DOM LIZZO
Kręcimy.
Helen?
Tak.
- Cześć. - Cześć.
Szaleństwo, co?
I jak?
Ustawiamy się. Przygotujmy się na wejście Dave'a.
Jeszcze łyczek na odwagę.
Dave, Lizzo już wychodzi.
- Nie możemy się dotykać. - Nie wiem.
Jasna cholera.
- Wszystko gra? - Tak.
Wyglądam bosko.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
MOJEGO NASTĘPNEGO GOŚCIA NIE TRZEBA NIKOMU PRZEDSTAWIAĆ
ZAPRASZA DAVID LETTERMAN
14 PAŹDZIERNIKA 2014
Jesteśmy dumni, że jej debiut telewizyjny ma miejsce w naszym programie.
Jej album nosi tytuł, a jakże, Lizzobangers.
Powitajcie Lizzo, panie i panowie.
Mój pierwszy występ w telewizji.
- Naprawdę? - Tak.
Tak. Byłam bardzo podekscytowana.
Myślałam, że pewnie nas wywalą.
Mój ówczesny menadżer mówił,
że Neil Young może zadzwonić i koniec z moim występem.
Albo coś w tym stylu. A ja na to: „Że co?”.
Długo w to nie wierzyłam, aż w końcu się udało.
Nie zliczę, ile razy w ostatniej chwili
dzwonił Neil Young
i musieliśmy kogoś wymienić.
Co za świnia z niego.
Miał parcie na szkło.
Miałaś na sobie koszulkę.
- Chciałam ją przynieść! - Gdzie ją masz?
W szafie. Zachowałam na pamiątkę. Miała napis: „Jestem z tobą, André”.
- Kto to? - André 3000.
Miałam nadzieję, że zobaczy mnie w telewizji.
Zobaczył,
André 3000 wiedział, że istnieję,
więc mi się udało. Jestem gwiazdą.
Moją ulubioną częścią programu była muzyka,
mówię to od lat.
Nie ma nic bardziej ekscytującego niż występy na żywo,
a ja siedziałem bardzo blisko.
- Kiedy ostatnio pracowałaś z widownią? - Dawno temu.
Ja też.
Dostajesz natychmiastową reakcję.
Tutaj nie mamy widowni.
- Tak. - Jesteśmy w środku pandemii.
Chciałbym cię uspokoić w kilku kwestiach.
Przebadano mnie.
- Ciebie też. - Wiele razy.
- Testują mnie co pół godziny. - Jak twój nos?
To już nie mój nos.
Ale, Moe, nasz kamerzysta,
gdy tylko pojawi się coś ważnego lub zabawnego,
odłoży kamerę i da nam aplauz.
- Dziękuję, Moe. - Tak.
Spróbujemy teraz.
Co jest ważne i zabawne?
Spróbuję z czymś ważnym.
Dobrze.
Ucieszę się, gdy skończy się pandemia.
Powiedziałem, że ucieszę się, gdy skończy się pandemia.
Tak jest!
Dzięki.
- Nie jestem przeszkolony. - Nie bez powodu jest kamerzystą.
Nikt z nas nie jest.
Widziałem cię ostatnio.
To była chyba powtórka występu.
- Podobało ci się? - Tak. O rany.
Myślę, że to było przed rozdaniem Grammy.
Gratulacje. Ile ich teraz masz?
Trzy. Tak, trzy piękne, słodziutkie Grammy.
- Szaleństwo. - Tak.
Ciągle się dziwię, że tu są.
Co więcej,
Time przyznał ci tytuł Wykonawcy Roku 2019.
- Tak. - Co ty!
- Naprawdę? Rany. - Mega dziwne.
Nawet dzisiaj, kiedy mi mówią,
że Letterman chce ze mną rozmawiać, zastanawiam się czemu.
„Czego on chce?”
Mógłbyś porozmawiać z każdym.
SYLVEE WYPRZEDANY SZTOS!
ZŁOTA PŁYTA
- Te zdjęcia są świetne. - Które?
Te z platynowym i złotym albumem.
Są piękne.
Dziękuję.
Jestem z nich dumna. Dzięki nim wierzę, że to prawda.
A to?
- Tutaj? - Tak.
Zawsze się cieszę, kiedy mogę się pokazać.
Gdy nie ma na nic gwarancji,
gdy nie wiesz, co będzie następnego dnia,
a ty naprawdę się boisz i próbujesz przetrwać,
to w momencie sukcesu
jestem za niego bardzo wdzięczna.
Gdy jesteś na szczycie, boisz się, że ktoś powie:
„Dobra, wystarczy. Możesz wrócić do Detroit.”?
Na pewno czułam to, gdy występowałam u ciebie.
Zastanawiałam się, czy to się dzieje naprawdę.
Pewnie mnie zaraz wywalą, a tu proszę.
Mnie wywalili, dranie.
Przykro mi.
Melissa Viviane Jefferson.
- Co za nazwisko. - Podoba ci się?
