Mutlu Gilmore vuruşu.
İdman budur.
Bir gün birisini öldüreceğim.
Yaklaşık 270 metre.
Bunun için dublör lazım.
Dave'e alkış!
İşte bu.
Solun cidden iyiymiş.
Evet.
İnanılmaz.
-İki elini kullananlardan mısın? -Presbiteryenim.
NETFLIX ORİJİNAL SERİSİ
Burada olmak çok güzel.
Epeydir bu adamı konuk etmeye çalışıyorum
ve onu araştırdıkça
ona daha çok imrendim.
Tanıdığınız birisini buraya çağıracağım.
Onu tanıyorsanız seviyorsunuzdur.
Bayanlar ve baylar, bugünkü konuğum…
…usta sanatçı David Chappelle.
Ohio!
Nasılsın kardeşim?
-Seni görmek harika. -Harika. Seni görmek de öyle.
Geldiğin için teşekkür ederim.
İzleyici benden yana.
Sorun değil. Benim için çok heyecan verici bir sohbet…
…çünkü seni ve hayatını esaslıca araştırdım…
…ve edindiğim her bilgi
sana olan saygımı perçinledi.
Bu gece burada olmak çok güzel.
Biliyor musun?
-Birazdan konuşmana izin vereceğim. -Sorun değil.
Seninle ilk tanışmamızın üzerinden
neredeyse 27 yıl geçti.
-Programında. -Programımda.
Evet ve ilginçtir ki…
…programa ilk gelişimde
takım elbisem yoktu.
Kot pantolon ve tişört giymiştim.
Programa çıkamadım.
Kıyafet kuralı mı vardı?
Evet, o yüzden takım elbise giydim.
"David Letterman'ın karşısına böyle çıkamam." dedim.
-Buradan kovulmazsın. -Evet, burası…
27 yıl önce hayatın nasıldı?
19 yaşındaydım.
Liseyi bitireli bir buçuk yıl olmuştu.
New York'ta yaşıyordum.
O dönemdeki komedyenler için senin programına çıkmak
bir statü sembolüydü. Letterman skeci
çok büyük bir olaydı.
Bana da nasip oldu.
Bayanlar ve baylar, karşınızda Dave Chappelle. Dave!
O geceki skecin nasıl geçmişti?
Fena değildi.
Irkların tarihiyle yakından ilgilenirim.
New York'ta görülesi şeyler var.
Washington Square Park ilginçtir.
Eskiden suçluları asmak için kullandıkları iki büyük ağaç var.
Ama beyaz insanları…
…ve siyahi insanları…
…farklı ağaçlara asarlarmış.
Buna gücenecek hâlimiz yok ya!
Televizyon farklı bir dünya. Kendimi kulüp komedyeni olarak görüyorum.
Bir gece kulübü komedyeni olarak…
…televizyona da çıkıyorum ama o atmosfer,
kendimi geliştirdiğim o ortam televizyondan daha bağışlayıcıydı…
…ve hâlâ öyle.
Neredeyse 100 yaşındayım.
Komediye ilk başladığımda
The Tonight Show'da beş dakika için belli bir ün gerekiyordu.
Günümüzde ise
durum tamamen farklı.
Herkesin bir saatlik gösterisi var.
Öncelikle, bu kadar çok materyali derlemek bence çok büyük bir iş.
Ama sen çok üretkensin.
Bu gezegendeki platformlarda
kaç saatlik kaydın var?
Programım Chappelle's Show'u bırakınca
Francisco'ya, Körfez Bölgesine çok sık gittim.
Ve bütün skeçlerimin ses kaydını aldım.
Yüzlerce saatlik kayıt yapmışımdır.
Bugünkü işlerimde bazılarını kullansam da…
…bir sanatçı olarak gelişimimde özel bir dönemde olduğunu anladım
ve bunu kayıt altına aldım.
Kariyerimi mahvettiğimi düşünmüştüm.
Programı bırakınca mı?
Evet, böyle bir karardan hayır geldiğini görmemiştim.
Bir kere sıranı savarsan diyorlar ki
"Geçmiş olsun. Yerine başkası geldi."
-Konu kapanıyor. -Evet.
Başarılı olma kaygısı ortadan kalkınca
bu işi geçinmek için ve sevdiğim için yapmaya başladım
ve daha iyi bir komedyen oldum.
Beni daha cesur bir komedyen yaptı.
Kariyerinizde ilerlerken başınıza gelebilecek en kötü şey
kaybetme veya başarısızlık korkusu.
Onunla yüzleşince korku kayboluyor.
Beni heyecanlandıran birkaç konu var.
Bunlardan biri de programı bırakman.
Bunu biliyorsun
çünkü televizyon kanalları ve gazeteler
defalarca kez aynı soruları sordu.
"Senin derdin ne? Bir serveti geri çevirdin. Neden?"
Çaresizliğe kapıldıkları için
senin adına cevaplar türettiler.
Bu konuyu düşündükçe
kararını daha çok takdir etmeye başladım.
Şundan daha çarpıcı, havalı ve iddialı bir veda olabilir mi?
"Size iyi geceler!"
Sonra da adios.
Ne kadar da havalı!
Başlangıçta berbattı.
Evet.
Korktun mu? Korkudan ödün patlamıştır.
Tabii ki. Çok korktum.
Programı o şekilde bırakınca bazı yasal sorunlar ortaya çıktı.
Bu kararın maddi yaptırımları oldu
ama bunu karşılayacak param yoktu.
Her başlangıç aynıdır.
Korkularınla yüzleşmen gerekir.
Bazılarını aşmak daha zor oldu ama kararlıydım.
Anlatabiliyor muyum?
Böyle bir karar aldıktan sonra…
…ibretlik bir hikâyeye dönüşmek istemedim. -Elbette.
O yüzden bazı şeyleri…
Geriye dönüp baktığında "Amma havalıydı!" demiyor musun?
Tanrı'm! Evet! David Letterman'ı Ohio'ya getirdim.
Demek ki başarmışım.
Ama bu başarıya ulaşana kadar çok korkunç bir dönem geçirdim.
Başarılı bir programı bırakınca ne olur sanırsınız bilmem.
Ne olmadığını söyleyeyim.
Kimse size "Gelecekte başarılar." demiyor.
Öyle bir şey olmuyor.
Gözümün yaşına bakmadılar.
Programı bıraktığın döneme dair yazılarda sürekli bahsedilen bir olay var.
Bir bölümden bahsediliyor ve bu konuya hiç açıklık getirilmemiş.
Ekipte çalışanlardan biri
senin skecine gülmüş,
sen de komik bulduğu şeyin yanlış bir şey olduğunu düşünmüşsün.
