Charles Manson.
To nie miało sensu.
To nie brutalna zbrodnia.
Dostała dożywocie.
Było dla mnie bardzo ważne,
by zwrócić na to uwagę.
TO TAKIE NIESPRAWIEDLIWE
Kim Kardashian West przyjechała do Białego Domu.
Spotkania tej dwójki jeszcze dwa lata temu
większość Amerykanów by się nie spodziewała.
Prezydent Trump przyspieszył wyjście na wolność
skazanej na dożywocie prababci z Alabamy
po bezpośredniej apelacji Kim Kardashian.
Czy kontaktują się z tobą wszyscy więźniowie
ze wszystkich stanów w kraju?
Tak.
Mówimy teraz o reformie sądownictwa.
Nie chcę musieć mieć przy sobie adwokata,
bo nie znam się na przepisach.
Chcę być samodzielna.
Studiujesz prawo?
Program nazywa się Reading the Law, mamy go w Kalifornii.
Są cztery stany, które go prowadzą. Uczestniczył w nim Abraham Lincoln.
Jest legalny.
Czasami ludzie myślą,
że kiedy jesteś w domu, to się nie uczysz.
Musisz spędzić prawie 20 godzin tygodniowo w kancelarii,
gdzie odbywasz praktykę,
uczysz się prawa, deliktów,
procedury cywilnej, wszystkiego trzeba się nauczyć.
Po pierwszym roku
przystępuje się do jednodniowego egzaminu.
który nazywa się małym egzaminem, i trzeba go zdać.
Będziesz dość zajęta przez kolejne cztery, pięć lat.
Tak.
ZDROWIE
Gdy zdasz ten test, możesz przynieść
- różne produkty. - Konkretne rzeczy.
Więc jeśli wiesz, co to…
Nic mi nie jest!
Dziękuję. Wszystko okej.
Lubię tu przychodzić
i ogłaszać, że mam problemy zdrowotne.
Gdybym zobaczył kogoś w aptece, powiedziałbym:
„Mam paskudne, czerwone wrzody pełne ropy.
Macie na to jakiś krem?”.
Miałbym cały sklep dla siebie.
Potrzebuję idealnego długopisu. Wiem, to niedorzeczne.
Niektóre mają więcej tuszu. Otworzę je.
Otwieraj, zobaczymy.
To nie moje rzeczy.
Ile zajmie ten egzamin?
- Jeden dzień. - Miewałem sny,
w których Kim Kardashian i ja siedzimy na podłodze w aptece.
To powtarzający się sen.
Zajmie wiele godzin.
- Egzamin? - Tak, to dziesięciogodzinny test.
Muszę mieć idealny długopis.
- Mam je otworzyć? - Tak, proszę.
Napiszę twoje imię.
To bardzo miłe.
Spróbuj ten. Może być taki sam.
Nie. Od razu widać.
- Widzisz, ile ma tuszu? - Zostawia plamy.
Takie lubię.
- Jaka jest różnica? - A baterie?
- Potrzebujesz baterii? - Nie.
Zawsze się przydają.
Nie, żelowych nie lubię.
Uwaga na głowy.
Drugi jest odważniejszy,
chyba pójdę w tę stronę.
Kupujemy długopisy.
Zmierzmy sobie ciśnienie. Chcesz?
- Czy to czyste? - Nie.
Zapewniam, że nie.
- Co się dzieje? - Pokazuje coś?
Zepsułaś maszynę.
Możemy prosić o pomoc z ciśnieniomierzem?
- Jest. - Dobry wynik?
Tak. Puls jest trochę za wysoki.
- To pewnie dzięki mnie. - Naprawdę?
- Cieszysz się, że jesteś w telewizji. - Pewnie.
Mamy coś pożytecznego?
- Wezmę Old Spice. - Śmiało.
Patrz.
Sześćset dwadzieścia pięć patyczków za pięć dolców.
Uwaga, klienci CVS,
dziś dzień darmowych patyczków.
Pamiętajcie o wielkiej pace patyczków.
Najlepsze w CVS są słodycze.
Czytasz mi w myślach.
- Boże. - Dzieci uwielbiają bomby.