Tak.
Zawsze wydawało mi się zwyczajne.
Melissa Viviane Jefferson?
- To nie jest zwyczajne. - MVJ.
Przyśniło się kiedyś mojemu tacie.
Tak? Urocze.
- Twoja rodzina mieszkała w Detroit. - Tak.
Twoi rodzicie byli muzykalni?
Mama jest bardzo muzykalna.
Grała na pianinie w kościele, śpiewała w kościele.
Mój tata też, ale uwielbiał muzykę rockową.
Zawsze grał Eltona Johna albo Billy'ego Joela.
Queen.
Moje wychowanie muzyczne było różnorodne.
Gospel, rock…
Bardzo muzykalna rodzina, tata chciał założyć zespół.
Nadal możemy to zrobić. Mój brat grałby na bębnach.
Przeprowadzili się do Houston. Dlaczego?
W poszukiwaniu lepszego życia.
Żeby wyrwać się z Detroit.
Kocham Detroit. Moja rodzina wciąż tam mieszka.
Ale kiedy trzeba wyjechać, to trzeba wyjechać.
Podejmujesz decyzję i nazajutrz cię nie ma.
Detroit to jedno z tych miejsc, które mogą cię zatrzymać na długo.
Gdy powiedzieli, że przenosimy się do Teksasu,
odparłam, że nie chcę mieszkać wśród kowbojów i koni.
Następnego dnia już tam byliśmy, a ja zobaczyłam ludzi na koniach.
STANY ZJEDNOCZONE
Ludzie cię lubili? Ktoś cię dręczył?
Miałaś ciężkie życie w szkole?
- Wyśmiewano mnie w gimnazjum. - Z powodu?
Z powodu…
Mam sporo dziwactw. Na przykład dzieciaki śmiały się z moich butów.
Mam szerokie stopy, więc buty rozjeżdżały mi się na boki.
- Spójrz na nie. - O Boże.
Teraz mam buty na zamówienie.
I co wy na to?
Wyśmiewali mnie za to, wyśmiewali mnie za włosy.
Za bycie prymuską.
- Podnoszenie ręki. - O co z tym chodzi?
Nie wiem. Oburzali się.
Miałaś dobre oceny?
Tak, ale potem nie chciałam już, żeby się ze mnie śmiali.
Chciałam być lubiana, więc zostałam klasowym klaunem.
Ciągle wysyłano mnie do kozy.
- Nie wiem, co to jest. - Kara.
Gdy nauczyciel ma już dosyć ucznia,
wywala go z klasy. Nauczycielka hiszpańskiego krzyczała:
„Wynocha, Melisso!”.
Od razu kupowałam sobie Cheetosy, bo wiedziałam, że trafię do kozy.
Siedziałam i chrupałam. Trzymałam chipsy w buzi, aż zmiękły,
żeby nie było słychać, że podjadam.
Często słyszy się takie historie.
Dziecko jest źle oceniane w szkole, odepchnięte,
a potem widzimy, na kogo wyrasta,
i wiemy, że popełniliśmy błąd.
Pani od angielskiego
w czwartej klasie kazała nam napisać opowiadanie.
Tak się ucieszyłam!
Napisałam całą książkę, oprawiłam ją ręcznie,
miała okładki. Oddałam ją nauczycielce, a ona na to:
„Miał być akapit, nie mam czasu tego czytać".
„Zabija pani moją kreatywność!”
Powiedziałam mamie, że muszę zmienić klasę. I przenieśli mnie.
Zawsze spóźniałam się do szkoły.
Wchodziłam, a wszyscy siedzieli cicho,
patrząc na nauczyciela od muzyki.
Czułam się winna,
więc starałam się wyglądać na rozgniewaną, żeby ludzie myśleli, że coś się stało,
i nie czepiali się.
Jeden z nauczycieli zaczepił mnie po szkole.
Powiedział, że potrafię zmienić to, jak czują się inni ludzi.
„Gdy wchodzisz do sali
i wysyłasz negatywną energię, ona się rozprzestrzenia.
Jesteś liderką”.
Nie sądziłam, że potrafię kogoś rozweselić czy wręcz przeciwnie.
Zdecydowałam, że wezmę na siebie tę odpowiedzialność,
bo ten koleś chyba wie, co mówi.
To cię ukształtowało. Fantastycznie.
Dziesięć, 15 lat temu
graliśmy za drinki.
W fajnych miejscach czy w mordowniach?
Speluny, hipsterskie knajpy.
Zaczynaliśmy gdziekolwiek.
Moja mama przyszła na występ, a na widowni nie było nikogo.
Myślę, że to łączy cię z każdym muzykiem, który odniósł sukces,
w historii.
Grywałaś dla jednej osoby.
Masz to doświadczenie.
Graliśmy kiedyś dla pustej sali.
Mój perkusista powiedział, że nie ma co się wysilać.
Odparłam: „Każdy koncert gramy tak, jakbyśmy grali dla pełnej sali”.
