‎(บ้านของลิซโซ ลอสแอนเจลิส)
‎เริ่มเลย
‎เฮเลน
‎ค่ะ
‎- ไง ‎- ไง ว้าว
‎สุดยอดไปเลย ว่ามั้ย
‎เป็นไงครับ
‎เอาละ เราจะเตรียมพื้นที่ ‎พร้อมให้เดฟเข้ามาได้
‎จิบอีกคำให้หายตื่นเต้น
‎เดฟ เธอจะออกมาแล้วนะ
‎- โอ้ ใช่ เราห้ามแตะตัวกัน ‎- ไม่รู้สิ
‎ให้ตาย
‎- เรียบร้อยดีนะ ‎- ค่ะ
‎แหม ฉันสวย
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(วันที่ 14 ตุลาคม ปี 2014)
‎เรายินดีอย่างยิ่งที่เธอ ‎มาเปิดตัวทางทีวีกับเราในคืนนี้
‎อัลบั้มของเธอจะเป็นชื่ออื่นไม่ได้เลย ‎ลิซโซแบงเกอร์ส
‎ขอเสียงต้อนรับ ลิซโซ ทุกท่านครับ
‎นั่นคือการแสดงทางทีวีครั้งแรกของฉัน
‎- ถามจริง ‎- ค่ะ
‎แรกสุด ฉันเลยตื่นเต้นมาก ฉันก็คิดนะว่า
‎"พวกเขาจะต้องเตะโด่งฉัน ‎ออกไปแน่เมื่อมีใคร..."
‎คือฉันจำได้ว่าผู้จัดการของฉันในตอนนั้นบอกว่า
‎"รู้มั้ย นีล ยังโทรมากริ๊งเดียว ‎เธอจบเห่ได้เลยนะ"
‎หรืออะไรทำนองนั้น ‎ฉันก็คิดว่า "เดี๋ยว ว่าไงนะ"
‎ประมาณนั้นแหละ ‎ฉันคิดมาตลอดว่า "เป็นไปไม่ได้"
‎แต่ในที่สุดมันก็เป็นไปแล้ว
‎ผมนับไม่ไหวเลยว่ากี่ครั้งที่ผม
‎ได้รับสายจากนีล ยังในนาทีสุดท้าย
‎เราจะต้องหาคนอื่นมาแทน
‎- เขานิสัยไม่ดีน่ะ ‎- ใช่
‎เขาแค่อยากออกทีวี
‎ตอนนั้นคุณใส่เสื้อยืดตัวหนึ่ง
‎- ใช่ ฉันอยากใส่ตัวนั้นให้คนเห็น ‎- ไปอยู่ไหนแล้ว
‎อยู่ในตู้เสื้อผ้าของฉัน ฉันเก็บรักษาไว้
‎ฉันใส่เสื้อที่เขียนว่า "ฉันเข้าใจคุณ อังเดร"
‎- แล้วมันหมายถึงอะไร ‎- อังเดร 3000
‎ฉันคิดน่ะ "ฉันจะได้ออกทีวี ‎เผื่อเขาจะได้เห็นข้อความนี้"
‎เขาก็เห็นจริงๆ
‎และการที่คุณกับอังเดร 3000 รู้ว่าฉันมีตัวตน
‎ฉันก็คิดว่า "สำเร็จ ฉันเป็นดาราแล้ว จบ"
‎เหรอ แต่ส่วนที่ผมชอบที่สุด ‎ของการแสดงครั้งนั้นคือดนตรี
‎ซึ่งผมพูดเรื่องนี้มาหลายปีละ
‎การแสดงสดวันนั้นน่าตื่นเต้นที่สุดแล้ว
‎แถมผมนั่งอยู่ใกล้มากด้วย
‎คุณแสดงสดต่อหน้าผู้ชมครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‎- ใช่ ‎- นานมาก
‎ใช่ ผมด้วย
‎เราจะได้เห็นปฏิกิริยาตอบรับทันทีด้วย
‎แต่แบบนี้เราไม่มีผู้ชม
‎- ใช่ ‎- เราอยู่ในภาวะเกิดโรคระบาดทั่วโลก
‎ผมเลยจะขอรับรองกับคุณบางอย่าง
‎ผมตรวจโรคแล้ว
‎- คุณตรวจแล้ว ‎- เหมือนกัน หลายครั้ง
‎- ผมโดนตรวจทุกครึ่งชั่วโมง ‎- รูจมูกของคุณยังอยู่ดีมั้ย
‎มันไม่ใช่จมูกของผมอีกแล้ว
‎แต่ว่า โม ตากล้องของเรา
‎ทุกครั้งที่มีพูดถึงเรื่องสำคัญหรือตลก
‎โมจะวางกล้องลงแล้วปรบมือ
‎- ขอบคุณนะ โม ‎- ใช่
‎งั้นเราจะลองกันตอนนี้เลย
‎เรื่องสำคัญและตลกอะไรดี
‎ไม่ ผมจะลองเรื่องสำคัญตรงนี้
‎โอเค
‎ผมดีใจแน่เมื่อโรคระบาดนี้หมดไป
‎ใช่ ว้าว
‎ผมบอกว่าผมดีใจแน่เมื่อโรคระบาดนี้หมดไป
‎- ใช่ ดีมาก ‎- ใช่
‎ขอบคุณ โม
‎- ผมไม่ได้เรียนมาทางนี้ ‎- เขาถึงมาเป็นตากล้องไง
‎ไม่มีใครเรียนมาทางนี้สักคน
‎ผมเพิ่งเห็นคุณเมื่อเร็วๆ นี้
‎คิดว่าน่าจะเป็นการแสดงที่นำมาฉายซ้ำ
‎- โอ้ ใช่ ‎- ว้าว
‎- ไงคะ คุณชอบมั้ย ‎- ชอบ
‎โอ้โฮ
‎ฉันว่าคงเป็นการแสดง ‎ก่อนประกาศรางวัลแกรมมี่ใช่มั้ย
‎ยินดีด้วย คุณได้มากี่ตัวแล้ว
‎สามค่ะ แกรมมี่สามตัวสวยๆ
‎- สุดยอดเลยเนอะ ‎- ใช่
‎ฉันมองเห็นทีไรก็จะคิดว่า "ให้ตาย เรื่องจริง"
‎ใช่ แล้วก็มีอีกอย่าง
‎เอนเตอร์เทนเนอร์แห่งปี 2019 ‎ของนิตยสารไทม์
‎- ใช่ ‎- อะไรกัน
‎- ถามจริง ว้าว ‎- สุดยอดจริงๆ นะ แปลกดี
‎แต่ถึงทุกวันนี้นะ ฉันก็... พอพวกเขาบอกว่า
‎"เลตเทอร์แมนอยากคุยกับคุณ" ‎ฉันก็คิด "เขาจะมาไม้ไหน ทำไมเลือกฉัน"
‎"เขาต้องการอะไร" คือคุณก็รู้น่ะคุณ...
‎คุณเลือกใครก็ได้ในโลกนี้มาคุยด้วย
‎(ลิซโซ เดอะ ซิลวี่ ปี 2019 ตั๋วเกลี้ยงโว๊ย!)
‎(ลิซโซ คอส ไอ เลิฟ ยู อัลบั้มแห่งปี)
‎- ภาพพวกนี้สวยมาก ‎- ภาพไหนคะ
‎ลิซโซ ภาพที่ได้รางวัลแพลตินัม
‎สวยมาก
‎ขอบคุณ
‎ฉันภูมิใจกับภาพพวกนี้มาก ‎แถมมันเป็นหลักฐานว่านี่เรื่องจริง
‎ดูสิ
‎- ภาพนี้เหรอ ‎- ใช่
‎ใช่ ฉันตื่นเต้นมาก ‎ฉันมีความสุขตลอดที่ได้มีตัวตน
‎ฉันคิดว่าเมื่อทุกอย่างไม่มีหลักประกัน
‎เมื่อเราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันถัดไป
‎และเรากลัวจริงๆ น่ะ ‎เราพยายามจะเอาตัวรอด
‎เมื่อเราอยู่ในจุดที่เราต้องดิ้นรน
‎ฉันคงทำได้แค่ขอบคุณอยู่ทุกวัน
‎เมื่อคุณประสบความสำเร็จ
‎คุณกังวลมั้ยว่าจะมีใครสักคน ‎แตะไหล่คุณแล้วบอกว่า
‎"โอเค มากพอละ ขอบคุณ ‎กลับไปดีทรอยต์ได้แล้ว"
‎ฉันรู้สึกแบบนั้นแน่นอน ‎ตอนออกรายการของเลตเทอร์แมน
‎อะไรกัน
‎ฉันคิดว่า "นี่ไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย"
‎คุณจะแย่งสิ่งเหล่านี้จากฉัน ‎แล้วเราก็มาคุยกันนี่แหละ
‎พวกนั้นเอาสิ่งนี้ไปจากผม ไอ้พวกบ้านั่น
‎ฉันเสียใจด้วย
‎เมลิสสา วิเวียน เจฟเฟอร์สัน
‎- เมลิสสา วิเวียน เจฟเฟอร์สัน ‎- ใช่
‎- เป็นชื่อของคุณ ‎- ชอบมั้ย
‎แน่นอน
‎ฉันรู้สึกว่ามันธรรมดามากมาตลอด
‎เมลิสสา วิเวียน เจฟเฟอร์สันเนี่ยนะ
‎- ไม่ธรรมดาเลย ‎- เอ็มวีเจ
‎พ่อของฉันฝันถึงชื่อนี้ก่อนฉันเกิดเสียอีก
‎จริงเหรอ น่ารักมาก
‎- ครอบครัวของคุณมาจากดีทรอยต์ใช่มั้ย ‎- ค่ะ
‎คุณแม่หรือเปล่าที่มาสายดนตรี หรือเป็นคุณพ่อ
‎แม่ของฉันคลุกคลีกับดนตรีเลยค่ะ
‎แม่เล่นเปียโนในโบสถ์ ร้องเพลงในโบสถ์
‎พ่อของฉันก็คลุกคลีกับดนตรีด้วย ‎แต่พ่อชอบดนตรีร็อคมาก
‎เขาจะเล่นแนวนี้ประจำ ‎เอลตัน จอห์น หรือ บิลลี่ โจเอล
‎ควีน
‎ฉันเลยโตมากับดนตรีที่หลากหลายมาก
‎เช่น กอสเปล ร็อคและ...