Chyba mnie ponosi.
O to chodzi. Jesteśmy tu, bo jesteśmy Amerykanami.
Kupimy coś, czego będziesz potrzebować?
Potrzebujemy zegarka podróżnego.
- Kiedy egzamin? - Pod koniec czerwca.
Robię sobie sześć tygodni wolnego, żeby się skupić.
Zegarek ma mieć odpowiednie wymiary.
Idealnie.
Ile razy zdawałaś takie egzaminy?
Takiego jeszcze nigdy.
To będzie twój pierwszy oficjalny egzamin.
Powodzenia.
Dziękuję.
Czego chcesz dla siebie i swojej rodziny za dziesięć lat? Co zrobisz?
Mam nadzieję, że za jakiś czas, w kolejnych kadencjach,
będę pracować z Białym Domem w zakresie aktów łaski.
Uważasz, że to, co dzieje się teraz
w ramach reformy sądownictwa prowadzonej przez obecną administrację,
w jakikolwiek sposób przechyla demokrację
w stronę wykonalności?
Nie mam pojęcia, co powiedziałeś.
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Jeszcze nie skończyłam prawa.
Spróbuję jeszcze raz. Jestem wdzięczny za to, co robisz.
Ale to nie poprawia mojego zdania na temat obecnej administracji.
Rozumiem.
Pozwól, że spytam. Na kogo głosujesz?
Ja wiem, na kogo głosuję.
Wszyscy mnie ostrzegali:
„Nie waż się wchodzić do Białego Domu,
to zrujnuje ci reputację”.
Powiedziałem, że muszę tam wejść, żeby dać tym ludziom szansę na życie.
Ich życie albo moja reputacja.
Dla mnie…
Twoja praca jest oszałamiająca.
To pozytywna siła,
która przykrywa to, co uważam za niedopuszczalne zachowanie prezydenta.
Jestem bardzo skupiona
i wdzięczna tej administracji za ich pracę nad reformą więziennictwa.
Chwalę, jeśli zasługują na pochwałę,
i skupiam się na tym, co wiem, że mogę osiągnąć.
Tylko tyle mogę zrobić.
Czemu ja tak nie czuję?
Nie jestem tak dobrym człowiekiem jak ty?
Lepiej się zamknę.
Miło, że poświęciłaś mi swój czas, bo wiem, że jesteś bardzo zajęta,
Masz czworo dzieci poniżej…
Sześciu lat.
Jak to jest, na miłość boską? Co u nich?
To magiczne, dzikie, zabawne
i szalone uczucie. Jest wspaniale.
Jest tak jak w moim dzieciństwie.
Mam małe doświadczenie,
ale to, co łączy wszystkich rodziców na świecie,
to niewyobrażalna mieszanka troski i niepokoju
o swoje dzieci.
- Tak. - To się nie kończy.
Ale to świetnie, że cała reszta schodzi u ciebie na dalszy plan.
Oczywiście. Kiedy zostajesz mamą, myślisz o wszystkim.
Zwłaszcza w dzisiejszych czasach.
Czy dzieciaki radzą sobie w szkole?
Zapisaliśmy córkę do szkoły tańca,
będzie brać udział w turnieju.
Jak się poczuje, jeśli wygra? A jeśli przegra?
To cię pochłania.
Jak sobie poradziła na turnieju?
Ona i Kanye wygrali ostatnie dwa lata z rzędu.
Chwileczkę.
To konkurs tańca córek i ojców?
Tak.
Ćwiczyli, wymyślili choreografię,
mieli swoje ruchy.
To trochę mniej martwi.
- Prawda? - Tak.
Swoją drogą, opowiedz o swojej rodzinie.
- O wszystkich. - O wnukach też?
O wszystkich.
- Od najmłodszego do najstarszego? - Nieważne. Skąd mam wiedzieć?
Mam Psalma, który ma osiem miesięcy.
Chicago ma dwa lata, Saint ma cztery,
North ma sześć, ja mam 39. Kanye.
A potem Kourtney…
Ludzie już się zgubili.
Scott i ich dzieci: Mason, Penelope i Reign.