- Jasne. - Zawsze grałam na sto procent.
Kończyłam na podłodze.
Dostrzegasz ten obowiązek.
Wiedziałam o tym od dziecka.
Mój tata był bardzo ostry,
ale chciał, żebyśmy odnieśli sukces.
Czegokolwiek nie robiliśmy, popychał nas do przodu.
Był ostrym czy kochającym ojcem?
Ostrym.
Tata kładł duży nacisk na moją grę na flecie.
Mówił, że mam grać na flecie i śpiewać.
- „Śpiewaj”. - „No dobra”.
Kiedy jego zdrowie zaczęło szwankować,
z wielu powodów,
powiedziałam sobie, że odniosę sukces, zarobię dużo kasy i zajmę się tatą.
- Ile miał lat, kiedy umarł? - Pięćdziesiąt siedem.
- Mój też. - Naprawdę?
To przecież taki młody wiek.
Byłaś jeszcze dzieciakiem?
Miałam 20 lat.
Wszystko widziałam w czarnych barwach.
Myślałam: „Za kogo ja się mam?”.
Co widziałaś w czarnych barwach?
Myślałam,
że wszystko, co robiłam wcześniej, poszło na marne.
Serio?
Byłam przygnębiona uczuciem,
że powinnam coś robić,
a moje życie nie odzwierciedla tego czegoś.
Całe życie wiedziałam, że powinnam być tą osobą.
Nie sławną osobą, ale tą.
Zaraźliwie szczęśliwą, pomagającą ludziom, nawiązującą relację.
Nietrudno się domyślić, że to mogłoby przyczynić się do depresji.
Często borykam się z lękiem.
Wiem coś o lęku. Lęk i depresja to najlepsi przyjaciele.
Jak bardzo cierpisz z powodu lęku?
Było bardzo źle, gdy byłam młodsza.
Czułam, że jestem poza moim ciałem, budziłam się, serce mi waliło.
Nie wiedziałam, co to jest.
Spróbowałam akupunktury i medytacji,
objawy zaczęły znikać.
Medytacja pomogła?
Bardzo.
- Mogę dotknąć? - Tak.
- To kwarc różany. - Przyjemne w dotyku.
- Bardzo miłe. - Prawda?
Mam sporą kolekcję kryształów, ludzie dają mi je,
odkąd pokazałam je na Instagramie.
Trzy pierwsze kupiłam sama.
- Ten, ten i… - Ten?
Uwielbiam go. To ametyst, mój ulubiony.
Uwielbiam ametyst, jest wszędzie.
- W geodach. - Zgadza się.
Marzyłam, żeby znaleźć geodę i ją otworzyć. Mieć własny ametyst.
Te trzy są dla mnie ważne, były częścią ogromnej zmiany w życiu.
Trzymałam je, leżałam i medytowałam.
Czasem kładłam kwarc różany na czakrze serca,
bo to kryształ miłości, który pomaga kanałowi miłości.
Kładłam go tutaj. Czarny turmalin chroni przed złem.
- Turmalin? - Czarny turmalin.
Chroni przed złem i tymi, którzy chcą cię skrzywdzić.
I oczywiście… Chcesz potrzymać, co?
- Jaki piękny. - Prawda?
Czy to w ogóle działa?
Wierzę, że wszystko przewodzi energię. Jeśli ufasz,
że to może zmienić twój dzień, to tak będzie.
Od dziecka mam wielki kawałek ametystu
z farmy moich dziadków.
Poza tym nic nie wiem o mistycznych mocach.
Ale co mi tam.
Najważniejsze, że poprawiają ci nastrój.
Są piękne.
Od 30 lat jestem w złym humorze.
Czy któryś mi pomoże?
Musiałaś brać leki z powodu lęku?
Nie. To znaczy…
Rekreacyjnie.
Brałam grzybki.
Nie wiem, co to znaczy. Ludzie, którzy brali grzyby,
mówią, że to rodzaj przeżycia psychodelicznego.
- Nigdy nie próbowałeś? - Jadłem ze szwajcarskim stekiem.
Czyli jadłeś shiitake.
Ale nie jadłeś haj-take.
Co się z nimi robi?
Zawsze biorę mikrodawkę. Odrywam najmniejszy kawałeczek,
jak okruszek, i zjadam go najpierw.
Nie chcę zanurkować do króliczej nory.
I co dalej?
Czujesz się spokojny.
Szczęśliwy.
Odrzucasz to, co sztuczne.
Czasem technologia rzuca ci wyzwanie.
Ale mówisz sobie: „Chwileczkę, byłam tu pierwsza.
Czemu masz mi rozkazywać?”.
Ciekawa sprawa.
- Byliśmy tu przed technologią. - Tak.
Mój iPhone mówi: „Czas się obudzić”.
A ja na to…
„Słuchaj stary…
Już nie śpię, czyli się mylisz”.
Jak on śmie. Włożyłam go do szuflady.