Ne olduğunu hatırlıyor musun?
Evet, hatırlıyorum.
İlginç bir soruyu gündeme getirdi
ki zaten kafamı kurcalayan bir şeydi.
Dave, işime her şeyimi veririm.
Kariyerimin o döneminde
her şey pamuk ipliğine bağlıydı.
O yüzden aşırıya kaçıyordum.
Sınırları zorladığım oldu. Tehlikeli konulara daldım.
Irkçılık ve fanatiklik gibi konularda şakalar yaptım.
Bunu işimin bir parçası olarak görsem de zamanla fark ettim ki
bu kadar derin konulara girmek beni rahatsız ediyordu.
İçinde bulunduğum ortamın
bunu kaldıracağını düşünmüyordum.
O kişiyi güldüren ve senin yanlış bulduğun şeyin
ne olduğunu hatırlıyor musun?
Evet ama benim aklımda kalan şey…
…bir his. Bana hissettirdiği şey.
Bölümle ilgili konuşmak istemediğin bir şey var mı?
O kadar kötüydü ki programı bıraktım.
Bırakmamın tek sebebi bu değildi
ama karar vermemde etkili oldu.
"Buna ihtiyacım yok." dedim.
Canımı sıkmaya değmezdi.
Bir şey daha söyleyip konuyu kapatacağım.
Sorun yok.
O skecin içeriğini merak ettim.
Skeç o kadar kötü değildi.
Aslına bakarsan komikti.
Bir peri vardı.
Yüzümü siyaha boyayıp peri olmuştum.
Ne zaman birisi ırkçılıktan zarar görse ortaya çıkıyordum.
İnce ayar gerektiren bir espriydi.
Gördüğün gibi kötü bir skeç değildi ama o kostüm içindeyken…
…yanlış bir gülüş duyunca…
…kendimden utandım.
-Sebebi buydu. -Anladım. Evet.
Bu arada, bu konuda konuşmak yürek ister.
Peki ya ben? Soruyu ben sordum.
Programdan ayrılmanın en iyi yanı buraya dönmek oldu.
Bir topluluğun parçası olmanın değerini tam olarak anlamaya başladım.
Basın mensupları benim peşimden buraya geldiklerinde
buradaki insanlar beni korudu.
Beni bir fiyasko olarak görmediler.
Onlar için sıradan bir komşuydum.
Bu süreçte bana çok faydası oldu.
Bir fiyasko olduğunu söyledin ama bu bir fiyasko değil.
Yayından kaldırılsaydı fiyasko olurdu.
Evel Knievel, 12 arabanın üstünden atlayamazsa
bu bir fiyasko olur.
Bu espri girişimleri benim için
Evel Knievel numaraları gibi.
-Başarılı olmasını istiyorum ama… -Evet ama şu bir gerçek ki
günümüzdeki bütün skeç gösterilerini ele aldığımızda…
…hiçbiri kötü değil
ama seni izlemek,
düşüncelerini senin anlatımınla dinlemek
-çok daha çekici. -Vay canına!
Aldığın kararda ne kadar payı vardı bilmem ama etkili olduğuna eminim.
Böylesi çok daha iyi olmuş.
İstersen skeç gösterisi de yapabilirsin.
-Kararımdan ötürü mutluyum. -Evet.
Anca mutlu oldum.
Çocuklarının doğumundan sonra hayatındaki en önemli olaydı.
Hayatımın gidişatını büyük ölçüde etkileyen bir olaydı
ya da olaylar dizisiydi. Tek bir şey değildi.
Ama içten içe böyle hissederken
programa devam etseydim eskisi gibi olamazdım.
Nerede olduğumuzu söyler misin?
-Şu anda mı? -Evet.
Ohio sınırı yakınlarında, güzel Yellow Springs kasabasındayız.
İşte böyle.
YELLOW SPRINGS KASABASI
Yellow Springs.
-Harika bir yer! -Evet, çok hoş.
100 yıldır hiç değişmedi.
Ama çocukluğunda daha farklıydı, değil mi?
-Estetik olarak neredeyse aynı. -Ciddi olamazsın.
Babamla buraya gelip bu marketten alışveriş yapardık.
Şuradaki restoranın adı farklıydı.
Şuradaki bankanın adı farklıydı.
Noel ağacı fidanlığının karşısında ise Young Süt Evi adında…
…hoş bir işletme var.
Evet, gelirken gördük.
Antioch Üniversitesini de gördük.
Antioch Üniversitesi, özellikle 1960'ların başında
kasabanın kültür merkeziydi.
Coretta Scott King oradan mezun.
John Lithgow'un babası orada profesördü.
Ünlü aktör John Lithgow burada büyüdü.
Ailenin Antioch'la bağlantısı var mı?
Babam orada öğretmenlik yapıyordu. Sanırım idari kadroda da görevliydi.
Burada mı büyüdün?
Kısmen. Annemle babam boşandı.
DC'de doğmuşsun.
Yıllarca DC'de yaşadım ama babam buradaydı.
1976'dan beri Noel'de buraya gelirim. Ortaokulu da burada okudum.
Bu yerin hiç değişmemesini sağlayan ve hiç değişmeyen şey ne?
Bence küçük kasaba hayatının cazibesi…
…günlerin öngörülebilir olması.
Simalar daha tanıdık.
Herkes beni tanıyor. Ben de onları.
Ünlüysen herkes seni tanır ama sen kimseyi tanımazsın.
-Burada herkes ünlü. -Burası sıradan bir kasaba değil.
Yaşam tarzımız bu.
Yeni bir şey değil.
Kasabanın dokusuna işlemiş.
-Tanrı'm! Evet. -Farkındalık ve aktivizm var.
Yellow Springs'i araştırınca gördüm ki
bu toplulukla kölelik arasında
eşsiz bir ilişki var.
Doğrudan bir ilişkili olmasa da
ikisi arasındaki bu bariz bağ
kadın ve erkeklerin kölelikten kurtuluşuna katkıda bulunmuş.
Şehrin böyle bir tarihçesi olduğunu biliyor muydun?
Tabii. Ohio, kölelik karşıtı bir eyaletti.
Ohio eyaletinde kölelik hiçbir zaman yasal olmadı.
Buna rağmen seçme hakkımız yoktu.
Yani siyahi insanlar için
özgürlük de kölelik de yasaktı.
Ohio Nehri bir sınırdı.
Kentucky'de kölelik serbestti.
Quaker ve Mennonite gibi mezheplerden çok sayıda insan burada yaşıyordu
ve köleliğe karşı çıktıkları için bu kasaba kölelik karşıtı bir kasaba oldu.