‎ใช่ค่ะ เป็นครอบครัวดนตรี ‎พ่ออยากตั้งวงดนตรีครอบครัวด้วย
‎เราเกือบทำวงดนตรีครอบครัวแล้ว
‎เรายังทำได้นะ เอาน้องชายของฉันมาตีกลองได้
‎แล้วพวกคุณก็ย้ายไปฮิวสตัน ทำไมล่ะ
‎เพื่อชีวิตที่ดีกว่า
‎- เพื่อไปจากดีทรอยต์ เข้าใจละ ‎- ไปจากดีทรอยต์
‎ฉันชอบดีทรอยต์มากนะ ‎ครอบครัวของฉันยังอยู่ที่นั่น
‎แต่เราต้องไปเมื่อเราบอกว่าเราจะไป
‎พอบอกว่า "ฉันจะย้าย" ‎เช้าวันถัดไปเราก็จะต้องย้าย
‎เพราะดีทรอยต์เป็นสถานที่หนึ่ง ‎ที่ทำให้คุณอยู่กับที่ไปได้นาน
‎ฉันจำได้ว่าพ่อแม่บอกว่า "เราจะย้ายไปเทกซัส"
‎ฉันก็ประท้วง "หนูไม่อยากอยู่ใกล้คาวบอยกับม้า"
‎วันต่อมา เราก็ไปอยู่ที่นั่นแล้ว ‎ฉันได้เห็นม้า เห็นคนขี่ม้า
‎(สหรัฐ)
‎คนอื่นชอบคุณมั้ย ‎คุณเคยโดนรังแกหรือเปล่า หรือ...
‎ชีวิตคุณลำบากมั้ยในวัยเรียน
‎- ฉันเคยถูกล้อสมัยมัธยมต้น ‎- ล้อเรื่องอะไร
‎เรื่อง...
‎ฉันมีความพิลึกในตัวหลายอย่างมากน่ะ ‎ฉันเคยโดนล้อเรื่องรองเท้า
‎คือฉันเป็นคนมีเท้ากว้าง ‎รองเท้าก็เลยจะอูมๆ ลาดลงนิดหน่อย
‎- ดูคล้ายแบบนี้ ‎- พระเจ้าช่วย
‎เดี๋ยวนี้ฉันสั่งตัดรองเท้า ไง...
‎มาล้อฉันตอนนี้สิ
‎แต่ ใช่
‎ฉันโดนล้อเรื่องแบบนี้ ฉันโดนล้อเรื่องทรงผม
‎รู้ดีในห้องเรียน
‎- ยกมือบ่อยเกินไป ‎- ทำไมมันไม่ดีล่ะ
‎ไม่รู้สิ พวกเขาชอบจะ "แหม"
‎คุณเป็นเด็กเรียนดี คุณได้เกรดดีใช่มั้ย
‎ฉันเรียนเก่งมากค่ะ
‎จนถึงตอนที่ฉันไม่อยากโดนเพื่อนล้ออีกแล้ว
‎ฉันเริ่มพยายามทำตัวให้เท่ขึ้น ‎จากนั้นก็กลายเป็นตัวตลกประจำห้อง
‎และฉันจะโดนส่งไปเก็บตัวตลอดเวลา
‎- ผมไม่เข้าใจ ‎- โดนขังน่ะ
‎ครูจะส่งเด็กเกเรไปขัง ‎เวลาครูไม่อยากรับมือกับเด็กคนนั้นอีก
‎ครูก็จะบอกว่า "ออกไป" ‎ครูสอนภาษาสเปนของฉันน่ะ
‎"เมลิสสา ออกไป" ‎เธอไล่ฉันออกนอกห้องเรียนประจำ
‎ฉันจะซื้อขนมไว้ล่วงหน้า ‎เพราะฉันรู้ว่าฉันจะโดนส่งไปเก็บตัว
‎ฉันก็จะนั่งแล้วก็ หมุบหมับ...
‎ฉันจะดูดขนมไว้จนมันนิ่ม
‎แล้วฉันก็จะเคี้ยวหมุบหมับ เพื่อไม่ให้ครูจับได้
‎เรื่องนี้เราได้ยินบ่อยมาก
‎ที่เด็กสักคนโดนโรงเรียนตัดสินผิดๆ ‎และโดนเสือกไส
‎ต่อมาเราก็จะเห็นว่าเด็กคนนั้นโตไปเป็นยังไง
‎ซึ่งเราจะคิดว่า "โอ้ เราทำผิดพลาด"
‎ฉันจำได้ ครูสอนภาษาอังกฤษของฉัน
‎ประมาณประถมสี่ ‎ครูบอกให้เราแต่งเรื่องอะไรก็ได้
‎ฉันก็คิด "เย่ ฉันจะแต่งเรื่อง"
‎แล้วฉันก็เขียนจนทำเป็นหนังสือได้ ‎และเย็บเล่มกับมือ
‎มีปกหน้าปกหลัง ‎แล้วฉันก็เอาไปส่งครู เธอก็พูดว่า
‎"ฉันบอกว่าเขียนย่อหน้าเดียว ‎ฉันไม่มีเวลาอ่านหมดนี่หรอก"
‎ฉันก็คิด "ครูทำลายจินตนาการของหนู"
‎ฉันฟ้องแม่ "หนูไม่อยากเรียนกับเธอ"
‎พ่อแม่ก็เลยย้ายฉันไปโรงเรียนอื่น
‎แต่ฉันจะไปเรียนสายตลอด ไปสายประจำ
‎ฉันจะเดินเข้าห้องระหว่างที่ทุกคนนั่งเงียบ
‎กำลังมองครูอำนวยการวง ‎แล้วฉันก็จะแสดงท่าทีแย่สุดๆ
‎เพราะฉันจะรู้สึกผิดที่ฉันไปสายไง
‎ฉันก็เลยคิดว่า
‎"ถ้าฉันทำท่าโมโห ‎บางทีทุกคนจะเชื่อว่าฉันมีปัญหานะ
‎ทุกคนจะได้ไม่ยุ่งกับฉัน"
‎ฉันจำได้ว่าครูอำนวยการวงคนหนึ่ง ‎เรียกตัวฉันไปพบหลังเลิกเรียน
‎เขาบอกว่า "เธอมีพลัง ‎เปลี่ยนความรู้สึกของคนอื่น"
‎"เวลาเธอเดินเข้าไปในวงน่ะ
‎เธอมีพลังด้านลบมืดดำแผ่ออกมา"
‎"เธอคือผู้นำนะ"
‎ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเอง ‎มีพลังเปลี่ยนให้คนอื่นสนุกหรือไม่มี
‎ฉันจำได้ว่าพอฟังแบบนั้นฉันก็คิด ‎"ฉันจะต้องรับผิดชอบ
‎เพราะชายคนนี้รู้ดีกว่าฉัน เขาแก่กว่านะ"
‎- มันช่วยทำให้คุณเป็นแบบนี้ ยอดมาก ‎- ใช่
‎ช่วงอายุยี่สิบต้นๆ
‎เราไปเล่นดนตรีแลกเครื่องดื่มบ่อยๆ
‎ร้านดีๆ หรือแย่ หรือทั้งสองแบบ
‎- ร้านไฟสลัวราคาไม่แพงแนวฮิปสเตอร์ ‎- ครับ
‎เราเริ่มต้นค่อนข้าง จะเรียกว่ายังไงดี
‎แม่ของฉันมาดูการแสดงแล้วไม่มีคนดูเลยน่ะ
‎ผมว่านักดนตรีที่ดังๆ แทบทุกคนก็เคยเจอแบบนี้
‎ในช่วงเริ่มต้นเข้าสู่วงการนี้
‎ที่คุณเล่นตามที่ต่างๆ โดยมีคนดูแค่คนเดียว
‎สรุปว่า คุณเคยผ่านประสบการณ์นี้
‎ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งเราแสดงโดยที่ไม่มีคนดูเลย
‎มือกลองของฉันก็พูดว่า "ฉันจะเล่นลวกๆ ละกัน"
‎หรือเขาพูดอะไรทำนองนั้นแหละ ฉันก็บอกว่า ‎"ห้ามเล่นลวกๆ เด็ดขาดไม่ว่าครั้งไหน"
‎"เราต้องเล่นทุกครั้งให้เหมือนมีคนดูเต็มร้าน"
‎- ใช่ ‎- ฉันจัดเต็มทุกการแสดง
‎จนลงไปกองกับพื้นเลย
‎เพราะคุณรู้ว่านั่นคือภาระหน้าที่
‎มันคือความรับผิดชอบที่ฉันรู้มาแต่เด็ก
‎เพราะพ่อของฉันน่ะ เข้มงวดมากๆ
‎เขาอยากให้เราประสบความสำเร็จน่ะ
‎ดังนั้นไม่ว่าเรื่องอะไร ‎เขาจะผลักดันให้เราทำให้ได้
‎เขาเป็นพ่อที่เข้มงวดหรือพ่อที่ตามใจลูก
‎เข้มงวดมาก
‎พ่อของฉันแน่วแน่มาก ‎ที่จะให้ฉันเป็นนักเป่าฟลูตมืออาชีพ
‎เขาจะบอกว่า "พ่ออยากให้ลูก ‎เล่นฟลูตแล้วร้องเพลง"
‎เขาบอกว่า "ลูกควรร้องเพลง" ‎ฉันก็บอกว่า "โอเค"