To mnie przeraża.
Idea grzybków.
Kiedy byłem młody, brało się LSD i kwas.
Boże.
Przeraża mnie to.
Słyszałam, jak ludzie opowiadali, że telewizor ożył
i ich połknął.
Nie chcę, żeby mnie coś połknęło.
Jedyne, co w moim życiu działa na stałe,
to mózg i usta.
Więc jeśli zrujnuję sobie mózg, co mi zostanie?
Tylko głupawe usta.
- Dobra. Nagramy to. - Tak.
Mówią, że Jay-Z
coś nagra, bierze do ręki mikrofon
i zaczyna improwizować.
To właśnie zrobisz. Będziesz Jay-Z.
- Tak. - Jesteś D-Z. Dave-Z.
- A to kto? - To…
- Tak. - Nie mam pojęcia.
- Podoba ci się? - Tak.
Wrzucę to. Zaczynamy.
- Co on śpiewa? - Grubo.
Dodamy klawisze. Ale fajnie.
- To skala molowa? - Tak.
- Jestem geniuszem. - To prawda.
Dziękuję.
Lecimy.
Nagraj, co chcesz.
Skąd mam wiedzieć, kiedy będzie koniec?
Codziennie zadaję sobie to samo pytanie.
Zaczynamy.
Nigdy tego nie robiłem.
Cholera, mówisz poważnie?
Spójrz na mnie.
No to zaczynamy.
Zacznij, kiedy usłyszysz.
Jak każde moje badanie słuchu.
- Wystarczająco głośno? - Nic nie słyszałem.
- Naprawdę? Cholera. - Tak.
Głośniej?
- Lizzo, nic nie słyszę. - Głośniej?
Problemem może nie być sprzęt.
Cholera.
Wiesz co…
Posłuchajmy, jak to brzmi.
Lizzo, nic nie słyszę.
Problemem może nie być sprzęt.
- Chwileczkę. - Jest ogień.
To była ściema.
Zapisuję to!
Przełomem w życiu było dla mnie zwolnienie z telewizji śniadaniowej.
Jaki był dla ciebie punkt zwrotny w karierze?
Minneapolis?
Minneapolis zmieniło moje życie.
- Z kim tam pojechałaś? - Z producentem.
Pojechaliśmy do Ediny.
- Mieszkaliśmy w jego… - Wiem, gdzie to jest.
Prezentowałem pogodę w Indianapolis.
Pojechałem do stacji KSTP w Edinie,
płacili tyle samo.
Ta sama praca, ta sama kasa, awans poziomy.
W drodze z lotniska
widziałem te niekończące się ogrodzenia wzdłuż dróg międzystanowych.
Zapytałem kierowcę, co to za płoty.
Ciągnęły się kilometrami.
Powiedział, że chronią przed śniegiem.
Stwierdziłem, że już tam nie wrócę.
Tak!
Tyle tego jebanego śniegu tam pada!
Nie wiem, czemu zostałam, ale kocham Minneapolis.
Stąd wiesz, że Minneapolis ma w sobie coś magnetycznego.
Wytrzymałam tę pogodę.
Ale życie w Edinie było dziwne. Jest taka bogata i biała.
To takie miasto, w którym mówią ci:
„Ale masz śmieszne afro!”.
„A co jest w nim takiego śmiesznego?”
Pracowałam w restauracji.
Jestem z Detroit, więc inaczej wymawiamy słowo „łosoś”.
Klienci często mnie poprawiali.
„Łosoś!”
Co za ucisk!
Poznałam didżejkę Sophię Eris
tydzień przed ewakuacją z Ediny.
Płakałam w taksówce i jęczałam: „Nie wiem, dokąd iść”.
Zapytałam, czy mogę spać u niej na kanapie.
Tak trafiłam do południowego Minneapolis.
Wydawało mi się dziwne,
że w Minneapolis jest wielka scena muzyczna.
Pomyślałem sobie: „Nie, nie ma”.
To Minneapolis, na miłość boską.
Mają płoty śnieżne. Tam nie ma wielkiej sceny muzycznej.
Prince to scena muzyczna w Minneapolis.
Teraz jesteś tam ty.
Czy istniała prawdziwa, prężna scena muzyczna?
Wciąż istnieje!
Jest naprawdę fajnie,
można wyprzedać wszystkie koncerty lokalnych artystów tego samego dnia.
Jak długo tam byłaś i co robiłaś,
gdy spotkałaś Prince'a?
Czy poznanie Prince'a to był twój cel?
Nie.
Nikt nie ma takiego celu. To było totalnie nie z tej ziemi.
To jest nie z tej ziemi. Myślisz, że marzyłam,
żeby David Letterman do mnie przyjechał?
Nigdy nie pojmuję takich rzeczy.
To nie do ogarnięcia.
Nie mieszkałam w Minneapolis bardzo długo.
Pół roku? Dwa lata?
Dwa lata.
Byłam w kilku damskich zespołach
z moją didżejką i partnerką muzyczną, Sophią Eris.