Bazı eski evlerde kölelerin saklandığı
gizli odalar var. Tarihimizin önemli bir parçası.
Bu yıl COVID yüzünden yapılmadı
ama normalde her yıl 4 Temmuz'da
Gaunt Park adlı bir yere gidip havai fişekleri izleriz.
Gaunt Park'ı bu kasabaya bağışlayan kişi
Wheeling Gaunt adında siyahi bir adamdı.
O bir köleydi
ve efendisi, karşılığını ödemesi şartıyla köleliğe ara vermesine izin verirdi.
Tarladaki işlerini bitirince
başka bir çiftlikte çalışırdı
ve oradan para alırdı.
Sonunda özgürlüğünü satın aldı.
Bütün ailesini azat etti. Yanılmıyorsam beş kişilerdi.
Burada toprak sahibi oldu.
Yolun sonundaki siyahi üniversitede, tarihî Wilberforce'ta
söz sahibi birisiydi.
Öldüğünde parkı Yellow Springs'e bağışladı.
Kasabada en sevdiğim yerlerdendir.
4 Temmuz'da beyaz insanlar dört bir yandan oraya gelir
çünkü havai fişeklerimiz bölgedekilerin en iyisidir.
Özgürlüğünü satın almış siyahi bir adamın bağışladığı arazide
bu ülkenin sunduğu vaatleri kutlarlar.
Bu kasabanın güzel ironilerinden biridir.
Hatta her yılın her ayında
onun vasiyeti üzerine kasabadaki dul kadınlara
yarım kilo şeker ve yarım kilo un dağıtılır.
Babamın dul eşi bile hâlâ alır.
Olağanüstü.
Babam ve arkadaşları burada bir etkinlik başlattı.
Adı "Afrikalı Amerikalı Kültür Haftası."
Ohio'nun küçük bir kasabasında siyahi kültürü kutlayan bir etkinlik.
İlkinde sahneye çıktım. Felaketti.
-Felaket miydi? -Felaketti işte.
Babam için sahneye çıktım.
Bir hafta boyunca konuşmacılar ve sanatçılar…
Hâlâ devam eden bir kolu var mı?
Evet, benim işlerim de bu geleneğin bir parçası sayılır.
-Evet. -Komşumun ahırında,
Juke Joint'ta parti düzenliyoruz.
Dünyanın her yerinden büyük sanatçılar
o küçük ahırda sahne alır.
Çok harika, değil mi?
Gerçekten müthiş.
Babam beni böyle yetiştirdi.
Siyasi işler yereldir, topluluk çok önemlidir.
Bu tür şeyler.
Dünyayı değiştiremezsin ama bir köşesini güzelleştirebilirsin.
-Evet. -Ahlak anlayışı buydu. Benim de öyle.
Gökkuşağı bayrağı var.
Evet. Geyler dışlanmaz.
Yellow Springs'in kapıları her renkten insana açık.
Herkesin güvende ve rahat olmasını istiyoruz.
Kasaba girişinde bir pankart var. "Nezaket" yazıyor.
Kasabanın sloganı bu.
Burayı hep sevmişimdir. Sevdiğim şeylerden biri de
son derece liberal bir geçmişinin olması.
Burası, tabir caizse Trump deryasında bir Bernie Sanders adası.
Beni buraya çeken en büyük etken
topluluk ruhuna duyduğum özlemdi.
Ben kasabadakileri tanırım,
onlar da çocuklarımı.
Aşinalık şöhrete ağır basıyor.
Bunca insanın beni görmeye geldiğini düşünüyorsun.
Beni tanıyorlar.
Senin için buradalar.
Burada sıcak bir ortam var.
-Bunu çocukken de hisseder miydin? -Hem de çok.
Hatta burası o kadar güvenliydi ki
kıymetini sonradan anladım.
Toplum içinden birçok kişi bana yeni şeyler öğretti,
aklımın sonradan ereceği şekillerde bana destek oldular.
-Çocukların kaç yaşında? -En büyüğü 19 yaşında. Ekimde 20 olacak.
Nasıl gidiyor?
Bizim oğlan fena. Müthiş bir çocuk.
Müthiş bir çocuk. Onu seviyorum.
Yeni modeller eski modellerden daha iyi.
Düşünme biçimleri ilham verici.
Onun yaşındayken olduğumdan çok daha cesur
ve bu, ironik olsa da sosyal anlamda doğru.
Kim olduğu ve ne yapmak istediği hakkında
şimdiden karar veriyor.
Bilgi bombardımanına tutuldukları için
bu çocuklar o kadar dürüst ve sezgili ki…
Zamane çocuklarını kandırmak zor.
Diğerlerini anlat.
Kardeşi İbrahim, benim yıldız sporcum.
Komik bir çocuk. Aslına bakarsan,
stand-up yapmayı deneyen tek çocuğum.
Comedy Cellar'da bir kez sahneye çıktı ve harikaydı.
-Çok komikti. -Çok iyi.
Evet ve çok cesurdu.
Yeni bir kapı mı açıldı yoksa o kadarı yetti mi?
Bir daha konusunu açmadı. Sanırım sadece içini dökmek istedi.
Evet.
Ama bunu denemesi hoşuma gitti.
-Çok güzeldi. -Evet.
Şansını denedi ve başarılı oldu.
-Bir de üçüncü çocuğun var. -Kızım. İkizim.
Kız olsaydım onun gibi sevimli bir kız olurdum.
-Bu çok tatlı. -Evet.
Çocuklarımız küçükken ebeveynlik yükünün çoğunu eşim üstlendi.
Skeç yazıyordum. Çalışıyordum.
Bununla ilgili bir söz vardı.
Çocukların kalbinde ve dilinde anneler Tanrı'ya eştir.
Onların her şeyiydi.
Hiçbir şey yapmıyor değildim ama tek yaptığım…
…çocuklarımın zihnine tek bir şeyi kazımaktı
ki o da gelmiş geçmiş en havalı serseri olduğumdu.
-Şey… -Geleceğe yatırım yaptım.
Çocuklar, babanız size bir şey söyleyecek.
Ne kadar havalı olduğuma dair çılgınca şeyler anlattım.
Bana güvenebileceklerini söyledim. Kendimi otorite figürü olarak görmedim.
Kendimi kaynak kitap olarak gördüm.
Doğru soruyu sorarsanız size bir sürü şey anlatabilirim.
Senin babanla olan ilişkin de böyle miydi?
Kesinlikle.
Babamın asıl olayı şuydu, bana ne yapacağımı söylemezdi.
Aslında tuhaf bir yetişme şekli.
Kendi adıma karar vermemi isterdi
ki bu, akla aykırı bir yöntemdi ve bunun bana zarar verdiğini düşünürdüm.