Jest też Khloé, która ma córkę True.
Potem mamy Roba i jego córkę Dream.
Jest też Kendall, która nie ma dzieci.
A potem Kylie, która ma Stormi,
moja mama Kris i moja babcia MJ.
A Brody?
Są jeszcze dzieci Caitlyn. Burt, Brandon, Brody i Casey.
Wspomniałaś o Caitlyn Jenner,
którą znałem jako Bruce'a Jennera,
złotego medalistę olimpijskiego w dziesięcioboju
i jako twojego ojczyma.
A teraz to Caitlyn Jenner.
Jak to odebrałaś?
Bruce był wspaniałym ojczymem.
Był niesamowity.
Pewnego razu moja mama wyjechała. Miałam 26 lat
i mieszkałam z nimi.
Weszłam do garażu
i zobaczyłam Bruce'a przebranego za kobietę.
Miał perukę, makijaż, sukienkę, buty na obcasach.
Widziałaś to po raz pierwszy?
Tak.
Przeszłam obok niej,
w swoim pokoju szybko spakowałam torbę,
zadzwoniłem do Kourtney, mówiąc, że muszę do niej przyjechać.
Zapytała, czy złapałam Bruce'a na zdradzie.
Odparłam: „Chciałabym.
Zaraz u ciebie będę”.
Pojechałam do niej,
zaczęłyśmy szukać informacji w internecie, co to właściwie znaczy.
Jedyne, co znalazłyśmy,
to odcinek programu Oprah…
o transseksualnej kobiecie.
Wciąż nie rozumiałyśmy, co to znaczy.
Potem Bruce zadzwonił do mnie i powiedział:
„Gdy będziesz gotowa, chętnie z tobą o tym porozmawiam,
ale na razie nie mów nikomu.
Twoja mama nie ma o tym pojęcia, zabije mnie”.
Byłyśmy zdezorientowane,
bo chciałyśmy go wesprzeć,
ale też wesprzeć naszą mamę,
która nic nie wiedziała przez 22 lata małżeństwa.
To złamało jej serce.
Mają dzieci.
To bardzo trudne,
gdy dowiadujesz się o tym jednocześnie z resztą świata.
Ale pamiętam, że gdy skończyłam 30 lat,
Caitlyn powiedziała,
że miała to w sobie od czwartego roku życia,
ale dopiero niedawno zaczęła czuć się lepiej, będąc prawdziwą sobą.
Nie wiem, ile miała lat,
ale życia w takim dyskomforcie
nie życzylibyśmy nikomu.
Pomogła przełamać tabu
i pomogła ludziom zrozumieć to zjawisko.
Tak, ogromna odwaga…
Widzę to po szkole mojego syna.
Poziom edukacji na ten temat
jest o wiele wyższy niż wtedy,
kiedy ty chodziłaś do szkoły, a ja to już w ogóle. Nie było żadnych szkół.
To budujące.
Dzięki niej
proces edukacyjny się rozwinął.
Wracając do mojego założenia,
kiedy byłaś bardzo młoda i zaczął się program Z kamerą u Kardashianów,
pojawiło się nagranie.
Nie wiem, czy to przestępstwo. Na pewno przewinienie.
Tak.
Musiało być ci bardzo ciężko.
Było mi wstyd.
- Wydawało mi się… - Miałam 20 lat.
Myślę, że każdy podejmuje głupie decyzje w tym wieku.
Nie zrobiłaś niczego złego.
To był atak na ciebie i przetrwałaś.
Była przy mnie rodzina,
a nawet babcia.
Byłam zdruzgotana, a babcia była przy mnie.
Rozmawiałam z nią i mamą,
wszyscy mnie wspierali.
To było dla mnie bardzo ważne.
Od samego początku,
od naszego pierwszego
wielkiego skandalu,
zawsze tak sobie radziliśmy. Wspierając się.
Mam rodzinę i tylko to się liczy.
Gdy byłem w tym wieku, żenujących rzeczy, które zrobiłem,
nie da się nawet zliczyć.
Byłem totalnym durniem,
a do tego ciągle pijanym.
Cały czas robiłem coś głupiego po pijaku.