Prince zaangażował się w pomoc
młodym czarnym artystkom, wspierał je
w Paisley Park.
Paisley Park to jego dom?
O wiele więcej. To miejsce…
było niesamowite.
Studio…
Chodziłaś tam raz w tygodniu, dwa razy, codziennie?
Nie codziennie.
Moja relacja z Princem…
On był Charliem, a my Aniołkami.
Tak to wyglądało.
Kiedy pierwszy nagrywaliśmy w Paisley Park,
słyszeliśmy go w głośniku.
Bardzo nam zależało, żeby mu się podobało.
Słuchał nas.
„Co za ulga, podoba mu się”.
Czaisz?
Jak dla mnie
mistycyzm tego miejsca jest prawdziwy, nie będę z tym dyskutować.
Nie próbowałam…
robić niczego na siłę.
Byłaś w Minneapolis, kiedy umarł?
Mieszkałam już w Los Angeles.
Dostałam wiadomość, że zmarł.
Od razu poleciałam do Minneapolis, poszłam na Pierwszą Aleję
i zaśpiewałam „The Beautiful Ones” Prince'a.
Ostatni raz widziałam go w Paisley Park.
Grał na pianinie „Purple Rain”,
zaczął płakać, grając, i to był najpiękniejszy dźwięk, jaki słyszałam.
Jakby pianino miało struny.
Nie mogłam się nadziwić, skąd są te dźwięki.
Miał piękny głos, a potem zaczął szlochać,
było przepięknie. Powiedział:
„Muszę popracować nad moją set listą.
Nie mogę tego zagrać tak wcześnie”.
„Purple Rain” go poruszył.
Nie sądziłam, że coś jest nie tak.
Po prostu nie widziałam go nigdy w takich emocjach.
Nie ma nic lepszego, niż dostać od losu prawdziwego artystę z krwi i kości,
którego opłakuje cały świat.
Cały świat był purpurowy.
SPOCZYWAJ W PURPURZE
Przeniosłaś się do Los Angeles, bo sława już pukała do twoich drzwi?
Nagle zaczęłam ciągle bywać w Los Angeles.
Nie chciałam się przenosić, uwielbiałam Minneapolis.
Latałam w tę i z powrotem,
najpierw zatrzymywałam się w hotelach,
potem załatwili mi mieszkanko.
I nagle…
Producent muzyczny to finansował?
Przeniosłam się, bo dostałam pracę w MTV i podpisałam kontrakt z Atlantic Records.
Gdybym mogła pracować z Minneapolis, zrobiłabym to.
Teraz możesz być, gdzie chcesz.
Możesz być w Linton w stanie Indiana.
Nie kuś mnie.
Witam wszystkich!
Co tam?
Wiecie, co się dzieje?
WIESZ, JAK ZMIENIĆ ŚWIAT?
Wiecie, która godzina?
Czas na głosowanie.
GŁOSUJ! DZIŚ PRAWYBORY
Czas na głosowanie.
WASZYNGTON
- W tym czasie piszesz muzykę. - Piszę jak szalona.
Aż za dużo. Na szczęście oduczyłam się tego.
Nie wiem, co to znaczy.
Miałam słowotok.
Pisałam skomplikowane rytmy.
Posłuchaj…
„Batches & Cookies”. „Pamiętam smak, powiedziałeś, że to nie tak,
a ja spytałam, no to jak”. Czemu tak szybko rapuję?
Zrozumiałam, że dotrę do większej liczby ludzi, upraszczając.
Jest taki tekst… „Czemu faceci…
„Czemu faceci są wielcy, dopóki nie muszą”.
Myślę, że to…
piękne.
Zwięzłe i prawdziwe.
Właśnie znalazłam filmik, na którym płaczę w studiu,
nagrywając „Truth Hurts”.
Co cię do tego doprowadziło?
Butelka wina.
W tym czasie podróżowałem z dwoma tancerkami, didżejką,
dyrektorką kreatywnym, menadżerką.
Miałyśmy wino w pokoju nagrań,
więc zaszalałyśmy.
To nie ten dźwięk.
Byłam bardzo smutna z powodu traumatycznych przeżyć.
Związki nie muszą być dramatyczne, by były traumatyczne.
Jakoś nam to wyszło w rozmowie.
„Czemu faceci są wielcy, dopóki nie muszą?”
Zapisałam to,
żeby na pewno nie zapomnieć.
A potem, gdy nagrywaliśmy „Truth Hurts”,
wróciłam do tego.
Dla mnie oznacza to,
że zawsze dajemy mężczyznom władzę,
zwłaszcza w miłości, bo im ufamy.
Ufamy, że się nami zajmą.
A kiedy przychodzi na to pora, często nas zawodzą.
Mężczyźni chcą, by ich tak postrzegać.
Chcą być wielcy.
Bardzo chętnie, łącznie ze mną,
mówią o sobie.