Ama yaşlandıkça beni neden öyle büyüttüğünü anladım.
Soruyu anlamama yardım ederdi
ama cevabı vermezdi.
Seni sevdiğini söyledi mi?
-Sürekli. -Sürekli.
Evet, bizim ailemizde de olan bir şey.
Onları sevdiğimi söylemeden çocuklarımın yanından ayrılmam.
Ne olacağını asla bilemezsiniz.
Bence istikrar açısından
en önemli şey bu.
İstismar edilen çocuklar bu kadar özgüvenli olmaz.
İhmal edilen çocuklar bu kadar özgüvenli olmaz.
Bazen birisi için değerli olduğunu bilmek…
…insana ilham verir ve cesur olma gücü katar.
Hayatlarının çoğu çocuğunkine kıyasla ne kadar farklı olduğunu
biliyorlar mı?
Yaptığım işin hayatlarını o kadar da etkilediğini sanmıyorum.
Etkilenmiyorlar çünkü Hollywood'da yaşamıyoruz
Paparaziler onları kovalamıyor.
Toplum onları bu anlamda koruyor.
Ayrıca burada olduğum dönemlerin çoğunda
kariyerim berbattı. Kimse umursamazdı.
Anlatabiliyor muyum?
Elim anca para gördü.
Toplum olarak buna yeni yeni alışıyoruz.
Çocuk yaşta başladım. 14 yaşındaydım.
New York'a gittiğimde bana göz kulak oldular
ve yanlış yola sapmama engel oldular.
Bunun için hep minnettar olacağım. Hatırlıyorum da bir yıl önce
New York'tan bir komedyen, William Stevenson öldü.
Camiamız için önemli birisi olduğunu ailesinin bilmesini istediğim için…
…anma törenine gittim
ve etrafıma baktığımda tanıdığım birçok komedyeni gördüm.
Gencinden yaşlısına herkes ordaydı.
Anladım ki toplum kadar
bu insanların da üzerimde emeği vardı.
Gerçek komedyenler tuhaf tipler.
Evet, çok ilginç. İlkokuldan beri tanıdığım dostlarım var
ve bir de California'ya gelip komediye başladığımda tanıştığım
bir grup arkadaşım var.
Eski arkadaşlarımı sevsem de
ikinci arkadaş grubum,
o grup…
-Aynı dili konuşuyoruz. -Polislerin neden sadece polislerle…
-Evet. -…ve suçlularla takıldığını anladım.
Bu da onun gibi bir şey.
-Müslüman mısın? -Evet.
-Ne zaman Müslüman oldun? -17 yaşımdayken.
-Bunun sebebi neydi? -Bilmem.
Tanrı'ya inanmak falan.
Ben aslında…
Öncelikle, bu işte pek iyi değilim.
17 yaşındayken Washington'da yaşıyordum
ve evimin karşısında bir pizzacı vardı.
Orada çalışan Müslüman adamlar vardı.
Dükkâna gidip espriler yapardım.
Meraklı bir adam olduğum için de
dinleriyle ilgili sorular sorardım.
Adam dinine o kadar bağlıydı ki bundan etkilendim.
Bu bakış açısını sevdim
ve sanırım bunlar kararımı etkiledi.
Anlamlı bir hayat yaşamak istedim.
Maneviyat istedim.
Somut şeylerin peşinde koşmak istemedim ve hayatın anlamlı olması gerektiğine
her zaman inanmışımdır.
Şu an bile…
…gözden uzaktaki bir tarlanın ortasındayız
ama son birkaç ayda burada 26 gösteri yaptık.
Pahalı ve zor bir iş ve çok sayıda insan var gücüyle çalışıyor
ama gösterilerde çalışan herkes Ohio'dan veya topluluğumuza yakın kişiler.
Çoğu işten çıkarılmıştı. İşsizlerdi.
Stand-up gösterilerim sayesinde iki yakamızı bir araya getirebildik.
Bu, benim için çok anlamlı.
Milyonlarca gösteri yaptım
ama son 26 gösteri benim için çok özeldi
çünkü topluluğumun dünyaya sunduğu bir şeydi.
Motoru bozmuş.
Hayır, bir şeyi yok.
Pizza söyledim.
Burası bir doğa okulu. Peki, kamp olduğu dönemde nasıl bir yerdi?
Altıncı sınıfta okul kampı olurdu. Çocuklarım da katıldı.
Uzun doğa yürüyüşleri yapardık,
farklı kuş türlerini görürdük.
O dönemde
annemle DC'de yaşıyordum.
Yaklaşık bir yıldır buradaydım
ve doğa fikri çok ilgimi çekmişti.
Bu değişime karşı direnmemişsin.
-Hatta hoşuna gitmiş. -Bayıldım.
Sevdiğim şeylerden biri de babamın evindeki kablolu yayındı.
Hayatımı değiştirdi.
MTV gibi birçok şeyi izledim.
Kültürün altın yıllarıydı.
-Evet. -Hafta sonlarında
bütün gece televizyon izlerdim.
Hem doğal güzellikler içindeymişsin hem de kablolu yayının varmış.
-Harikaydı. -Bir çocuk başka ne isteyebilir ki?
Kasabaya adını veren su kaynağına mı gidiyoruz?
Evet. Yellow Springs'e.
İnsanlar bu suların şifalı güçleri olduğuna inanırmış.
Efsaneye göre bu kaynağın suyundan içenler
her zaman buraya geri dönermiş.
O pınardan hiç su içtin mi?
Çok içtiğim ortada.
-Evet, doğru. -Buradan kopamadım.
Efsaneye inanıyorsan son derece mantıklı.
Müslüman oluşunla ilgili yazılarda
bahsi geçen bir şey beni çok etkiledi.
Zemzem Kuyusu.
Suudi Arabistan'da Zemzem Kuyusu var.
Ve efsaneye göre
susuzluktan ölmek üzere olan bir aile çölde yürürken…
…bu dipsiz kuyu birden önlerinde belirmiş.
-Gidip görebiliriz. -Evet, ben giderim.
Senin birkaç izin alman gerekebilir.
Oraya hiç gittin mi?
Gittim.
Müslümanlara özel bir yer.
Turistik bir yer değil.
Evet. Doğrusu da bu.
Efsanede bahsi geçenler Peygamber İbrahim ve karısı.
Siz biliyorsunuz ama "zemzem" Arapçada
"Dur!" anlamına gelir çünkü rivayete göre
bu kuyu belirdiğinde içinden o kadar çok su fışkırmış ki
İbrahim'in eşi "Dur!" diye bağırmış çünkü gördüğü şey onu çok etkilemiş.