‎แล้วพอพ่อเริ่มมีสุขภาพแย่ลง
‎ด้วยหลายโรคน่ะ
‎ฉันจำได้ว่าฉันคิดอย่างนี้ "ฉันจะดังให้ได้
‎ฉันจะหาเงินให้ได้เยอะๆ เพื่อดูแลพ่อของฉัน"
‎- เขาเสียตอนอายุเท่าไหร่ครับ ‎- ห้าสิบเจ็ดค่ะ
‎- พ่อของผมก็เสียตอนอายุ 57 ‎- เหรอคะ
‎ใช่ คือผมจะบอกว่า 57 นี่ ‎ยังไม่ทันทำอะไรเลย ให้ตาย
‎แล้วคุณยังเป็นเด็กในวัย 20 งั้นเหรอ
‎- ค่ะ ฉันอายุ 20 ‎- ครับ
‎ตอนนั้นฉันมองดูสภาพชีวิตรอบตัว มันชวนหดหู่มาก
‎ฉันคิดน่ะว่า "ฉันคิดว่าตัวเองเป็นใครเนี่ย"
‎อะไรครับที่ชวนหดหู่ในตอนนั้น
‎โอย คือฉันคิดว่า
‎"ทุกอย่างที่ฉันทำมาก่อนหน้านี้ไร้ความหมาย"
‎- จริงเหรอ คุณ... ‎- ค่ะ
‎ฉันหดหู่มากกับความรู้สึกที่ได้รู้ว่า
‎ฉันน่าจะทำบางอย่าง
‎แต่ชีวิตของฉันไม่ได้สะท้อนให้เห็นสิ่งนั้นเลย
‎คุณเข้าใจมั้ยคะ ฉันรู้มาตลอดชีวิตว่า ‎ฉันน่าจะเป็นคนตรงนี้แหละ
‎ไม่ใช่คนดังนะ แต่เป็นคนนี้แหละ
‎มีความสุขโดยส่งผ่านคนอื่นได้ ‎ช่วยคนอื่นได้ เข้าใจคนอื่นน่ะ
‎ใครได้ฟังคงเรียกอาการแบบนี้ว่า
‎"ใช่ อาการแบบนี้คงทำให้เราซึมเศร้า"
‎ฉันเป็นคนขี้วิตกกังวลมากค่ะ
‎ผมรู้จักอาการช่างวิตกกังวลนี้อยู่บ้าง ‎ความวิตกกังวลกับอาการซึมเศร้าเป็นของคู่กัน
‎คุณวิตกกังวลมากถึงขนาดไหน
‎มากถึงขนาดที่ตอนฉันอายุน้อยกว่านี้
‎บางครั้งฉันรู้สึกว่าตัวเองลอยออกไปอยู่นอกร่าง
‎ฉันจะตื่นขึ้นมา หัวใจเต้นแรง
‎ฉันตกใจ "พระเจ้าช่วย" ‎ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไรด้วย
‎แล้วฉันก็เริ่มการฝังเข็ม นั่งสมาธิ
‎ซึ่งฉันรู้สึกได้ว่าอาการแบบนี้เริ่มลดน้อยลงค่ะ
‎แสดงว่าการนั่งสมาธิช่วยได้เหรอ
‎- มากๆ ‎- ครับ
‎- ขอผมแตะได้มั้ย ‎- ได้ค่ะ
‎- อันนั้นคือโรสควอตซ์ ‎- จับแล้วสบายมือ
‎- ทำให้รู้สึกดีนะ ‎- ใช่มั้ยล่ะ
‎คริสตัลของฉันเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ
‎มีคนให้มาด้วย
‎ตั้งแต่ที่ฉันไลฟ์ของพวกนี้ทางอินสตาแกรมน่ะ
‎ฉันซื้อคริสตัลมาสามชิ้นซึ่งเป็นชิ้นแรกของฉัน
‎- คืออันนี้ อันนี้ และ... ‎- อันนี้ล่ะ
‎ฉันชอบอันนี้มาก อเมทิสต์ ชิ้นโปรดของฉัน
‎ผมชอบอเมทิสต์มาก มีอยู่ทุกที่
‎- มันอยู่ในจีโอด ‎- ใช่แล้ว
‎ฉันเคยฝันว่าจะพบจีโอดสักชิ้น ‎แล้วกระเทาะให้แตก
‎- ใช่ ‎- จะได้อเมทิสต์ของตัวเอง
‎แต่สามชิ้นนี้สำคัญกับฉันมาก ‎มันมีส่วนทำให้ชีวิตเปลี่ยนครั้งใหญ่
‎ฉันจะถือมันไว้แล้วนอนลงทำสมาธิ
‎แล้วบางครั้งฉันจะวาง ‎โรสควอตซ์ไว้ที่หัวใจ จักราน่ะ
‎เพราะนี่คือคริสตัลแห่งรัก ‎มันช่วยเราส่งผ่านความรัก
‎ฉันจะวางไว้ตรงนั้น ส่วนทัวร์มาลีนสีดำ ‎จะปกป้องเราจากความชั่วร้าย
‎- ทัวร์มาลีนน่ะเหรอ ‎- ทัวร์มาลีนสีดำนะ
‎มันปกป้องเราจากความชั่วร้าย ‎จากคนที่คิดจะทำร้ายเรา
‎แล้วก็ แน่นอน นี่คือ... คุณช่วยฉันถือหน่อยสิ
‎- ว้าว สวยมาก ‎- ใช่มั้ย
‎แล้วเป็นจริงบ้างมั้ยครับ
‎ฉันเชื่อว่าทุกอย่างสื่อพลัง และถ้าคุณคิดจริงๆ ว่า
‎สิ่งนี้เปลี่ยนวันของคุณได้ มันก็ได้ผล
‎ตั้งแต่ผมยังเด็กมากๆ ‎ผมเคยมีอเมทิสต์เป็นกองเลย
‎ได้มาจากในไร่ของปู่ย่าของผม
‎นอกจากนั้นแล้วผมก็ไม่รู้เรื่องพลังลึกลับอะไรเลย
‎แต่แล้วไงล่ะ
‎ถ้ามันทำให้เรารู้สึกดี ก็พอแล้ว
‎แถมมันสวยมากด้วย
‎ผมขี้โมโหมาตลอด 30 ปี คุณจะ...
‎- ให้ตาย ‎- มีชิ้นไหนแก้ไขเรื่องนี้บ้าง
‎ทีนี้คุณเคยต้องกินยา ‎รักษาอาการวิตกกังวลแบบนี้มั้ย
‎ไม่เคยค่ะ คือว่า...
‎- ฉันเคย... ‎- เพื่อหย่อนใจล่ะ
‎ฉันเคยใช้เห็ด
‎ผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นยังไงนะ ‎ผมได้ยินคนที่เคยใช้เห็ด
‎แล้วมีอาการประสาทหลอน
‎- คุณไม่เคยกินเห็ดเหรอ ‎- ผมเคยสั่งให้ใส่เห็ดในสเต๊ก
‎แสดงว่าคุณเคยกินชิตาเกะ
‎แต่คุณไม่เคยมีอาการเย้วๆ ตุ้งแช่ นึกภาพออกมั้ย
‎คุณใช้ยังไง
‎ฉันจะกินนิดเดียวเท่านั้น
‎ฉันบิมันออกน่ะ เสี้ยวเล็กที่สุดที่ทำได้
‎เหมือนเศษเห็ด แล้วก็กินแบบนี้ก่อน
‎เพราะฉันไม่อยากดำดิ่งลงไปอยู่ในรูกระต่าย
‎ใช่ แล้วเป็นยังไงครับ
‎เราก็จะสงบจริงๆ
‎- มีความสุข ‎- สงบเหรอ
‎เราปฏิเสธของปลอมน่ะ
‎บางครั้งเทคโนโลยีก็ท้าทายเรานะ
‎เราจะรู้สึกว่า "เดี๋ยวนะยะ ฉันมาก่อนเธอ"
‎- ใช่ ‎- "เธอถือดียังไงมาสั่งให้ฉันทำโน่นนี่"
‎น่าสนใจครับ
‎- มนุษย์มาก่อนเทคโนโลยี ‎- ใช่
‎ไอโฟนของฉันบอกว่า "ได้เวลาตื่นแล้ว"
‎ฉันก็คิดว่า...
‎"ฟังนะ เพื่อน จะบอกให้..." นั่นแหละ
‎"ฉันตื่นอยู่แล้วย่ะ ก่อนอื่น เธอผิด"
‎นั่นแหละ ฉันคิดว่า "เธอกล้าดียังไง" ‎ฉันเลยเก็บมันเข้าลิ้นชัก
‎ทีนี้ สำหรับผม มันน่ากลัวน่ะสิ
‎เรื่องเห็ดน่ะ
‎หรือสมัยที่ผมเป็นเด็ก เขากินแอลเอสดีหรือแอซิด
‎พระเจ้าช่วย
‎ฉันกลัวของพวกนี้เป็นบ้าเลย ฉันไม่...
‎ฉันเคยได้ยินมาเยอะที่คนกินเข้าไป ‎พูดว่า "แล้วทีวีมันก็มีชีวิต
‎มันกลืนกินฉัน ฉันเข้าไปอยู่ข้างใน..."