Ale kiedy trzeba się wykazać, szukamy gaśnicy.
„Cholera, gdzie ona jest?”
Następnym razem mówcie, że jestem wszechstronnie utalentowana.
Ssij!
Szczerze mówiąc, przyjechałem z powodu tego fletu.
Proszę bardzo.
Dokładnie.
Jak to się stało…
Na lekcji ktoś stwierdził, że zagrasz na flecie?
Mogłam grać na klarnecie i twerkować.
Ale jeśli spojrzysz na moje życie,
okaże się, że to była cudowna rzecz.
Szkolny zespół Youngblood był absolutnie kozacki.
Byliśmy w piątej i szóstej klasie, graliśmy koncerty na sali gimnastycznej.
Kierownik zespołu, pan James Browden,
przynosił piosenki z radia,
graliśmy je, tańczyliśmy.
Dzięki temu pokochaliśmy muzykę.
Bałam się jazzowego i rockowego fletu,
ale klasyczny… Człowiek ze złotym fletem.
- James Galway. - Którego kocham.
Mega się jarałam.
Słuchałam jego płyt,
próbowałam jednocześnie z nim grać.
- Poznałaś go? - Nie.
Ma platynowy flet. Kozak.
Czujesz?
Niektórzy mają platynowe łańcuchy, ale on ma platynowy flet.
Nazywanie faceta, który jest mistrzem
fletu orkiestrowego, kozakiem
brzmi nieźle.
Totalny kozak.
Moe, mógłbyś się zaśmiać.
- Jest okropną aktorką. - Straszną.
- Masz tu flety? - Mam ich mnóstwo.
Są drogie?
Gdy nic nie miałem, miałam Sashę.
Była najdroższą rzeczą, jaką posiadałam.
Żadnego samochodu, domu. Strzegłam fletu jak oka w głowie.
- Mogę? - Pewnie.
- Uważa się za dziewczynę. - Niezwykłe.
Fascynuje cię ten pieprzony flet.
Oczywiście, a ciebie nie?
Chyba tak. Przyzwyczaiłam się.
Wyczyszczę ją.
Jest tłusta, bo na niej gram, ale jej nie czyszczę.
Flet Muramatsu z Tokorozawy w Japonii.
Są wyjątkowe. Mam bardzo rzadki flet.
- Skąd go masz? - Ojciec dał mi ten flet,
gdy byłam w pierwszej albo drugiej klasie liceum.
Od tamtej pory ją mam.
- Spójrz. - To jak biżuteria, prawda?
- Możesz jej dotknąć. - Nie chcę.
Gdyby cię tu nie było, spróbowałbym zagrać.
- Tak? - Tak.
Mam tyle fletów. To okaryna, a to toot.
- Rejestrator dla dzieci. - Tak, tylko w formie fletu.
- Jest poprzeczny. - Nie wiem.
Mam ich pełno.
Chcę, żebyś zagrał na takim niedrogim.
Weźmy Blue Ivy.
To jest Blue Ivy.
- Jest kontrowersyjna. - Z powodu koloru?
Mówią, że to nie flet, tylko zabawka.
Ludzie potrafią być wredni, kiedy mówią o fletach. Nie cierpię tego!
Połóż tu rękę, a potem… Właśnie tak.
Boże, ale super. Masz talent.
Nie wszystkim od razu się udaje.
Gdzie mam dmuchać?
Cóż…
- Przestań! - Dziecinada.
Dmuchasz w tę dziurę.
Muszę cię wyprosić.
Dasz radę.
Zabrakło mi tchu.
Witaj w moim świecie.
Wyobrażasz sobie grać i śpiewać?
Zagraj coś.
Dmuchasz mocno czy lekko?
Chodzi bardziej o pracę ust.
Musisz…
Nikt tak nie potrafi.
Proszę. Potrzymaj.
Spróbujmy czegoś takiego.
Chwila, nie.
Musi tu coś być. Jak to zrobiłeś?
Jak to robisz?
To ptasi śpiew?
- Możesz mi towarzyszyć na Sashy? - Na flecie?
Dobrze. Co to za nuta?
- To „Jingle Bells”. - Zmęczyłem się.
Mogłaś zostać flecistką symfoniczną.
- Bardzo tego chciałam. - To co się stało?
Rzuciłam studia.
Wtedy, kiedy zmarł twój ojciec?
- Jak długo studiowałaś? - Półtora roku.
Serio.
Ale świetnie sobie radziłaś na flecie.
Całkiem dobrze.
Wymiatałam w klasie mistrzowskiej.
Totalnie.
W klasie mistrzowskiej, dla tych, którzy nie wiedzą,
spotykają się fleciści i grają po utworze,
a nauczyciel ich krytykuje.
Żeby mieć pewność, że mamy to nagrane:
wymiatałaś.
- Mam rację? - Absolutnie.
Dobra.
- Miałam klasę. - Tak.
Gdy twój muzyczny horyzont ewoluował, poszerzał się,
a ty zainteresowałaś się inną muzyką, ludzie zniechęcali cię do gry na flecie.
- „Nie przynoś go”. - Tak.
To chyba jakaś bzdura.
Przecież ten flet to żyła złota.
Miałam poczucie winy.
Mówili, że to instrument dla nerdów.
A ja na to: „Nie, jest super”.
Nic innego nie znałam.
Wrzuciłam na Instagram filmik,
na którym grałam na flecie. Ludziom bardzo się spodobał.
Trochę się zdziwiłam.
Potem zagrałam na scenie i reszta już poszła.
- Co im się nie podobało we flecie? - Raperzy nie grali na fletach.
To jest właśnie fajnie. Zestawiasz te dwa światy i bingo.
Ten dźwięk…
Uzdrawia.
Piękna częstotliwość.
Muzyka do medytacji to zwykle flety.
Tak? Jest cudowny.
Dziękuję.
Tak wyglądają moje bisy.
- Wychodzę z fletem. - Widownia szaleje.
Ludzie krzyczą.
Jest sławna. Nie wychodzi z domu za mniej niż 20 koła.
To zabawa w zgadywanki. Pytam ich, czy to znają.
Wszyscy mówią: „Nie”.
Droczę się z nimi, nie znają tej piosenki.
W tym momencie już wiedzą.
Tak.
O mój Boże.
To niesamowite, że stoję tak blisko tego dźwięku.
Dziękuję. Nie grałam już jakiś czas.
- Tak, lekko zardzewiałaś. - Owszem.
Musisz polać się octem.
Od pięciu lat konsekwentnie ćwiczę.
Niektórzy mogą się zdziwić,
że nie ćwiczę, by mieć idealne ciało według waszego wzorca.
Trenuję, żeby mieć moje idealne ciało.
Wiecie, jaki to wzorzec? Nie wasz zasrany interes.
Sporo napisano o twoim ciele.
Tak.
Jedyne, co ludzie mówią mi o moim ciele to:
„Dobrze się czujesz?”.
To dlatego, że uważają, że nie masz odpowiedniego ciała,
by robić to, co robisz?
To tylko opinia?
Przez długi czas miałam z tym problem,
że ludzie ciągle gadają tylko o moim rozmiarze.
Nie podobało mi się to, że ludzie mnie piętnowali,
ale też wkurzało mnie, kiedy mnie chwalili.
„Jesteś taka dzielna!”
W mediach społecznościowych?
Tak,
ale też w prasie, a nawet na żywo.
Myśleli, że mnie komplementują, mówiąc, że za nic nie przepraszam.
A za co mam przepraszać?
W 2014 roku, kiedy na scenie ja i dwie duże dziewczyny miałyśmy na sobie trykoty,
powiedziałam, że kocham siebie.
Ludzie myśleli: „Jak ona śmie kochać siebie?
Jak mogła?”.
Mam dość bycia aktywistką, bo jestem gruba i czarna.
Chcę być aktywistką, bo jestem inteligentna, zależy mi,
bo moja muzyka jest dobra, bo chcę pomóc światu.
W ilu protestach brałaś udział?
Mój pierwszy protest…
Pewna grupa kościelna
protestowała przeciw legalizacji małżeństw homoseksualnych.
Zrobiliśmy anty protest, to było chyba w 2012 roku.
Od tamtej pory uczestniczę w takich akcjach.
Dlaczego?
Inspirujesz ludzi czy się oburzają?
- Skupiam się tylko na pozytywach. - No proszę.
Oczywiście pojawiają się negatywne komentarze,
jakieś żarty.
Czy jest w tym coś z zazdrości?
Te dzbany mi zazdroszczą.
Ale wiesz, co mam na myśli.
Gdy ludzie widzą kogoś, kto jest wolny,
lubią nazywać go „innym”
lub „wyrzutkiem”.
Nawet jeśli nie mają na myśli nic negatywnego.
Mówią: „To nieosiągalne.
Jest jedyna w swoim rodzaju, nikt taki nie może być”.
Może też chcieliby tacy być.
Zwłaszcza hejterzy.
To nie łamie mi serca.
Wiem, że jestem piękną, niezłą suką. Odnoszę sukcesy, jestem zdrowa.
Mogę pokonać te zdziry na każdym polu.
Fizycznym, mentalnym, duchowym, finansowym.
Pokaż mi swoje jebane konto.
No pokaż, zdziro.
No pokaż.
MAJ 2020
Mamy pandemię
i jeszcze jeden wirus, który istnieje od 400 lat.
To był lincz.
Moim zdaniem ten gnojek
cieszył się tym, jak się zachował,
kiedy go filmowali.
Patrzysz na to i myślisz:
„Taki właśnie jest ten świat”.
Jako czarna obywatelka tego kraju
jestem zrozpaczona tym, jak jesteśmy traktowani i postrzegani,
od zawsze.
Pamiętam, jak zamordowano młodego czarnego mężczyznę
w Minneapolis, niedaleko mojego domu.