Bunun dipsiz bir kuyu olduğu söylenir.
Bana huzur veren yanı
bütün bunların tek bir kaynaktan gelmesi.
Bu, bir iyilik kaynağı
ve bu kaynağın niyetini anlamasak da
hepimiz ona bağlı ve ilişiğiz.
Kamuda sunulduğu gibi değil.
Bu, dinî bir inanca dair çok dar ve küçümseyici bir bakış açısı.
Bu, güzel din. Çok güzel bir din.
Bu dindeki fikirler bütün büyük İbrahimî dinlere yansır.
Bu fikirleri Hristiyanlıkta veya Yahudilikte görebilirsiniz.
Ama bu yerin bir anlamı var.
Öğrenmek için, bilmek için gidilen bir yer.
Hiçbir şey bilmeden gidip kafanda bir sürü yeni bilgiyle dönüyorsun.
Bu ne?
Su pınarımız.
Dave, ne dersin?
-Bana uyar. -Sen içersen ben de içerim.
-İroniye bak! -İyiyim.
Çok güzeldi.
Harikadır.
Biraz daha içeceğim. Özür dilerim.
Buraya kesin geri geleceksin.
Geri gelmekle kalmayacağım, arsa alacağım.
Şu anki başkanımız dedi ki
"Müslümanların ülkeden uzak tutacağız."
Bunu duyunca ne hissettin?
Öyle bir adamdan empati, şefkat
ya da kültürel zekâ beklemezsiniz.
Üzücü olan şey oturduğu makamın insanlığını yitirmiş olması.
Peki o makam ne zaman insancıl oldu?
Biden, Trump'ın ilk ırkçı başkan olduğunu söyledi.
Ama bu doğru değil.
Beyaz birisi aptalca bir laf ettiğinde ne hissedebilirim?
Zengin beyazların fakir beyazları çöpe benzettiğini biliyorum.
Bunu biliyorum çünkü geçen yıl o kadar çok para kazandım ki
beyaz zenginler bir kokteyl esnasında bunu bana anlattılar.
O işler bana göre değil.
Her Amerikalı gibi ben de demokrasi uğruna onlarla sırada bekledim.
Kimse oy sırasına kaynak yapmaz.
Onları dinledim.
Saf ve fakir beyazların söylediği klasik şeyleri söylüyorlardı.
"Donald Trump, Washington'a gidecek
ve bizim için savaşacak."
Orada durup içimden "Enayiye bak!" dedim.
Sen fakirsin.
O, benim için savaşıyor.
Her ilişkide,
özellikle vatandaşın ülkesiyle ilişkisinde güven çok önemlidir.
Bu ülkede haklı sebeğlerden ötürü güvensizlik krizi yaşanıyor.
Korkutucu olan şu ki
insanlar birbirine güvenmiyor gibi.
Salgın başladığında
insanların tuvalet kâğıdı ve mermi stoklaması
milletimiz için kötü bir tablo.
Korkutucuydu.
Ama buradaki insanların evinde tuvalet kâğıdı varsa
tuvalet kâğıdı almadığını biliyorum.
Raflardaki ürünler diğer yerdekilerden daha geç tükendi.
Söylediğim gibi, topluluk çok önemlidir.
Karşılıklı güven çok önemlidir.
Fikir ayrılıkları yaşansa da
makul bir oranda saygı göreceğimizi bilmeliyiz.
Makul oranda saygı. Bu, herkesin hayali.
Dünyanın gidişatı beni endişelendiriyor.
Sokaklarda tanklar mı göreceğiz yani?
İç Savaş yeniden mi yaşanacak?
Yoksa bu konuyu fazla mı irdeliyorum?
Çünkü senin inancına göre…
…makul oranda saygı görmek mümkün.
Ne kadar endişelenirsem endişeleneyim
kontrol Tanrı'da.
Sadece çabamdan sorumluyum,
sonuçları benim kontrolümde değil.
Doğru bulduğum şeyi yapıyorum.
Ama neyin doğru olduğunu bilmiyorum, ben sadece bir insanım.
Ama bu yaradılışın bir amacı olduğuna inanıyorum.
Mükemmel bir şeyin varlığını kanıtlıyor.
-Bir şeye inanmalıyız. -Evet.
Yoksa yaşamanın ne anlamı kalır?
Farkındalığın özünde bu konuların kontrolün dışında olması var.
Bu bir teselli mi?
Beni teselli ediyor.
Ancak niyet ettiğim şeyi yapabilirim.
Tabii, yaptığım şeye kafa yorarsam.
Senden havalı birisi olarak bahsediyorum.
New York'ta yaşamamana rağmen orada çok vakit geçiriyorsun.
Los Angeles'ta yaşamasan da orada çok vakit geçiriyorsun.
Los Angeles'ta kaç film çektin? 18 mi? 19 mu?
Evet.
İnanılmaz! Film çekmeye ne zaman başladın?
-20 yaşındayken mi? -19.
Son filmin Bir Yıldız Doğuyor, değil mi?
Bradley Cooper'la burada, Ohio'da tanıştım.
Partilerimden birin geldi…
…ve filmde oynamamı istedi.
Beceriksizler'i izledim.
Evet.
Ve yanılmıyorsam o filmde
üzerinde koyu yeşil renkte bir hademe tulumu vardı.
Evet, elektrik mavisiydi.
Seni gösterilerde
ve çeşitli yerlerde izlediğimde…
…tulumla görüyorum.
-Üzerinde adın yazıyor. -Evet.
Tulum, kimseye yakışmaz.
Ama seni görünce dedim ki "Tulum fena durmamış."
Filmde seni tulumla görünce
içimden dedim ki "Şimdi anlaşıldı.
Kostümleri saklamış."
Özel gösteride ne giyeceğini bilemiyorsun.
"Richard Pryor: Live in Concert" deyince
kırmızı takım akla geliyor.
-Veya parlak ayakkabılar. -Evet.
Bu gece için kıyafet seçmek bile kâbustu.
Seni çok iyi anlıyorum çünkü programa çıkarken…
…ne giyeceğimi hiç düşünmezdim.
Ve şimdi de elimden gelen bu.
Üzgünüm.
Letterman'ın yayında olduğu yıllarda
şöhret hayatında nasıl bir rol oynadı?
Yoksa işe gömüldüğün için
şöhretini yaşayamadın mı?
Aynen öyle oldu.
Kulağa saçma geldiğini biliyorum ama tam olarak öyle oldu.
Çünkü programa başlarken…
…ben, çalışanlarım ve ekibim
yayından kalkacağını düşündük çünkü bu, ilk olmayacaktı.