A gdybym wiedział, albo podejrzewał,
że ludzie wokół mnie nie są godni zaufania,
- a tak było u ciebie… - Tak.
…byłbym załamany.
A teraz, gdy każdy ma telefon
i aparat,
nie można nawet napchać ust jedzeniem,
bo ludzie robią ci upokarzające zdjęcia.
Nigdy nie widziałem się nago.
Cześć.
Będę konturować i rozświetlać.
Chcę wam pokazać te stylówki.
Uwielbiam brąz.
Pokażę wam moją lodówkę.
Pa, Choo-choo.
- Podobają wam się stroje z Wyoming? - Tak.
Odnosisz sukces w mediach społecznościowych.
Liczby na Instagramie są przerażające.
To dla ciebie praca na pełen etat, prawda?
- Tak. - Jak często jesteś na Instagramie?
Przynajmniej raz dziennie.
To był początek przejścia
od mediów tradycyjnych
do aktywności w mediach społecznościowych.
Bardzo się cieszę, że pamiętam czasy,
gdy musieliśmy gościć u Leno i Lettermana.
Musieliście.
To był zaszczyt.
Jeśli ktoś chciał wypromować produkt, trzeba było udzielać wywiadów.
Fascynujące. To jest mój świat
i moje wyniki
w porównaniu z twoimi na Instagramie
są maleńkie.
Mam nadzieję, że się nie obrazisz,
ale kiedy mówiłam Kendall i Kylie,
że spotkam się z Lettermanen, zapytały: „Z kim?”.
One zajmują się tylko mediami społecznościowymi.
To był dla mnie prawdziwy szok. Fascynujące.
Miesiąc temu prawie się udławiłem.
Znasz się na Instagramie.
Tak.
Ilu masz obserwujących?
Sto sześćdziesiąt dwa miliony.
Jeśli wrzucisz obcinacz do paznokci, będzie szał.
- Byłyby wszędzie? - Możliwe.
Właśnie założyłem konto na Instagramie.
- Tak? - Tak.
Followuję jedną osobę. Ciebie.
- Serio? - Podasz mój telefon? Rzuć go.
- Masz Instagrama. - Jeszcze raz.
Jezu.
- Nieźle łapię. - Rzuć mi telefon.
- Ja ci rzucę. - Jak idioci na meczu bejsbola.
Jak mam wejść na Instagrama?
Co to jest? I po co ci…
gwiazdkowy papier na telefonie?
To twój prawdziwy telefon?
- Tak. - Niemożliwe.
Czemu masz taki telefon? To rekwizyt?
- Nie, jestem kreatywny. - Nie.
Selfie robi się oldschoolowo.
Cześć.
- Jesteś pewien? - Nie wiem.
Tu musi być jakiś przycisk.
Zobaczmy.
- Zobacz. - Proszę bardzo.
To żałosne.
Tak.
Łatwo się zgodzić.
Nie rozumiem.
- Widzisz różnicę w oświetleniu? - Tu jesteśmy.
- Świetnie. - Wyślę ci AirDropem.
Wiesz, co to jest?
Jasne.
Serio mnie followujesz.
O rany.
Chcę im powiedzieć: „Połknąłem baterię. Jakieś rady?”.
Nie chcę żadnego hejtu.
Tak.
Nie chcę hejterów.
Dobrze.
Spróbuj.
Napisać, że połknęłam baterię?
Na Instagramie?
Zobaczmy, co się wydarzy.
Wrzucę to na stories.
Tak.
- Cześć. - Cześć. Mam tam być?
- Możesz. - Dobra.
- Cześć. - Cześć.
Jedno z nas połknęło baterię w CVS. Zgadniecie kto?
Właśnie połknąłem baterię AA.
Czy to będzie problem medyczny? Nie wiem.
Możemy zapytać farmaceutę.
Tak, pójdziemy do apteki.
Cześć.
Cześć. Mam tam być?
Jest super.
Wiesz, że sam możesz zrobić sobie zdjęcie paszportowe?
Twój telefon zostawia poświatę Grincha.
Miałem kiedyś program w telewizji i około 300 obserwujących,
ale to byli ludzie na widowni.