‎ฉันก็คิดว่า "ฉันไม่คิดจะโดนอะไรกลืนทั้งนั้น"
‎สิ่งเดียวในชีวิตที่ผมมีซึ่งทำงานสม่ำเสมอ
‎คือสมองและปากของผม
‎ดังนั้น ถ้าผมทำลายสมองตัวเอง ‎ผมจะเหลืออะไรล่ะ
‎- เหลือแค่ปากพ่นเรื่องโง่ๆ ‎- เหลือแค่ปาก
‎- เอาละ แจ๋ว เราจะบันทึกเสียงนี้ ‎- ได้
‎ว่ากันว่าเจย์-ซีจะ...
‎เขาจะทำแบบนี้ เดินไปอยู่หลังไมค์เลย
‎แล้วก็ด้นสดเลย นึกอะไรออกก็ร้อง
‎คุณจะทำแบบนั้นแหละ คุณจะเป็นเจย์-ซี
‎- ได้ ‎- คุณจะเป็น... คุณคือดี-ซี เดฟ-ซี
‎- ใครน่ะ ‎- เสียงนี่...
‎- ใช่ ใครร้อง ‎- ไม่รู้
‎- คุณชอบเหรอ ‎- ครับ
‎ฉันจะใส่เสียงนี้ลงไป เอาละ
‎- เขาร้องว่าอะไร ‎- แน่น
‎งั้นเราจะใส่คีย์บอร์ดนิดหน่อย ‎พระเจ้าช่วย สนุกแฮะ
‎- คีย์ไมเนอร์หรือเปล่า ‎- ไมเนอร์
‎- ผมนี่อัจฉริยะหรือไรกัน ‎- คุณเป็นอัจฉริยะจริงๆ
‎ขอบคุณ
‎เรียบร้อย
‎ว้าว
‎เย่
‎ทีนี้ก็พูดอะไรก็ได้ที่คุณอยากพูด ‎ทับลงไป นึกออกมั้ยคะ
‎ผมจะรู้ยังไงว่าผมต้องหยุดเมื่อไหร่
‎ฉันถามคำถามเดียวกันนั้นกับตัวเองทุกวัน
‎- โอเค ‎- เริ่มนะ
‎ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้
‎อะไรกัน ถามจริง
‎ก็ดูผมสิ
‎เราเริ่มละนะ
‎- เริ่มได้เลยพอได้ยินเสียง ‎- โอเค
‎เหมือนตรวจศักยภาพการได้ยินที่ผมเคยทำเลย
‎- มันดังพอมั้ย ‎- ผมไม่ได้ยินอะไรเลย
‎- ถามจริง ตายละ ‎- จริง
‎ดังขึ้นเปล่า
‎- ลิซโซ ผมไม่ได้ยินอะไรเลย ‎- ดังขึ้นอีกเหรอ
‎ปัญหาคงไม่ได้อยู่ที่อุปกรณ์แล้ว
‎ให้ตายสิ
‎คืองี้...
‎- เรามาฟังกันว่าได้ผลยังไง ‎- โอเค
‎ลิซโซ ผมไม่ได้ยินอะไรเลย
‎ปัญหาคงไม่ได้อยู่ที่อุปกรณ์แล้ว
‎- ทีนี้ รอเดี๋ยว ‎- ว้าว ช่างเป็นท่อนแรปสุดปัง
‎ไม่เอาไหนเลย
‎ฉันจะบันทึกท่อนนี้ไว้
‎สำหรับผมแล้ว จุดเปลี่ยนในชีวิตของผม
‎คือการโดนบีบให้เลิกทำรายการทีวีช่วงเช้า
‎แล้วจุดเปลี่ยนในอาชีพของคุณล่ะคืออะไร
‎ใช่มินนีแอโพลิสมั้ย
‎มินนีแอโพลิสเปลี่ยนชีวิตของฉันจริงๆ
‎- คุณไปมินนีแอโพลิสกับใคร ‎- โปรดิวเซอร์คนหนึ่ง
‎เราไปที่เมืองอีไดนา
‎- เราพักอยู่ใน... นั่นแหละ ‎- ผมรู้ว่าอีไดนาอยู่ไหน
‎ผมเคยอ่านข่าวพยากรณ์อากาศในอินเดียแนโพลิส
‎แล้วผมก็ไปที่สถานีเคเอสทีพีในอีไดนา ‎หรืออะไรทำนองนั้น
‎ซึ่งมันเป็นงานแบบเดียวกันเลยน่ะ
‎เป็นงานแบบเดียวกัน เงินเท่ากัน ‎เป็นการเปลี่ยนแปลงทางราบ
‎ผมจำได้ว่าผมขับรถกลับจากสนามบิน
‎แล้วเห็นรั้วยาวเหยียดไม่รู้จบ ‎อยู่กึ่งกลาง กั้นระหว่างรัฐ
‎ผมก็ถามคนขับว่า "รั้วพวกนี้มีไว้ทำอะไร"
‎เพราะมันเป็นรั้วระแนงยาวเหยียดเป็นไมล์ๆ
‎เขาก็ตอบว่า "พวกนี้คือรั้วหิมะ"
‎ผมก็บอกว่า "ผมจะไม่กลับมาที่นี่แน่"
‎- ใช่! ‎- ผมเลยกลับไป...
‎พวกเขาบอกฉันเหมือนกันว่า ‎หิมะเวรนี่สูงสักแค่ไหน
‎ไม่รู้ฉันอยู่ที่นั่นทำไม แต่ฉันรักมินนีแอโพลิสนะ
‎เพราะงี้แหละเราถึงรู้ว่า ‎มินนีแอโพลิสมีแรงดึงดูดบางอย่าง
‎ทำให้ฉันกล้าเจอความหนาวขนาดนั้นน่ะ
‎แต่การอยู่ในอีไดนามันสุดยอดจริงๆ ‎รวยมาก ขาวมาก
‎และเป็นเมืองประเภทที่ถ้าฉันทำผมทรงแอโฟร
‎คนก็จะทักว่า "อุ๊ย ทรงผมของคุณน่าสนุกแฮะ"
‎ฉันก็คิดว่า "ย่ะ ทรงโฟรของฉัน ‎ไปสนุกตรงไหนบนหัวเธอ"
‎ฉันเคยทำงานที่ร้านแม็คคอร์มิก แอนด์ ชมิค
‎และฉันจำได้ว่า...
‎คือฉันมาจากดีทรอยต์น่ะ ‎เราเรียก "แซลมอน" ไม่ใช่ "แซมมอน"
‎แล้วฉันโดนลูกค้าคอยแก้ให้หลายครั้งมาก
‎พวกเขาจะคอยบอกว่า "แซมมอน"
‎ฉันก็คิด "นี่ฉันกำลังโดนกดขี่"
‎ฉันได้รู้จักดีเจของฉัน โซเฟีย เอลิส
‎ประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่ฉันจะอพยพจากอีไดนา
‎ฉันอยู่ในแท็กซี่ร้องไห้คร่ำครวญว่า "ฉันไม่มีที่ไป"
‎ฉันโทรหาเธอถามว่า ‎"ขอไปนอนโซฟาของเธอได้มั้ย"
‎แล้วฉันก็ย้ายไปที่เซาท์ไซด์ มินนีแอโพลิส
‎ทีนี้ ผมว่ามันดูประหลาดนะ
‎"โอ้ วงการดนตรีในมินนีแอโพลิสใหญ่โต"
‎ผมยังคิดอยู่ว่า "ไม่จริงหรอก"
‎- จริง ‎- มินนีแอโพลิสเนี่ยนะ ให้ตายสิ
‎ที่นั่นมีรั้วหิมะ ไม่มีวงการดนตรีใหญ่โตหรอกน่า
‎พรินซ์คือวงการดนตรีในมินนีแอโพลิส
‎ทีนี้คุณอยู่ที่มินนีแอโพลิส
‎ที่นั่นมีจริงเหรอ วงการดนตรีคุณภาพ ‎ที่คึกคักเติบโตมาก
‎มีจนถึงทุกวันนี้!
‎มันเจ๋งมาก
‎ทุกแห่งที่จัดแสดงดนตรีในเมือง ‎ขายตั๋วหมดเกลี้ยง ศิลปินท้องถิ่นนะ
‎ในคืนเดียวกัน
‎คุณอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน คุณทำอะไรอยู่
‎ตอนที่เจอพรินซ์
‎แล้วคุณเคยตั้งเป้าหมายมั้ย "ฉันต้องเจอพรินซ์"
‎ไม่เคยอยู่แล้ว
‎ไม่มีใครคิดตั้งเป้าหมายขนาดนั้นหรอก ‎มันคือชะตาฟ้าลิขิต
‎นี่ก็ชะตาฟ้าเหมือนกัน ‎คุณคิดเหรอว่าฉันจะเดินไปมา
‎"ฉันอยากให้เดวิด เลตเทอร์แมน ‎มาหาฉันที่บ้าน นั่งคุยกับฉัน"
‎- ใช่ ‎- ฉันไม่เคยคิดถึงอะไรพวกนี้เลย
‎มันคิดไม่ถึงจริงๆ
‎ฉันต้องบอกว่าฉันอยู่ในมินนีแอโพลิสไม่นานหรอก
‎ครึ่งปีมั้ย หรือสองปี
‎สองปี
‎ฉันอยู่ในวงหญิงล้วน
‎มีดีเจและคู่ชีวิตทางดนตรีของฉัน ‎โซเฟีย เอริสกับ...