NBC'deki gündüz programım
tamı tamına altı hafta sürmüştü.
"Pazartesi ne yapacağım?" dedim. "Senin derdin." dediler.
Bir şeye odaklanıyorsunuz.
Bunu senin de anladığını düşünüyorum.
Odak noktası zamanla daralıyor
çünkü daha iyisini yapmak için bir baskı hissediyorsunuz.
İnsan içinde söylemek hoş değil ama söyleyeceğim.
Ünlü olmayı seviyorum.
Aferin sana.
Hayır, ben cidden…
Bunu seviyorum. Meşhur olmayı değil,
ünlü olmayı seviyorum. Anladın mı?
Aradaki fark nedir?
Meşhur olmak bir roldür.
Meşhursan kırmızı halıda yürürsün ve ne giydiğin sorulur.
Kadınsan fotoğrafın çekilirken ayağını öne uzatırsın.
-Sen bunları yapmıyorsun. -Hayır, yapmıyorum.
Röportaj bile vermem. Sen olmasaydın
yaptığım şeyler hakkında kimseye tek laf etmezdim
çünkü bu, benim için çok zor.
Geçiminin sağlamanın başkalarının onayına bağlı olduğu her iş
çılgınca bir iştir.
Çoğu insan sevilip sevilmediğini dert etmez.
Bizim bunu hesaba katmamız gerekir.
Şöhretine ne kadar yatırım yaparsan
kendinden o kadar ödün verirsin.
Odadaki stand-up komedyenleri
şunu unutmayın ki
her zaman söylediğim gibi
en iyi kategori bizimkisi.
Bildiklerimiz bize yeter.
Bildiğimiz şeylerin değeri onlarla yaptığımız işlerden gelir.
Kendinizden ödün vermeyin.
Oyunu siktir edin.
Parasız kalmazsınız.
Çoğunuz için geçerli değil.
Dün gece bir komedyen senin hakkında dedi ki:
Dave Chappelle harikadır. Stand-up komediyi kurtardı.
Şakaları ve skeçleri sınırları zorluyor,
çizgiyi aşıyor, ileri gidiyor,
insanları incitiyor…
…ve bunu umursamıyor.
Bunları yazarken ve sahnelerken
bunu yapmaya hakkı olduğuna inanıyor.
Sonra dedi ki "Stand-up komediyi kurtarıyor."
İnsanları incitmek hiçbir zaman hedefim olmadı.
Birisinin duygularını incitme düşüncesi
acı verici bir şey. Anlatabildim mi?
Ama yaptığımız işin bir paçası.
Olası bir şey.
Sanatın büyük bir kısmı seyircinin elinde.
Yorumlara bağlı.
Her şeyi hazır olarak sunarsak…
…seyircinin işini üstlenmiş oluruz.
İnternetin etkisiyle izleyiciler
elinde dolu silah olan bir bebeğe dönüştü.
Birisinin o silahı bebeğin elinden alması gerek. Ya da…
Ya da bebeğin silahından korkmamalılar…
…ama son söz onlarda.
Paylarına düşeni yapmaları şart oldu.
-Sticks & Stones'u izledim. -Evet.
Seni izlerken gördüğümü
kelimelerle anlatmam zor.
Gerçek dışı bir şeydi.
Bir iletişimci olarak
böyle bir şey görmemiştim.
Eğlenceliydi. Böyle bir şey izlememiştim.
Beni mahcup ettin.
Hayır, bunu hep duyuyorsun.
Bir kadın ya da erkek bu gösteri için sahneye çıksa
ve espriler şöyle olsa…
Eğlenceli olur muydu?
Kimin taklidini yaptığımı
tahmin etmenizi istiyorum.
Karaktere gireyim. Kim olduğunu tahmin edin.
Tamam, başlıyoruz.
Hey.
Yanlış bir şey yapacak olursanız…
…ve bunu öğrenirsem
her şeyinizi elinizden alacağım. Ne bulduğum umurumda değil.
Belki bugün belki yarın. Belki de 15, 20 yıl sonra.
Yakalarsam işiniz biter.
Kim bu?
Sizsiniz.
O, en sevdiğim ikinci gösteri.
Gösterinin sevdiğim yanı şu,
o zamanlar o şeylerin hiçbirini rahatça söyleyemezdiniz.
Havalı bir şekilde sahneye çıkıp hiçbir şeyi umursamasan bile zor
çünkü birçok insanın yorumundan sorumlu oluyorsun
ve birçok kişinin bu görüşe karşı çıktığını bilsem de…
…bence denemeye değer.
İyi niyetli bir parça.
Akıl edemediğim bir cevabı varsa affola
ama anlaşmazlık olmadan ne öğrenebiliriz ki?
O programdan mı?
Hayır, genel bir soru. Hemfikir olsak,
buradaki herkes her konuda hemfikir olsa
ne öğrenebiliriz?
Çok haklısın.
Bence birbirimize yüklenmemeliyiz,
bazı şeyler için de bir yer ayırmalıyız.
Affedici olmalıyız.
Affedici olmaya şans tanıdıkça dürüstlüğün önünü açarız.
Sürekli gündeme gelen bu konuları derinlemesine irdelemek için…
…dürüstlük ve hiç şüphesiz ki affedici olmak gerekir.
"Bu hapishanedeki herkes masum." derler
ama herkes bir şey yapmıştır.
Ve olayın özüne inersek
yaptığımız şeyden dürüstçe bahsedebiliriz.
Hatta ne olduğunu
ve bu şeylerin niye tekerrür ettiğini bile anlayabiliriz.
Daha nitelikli bir algımız olabilir
ama bu gerginlik yüzünden
herkes yakalanmamanın derdine düşüyor.
Sana bizzat hazırladığım bir soru daha soracağım.
Hazır ol.
Bob Dylan çocukken,
programıma katıldığın yaşlardayken, 20, 21 yaşlarındayken,
gençliği barış hareketi döneminde geçmiş.
Yani özgür seks,
ifade özgürlüğü ve devlet karşıtlığı döneminde.
Bence bu insanlar sayesinde
Vietnam Savaşı sonlandı.
Herkes onu bu kitlenin sözcüsü sandığında
bunu çok açık bir dille reddetti ve dedi ki
"Hayır, sadece protesto şarkıları söylüyorum."
George Floyd'dan sonra…
…bekleyişe geçtim.
"David ne zaman konuşacak?" dedim.
Bu hareketin lideri olacağını düşündüm.
Yanlış mı düşündüm?
Tam üstüne mi bastım?
Yoksa Indiana'ya mı döneyim?
Hayır, bak.
Liderlikle alakam yok.
-Olmak ister misin? -Bu…
Hayır!