Czyli viral.
Jeśli dzieciaki zafiksują się na mediach społecznościowych,
kto będzie przez cały dzień bezmyślnie gapić się na telewizję?
Promujesz rzeczy, które masz gdzieś, tylko dla zabawy?
Kiedyś tak było.
Byłam bardzo sprzeczna.
Reklamowałam suplement na odchudzanie, a potem…
fast food.
W tym samym czasie.
To było bardzo…
Zostawię sobie to.
Musimy wymyślić podpis.
„Pomocy, połknąłem baterię”.
Wrzuć i zobaczymy, jak szybko przyjedzie karetka.
POMOCY, POŁKNĄŁEM BATERIĘ
- Myślisz, że dla mnie jest już za późno? - Szczerze mówiąc, trochę.
Tylko dlatego, że nie nadążałbyś za Instagramem.
Prowadzenie konta to sporo pracy.
To naprawdę twój telefon?
- Jak… - Spójrz na mnie.
Nie da się użyć niektórych liter.
Wyłączyło ci się.
Zero lajków.
Ktoś zepsuł mi telefon.
Możesz założyć markę z pomocą mediów społecznościowych.
- Tak zrobiłaś ze Skims. - Tak.
Będę szczery.
Do niedawna
idea bielizny korygującej była mi obca.
Była i wciąż jest.
Nigdy o tym nie słyszałem. Spanx?
Nie, dziękuję.
Ale na Instagramie mówisz:
„Bielizna korygująca dla wszystkich”.
Dzięki, że przyszliście.
Nie ma za co!
W ciągu minuty
sprzedały się cztery miliony sztuk.
Tak było?
- Mniej więcej. - Rany!
Opowiem ci historię z mojego życia.
Ostatnio mój syn i ja jeździliśmy na nartach,
byliśmy kawał drogi od domku.
Miałem bieliznę termiczną.
Jestem w wieku, w którym muszę…
Iść do łazienki.
Tak.
To praktycznie niemożliwe.
Czy rozwiązano ten problem?
Dla kobiet
wprowadzamy bieliznę z otworem do sikania.
- Zanim wyemitujesz program, już będzie. - No dalej, brawa!
Ale powiem ci,
że testowanie, jak duży ma być ten otwór…
to było ciekawe doświadczenie.
Nie wątpię.
W październiku zeszłego roku na tygodniu mody w Paryżu
skradziono Kardashian biżuterię wartą 10 milionów.
Jak ona się czuje?
Jesteś w Paryżu.
Jest napad.
Słowo „napad”
nie oddaje koszmaru, który przeżyłaś.
Tak.
- Myślałaś, że umrzesz. - Tak.
Kiedy to było? Trzy lata temu?
Trzy lata temu na tygodniu mody.
Spakowałam całą biżuterię. Nigdy tego nie robiłam.
Przywiozłam wszystko, co miałam, w szkatułce.
Myślałam sobie, że w Paryżu muszę pokazać wszystko, co najlepsze.
Tydzień wcześniej
Kanye kupił mi nowy pierścionek.
Byłam podekscytowana i dumna,
pokazałam go w mediach społecznościowych.
Kanye przyleciał, bo nie podobał mu się mój strój.
Przyleciał, żeby mnie wystylizować.
Skąd przyleciał Kanye?
Z trasy po Stanach Zjednoczonych.
Nie pamiętam.
- Był w Boise. - Tak.
- Dowiedział się… - Zobaczył zdjęcie stroju
i powiedział, że już do mnie leci.
Panie i panowie…
jeśli to nie jest prawdziwa miłość…
Co było potem?
Co ciekawe, ja, Kourtney, Stephanie i Simone poszłyśmy na lunch.
Tego dnia razem z koleżankami
zastanawiałyśmy, co byśmy zrobiły w razie napadu,
czy oddałybyśmy wszystko.
Dlaczego o tym rozmawiałyśmy?
Powiedziałam: „Niech biorą wszystko”.
Nic nie jest ważne.
Tamtego wieczoru
Kayne wyjechał, bo wciąż miał trasę.