‎ตอนนั้นพรินซ์กำลังประกาศรับ
‎เด็กสาวผิวดำที่มีหัวสร้างสรรค์ ‎เขาจะส่งเสริมน่ะ
‎ที่เพสลีย์ พาร์ค
‎เพสลีย์ พาร์คเป็นแค่บ้านตามที่เขาเรียกมั้ย
‎- บ้านหลังใหญ่... ‎- แต่มันเป็นมากกว่านั้น เป็น...
‎สุดยอดเลย
‎- รู้มั้ย เหมือนสตูดิโอ... ‎- แล้วคุณ...
‎คุณจะไปที่นั่นสัปดาห์ละครั้ง ‎สัปดาห์ละสองครั้ง ทุกคืนหรือไง
‎ไม่ใช่ทุกคืนหรอก อยากเหมือนกัน
‎ความสัมพันธ์ของฉันกับพรินซ์เหมือน...
‎ชาร์ลี ส่วนเราคือนางฟ้า
‎ประมาณนั้นแหละ
‎ฉันจำได้ครั้งแรกที่เราไปที่ ‎เพสลีย์ พาร์ค เราบันทึกเสียง...
‎เขาก็พูดออกลำโพงน่ะ
‎ใช่ ฉันจำได้ว่าเราคุยกัน "เขาชอบมั้ย"
‎เขาฟังเราจนจบแล้วไง
‎ในใจเรารู้ว่า "เขาชอบแฮะ"
‎คุณนึกออกมั้ย ทีนี้...
‎สำหรับฉัน ฉันคิดว่า "จะบอกให้นะ"
‎"สิ่งลี้ลับมีจริง เป็นความจริง ‎ฉันจะไม่เถียงแล้ว"
‎"ฉันจะไม่...
‎พยายามฝืนอะไรแล้ว"
‎คุณยังอยู่ในมินนีแอโพลิสหรือเปล่าตอนเขาตาย
‎- ฉันเพิ่งย้ายไปแอลเอ ‎- เพิ่งย้ายไปแอลเอ
‎แล้วฉันก็ได้รับข้อความ ‎บอกว่า "เขาจากไปแล้วนะ"
‎ฉันเลยบินไปมินนีแอโพลิสคืนนั้น ‎ตรงไปที่เฟิร์ส อะเวนิว
‎และร้องเพลง "เดอะ บิวตี้ฟูล วันส์" ของพรินซ์
‎ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นพรินซ์... ‎ฉันไปที่เพสลีย์ พาร์ค
‎แล้วเขาก็เล่นเปียโนเพลง "เพอร์เพิล เรน"
‎แล้วเขาก็เริ่มร้องไห้ไปด้วย ‎เสียงเพลงนั้นไพเราะที่สุดเลยนะ
‎เท่าที่เราเคยได้ยิน
‎เสียงเปียโนก็ออกมา ‎เหมือนเครื่องสาย เหมือนไวโอลิน
‎ฉันก็คิดว่า "โว๊ว เสียงพวกนี้มาได้ไง"
‎แล้วน้ำเสียงของเขาน่ะก็ไพเราะมาก ‎แล้วเขาก็ร้องไห้
‎มันงดงามมาก จากนั้นเขาก็ทำท่า...
‎"ฉันต้องทำลิสต์เพลงที่จะร้องสักหน่อย"
‎เพราะเขาคิดได้ว่า "เพลงนี้อยู่แรกๆ ไม่ได้"
‎แต่ "เพอร์เพิล เรน" สะเทือนใจเขามาก
‎- ใช่ ‎- แต่ฉันไม่ได้คิดว่ามีอะไรผิดปกติ
‎- เหรอ ‎- ฉัน...
‎ฉันไม่เคยเห็นเขาแสดงอารมณ์มากนัก
‎มันสุดยอดเลยที่เรามีศิลปินตัวจริง
‎ศิลปินตัวเป็นๆ
‎และมีโลกทั้งใบหลั่งเลือดเพื่อเขา
‎เหมือนโลกทั้งใบคือสีม่วง
‎(ขอให้เป็นสุขในสีม่วง)
‎แล้วจากนั้นคุณย้ายไปแอลเอ ‎เพราะคุณดังแล้วใช่มั้ย
‎แอลเอน่ะเป็นที่ซึ่งคุณจู่ๆ ก็คิดจะไปก็ไปเลย
‎เพราะฉันคิดว่า "ไม่ ฉันจะไม่มีวันไปไหน ‎ฉันรักเมืองแฝด ฉันจะอยู่ที่นี่"
‎แล้วฉันก็พบว่าตัวเองบินไปบินมา
‎เริ่มจาก "เราจะให้คุณพักในโรงแรมสักแห่ง"
‎ต่อมาก็เป็น "หาอะพาร์ตเมนต์เล็กๆ ‎ให้คุณกันเถอะ"
‎- แล้วจู่ๆ ก็... ‎- ทั้งหมดนี้...
‎โปรดิวเซอร์เป็นคนจ่ายให้คุณเหรอ
‎ฉันย้ายไปแอลเอเพราะฉันได้งานกับเอ็มทีวี
‎ได้เซ็นสัญญากับแอตแลนติก เรคคอร์ดส
‎แต่ถ้าฉันทำงานนี้ได้จากมินนีแอโพลิส ‎ฉันก็คงทำไปแล้ว
‎ตอนนี้คุณทำงานได้ทุกที่ที่อยากทำ ‎คุณไม่ต้องอยู่ในแอลเอก็ได้
‎คุณอยู่ในลินตัน อินเดียนาก็ได้
‎- อย่ายั่วฉันเชียว ‎- ใช่
‎เฮ่ ชาวโลก
‎เป็นไง
‎เฮ่ เธอ
‎เป็นไงบ้าง
‎รู้มั้ยว่าเธอเปลี่ยนโลกได้
‎รู้มั้ยว่านี่คือเวลาอะไร
‎ถึงเวลาโหวต
‎(เลือกประธานาธิบดี เลือกตั้งขั้นต้นวันนี้)
‎ถึงเวลาโหวต
‎(ดีซี)
‎ถึงเวลาโหวต
‎- ตลอดเวลามานี้ คุณเขียนเพลง ‎- ฉันเขียนเป็นบ้าเป็นหลังเลย
‎จริงๆ เขียนเยอะไป ‎ฉันหัดเขียนน้อยลงได้แล้ว ขอบคุณพระเจ้า
‎ผมไม่เข้าใจความหมาย
‎การเขียนเยอะไปก็คือฉันใช้คำฟุ่มเฟือยสุดขีด
‎ฉันเขียนจังหวะซับซ้อนมาก
‎ถ้าคุณฟังเพลง...
‎"แบทเชส แอนด์ คุกกีส์" ‎ที่ว่า "ฉันจำได้ที่นุ่มเหนียว"
‎"เธอกินแล้วบอกว่า น้อยจัง"
‎"ฉันต้องการสองให้สุดที่รักของฉัน" ‎ทำไมฉันแรปเร็วจัง
‎คือฉันมารู้ตัวว่าจะต้อง ‎เข้าถึงคนหมู่มาก ต้องทำให้ง่ายลง
‎มีท่อนนึง "ผู้ชาย..."
‎"ผู้ชายเจ๋งอยู่นะถ้าไม่ต้องพิสูจน์ตัวเอง"
‎ผมคิดว่ามัน...
‎สวยงาม
‎กระชับและจริง
‎ว้าว
‎ฉันเพิ่งเจอวิดีโอที่ฉันร้องไห้ในสตูดิโอ
‎วันที่บันทึกเสียง "ทรูธ เฮิร์ตส"
‎คุณเจออะไรมาถึงเป็นแบบนั้น
‎ไวน์ทั้งขวดทำให้ฉันเป็นแบบนั้น
‎ตอนนั้น ฉันเดินทางกับ ‎แดนเซอร์สองคน ดีเจของฉัน ตัวฉัน
‎ครีเอทีฟ ไดเรกเตอร์ ผู้จัดการทัวร์ หญิงล้วน
‎เราดื่มไวน์คนละขวดในห้องสีเขียว
‎แล้วเราก็ตกลงกัน "ให้ตาย ลุย"
‎นั่นแหละ ไม่ใช่เสียงนี้หรอก ช่างเถอะ
‎ตอนนั้นฉันเศร้ามาก ‎เจอเรื่องสะเทือนใจรุนแรงน่ะ
‎ความรักไม่ต้องเรื่องเยอะก็สะเทือนใจได้นะ
‎แล้วท่อนนี้ก็หลุดออกมาระหว่างเราคุยกัน
‎"ผู้ชายเจ๋งอยู่นะถ้าไม่ต้องพิสูจน์ตัวเอง"
‎ฉันเลยจดไว้
‎ใส่ใน... ฉันคิดแต่ว่า ‎"ฉันไม่อยากลืมประโยคนี้"
‎ต่อมาตอนที่เรากำลังทำเพลง "ทรูธ เฮิร์ตส"
‎ฉันก็นึกถึงท่อนนี้
‎สำหรับฉัน มันหมายถึง...
‎เราเป็นคนมอบอำนาจให้ผู้ชายตลอดเวลา
‎ด้วยความรักโดยเฉพาะ ‎เพราะเราไว้ใจผู้ชายไง
‎เราไว้ใจว่าเขาจะดูแลเรา
‎แล้วพอถึงเวลา
‎เขาก็ทำเราผิดหวังอยู่เรื่อย
‎นั่นแหละที่ผู้ชายอยากให้คนอื่นคิดถึงตนเอง
‎ยิ่งใหญ่น่ะ
‎แน่นอน ตัวผมเองก็ด้วย ทุกโอกาสเลย
‎"ขอผมเล่าเรื่องตัวเองให้ฟังสักหน่อย"
‎แต่พอถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ‎"ให้ตาย ถังดับเพลิงอยู่ไหน"
‎"ให้ตายสิ มันอยู่ไหน" ประมาณนั้น
‎คราวหน้าที่บอกว่าฉันเก่ง ‎เติมคำว่า "รอบด้าน" ลงไปด้วย
‎ช่างหัวนายสิ!