Ben her ne haltsam o olarak yaşamak…
…insanların ahlaki ve entelektüel olarak
örnek aldığı birisi olmaktan daha keyifli.
Bu, çok farklı bir yaşantı.
Liderler için emeklilik planı yok.
Martin Luther King fakir öldü.
Malcolm X fakir öldü.
Ben bunu istemiyorum.
Ama bu senin görüşün.
Senin bir şey söylemeni bekliyorum.
Bu da beni bir takipçi yapıyor.
Tamam. Birçok kişinin yaptığı şeyin üzerine konuştum.
Ardından gelen yorumlar çok hararetli ve entelektüeldi
ve beni şaşırtan şu oldu ki
bir adamın bir polis tarafından
bu şekilde öldürülmesinin
nasıl bir his olduğundan kimse bahsetmedi.
George Floyd'la ilgili bunu düşünüyordum.
55 yıl önce, 1965 Nisanı'nda…
…John Lewis ve iş arkadaşları…
…Edmund Pettus Köprüsü'nden geçiyorlardı.
Selma, Alabama'dalardı ve bir polis
elindeki copuyla…
…vuruş idmanı yaparmışçasına
kafasına vurup kafatasını kırmış ve onu ölümün eşiğine getirmiş.
Ölümün eşiğine gelmiş.
Hayatta kalmayı başarmış ve yaşamını…
…bu davaya adamış.
Ve ölümüne yakın zamanda
George Floyd olayı yaşandı.
Aktivist olup olmadığını bilmesem de
o öldürüldü,
katledildi ve linç edildi…
…ve bunu yapan bir polisti.
Benzerlik gün gibi ortada.
Onarılması gereken şeyleri onaracak bir kültür oluşuyor
ve ikisi de bunun bir parçası olacak.
Trajik bir kültürün…
…trajik bir detayı.
Hazmetmesi çok zor.
Bu tür geceler bence çok önemlidir.
Bunları konuşmalıyız.
Vatan kardeşiyiz.
Hepimiz Amerika'da yaşıyoruz.
Hepimizin sorunları ve dertleri var.
Ama işler tuhaf bir hâl aldı.
Herkes en büyük acıyı çektiğini düşünüyor ve herkes haklı çıkıyor.
Bir grubun acısı
diğerini bağlamazmış gibi davranıyorlar.
Ama bunun doğru olmadığını biliyoruz.
Bu olaya farklı açılardan yaklaşıp, farklı açılardan bakarak
birbirimizden ders alabiliriz.
Ama böyle bir durum var ve yaygınlığı canımı sıkıyor.
Huzur sağlayacak ya da çözüm üretecek bir şeye benzemiyor.
Yaşananların farklı olduğunu söylüyorlar
ve fark yaratacağını öngörüyorlar.
-Buna katılıyor musun? -Benim bir öngörüm yok.
Evet, bir fark yaratacağı konusunda elbette umutluyum
ama tecrübelerime dayanarak şunu söyleyebilirim ki…
…değişim fikri daima huzursuzluk yaratır.
Alışana kadar huzursuzluk yaratır.
Sıkı bir pazarlık olacak.
Diyelim ki bu bir pazarlık,
Derek Chauvin'le nasıl pazarlık yapılır?
Neden bahsediyoruz?
O adam…
Hayal bile edemiyorum.
İlginç bir şekilde insanlar diyor ki
vücut kameraları ve cep telefonları olmasaydı
olanlardan haberimiz olmayacaktı
ve olaylar caydırıcı olacaktı.
Ama hiç de caydırıcı olmadı.
Görüntüleri izleyince…
Belli ki olay yerindeki polisleri daha önceden eğitmiş.
-Aynen öyle. -Bence gövde gösterisi yapıyordu.
"Nasıl yapıldığını göstereyim. Hayır, ben hallederim.
Bakın. Dizimle adam öldürdüm."
George Floyd'la ilgili konuşmamda
Staten Adası'ndaki polisten de bahsettim.
Diğer polis memurları
kayıtta olduklarını bildikleri için bir adamı öldürmesine seyirci kaldılar.
Kameralara karşı değilim ama geç gelen adaleti istemiyorum.
Katilimin yakalanmasını istemiyorum.
Durdurulmasını istiyorum.
Bu iki olay için konuşacak olursak
olanlara seyirci kalanlara ne diyorsun?
Kimseyi yargılamak istemem.
Öyle bir şeyi gördüğümü hayal edemiyorum.
Hayal gücümün ötesinde.
Bizzat yaşadığım bir şey değil.
Yargılamıyorum ama engel olmalarını isterdim.
Tabii ki. Herkes gibi.
John Crawford,
buradaki Wallmart'ta öldürülen siyahi bir adam.
Hiçbir suçu yoktu.
Beavercreek, Ohio'da bir polis tarafından öldürüldü.
O belediyede,
belediye tarihi boyunca polis sadece iki kişiyi öldürdü.
İkisini de aynı adam öldürdü.
İlk vurduğu adam beyazdı.
O zaman durdurulmuş olsaydı olay ırk sorununa dönüşmeyecekti.
Mesele polisin saldırgan ve fevri oluşu.
Mesele verilen eğitim.
Sebebi ne olursa olsun
görev başında iki kişiyi öldürdü.
Ve bence toplumun büyük bir kısmı olayın yaptırımlarını yetersiz buldu.
Yok denecek kadar azdı.
Siyahi hayatlar önemlidir, ifadesi önemli ama yanıltıcı.
Bu sorun Afrikalı Amerikalılara özgü değil.
En çok bizi etkiliyor…
…ama bize özgü değil.
Bir de şu var ki
Rusya, gerçekten de ırkçılığa olan yatkınlığımızı…
…bizi bölmek için kullanıyorsa
ırkçılık gibi bir konu
ulusal güvenlik meselesi sayılmalı.
Bütün açıkları bulup gereken önlemler alınmalı ki
ulusal bütünlüğümüzü koruyabilelim.
Kanun adamlarının insanların boynuna diziyle bastığı yerde
bir ülkeden bahsedemeyiz.
Buna bir son vermeliyiz.
İnsanlar bu yüzden sokağa döküldü.
Ülkelerini kurtarmak istiyorlar. Çok mantıklı.
-Sokaklar kimin? -Bizim!
Bu toplulukta polis sorunu yaşandın mı?
-Tabii ki burada polis sorunu var. -Sen yaşadın mı?
Kimse bana bulaşmaz.
Hiç çevirmeye girmedin mi?
Tabii ki ama çok ileri gitmedi.
Ellerimi direksiyona koydum
ve saygılı konuştum ama burada durum farklı.
Burası küçük bir yer. Her gün yüz yüze bakıyoruz.
"Ehliyet ve ruhsat." diyor. "Benim yahu, Dave!" diyorum.
Sıradan bir trafik kontrolü olmuyor.
Ben olduğumu bilmeden
başkasının arabasını kullanırken beni durdurdular mı?
Evet, durdurdular. Ama genelde kimse bana karışmaz.
Beni tanırlar. Burası küçük bir yer.
Delice bir şey yapsam durdururlar.
Ama normalde durdurmazlar.
Ya daha büyük bir kasabada yaşasaydın?
Tabii ki.
New Orleans'ta bir sette çalışırken
bir polis memuru boğazımı sıkmıştı.
Gerçekten mi?
Evet, Greenwich Village'da bir komedi kulübünden diğerine koşuyordum.
Koştuğum için polis beni durdurdu.
Bu bir suç değil. Geç kalmıştım.
Polis memuru elini cebime soktu.
Mekânlar komedyenlere nakit ödeme yapar.
Cebimde bolca nakit para vardı.
Polis, uyuşturucu sattığımı düşündü
ve benim paramı alıp
cebine koymaya başladı.
Evet. Böyle şeyler sürekli oluyor.
İnsanlar birden bire, sebepsiz yere öfkelenmiyor.
Kötü polis olgusunun altında yatan
birçok sebep var.
Teşkilatlarına duyulan güveni yok ettiler.
Kendilerini teşkilattan ayrı tutamazlar.
Bu olayı hatırladığında
"Bir terslik çıksaydı ölebilirdim." diye düşünüyor musun?
-Bunu düşünüyor musun? -Tabii.
Ben lisedeyken herkes taş içmeye başlamıştı.
DC devlet okullarında pratik hukuk dersleri verilmişti.
Bize polisle iletişim kurmayı öğrettiler
çünkü taş furyası siyahi gençler için çok tehlikeliydi.
Bu bir gerçek.
Ülkemizi kurtarmak…
…bizim sorumluluğumuz.
Ne yapmamız gerektiğini biliyorsunuz.
Seçim yılındayız ulan! Ciddi olmalıyız.
İmkânı olan her Afrikalı Amerikalı
silah ruhsatı almalı.
Yasayı ancak böyle değiştirirler.
Bu aralar çok yazıyor musun?
-Yakabilirsin. -Harikasın be!
Ot içer misin, Dave? Şakaydı.
-Otum yok. -Evet, kafam çok güzel.
Keşke.
Ne sıklıkla ot içiyorsun?
İnsanların düşündüğü kadar değil. 46 yaşındayım.
-Yazmana yardımcı oluyor mu? -Hayır.
Sahnede faydası oluyor mu?
Hayır. Çok fazla kaygı duyuyorum.
İşimin getirisi.
Onu büyük ölçüde yatıştırdı.
Kimse kaygısız bir hayat süremez
ama idare ediyoruz.
Kaygının kaynağını sorabilir miyim? Hayatın kendisi mi?
Bence bu işi yapanlar
işin duygusal anlamda ne kadar yıpratıcı olduğunu öngöremiyor.
Bence açıklığımızı korumamız gerekiyor.
Bir işi tamamladığında,
gösterin bittiğinde,
-kurgu sürecine katılıyor musun? -Fazlasıyla.
George Floyd öldükten sonra yayınlanan…
…o videoda da mı?
Uyarıyla yayınladım.
Kaba hâlde olduğunu biliyorum ama kibarlaştırsaydım
samimiyetini kaybederdi.
Nasıl tepki aldın?
Ben mi?
Çoğu insana rahatlık verdi
çünkü çoğunluğun konuştuğu şeyler içinde
hislerini yansıtan bir şey göremiyorlardı.
Evet, ben de böyle düşünmüştüm.
"Evet.
Bunu bekliyordum." dedim.
Ve beklediğim oldu. O açıdan bakıldığında…
-…harikaydı. -Teşekkür ederim dostum.
Boş konuşmadan nasıl ifade edeceğimi bilmiyorum
ama işlerini izleyince anladım ki…
…bunu senden daha iyi yapan kimse yok.
Senden iyisini görmedim.
Ama sana baktığımda…
-Hayır, dur. -Hayır, ciddiyim. Bu, önemli.
Son programımızı hatırlıyor musun?
Nasıl hissettiğimi hatırlamak için
bugün tekrar izledim.
Karşında otururken paranoyaya kapılıp
"Bu adam beni sevmedi." demiştim.
Tekrar izleyince
"Bu adam beni sevdi." demiştim.
Düşünceli sorular sordun.
Programına konuk olmak biraz korkutucu bir şeydi,
çok popülerdin
ama gerçek bir sohbet gibi gelmişti.
Ve senin konumundaki birisinin…
Ayrıca sana son kez konuk olduğumda
programı bırakacağını biliyorduk.
"Buraya gelip
bu adamla bir daha sohbet edemeyeceğim."
Bunu düşünmüştüm.
David Letterman'ı tekrar göremeyebilirdim.
Şunu bilmeni istedim, "Seni ekranda görmek güzel.
Ekran dışında görmek de güzel. Var olduğunu bilmek güzel."
1980'lerdeki programını düşündüm.
Sen NBC'de Late Night'ı sunarken ben burada yaşıyordum.
Programını izlemeye başladım ve büyülendim.
Şu anda burada olman…
…bence inanılmaz.
Eddie Murphy ve Andy Kaufman gibi hayran olduğum kişilerle
röportajlar yaptın…
…ve çok sevdiğim bu türe var olacak bir alan yarattın.
Daha önce gördüğüm şeyleri yapmak benim için kolay.
Programın sayesinde yapmayı öğrendiğim şeylerin çoğunu…
…bir yerlerde görmüş oldum.
Çok naziksin. Hayır, bu…
-Gerçek bu. -Teşekkürler.
Bu programı epeydir yapıyoruz, kaç bölümümüz olduğunu bilmiyorum.
Programımız sekteye uğradı ve işler planlandığı gibi gitmedi.
Herkesin başına aynı şey geldi
ve her seferinde
çok mutlu oldum çünkü karşımdaki sandalyedeki kişi
benden daha zeki oldu.
Ve şunu söylemeliyim ki kariyerinde elde ettiğin başarıyı
sonuna kadar hak ediyorsun, dostum.
Tanrı'm! Sağ ol, dostum.
Gerçekten.
Dave Chappelle.
David Letterman.
Onur duydum, dostum.
Hayır, asıl ben onur duydum.
Evet, bunların hepsi sizin. Gelip alın.
Alt yazı çevirmeni: Begüm Hanağasıoğlu