Nazywał się Jamar Clark.
SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA JAMARA LISTOPAD 2015
Napisałam piosenkę „My Skin”, wiedziałam, że musimy coś zmienić.
Ludzie biwakowali przed komisariatem.
Strzelali do nas. Bóg wie kto.
To było straszne, były mroczne czasy.
A potem Tamir Rice, który miał 12 lat,
bawił się w parku
i został zastrzelony przez policjanta.
W ciągu paru sekund.
Czarny 12-letni chłopiec.
Ludzie to upolitycznili.
Jak można upolityczniać zabójstwo dziecka?
Byłam tak bezradna,
że straciłam nadzieję na zmiany w tym kraju.
Czterysta lat minęło, a my jesteśmy w tym punkcie.
Zmiana jest bolesna,
trzeba się na to przygotować.
Tym razem zobaczyłam coś innego.
Spontaniczny sojusz
młodych białych ludzi.
Niespotykane.
W wiadomościach mówiło się o tym,
że to coś więcej niż hasztag, chwilowa akcja,
ruch i nasze narzekanie. To systemowa trucizna.
Po raz pierwszy miałam nadzieję.
Masz nadzieję?
Nic na to nie poradzę. Mam w sobie optymizm i nadzieję.
Tworzę muzykę, która poprawia ludziom humor.
Jestem dużą czarną dziewczyną z Houston w Teksasie.
Wtedy świat mi mówił,
że gówno osiągnę w życiu.
A jednak cały świat zakochał się w moim wielkim tyłku.
Na każdym koncercie mówię:
„Rozpoznajecie to uczucie,
uśmiech na twarzy, radość, którą czujecie?
Nie chcę, żeby to się skończyło, gdy opuścicie budynek”.
Jeśli kochacie mnie, siebie też możecie.
Chcę z wami powtórzyć mantrę.
Weźmy głęboki oddech.
Wiem, o czym mówisz. Na scenie jesteś niezwykła.
Zaskoczyło mnie, jak zaraźliwe jest twoje szczęście.
Spójrzcie na osobę obok
i powiedzcie: „Kocham cię.
Jesteś piękna!
Możesz wszystko!”.
Powiedzcie: „Kocham cię, Lizzo.
Jesteś piękna, mała.
I możesz wszystko, suko!”.
Negatywna samoocena jest powszechna, znormalizowana.
„Znowu spierdoliłam, jestem głupia”.
Albo: „Źle w tym wyglądam”.
Nie mówi się: „Dobrze wyglądam. Jestem inteligentna”.
A kiedy masz pozytywne doświadczenia z innymi,
to się rozprzestrzenia.
To wiele zmienia.
Ludzie tacy jak ty, którzy występują
i poprawiają ludziom samoocenę,
są bezcenni.
Ludzie, którzy to dostają, mają szczęście.
Bo to energia, której większość ludzi nie doświadcza.
Tęsknię, chcę zagrać koncert.
Daj znać, jak brzmi bit.
Daj mi posłuchać i jedziemy.
Zaczynamy.
Gorąco mi
Jestem brzydki
Pocę się
Jestem mokry
Jestem stary
Chwileczkę.
Ta piosenka jest prawie dobra,
ale piosenki Lizzo muszą być pozytywne. Nie mów: „Jestem brzydki”.
Jeśli musisz, to chociaż: „Jestem brzydki, ale lubię to”.
Myślałem, że idziemy jak burza. Bardziej pozytywnie nie będzie.
ŁZY LIZZO
Co dalej?
Jeśli wrócę za trzy lata, co będziesz robić?
Chcesz, żeby to trwało?
Tytuł Wykonawcy Roku jest wspaniały.
Jestem wykonawczynią z krwi i kości,
zawsze będę to robić.
Nie zamierzam nikogo zadowalać.
- Więcej filmów, mniej filmów? - Imperium rośnie.
Jestem wielowymiarowa. Mam ogromny talent i pomysły.
Muzyka zawsze będzie w centrum uwagi?
Muszę tworzyć muzykę. Jestem bardzo muzykalna.
To moje przeznaczenie.
Muszę przyznać, że moje spotkanie z tobą było takie,
jak się spodziewałem.
- Jesteś cudowna. - Dziękuję.
Ty również.
Jak leci?
- Jak leci? - Chodź do mnie.
- To było wspaniałe. - Dziękuję.
To ja dziękuję.
Lizzo, panie i panowie!
Dziękuję bardzo.
Zaczynamy.
Gorąco mi, pocę się
Jestem stary, jestem brzydki
Pocę się
- Wypuścimy ten kawałek. - Mnie coś właśnie opuściło.
Wiara mnie opuściła.
Zapiszę to i zrobię z tego piosenkę.
Będą się zastanawiać, co odbiło Lizzo.
Twoja kariera poszybuje w górę.
Będziesz wyskakiwał ludziom z lodówki.
Napisy: Paulina Korzeniewska