‎สำหรับผม การเล่นฟลูต... ‎บอกตรงๆ ผมถึงมาที่นี่
‎- คือ... ใช่ ‎- นั่นไง จนได้
‎จนได้ ใช่เลย
‎คือว่า ใครกัน...
‎หรือระหว่างเรียนในห้อง ‎มีคนบอกว่า "มานี่ซิ หนู"
‎ฉันน่าจะเป็นนักเล่นแคลริเน็ต ‎เต้นและเล่นแคลริเน็ตไปแล้ว
‎แต่ถ้าคุณเห็นชีวิตของฉันตอนนี้
‎มันช่างมหัศจรรย์ที่สุด เพราะอย่างแรก
‎วงดนตรีของโรงเรียนมัธยมยังบลัด ‎เป็นวงที่แจ๋วที่สุด
‎เราเป็นนักเรียนเกรดห้ากับเกรดหก ‎ที่จัดคอนเสิร์ตในโรงยิม
‎ครูผู้คุมวงของฉัน ครูเจมส์ บราว์เดน
‎จะอัดเพลงจากวิทยุ
‎แล้วเราก็จะเอามาเปิดฟัง ‎ครูก็จะให้พวกเราเต้นตาม
‎มันทำให้เรารักเสียงเพลงมาก
‎แต่ตลกดีเพราะฉันเคยกลัวฟลูตแนวร็อคกับแจ๊ส
‎แต่แนวคลาสสิก ‎"เดอะ แมน วิธ เดอะ โกลเด้น ฟลูต"
‎- เจมส์ แกลเวย์ ‎- เจมส์ แกลเวย์ ซึ่งฉันชอบมาก
‎ฉันก็กรี๊ด "นี่แหละ"
‎ฉันจะเปิดฟังซีดีของเขา
‎แล้วพยายามอ่านโน้ตแล้วเล่นตาม
‎- คุณเคยพบเขามั้ย เคยเล่น... ‎- ไม่ค่ะ
‎เขามีฟลูตทำจากทองคำขาว ‎ฉันก็คิด "สุดติ่งกระดิ่งแมว"
‎คุณนึกออกมั้ย
‎บางคนมีสร้อยทำจากทองคำขาว ‎แต่เขามีฟลูตทองคำขาว
‎การพูดถึงคนที่เป็นปรมาจารย์
‎ของวงการฟลูตซิมโฟนี ออเคสตรา ‎โดยใช้คำว่าสุดติ่งกระดิ่งแมว
‎แจ๋วมาก
‎เขาสุดติ่งจริงๆ นะ
‎โม เมื่อกี้น่าจะหัวเราะได้
‎- เขาเป็นนักแสดงไม่ได้นะเนี่ย ‎- ไม่มีฝีมือ
‎- แล้วคุณมีฟลูตอยู่ที่บ้านใช่มั้ย ‎- ฉันมีฟลูตหลายอันเลย
‎ฟลูตพวกนี้ราคาแพงมั้ย
‎สมัยที่ฉันไม่มีอะไรเลย ฉันมีฟลูตชื่อซาช่า
‎ซึ่งเป็นสมบัติราคาแพงที่สุดของฉันในตอนนั้น
‎ฉันไม่มีรถ ไม่มีบ้าน ไม่มีอะไรเลย ‎ฉันเลยดูแลฟลูตของฉันยิ่งชีพ
‎- ขอผมดูได้หรือเปล่า ‎- เชิญค่ะ
‎- ฉันตั้งให้ฟลูตเป็นเพศหญิง ‎- สวยมาก
‎คุณปลื้มฟลูตเนี่ยนะ
‎ก็จริง เป็นคุณจะไม่ปลื้มเหรอ
‎คงงั้น คือฉันคุ้นเคยกับฟลูตแล้วน่ะ
‎- ฉันขอเช็ดเธอให้คุณก่อน ‎- ครับ
‎มันเชียว เพราะฉันเล่นแล้วไม่ได้ทำความสะอาด
‎ฟลูตยี่ห้อมูรามัตสุ ทำที่โทะโกะโระซะวะ ญี่ปุ่น
‎ฟลูตนี้พิเศษมาก ฉันมีฟลูตที่หายากที่สุดอันหนึ่ง
‎- คุณได้จากไหน ‎- อันนี้พ่อของฉันซื้อให้
‎ตอนที่ฉันอยู่มัธยมต้นหรือปลายนี่แหละ
‎เธออยู่กับฉันมาตลอดนับแต่นั้น
‎- ดูสิ ‎- เหมือนอัญมณีเลยนะ
‎- คุณจับได้ ‎- ผมไม่อยากจับ
‎บอกตรงๆ ผม... ถ้าคุณไม่อยู่ด้วย ผมคงลองจับ
‎- เหรอ ‎- ใช่
‎ฉันมีฟลูตหลายอันมาก คุณสามารถ... ‎นี่คือโอคารินา นี่คือทู้ต
‎- มันเหมือนเครื่องอัดเสียงของเด็ก ‎- ใช่ แต่นี่เล่นสไตล์ฟลูต
‎- เหมือนเล่นด้านข้าง ‎- เหรอ ผมไม่รู้จัก
‎ฉันมีฟลูตเยอะมาก
‎ฉันอยากให้คุณลองเล่นอันที่ไม่แพงมาก
‎เราลองบลูไอวี่ก็ได้
‎นี่คือบลูไอวี่
‎- คนรู้จักเธอเยอะนะ ‎- เพราะสีเหรอ
‎ใช่ มีแต่คนพูดว่า "นี่ไม่ใช่ฟลูต นี่มันของเล่น"
‎แล้ว...
‎คนเราวิจารณ์ฟลูตได้น่าเกลียดมากนะ
‎ผมเกลียดจัง
‎คุณวางมือตรงนี้แล้วก็... อย่างนี้
‎พระเจ้าช่วย แจ๋วมาก คุณจับแบบธรรมชาติเชียว
‎คนทั่วไปทำไม่ได้แบบนี้นะในครั้งแรก
‎ให้ผมเป่าตรงไหน
‎แหม...
‎- เอาละ อย่าแกล้งสิ ‎- โธ่ หยุดน่า
‎คุณเป่าตรงรูนั้นเลย
‎ต้องขอให้คุณออกไปเลย
‎คุณทำได้
‎โอย ผมหายใจไม่ออก
‎เข้าใจฉันหรือยัง
‎จินตนาการสิว่าทำแบบนี้แล้วร้องด้วย
‎- ขอฟังหน่อย ‎- โอเค
‎คุณเป่าแรงหรือเป่าเบาๆ
‎จริงๆ มันอยู่ที่การทำรูปปากของเรา
‎- เหรอ ‎- คุณต้องทำ...
‎ไม่มีใครทำได้แบบนี้จริงๆ นะ
‎- ทีนี้คุณถือนี่ไว้นะ ‎- ค่ะ
‎เราลองทำแบบนี้กันเถอะ
‎เดี๋ยวนะ ไม่
‎ต้องมีอะไรในนั้นแน่ คุณทำได้ยังไง
‎เดี๋ยวนะ คุณทำยังไง
‎เหมือนเรียกนกหรือเปล่า
‎- นี่ คุณเล่นซาช่าไปพร้อมผมหน่อยสิ ‎- ฉันเล่นฟลูตเหรอ
‎โอเค โน้ตอะไรเอ่ย
‎- โอ้ เพลง "จิงเกิล เบลส์" ‎- ผมหมดลมแล้ว
‎คุณน่าจะได้เป็นนักฟลูตวงซิมโฟนีไปแล้ว
‎- ฉันอยากเป็นมากเลย ‎- แล้วเกิดอะไรขึ้น
‎ฉันเลิกเรียนกลางคัน
‎เกิดขึ้นช่วงที่คุณพ่อเสียใช่มั้ย
‎- คุณเรียนวิทยาลัยกี่ปีแล้วในตอนนั้น ‎- ปีครึ่ง
‎ไม่ธรรมดา
‎แต่คุณก็มีฝีมือเล่นฟลูตดี
‎ใช่ ฉันทำได้ดีเลย
‎ฉันใช้มันสูบบุหรี่ในชั้นมาสเตอร์คลาสน่ะ
‎ใช้มันสูบบุหรี่
‎แล้ว... มาสเตอร์คลาสน่ะ บอกเผื่อคนที่ไม่รู้
‎มันคือชั้นเรียนที่นักฟลูตมาเรียนด้วยกัน ‎แล้วเล่นเพลงของตัวเอง
‎แล้วครูจะวิจารณ์การเล่นของเรา
‎ขอให้ผมย้ำตรงนี้เพื่อบันทึกไว้
‎คุณสูบบุหรี่
‎- ผมเข้าใจถูกต้องมั้ย ‎- ฉันใช้ฟลูตสูบบุหรี่
‎โอ้ ให้มันสูบบุหรี่ โอเค
‎- ฉันมีสไตล์น่ะ ‎- เหรอ
‎ขณะที่ความรู้ทางดนตรีของคุณขยายขึ้น กว้างขึ้น
‎คุณไปเล่นแนวอื่นด้วย
‎ผู้ชมบอกว่าคุณไม่ต้องเล่นฟลูต
‎- "อย่าเอาฟลูตเข้ามา" ‎- ใช่
‎ผมก็คิดว่า "เจ้าบ้า"
‎"ฟลูตนี่แหละเครื่องมือหาเงิน ให้ตายสิ"
‎ฉันโดนคนวิจารณ์เยอะ ‎ว่าเป็นเนิร์ดประจำวง
‎พวกเขาจะบอกว่า "เนิร์ดไป อย่าเล่น"
‎ฉันก็ไม่บอกนะว่า "ไม่ มันเท่ดี"
‎ฉันกลับบอกว่า "จริงด้วย" เพราะฉันรู้แค่นั้น
‎เรื่องเริ่มที่ฉันโพสวิดีโอลงอินสตาแกรม
‎วิดีโอที่ฉันเล่นฟลูต แล้วคนดูชอบมาก
‎ฉันก็ได้คิดว่า "โอ้ ทุกคนชอบแบบนี้เหรอ ได้"
‎แล้วฉันก็เอาไปเล่นบนเวที ‎แล้วฟลูตก็มีชีวิตของมันเอง
‎- พวกเขาไม่ชอบใจฟลูตตรงไหน ‎- แรปเปอร์ไม่เล่นฟลูตน่ะ และ...