Kourtney poszła do klubu.
Wtedy podróżowałyśmy z jednym ochroniarzem,
powiedziałam jej, żeby go zabrała, bo wychodzi.
Około trzeciej nad ranem
słyszę tupanie na schodach.
Myślałam, że Kourtney i Stephanie wróciły pijane
i głośno się zachowują.
Kilka razy do nich krzyknęłam.
Nie reagowały.
Wpadłam w panikę.
Wiedziałam, że ktoś tam jest.
Ktoś po mnie przyszedł.
To się czuje.
Wzięłam telefon, ale nie znałam numeru alarmowego we Francji.
To nie 911.
Używają francuskich numerów.
Dzwonię do ochroniarza,
ale otwierają się drzwi i widzę policjantów.
Tak myślałam. Zabrali mi telefon
i wzięli go ze sobą.
Złodzieje przebrali się za policję?
Tak.
- Policję w maskach. - Ilu ich było?
Dwóch.
Ale przyprowadzili konsjerża z dołu, w kajdankach.
Celowali do niego z broni.
Krzyczeli na mnie po francusku.
Usiadłam i…
Ciągle powtarzali: „Pierścionek”.
Byłam tak zaskoczona, że przez chwilę nie wiedziałam, o co chodzi.
Jeden powtórzył: „Pierścionek”.
Położyłam go przy łóżku.
Dałam mu go, a on mnie chwycił.
Miałam na sobie szlafrok i nic pod spodem.
Nie chcę płakać.
O nie.
W porządku?
Nie chcę zepsuć makijażu.
Makijaż jest w porządku.
Dobrze.
Złapał mnie i przyciągnął do siebie.
Ale nie miałam nic pod spodem, więc pomyślałam, że mnie zgwałcą.
Byłam pewna, że tak się stanie.
Chciałam się przygotować.
A potem…
Nie wiem, czemu płaczę, już o tym mówiłam.
Związał mnie kajdankami, opaskami i taśmą klejącą.
Zakleił mi usta i oczy.
Zanim zakleił mi oczy,
bo to zrobił na końcu,
widziałam, że znalazł szkatułkę i trzymał ją triumfalnie.
„Mamy to”.
Patrzyłam na konsjerża, nie wiedziałam, kim jest
i co się dzieje. „Umrzemy? Powiedz im, że mam dzieci.
Mam dzieci, męża, rodzinę.
Muszę wracać do domu.
Niech biorą wszystko, nikomu nie powiem.
Wszystko”.
Zobaczyłam, że jeden z nich celuje we mnie bronią. Myślałam, że to koniec.
Ale co z Kourtney?
Pomyślałam, że wróci, a ja będę martwa w pokoju.
Będzie miała traumę do końca życia, jeśli mnie zobaczy.
Miałyśmy wspólny pokój. Myślałam, że to właśnie mnie czeka.
Ten drugi koleś szepnął do mnie, że wszystko będzie okej.
Ten, który nie miał broni.
„Bądź cicho, to będzie okej”.
Prawie nie mówił po angielsku, ale pomyślałam, że może daje mi sygnał.
Natłok myśli.
Widziałam wszystkie możliwe seriale kryminalne
i nagle mnie olśniło, żeby zobaczyć, jakiego koloru ma oczy i włosy.
Próbowałam zrobić to, co powinnam,
ale to wszystko na nic.
Podniósł mnie i wsadził do wanny.
Potem znowu położył na podłodze i uciekł.
Detektywi weszli do paryskiego mieszkania i domu na wsi.
Aresztowano 17 osób,
większość podejrzanych jest po pięćdziesiątce, jeden po siedemdziesiątce.
Czytałam zeznania aresztowanych i zdałam sobie sprawę,
że śledzili mnie przez dwa lata przed tym zdarzeniem.
- Złodzieje? - Tak.
Nie wiedziałam, że ktoś stał przy windzie,
ktoś przy wejściu, ktoś odwrócił kamerę,
ktoś wyłamał drzwi, ktoś w czekał w aucie.
Zaplanował to cały zespół ludzi.
Czyli to nie przypadkowy…
Chcieli spróbować przy poprzednim wyjeździe, ale Kanye był ze mną.
Widzieli w mediach społecznościowych,
że mam nowy pierścionek.
Nie kradnę biżuterii.
To dobrze.
Nigdy nie skradziono mi biżuterii.
Wydaje mi się, że trudno byłoby im sprzedać taki pierścionek.
- Wiesz, ile… - No właśnie.
Sprzedano go na czarnym rynku.
Przeprowadzili wielką operację,
wszyscy czekają w więzieniu na proces.
Jak długo trwało…
Na pewno przeżyłaś szok i bałaś się,
to zdarzenie odcisnęło swoje piętno.
Jesteś znana na całym świecie
ze zdumiewającej liczby fanów w mediach społecznościowych.
Przez pierwszy rok
miałam paranoję, że ludzie wiedzą, gdzie jestem.
Nie chciałam nawet iść do restauracji,
bo ktoś mógł zrobić mi zdjęcie, gdzieś wysłać.
Będzie wiadomo, że nie ma mnie przy dzieciach w domu.
Wszystkiego się bałam.
Nie mogę spać w nocy,
jeśli w domu nie ma kilku ochroniarzy.
To stało się moją rzeczywistością i okej.
Pytanie brzmi: „Czy to naprawdę okej?”.
Ja bym tak nie mógł.
Poza tym płaczem nic mi nie jest.
Serio.
Pamiętam, jak zadzwoniłam do sióstr.
Powiedziałam, żeby dziękowały Bogu, że padło na mnie.
„Jestem bardzo silna psychicznie,
a wam spieprzyłoby to życie
na zawsze”.
Nic ci nie jest,
dzięki Bogu żyjesz, a twoje dzieci znają swoją mamę.
Ktoś ci mówił, że możesz powiedzieć „pieprzyć”?
Przepraszam, nie.
Nikt…
To Netflix, prawda?
Tak, ale zabronili mi tak mówić.
To moje ulubione brzydkie słowo.
Kanye, którego trochę znam,
ma niesamowitą energię.
I niesamowity umysł.
Kto zarabia więcej?
Chyba on.
Chyba?
Jak blisko jesteśmy?
Prawie mamy remis.
Dobrze.
Oboje mamy szczęście i świetnie sobie radzimy.
Jestem bardzo wdzięczna.
Mogłabyś dokonać tego wszystkiego,
gdybyś była z Cincinnati?
Udałoby ci się?
Bez Z kamerą u Kardashianów,
bez pracy jako stylistka Paris Hilton?
Nie wiem, kto to stylista. Ani jak dostać taką pracę.
Nieważne, jak bardzo nasze życie
wykroczyło poza ten program,
ten program to my.
Przez tyle lat próbowaliśmy udowodnić, że jesteśmy fajni,
chcemy być sławni,
a teraz program pokazuje, że jesteśmy normalną rodziną.
Totalna zmiana.
Chcę powiedzieć parę rzeczy.
Po pierwsze, obejrzałem ostatnio filmik o twojej normalnej rodzinie.
Oprowadziłaś nas po swoich 18 lodówkach.
To nie jest normalna rodzina.
Wymyślili ten program, kiedy nie było mnie stać na mieszkanie.
Nie bylibyśmy tym, kim jesteśmy, bez Z kamerą u Kardashianów.
I dlatego wciąż pokazujemy nasze życie,
nawet jeśli za publikację w internecie zarobimy więcej niż za cały sezon.
Tacy jesteśmy, a to łączy nas jako rodzinę.
Z tych wszystkich rozczarowań i problemów
wyszłaś obronną ręką.
Gratuluję wszystkiego, co osiągnęłaś,
i twojego niezwykłego życia.
Życzę ci wszystkiego, co najlepsze.
- Dziękuję. - Niech cię Bóg błogosławi.
Miłego dnia.
To wielki zaszczyt.
Dziękuję. Pozdrów Kanye.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Kim Kardashian, panie i panowie.
Co to jest? Słuchawka z mikrofonem?
Co to ma być?
Co to jest?
Do telefonu.
Ale chyba nie do twojego.
Napisy: Paulina Korzeniewska