‎ผมรู้ แต่มันแจ๋วจะตาย ‎พอจับมารวมกันแล้ว บิงโก
‎เสียงนี้...
‎ใช่ เยียวยาจิตใจ
‎คลื่นความถี่กำลังดี
‎เหมือนดนตรีในการทำสมาธิก็ใช้ฟลูตเป็นปกติ
‎จริงเหรอ รื่นหูมาก
‎- ขอบคุณ ‎- ครับ
‎นี่แหละที่ฉันจะเล่นในช่วงอังกอร์
‎- ฉันจะเอาฟลูตออกไปด้วย ‎- ทีนี้คนดูก็กรี๊ดเลย
‎- พวกเขาร้องกรี๊ดเลย ‎- ใช่
‎เธอดังมากนะ เธอไม่ออกจากกล่องหรอก ‎ถ้าจ่ายน้อยกว่าสองหมื่น
‎จริงๆ
‎เราจะออกไปด้วยกัน แล้วก็ ‎เล่นเกมทายเพลง "รู้จักเพลงนี้มั้ย"
‎ทุกคนก็จะบอกว่า "ไม่รู้"
‎เล่นกับคนดูสักหน่อย ‎ทุกคนก็จะบอกว่า "นี่เพลงอะไรน่ะ"
‎โอ้ ที่รัก
‎ถึงตรงนี้ ทุกคนรู้ละ ‎ทุกคนก็จะบอกว่า "อ๋อ โอเค"
‎ยายาอี
‎ใช่
‎- ยายาอี ‎- พระเจ้าช่วย
‎สุดยอดไปเลยที่ได้ยืนใกล้ชิดขนาดนี้กับเสียงแบบนี้
‎ขอบคุณ ฉันไม่ได้เล่นฟลูตนานมาก ดังนั้น...
‎- ใช่ ผมว่าคุณชักจะขึ้นสนิม ‎- ฉันขึ้นสนิมหน่อยๆ
‎ว่าแล้วก็นึกถึงรัสตี้ เป็นไงบ้าง
‎ฉันออกกำลังกายสม่ำเสมอมาตลอดห้าปี
‎บางคนอาจแปลกใจนะ
‎ที่ฉันไม่ได้ออกกำลังให้มีรูปร่างในอุดมคติของคุณ
‎ฉันออกกำลังเพื่อจะมีรูปร่างในอุดมคติของฉัน
‎แล้วรู้มั้ยว่าของฉันเป็นแบบไหน ‎ไม่ใช่เรื่องของคุณว่ะ
‎คุณรู้นะว่ามีคนเขียนถึงรูปร่างของคุณเยอะทีเดียว
‎ใช่ค่ะ
‎สิ่งเดียวที่มีคนเคยพูดกับผม ‎เกี่ยวกับรูปร่างของผมคือ
‎"คุณไหวเหรอ"
‎เป็นเพราะเขาคิดว่า ‎"เราไม่คิดว่าคุณมีรูปร่างเหมาะจะ
‎ทำสิ่งที่คุณคิดจะทำ"
‎หรือเขาคิดว่าคุณหุ่นไม่ดี
‎เรื่องนี้กวนใจฉันมานาน
‎การที่ทุกคนพูดถึงหรือคิดถึงแต่ขนาดตัวของฉัน
‎ฉันไม่ชอบเวลาพวกเขาต่อว่าฉันในเรื่องนี้
‎แล้วฉันก็ไม่ได้รู้สึกดีด้วยนะเวลาฉันโดนชม
‎เช่น "คุณกล้าหาญจัง"
‎ทั้งหมดนี้ผ่านโซเชียลมีเดียหรือว่า...
‎โซเชียลมีเดีย
‎บทความต่างๆ ต่อหน้าฉันเลยก็มี
‎พวกเขาคิดว่ากำลังชื่นชมฉัน ‎ด้วยการบอกว่าฉันไม่รู้สึกผิด
‎ฉันก็คิดนะ "ฉันต้องรู้สึกผิดเรื่องอะไร"
‎ปี 2014 ตอนที่ฉันใส่ชุดรัดรูปขึ้นเวที
‎แล้วบอกว่าฉันรักตัวเอง ‎กับผู้หญิงตัวใหญ่อีกสองคนในชุดรัดรูป
‎คงมีหลายคนคิดน่ะว่า "เธอกล้าดียังไง ‎เธอกล้าดียังไงถึงรักตัวเอง
‎เธอทำได้ยังไง"
‎ฉันเบื่อจะตายที่ต้องเป็นแอคติวิสต์ ‎แค่เพราะฉันอ้วนและผิวดำ
‎ฉันอยากเป็นแอคติวิสต์เพราะฉันฉลาด
‎เพราะฉันห่วงใยปัญหาต่างๆ
‎เพราะฉันเล่นดนตรีไพเราะ ‎เพราะฉันอยากช่วยเหลือโลก
‎คุณเคยร่วมขบวนประท้วงกี่ครั้งแล้ว
‎ครั้งแรกของฉันคือตอนที่ฉันไป...
‎มีกลุ่มของโบสถ์กลุ่มหนึ่งกำลังมีบทบาท
‎แล้วพวกเขากำลังประท้วง ‎การให้เกย์แต่งงานกันถูกต้องตามกฎหมาย
‎เราก็เลยประท้วงซ้อนประท้วง ‎ตอนนั้นน่าจะปี 2012
‎ตั้งแต่นั้นฉันก็ร่วมประท้วงมาตลอด
‎แสดงว่าผสมกันใช่มั้ย
‎ห้าสิบ-ห้าสิบระหว่าง ‎แรงบันดาลใจและอื่นๆ เช่นความแค้น
‎- ฉันสนใจแค่พลังบวกน่ะคุณ ‎- อย่างนี้เอง
‎แน่นอนว่าความเห็นแง่ลบ ‎มีผลกระทบฉันเป็นครั้งคราว
‎เช่น การล้อเลียน
‎หรือเป็นความอิจฉาริษยาปนอยู่
‎พวกนี้ริษยาฉันน่ะ
‎แต่คุณนึกออกมั้ย คือว่า...
‎ฉันว่านะเวลาเราเห็นใครสักคนที่เป็นอิสระ
‎เราชอบจะตีตราเขาเป็น "คนอื่น"
‎หรือเราชอบตีตราเขาเป็นคนนอก
‎หรือแม้กระทั่ง... ‎ไม่ใช่คนนอกในแง่ลบด้วยซ้ำนะ
‎แต่พวกเขาคิดว่า "ฉันเป็นแบบนี้ไม่ได้แน่"
‎คิดว่า "เธอคือคนพิเศษ ‎ไม่มีใครทำแบบนี้ได้หรอก"
‎แล้วก็มีนิดหน่อยที่คิดว่า "ฉันอยากเป็นแบบนี้"
‎โดยเฉพาะคนที่เกลียดฉัน
‎ฉันไม่เสียใจเท่าไหร่หรอกนะ คือว่า...
‎ฉันสบายดี ฉันรู้ว่าฉันสวย ‎ฉันรู้ด้วยว่าฉันโคตรร้าย
‎ฉันดัง ฉันภูมิใจตัวเอง ฉันแข็งแรงดี
‎ฉันรู้ว่าฉันเหนือกว่ายัยพวกปากร้ายพวกนี้ ‎ทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องอะไร
‎ไม่ว่าจะเรื่องร่างกาย มันสมอง ‎จิตวิญญาณ การเงิน ความร้าย
‎ฉันจะทำให้พวกเธอจ่ายจนหมดตัวเชียว
‎อยากเห็นมั้ยว่าฉันร้ายได้แค่ไหน
‎อยากเห็นฉันร้ายนักใช่มั้ย
‎(จอร์จ ฟลอยด์)
‎(พฤษภาคม ปี 2020)
‎เราเจอโรคระบาดใหญ่
‎แล้วเราก็เจอโรคร้ายอีกตัว ‎ที่อยู่กับเรามาตลอด 400 ปี
‎มีการรุมฆ่าคน มันเป็นอย่างนั้น
‎สำหรับผม มันดูเหมือนคนโง่คนนี้
‎พอใจที่จะทำตัวแบบที่ทำอยู่
‎ระหว่างที่มีคนบันทึกภาพ
‎ต่อมาเราก็นึกขึ้นได้ว่า
‎"อ้อ นี่เอง โลกเราเป็นอย่างนี้"
‎ในฐานะพลเมืองผิวดำของประเทศนี้
‎ฉันโดนทำร้ายจิตใจจากการถูกกระทำและถูกมอง
‎มาตลอดชีวิตของฉันเลย
‎ฉันจำได้ว่ามีเหตุฆาตกรรมหนุ่มผิวดำคนหนึ่ง
‎ที่ไร้อาวุธนะ ในมินนีแอโพลิส ‎ไม่ไกลจากบ้านของฉัน
‎เขาชื่อจามาร์ คลาร์ก
‎(คืนความยุติธรรมให้จามาร์ พย. ปี 2015)
‎ฉันเขียนเพลงนี้ชื่อ "มาย สกิน" ‎ซึ่งมีเนื้อหาประมาณว่า
‎"เราต้องเปลี่ยนแปลง"
‎ชาวบ้านไปตั้งแคมป์หน้าสถานีตำรวจ
‎เราโดนยิง ฝีมือใครก็ไม่รู้
‎น่ากลัวมาก เป็นยุคมืด
‎ต่อมา ทามีร์ ไรซ์ เด็กอายุ 12
‎ซึ่งกำลังเล่นที่สวน
‎ถูกตำรวจยิงหลังจากเหตุนั้นไม่นาน
‎ไม่นานเลย
‎เด็กผิวดำอายุ 12 ปี
‎และไม่มี... และผู้คนก็โยงเรื่องนี้กับการเมือง
‎คุณโยงการเมืองเข้ากับการฆ่าเด็กได้ยังไง
‎ส่วนฉัน...
‎ตกใจมาก
‎จนฉันหมดสิ้นความหวังว่า ‎ประเทศนี้จะเปลี่ยนแปลงใดๆ ไปเลย
‎สี่ร้อยปีนะ และนี่คือ... เรามาอยู่ตรงนี้
‎แต่ใช่ ความเปลี่ยนแปลงแลกกับความเจ็บปวด
‎ซึ่งฉันคิดว่าเราต้องยอมรับตรงนี้
‎ครั้งนี้ ฉันเห็นบางอย่างเปลี่ยนไป
‎ฉันเห็นแรงสนับสนุนใหม่
‎จากคนขาวรุ่นใหม่
‎ซึ่งฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
‎ฉันยังเห็นในข่าวด้วยว่าผู้คน
‎รู้แล้วว่านี่ไม่ใช่แค่การติดแฮชแท็ก ไม่ใช่กระแส
‎และการประท้วงหรือเราออกมาบ่น ‎แต่นี่คือพิษร้ายตัวจริงในสังคม
‎นั่นแหละเป็นครั้งแรกที่ฉันมีความหวังขึ้นเล็กน้อย
‎คุณมีความหวังเหรอ
‎คือว่า
‎ฉันหมายถึง ฉันอดไม่ได้หรอก ‎ที่จะมองโลกแง่ดีและมีความหวัง
‎ฉันคือศิลปินที่ทำดนตรีซึ่งมอบความสุขแก่ผู้คน
‎ฉันคือเด็กหญิงผิวดำตัวใหญ่ ‎ที่โตมาในฮิวสตัน เทกซัส
‎สมัยนั้น โลกบอกฉันว่า
‎ฉันจะไม่มีวันประสบความสำเร็จในชีวิต
‎แล้วดูตอนนี้สิ คนทั้งโลกหลงรัก ‎ก้นใหญ่แสนสวยของฉัน
‎ฉันพูดแบบนี้บนเวทีทุกคืน
‎"เห็นมั้ย ความรู้สึกตอนนี้ของคุณ
‎รอยยิ้มนี้บนใบหน้าของคุณ ‎ความสุขในตอนนี้ของคุณ"
‎"ถึงคุณออกไปจากตรงนี้แล้ว ‎ฉันก็ไม่อยากให้สิ่งเหล่านี้หายไป"
‎ฉันอยากให้พวกคุณรู้ไว้ ‎ถ้าคุณรักฉันได้ คุณก็รักตัวเองได้น่า
‎และถ้าคุณไม่ว่าอะไร ฉันอยาก ‎รวบรวมสมาธิเล็กน้อยไปพร้อมคุณ
‎ทุกคนช่วยหายใจลึกๆ กับฉันหน่อยสิ
‎ผมรู้เรื่องที่คุณพูดถึง ‎เวลาคุณอยู่บนเวที คุณสุดยอดมาก
‎ผมทึ่งมากกับการที่คุณส่งผ่านความสุขได้ง่ายดาย
‎ทีนี้ฉันอยากให้คุณมองคนข้างตัว
‎แล้วบอกว่า "ฉันรักคุณ"
‎ฉันรักคุณ!
‎คุณสวยจัง!
‎และคุณทำได้ทุกอย่าง!
‎คุณทำได้ทุกอย่าง!
‎และพูดว่า "ฉันรักเธอ ลิซโซ"
‎ฉันรักเธอ ลิซโซ!
‎เธอสวยจัง
‎เธอสวยจัง!
‎และเธอทำได้ทุกอย่างเลยว่ะ!
‎เธอทำได้ทุกอย่างเลยว่ะ!
‎เพราะเรามักจะพูดแง่ลบกับตัวเอง ‎จนเห็นเป็นเรื่องธรรมดา
‎เช่น "โอย ยัยโง่ ‎ฉันทำพลาดอีกแล้ว ฉันโคตรโง่"
‎หรือ "ฉันดูไม่ได้เลย"
‎แต่ฉันไม่เคยพูดว่า "ฉันดูดีจัง ฉันฉลาด"
‎แล้วพอเรามีประสบการณ์ดีๆ กับคนอื่น
‎มันแพร่ความรู้สึกดีๆ ได้
‎นั่นแหละทำให้แตกต่าง
‎คนแบบคุณที่สามารถออกไปแสดงผลงานศิลปะ
‎และทำให้คนอื่นรู้สึกดีกับตนเอง
‎เป็นคนที่ทรงคุณค่ามาก
‎คนที่ทำได้อย่างนี้โชคดีมาก
‎เพราะนี่คือพลังซึ่งคนส่วนใหญ่ไม่มี
‎- ฉันคิดถึงแล้วเนี่ย ฉันอยากจัดคอนเสิร์ต ‎- ใช่
‎บอกฉันด้วยนะว่าเสียงบีทเป็นยังไง ดังหรือเปล่า
‎ขอผมฟังนิดหน่อยแล้วเราค่อยเริ่ม
‎เอาเลย
‎ฉันเร้าใจ
‎ฉันน่าเกลียด
‎ฉันเหงื่อแตก
‎ฉันแฉะ
‎ฉันแก่
‎เอาละ เดี๋ยวนะ หยุดเดี๋ยว
‎เพลงนี้มัน... เกือบดีแล้ว แต่ว่า...
‎จะทำให้เป็นเพลงของลิซโซ ‎ก็ต้องมองแง่บวกหน่อย
‎ห้ามพูดว่า "ฉันน่าเกลียด"
‎ถ้าคุณจะพูดว่า "ฉันน่าเกลียด" ‎คุณต้องพูดว่า "ฉันน่าเกลียดแต่ฉันชอบ"
‎ผมนึกว่าเราได้เพลงแล้วเชียว
‎นั่นแหละแง่บวกสุดแล้วที่คุณจะได้
‎(น้ำตาของลิซโซ)
‎คุณอยากให้ชีวิตตอนนี้ไปทางไหน
‎ถ้าผมกลับมาในอีกสามปี ‎คุณจะทำอะไรอยู่ หรืออีกสักห้าปี
‎คุณอยากเป็นแบบนี้ไปตลอดชีวิตหรือเปล่า
‎เอนเตอร์เทนเนอร์แห่งปียอดเยี่ยมก็จริง
‎แต่ฉันไม่ได้ให้ความบันเทิง ฉันสร้างความบันเทิง
‎และฉันจะสร้างความบันเทิงตลอดไป ‎เพราะอย่างนี้
‎ฉันไม่ได้มีเป้าหมายจะทำให้ใครพอใจ
‎- มีหนังเพิ่ม หรือน้อยลง แสดงสดมากขึ้น... ‎- ทุกอย่างเลย
‎ใช่
‎เพราะฉันมีความสามารถหลายด้าน ‎ฉันเก่งที่สุด ฉันมีไอเดียเยอะ
‎คุณคิดว่าจะเน้นด้านดนตรีไปตลอด ‎หรือเป็นแค่ส่วนใหญ่
‎ฉันอดไม่ได้ที่จะสร้างสรรค์ดนตรี ‎ฉันเป็นคนดนตรีมากน่ะ
‎มันคือโชคชะตาของฉัน
‎ผมต้องบอกว่าการที่มาอยู่ตรงนี้กับคุณได้พิสูจน์แล้ว
‎ถึงทุกสิ่งที่ผมคิดว่าน่าจะเป็น
‎- คุณเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยม ขอบคุณ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎ขอบคุณเช่นกัน
‎สวัสดีครับ
‎- สวัสดีครับ ‎- มานี่
‎- ยอดมาก ‎- ขอบคุณมากค่ะ
‎ขอบคุณมากครับ
‎ลิซโซครับ แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน
‎ขอบคุณมากครับ
‎เริ่มละนะ
‎ฉันเร้าใจ ฉันเหงื่อแตก
‎ฉันแก่ ฉันน่าเกลียด
‎ฉันเหงื่อแตก
‎- ปล่อยเพลงได้ ‎- ใช่ ปล่อยทิ้งไปเลย
‎ผมปล่อยไก่แล้ว
‎ฉันจะเซฟไว้ ฉันจะเอามาใส่ในเพลง
‎ได้ เดี๋ยวจะมีคนถาม "ลิซโซเป็นอะไรไปแล้ว"
‎นั่นสิ ฉันจะทำให้อาชีพคุณก้าวกระโดด
‎จะมีแผ่นโลหะสลักหน้าของคุณประดับผนังทั่วทุกที่
‎คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล