LIZZO'NUN EVİ
Kayıttayız.
Helen?
Evet.
-Selam. -Selam. Vay!
İnanılmaz, öyle değil mi?
Kaç derece?
Evet, başlıyoruz. Dave'in girişine hazırlanalım.
Sakinleşmek için bir yudum daha.
Dave, şimdi çıkıyor.
-Evet, birbirimize dokunamayız. -Bilmiyorum.
Ha siktir!
-İyi misin? -Evet.
Vay be! Süperim.
NETFLIX ORİJİNAL SERİSİ
14 EKİM 2014
Bu gece ilk kez televizyona çıkacak, onu ağırladığımız için çok mutluyuz.
Albümünün adı ise Lizzobangers.
Bayanlar ve baylar, alkışlar Lizzo için.
İlk televizyon performansımdı.
-Gerçekten mi? -Evet.
İlkti. Çok heyecanlıydım ve içimden demiştim ki
"Havalı birisi gelirse bizim iş..."
O dönemki menajerim şöyle demişti,
"Neil Young arayabilir. O ararsa senin iş yatar."
Öyle bir şey demişti. "Bir dakika, ne?" demiştim.
"Bu iş olmayacak." deyip durdum.
Ama sonunda oldu.
Bunu ne kadar sık yaşadığımızı tahmin edemezsin.
Neil Young, beni son anda arardı.
Ve birisini programdan çıkarırdık.
-Pisliğin tekiydi. -Evet.
Tek derdi televizyona çıkmaktı.
Üzerinde bir tişört vardı.
-Evet, tişörtü getirmek istedim. -Nerede?
Dolabımda. Onu sakladım.
Önünde "seninleyim André" yazıyordu.
-Neye atıfta bulunuyordu? -André 3000.
"Televizyona çıkacağım. Belki bunu görür." diye düşündüm.
Bunu gördü
ve senin ve André 3000'in varlığımdan haberdar olması…
"Başardım. Bir yıldızım. Budur." dedim.
Evet. Programın en sevdiğim kısmı müzikti.
Bunu yıllardır söylerim.
Programdaki canlı performanslar cidden çok heyecan vericiydi
ve sahnenin çok yakınındaydım.
En son ne zaman sahneye çıktın?
-Evet. -Epey oldu.
Evet, ben de.
Orada anında tepki alıyorsun.
Ama burada izleyici yok.
-Evet. -Bir salgının ortasındayız.
Birkaç konuda içini rahatlatmak isterim.
Test yaptırdım.
-Sen de test yaptırdın. -Aynen. Birçok kez.
-Yarım saatte bir yaptırıyorum. -Burnun nasıl?
Benim burnum olmaktan çıktı.
Ama kameramanımız Moe,
önemli veya komik bir şeyin bahsi geçince
kamerayı bırakıp bizi alkışlayacak.
-Teşekkürler Moe. -Evet.
Şimdi bunu deneyeceğiz.
Önemli ve komik olan ne?
Hayır, önemli bir konuyla başlayacağım.
Tamam.
Salgın bitince çok sevineceğim.
Evet. Vay canına!
Salgın bitince sevineceğimi söyledim.
-Evet, tamam! -Evet.
Teşekkürler Moe.
-Bunun eğitimini almadım. -Boşuna kameraman olmamış.
Hiçbirimiz eğitim almadık.
Seni yakın zamanda izledim.
Sanırım bir performansın tekrarıydı.
-Evet. -Vay canına!
-Beğendin mi? -Evet.
Tanrı'm!
Sanırım Grammy Ödülleri'nden önceydi.
Tebrikler. Kaç tane oldu?
Üç. Evet, canımın içi üç güzel Grammy ödülüm var.
-Çılgınca, değil mi? -Evet.
Bakıp bakıp "Harbiden oradalar." diyorum.
Evet. Bir de şöyle bir şey var ki
Time dergisi 2019'da seni Yılın Sanatçısı seçti.
-Evet. -Hadi ama!
-Gerçekten mi? Vay canına! -Çılgınca değil mi? Çok tuhaf.
Ama bugün bile "Letterman görüşmek istiyor." dediklerinde
"Neden ki? Niye ben?" diyorum.
"Ne istiyor ki?" dedim çünkü sen…
İstediğin herkesle konuşabilirsin.
SYLVEE KAPALI GİŞE
ALTIN PLAK
-Fotoğraflar harika. -Hangileri?
Platin ve altın plak fotoğrafları.
Çok güzeller.
Teşekkürler.
Onlarla gurur duyuyorum, olaya gerçeklik katıyorlar.
Şuna bak!
-Buna mı? -Evet.
Evet, çok heyecanlıydım. Bunları yapmış olmak çok güzel.
Bence işler garanti altında değilse,
ertesi gün ne olacağını bilmiyorsanız,
cidden korkuyor ve hayata tutunmaya çalışıyorsanız
başarılı olmaya başladığınızda
her gün bunun için minnet duyarsınız.
O noktaya gelince
birisinin omzuna dokunup "Tamam, bu kadar yeter.
Artık Detroit'e dönebilirsin." demesinden korktun mu?
Letterman'a çıktığımda bunu düşünmüştüm.
Evet!
"Bu, gerçek değil, değil mi?" dedim.
Onu elimden alacaksın sandım. Ama bugünlere geldik.
O serseriler programı benim elimden aldı.
Çok üzgünüm.
Melissa Viviane Jefferson.
-Melissa Viviane Jefferson. -Evet!
-İşte isim budur. -Beğendin mi?
Evet.
Bana hep sıradan gelmiştir.
"Melissa Viviane Jefferson" mı?
-Sıradan değil. -MVJ.
Babam, ben doğmadan adımı rüyasında görmüş.
Öyle mi? Ne tatlı!
-Detroit'te doğdun, değil mi? -Evet.
Annen müzisyen miydi? Yoksa baban mı müzisyendi?
Annem müziğe yetenekliydi.
Kilisede piyano çalardı ve şarkı söylerdi.
Babam da müziğe düşkündü ama rock müzik severdi.
Elton John ya da Billy Joel dinlerdi.
Ve de Queen.
Farklı tarzda müzikler dinleyerek büyüdüm.
Kilise müziği, rock müzik ve…
Müziksever bir aileyiz. Babam, aile grubu kurmak isterdi.
Az kalsın aile grubumuz olacaktı.
Hâlâ olabilir. Kardeşim davul çalar.
Sonra Houston'a taşınmışlar. Niye Houston?
Daha iyi bir hayat için.
-Detroit'ten çıkmak için. -Detroit'ten çıkmak için.
Detroit'i severim. Ailem hâlâ orada.
Ama karar verdiyseniz gitmeniz gerek.
Taşınacağınızı söylüyorsanız hemen taşınmalısınız.
Detroit öyle bir yer ki insanı uzun süre esir alabiliyor.
Teksas'a taşınacağımızı söylediler.
"Kovboy ve at görmek istemiyorum." dedim.
Ertesi gün kendimi orada buldum. Atları ve ata binen insanları gördüm.
AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ
İnsanlar seni sevdi mi? Zorbalığa uğradın mı?
Okul hayatın zorlu geçti mi?
-Ortaokulda alay konusuydum. -Hangi sebepten ötürü?
Sebebi…
Çok tuhaf yanlarım vardı. Ayakkabılarımla dalga geçerlerdi.
Ayaklarım geniş olduğundan ayakkabılarım yamuk dururdu.
-Şunlara bak! -Aman Tanrı'm!
Ayakkabılarım özel tasarım.
Şimdi gülün de görelim!
Evet.
Onunla dalga geçerlerdi. Saçımla dalga geçerlerdi.
Derste doğru cevap verdin diye.
-Fazla el kaldırırdım. -O, neden alay konusu oldu?
Bilmiyorum. "Aman be!" derlerdi.
İyi bir öğrenciymişsin. Notların iyi miydi?
Notlarım çok iyiydi.
Sonra alay konusu olmaktan bıktım.
Daha havalı olmaya çalıştım ve sınıfın şebeği oldum.
Sürekli cezaya kalırdım.
-Bunu duymamıştım. -Disiplin cezası.
Kötü çocukların sonu budur. Öğretmenler sizden bıkınca
"Çık dışarı!" derler. İspanyolca öğretmenim
"Melissa, çık dışarı!" derdi ve beni sınıftan kovardı.
Acılı Cheetos'umu önceden alırdım çünkü ceza alacağımı bilirdim.
Ceza odasında oturup çaktırmadan…
Cheetos'u yumuşayana kadar emip
sonra ısırırdım ki yakalanmayayım.
Bu hikâyeyi çok sık duyuyoruz.
Okulda yanlış yargılanan çocuklar bir kenara atılıyor
ve sonra çocuğun nasıl bir bireye dönüştüğünü görünce
"Süreci yanlış yönetmişiz." diyoruz.
İngilizce öğretmenimle bir anım var.
Dördüncü sınıftayken bizden bir öykü yazmamızı istemişti.
Hikâye yazacağım için sevinmiştim.
Koca bir kitap yazıp ellerimle ciltledim.
Ön ve arka kapağı bile vardı. Kitabı öğretmene verdim.
"Bir paragraf istedim. Bunu okuyacak vaktim yok." dedi.
"Yaratıcılığım köreliyor!" dedim.
Anneme "Bu sınıftan çıkmalıyım." dedim
ve sınıfımı değiştirdiler.
Ama hep geç kalırdım. Okula hep geç giderdim.
Herkes sessizce otururken içeri girerdim,
gözler bando şefine dönerdi, ben de tafra yapardım.
Geciktiğim için suçluluk hissederdim.
"Öfkeli görünürsem insanlar bir terslik olduğunu düşünüp
üstüme gelmez." derdim.
Bir bando şeflerinden biri okuldan sonra beni çağırdı.
"İnsanların hislerini değiştirebiliyorsun.
Bando odasına girdiğinde
karanlık ve olumsuz enerjin etrafındakilere yayılıyor.
Sen lidersin." dedi.
O güne dek kimsenin neşesine bir etkide bulunabileceğimi düşünmemiştim.
Bunun üzerine dedim ki "Bu sorumluluğu üstleneceğim.
Bu adam benden büyük, bir bildiği vardır."
-Seni şekillendirmiş. İnanılmaz. -Evet.
20'li yaşlarımın başındaydım.
Çoğu zaman içkisine sahneye çıkardık.
Mekânlar güzel miydi, berbat mıydı?
-Salaş, hipster yerlerdi. -Evet.
İlk başlarda epey şeydi…
Annemin geldiği bir konserde bir tek seyirci bile yoktu.
Bence bu anlattığın şey istisnasız her başarılı müzisyenin
yaşadığı bir şey.
Bir kişi için sahneye çıkmışsın.
Bu deneyimi yaşamışsın.
Bir keresinde konserimize kimse gelmemişti
ve davulcum demişti ki "Öylesine çalacağım."
Öyle bir şey söyledi ve ben de dedim ki "Asla öylesine çalma.
Her konserde salon doluymuş gibi çalmalıyız."
-Evet. -Her konsere kendimi verdim.
Yerlerde süründüm.
Çünkü sorumluluğun farkındasın.
Bu, küçüklüğümden beri bilincinde olduğum bir sorumluluk.
Babam çok katı bir adamdı
ama başarılı olmamızı istiyordu.
Yaptığımız şey neyse onu en iyi şekilde yapmamızı isterdi.
Katı bir baba mıydı? Yoksa verici ve sevecen miydi?
Çok katıydı.
Babam, müzik kariyerimde flüte mutlaka yer vermemi istedi.
"Flüt çalıp şarkı söylemelisin." derdi.
"Şarkı söylemelisin." derdi, ben de "Peki." derdim.
Çeşitli sebeplerden ötürü sağlığı kötüye gitmeye başladı.
Sonra dedim ki "Başarılı olacağım
ve çok para kazanıp babama bakacağım."
-Öldüğünde kaç yaşındaydı? -57.
-Benimki de 57 yaşında öldü. -Öyle mi?
Evet. 57, ölmek için çok genç bir yaş.
20'li yaşlarının başında mıydın?
-Evet, 20 yaşındaydım. -Evet.
Çok kasvetli bir ortamdaydım.
"Kim olduğumu sanıyorum?" diyordum.
Çevrende kasvetli olan şey neydi?
Tanrı'm! Şöyle düşünüyordum,
"Bugüne dek yaptığım her şey boşunaymış."
-Gerçekten mi? -Evet.
Bir şey yapmam gerektiğini biliyordum
ve hayatımın bunu yansıtmaması
içimi karartıyordu.
Bu kişi olmam gerektiğini doğduğumdan beri biliyordum.
Ünlü birisi değil, bu kişi olmalıydım.
Yani, neşe saçan, yardımsever, insanlarla bağ kuran birisi.
Herkes şuna katılacaktır ki
bu, insanı depresyona sürükleyebilir.
Çok sık anksiyeteye kapılırım.
Anksiyete yabancı değilim. Anksiyete ve depresyon ayrılmaz ikilidir.
Anksiyete seni ne kadar etkiliyor?
Gençliğimde çok kötüleşmişti.
Bazen içim içime sığmaz olurdu.
Kalp çarpıntısıyla uyanırdım.
"Tanrı'm!" derdim. Ne olduğunu bilmiyordum.
Akupunktur ve meditasyona başlayınca
semptomların yok olduğunu fark ettim.
Meditasyon işe yaradı mı?
-Hem de çok. -Evet.
-Dokunabilir miyim? -Evet.
-O, pembe kuvars. -Ele geliyor.
-Tatmin edici, değil mi? -Değil mi?
Kristal koleksiyonum büyüdü.
Instagram yayınımdan sonra
insanlar bana kristal vermeye başladı.
İlk aldığım kristaller bu üçüydü.
-Bu, bu ve bir de… -Bu mu?
Ona bayılıyorum. Ametist, en sevdiğim.
Ametisti severim. Her yerde var.
-Jeotlarda bulunuyorlar. -Evet.
Hayalim, bir jeot bulup içini açmak.
-Evet. -Kendi ametistim olsun.
Bu üçü benim için çok önemli ve büyük bir değişimin parçası.
Bunları elime alıp uzanırdım ve meditasyon yapardım.
Bazen pembe kuvarsı kalp çakramın üzerine koyarım
çünkü bu bir aşk kristali ve aşk kanalınıza iyi gelir.
Bunu oraya koyarım. Siyah turmalin sizi kötülükten korur.
-Turmalin mi? -Siyah turmalin.
Sizi kötülükten ve size hinlik yapmak isteyenlerden korur.
Ve bu da… Eline almak istiyorsun, değil mi?
-Çok güzelmiş. -Değil mi?
Anlattıkların gerçek mi?
Her şeyin enerji verdiğine inanıyorum.
Bunun fark yaratacağına inanırsan cidden işe yarıyor.
Dedemlerin çiftliğinden gelen iri bir ametist parçası
küçüklüğümden beri bendedir.
Mistik güçlere dair bilgim bununla sınırlı.
Ama ne fark eder ki?
Önemli olan sana kendini iyi hissettirmesi.
Çok da güzeller.
30 yıldır moralim bozuk.
-Tanrı'm! -Buna iyi gelecek taşın var mı?
Anksiyete için ilaç kullanman gerekti mi?
Hayır. Yani…
-Ben… -Reçetesiz miydi?
Mantar kullandım.
Bunun anlamını bilmiyorum. İnsanların mantar kullandığını
ve halüsinasyon gördüklerini duydum.
-Hiç mantar denemedin mi? -Bifteğin yanında yemişliğim var.
Shiitake mantarı yemişsin.
Kafa yapan mantardan yememişsin, anlatabildim mi?
Nasıl kullanılıyor?
Hep küçük doz alırım.
Mümkün olduğunca küçük bir parçayı,
bir kırıntısını alıp önce onu yerim,
birden başka bir âleme gitmek istemem.
Peki, sonra ne oluyor?
Bir dinginlik hissediyorsun.
-Mutlu oluyorsun. -Dingin.
Yapay şeyleri reddediyorsun.
Teknoloji insana meydan okuyabiliyor.
"Bir dakika, senden önce ben vardım." diyorsun.
-Evet. -"Bana nasıl emir verirsin?"
Bu çok ilginç.
-Teknolojiden önce biz vardık. -Evet.
Yani, iPhone'um "Uyanma vakti!" dedi.
Ona dedim ki…
…"Şimdi beni dinle dostum.
Uyandım bile. Öncelikle yanılıyorsun."
"Ne cüretle?" deyip telefonu çekmeceye koydum.
Beni korkutan da bu.
Mantar fikri
ya da çocukluğumda gündemde olan LSD yani asit.
Tanrı'm!
O şey ödümü patlatıyor. Ben onu…
İnsanlardan şöyle şeyler duydum, "Televizyon canlandı,
beni yutarak içine aldı."
Şahsen ben hiçbir şeye yem olmak istemem.
Düzenli olarak faydasını gördüğüm iki şey var,
beynim ve ağzım.
Beynimi yakarsam geriye ne kalır?
-Boş konuşan bir ağız. -Ağzın.
-Tamam, güzel. Şimdi bunu kaydedeceğiz. -Evet.
Duyduğuma göre Jay-Z…
O da bunu yaparmış ve mikrofonun başına geçip
aklına ne gelirse söylermiş.
Sen de öyle yapacaksın. Jay-Z olacaksın.
-Evet! -Ama sen DZ'sin. Dave-Z.
-Kim o? -O bir…
-Evet, o adam kim? -Bilmem.
-Beğendin mi? -Evet.
Onu da kullanacağım. İşte böyle.
-Ne diyor? -"Sağlam."
Biraz da klavye ekleyeceğiz. Tanrı'm! Çok eğlenceli.
-Minör nota mı? -Minör.
-Dâhi miyim neyim? -Tam bir dâhisin.
Teşekkürler.
Başlıyoruz.
Vay canına!
Evet.
Üzerine istediğini söyle, tamam mı?
Bittiğini nasıl anlayacağım?
Kendime her gün aynı soruyu soruyorum.
-Tamam. -Başlıyoruz.
Benim için bir ilk olacak.
Hadi be! Ciddi misin?
Hayır, hâlime bak!
İşte başlıyoruz.
-Sesi duyunca başla. -Tamam.
Yaptırdığım bütün işitme testleri gibi.
-Yeterince yüksek miydi? -Bir şey duymadım.
-Gerçekten mi? Lanet olsun! -Evet.
Ses yükseldi mi?
-Lizzo, bir şey duymuyorum. -Yüksek mi?
Sorun ekipmanda olmayabilir.
Lanet olsun!
Biliyor musun?
-Şunu bir dinleyelim. -Tamam.
Lizzo, bir şey duymuyorum.
Sorun ekipmanda olmayabilir.
-Bir dakika. -Yıkılıyor!
Resmen saçmalık.
Bunu kaydedeceğim.
Sabah programından kovulmam
hayatımın dönüm noktası oldu.
Senin kariyerinin dönüm noktası neydi?
Minneapolis miydi?
Minneapolis hayatımı değiştirdi.
-Minneapolis'e kiminle gidiyorsun? -Yapımcıyla.
Edina'ya gittik.
-Ve onun evinde… -Edina'yı biliyorum.
Indianapolis'te hava durumu spikeriydim.
Edina'da KSTP gibi bir kanala gittim.
Aynı parayı alacaktım.
Aynı paraya aynı işi yapacaktım. Kariyerime katkısı yoktu.
Havaalanından dönerken
otoyoldaki refüjlerin kenarında yol boyunca uzanan çitler gördüm.
Şoföre "O çitler ne için?" diye sordum.
Çitler kilometrelerce uzunluktaydı.
Şoför "Onlar kar çiti." deyince
"Buraya geri gelmeyeceğim." dedim.
-Evet! -Sonrasında…
Ne kadar çok kar yağdığını söylediler.
Neden kaldım bilmem ama Minneapolis'i severim.
Minneapolis'in özel bir yer olduğu oradan belli.
O soğuğa katlandım.
Ama Edina'da yaşamak çok tuhaftı. Çok zengin ve beyaz bir yer.
Orası öyle bir kasaba ki saçı kıvırcık ve kabarık olanlara
"Saçın eğlenceliymiş." derlerdi.
"Lanet saçımın nesi eğlenceli be?" derdim.
McCormick & Schmick'te çalıştım
ve oradayken…
Detroit'tenim. Biz "somon" kelimesini farklı telaffuz ederiz.
Müşteriler sürekli telaffuzumu düzeltirdi.
"Somon!" derlerdi.
"Bu ne baskı yahu!" derdim.
DJ'im Sophia Eris'le
Edina'dan taşınmadan bir hafta önce tanıştım.
"Nereye gideceğimi bilmiyorum." diye takside ağlıyordum.
Onu arayıp "Sende kalabilir miyim?" dedim.
Ve Güney Minneapolis'e geçtim.
Minneapolis'in müzik şehri olması
bana hep tuhaf gelmiştir.
"Hayır, doğru değildir." diye düşünmüştüm.
-Evet. -Minneapolis'ten bahsediyoruz.
Kar çitleri olan bir yerde büyük bir müzik camiası olamaz.
Minneapolis'in müzik camiası Prince idi.
Minneapolis'i gördün.
Gerçekten de büyük ve hareketli bir müzik camiası var mıydı?
Hâlâ var!
Harika bir şey.
Yerel sanatçılar bir gece içinde şehirdeki bütün salonları doldurabiliyor.
Prince'le yolun kesiştiğinde
ne zamandır oradaydın ve ne yapıyordun?
Prince'le tanışmak hedeflediğin bir şey miydi?
Kesinlikle değildi.
Kimsenin böyle bir hedefi olmaz. İnanılmaz bir şeydi.
Bu da inanılmaz bir şey. Sanma ki
"David Letterman evime gelip benimle konuşsun." diyorum.
-Evet. -Bu tür şeyleri hiç hayal etmedim.
Bunu hayal edemezdim.
Minneapolis'te uzun süre kalmadım. Doğruya doğru.
Altı ay mı? İki yıl mı?
İki yıl.
Birkaç kız grubuna katıldım.
DJ'im ve müzik hayatımın ortağı Sophia Eris de benimleydi.
Prince de o dönemde yürüttüğü bir proje kapsamında
genç ve siyahi kadın sanatçıları yetiştirip destekliyordu.
Projesi Paisley Park'taydı.
"Paisley Park" evine verdiği bir isim mi?
-Büyük bir… -Bundan çok daha fazlasıydı. Orası…
…inanılmazdı.
-Orası bir stüdyoydu ve… -Sen de…
Ne sıklıkla oradaydın? Haftada bir, iki kez mi? Her gece mi?
Keşke her gece olsaydı.
Prince'le ilişkim şeye benziyordu…
Charlie ve melekleri gibiydik.
Öyle bir şeydi.
Paisley Park'a ilk gidişimizde kayıt yaptık.
Prince, diyafonun öbür ucundaydı.
Birbirimize dönüp "Beğendi mi?" dediğimizi hatırlıyorum.
Bizi dinledi.
İnanılmazdı. "Beğendi." dediler.
Anlatabiliyor muyum? Ve…
…ben de dedim ki "Biliyor musun?
Enerjin gerçek ve hakiki. Buna edecek lafım yok.
Her şeyi…
…oluruna bırakacağım."
O öldüğünde Minneapolis'te miydin?
-Los Angeles'a taşınmıştım. -Taşınmıştın.
Sonra bir mesaj geldi. "O artık yok." yazıyordu.
O gece Minneapolis'e gittim ve soluğu First Avenue'da aldım.
Prince'ten The Beautiful Ones'ı söyledim.
Prince'i en son Paisley Park'ta gördüm.
Piyanoda "Purple Rain" çaldı
ve çalarken ağlamaya başladı. Duyup duyabileceğiniz en güzel sesti.
Piyanonun içinde telliler ve kemanlar hayat buldu.
"Vay canına! Bu sesler nereden geliyor?" dedim.
Sesi çok güzeldi. Sonra ağladı
ve o da çok güzeldi. Sonra da dedi ki…
…"Listemi düzenlemeliyim."
"Bunu bu kadar erken çalamam." dedi.
"Purple Rain" onu etkilemişti.
-Evet. -Ama bir terslik sezmemiştim.
-Evet. -Sadece…
Onu hiç o kadar duygulu görmemiştim.
Gerçek bir sanatçıyı en saf hâliyle görmek
dünyanın en iyi şeyidir.
Bütün dünya bu insan için kan ağladı.
Bütün dünya mora boyandı.
MORLAR İÇİNDE UYU
Şöhretin arttığı için mi Los Angeles'a taşındın?
LA nasıldır bilirsin. Kaşla göz arasında kendini LA'de bulursun.
"Asla gitmem. Twin Cities'i seviyorum. Burada kalacağım." diyordum.
İki şehir arasında mekik dokudum.
"Sana bir otel odası tuttuk." ile başladı
ve "Sana bir daire bulalım." oldu.
-Sonra bir bakmışım… -Bütün bunlar…
Bunları yapımcı mı finanse ediyor?
Los Angeles'a taşınmamın sebebi MTV'deki işim
ve Atlantic Records'la anlaşmam.
Mümkün olsa bunları Minneapolis'ten yapardım.
Artık istediğin yere gidebilirsin. LA'de olmana gerek yok.
Linton, Indiana'ya gidebilirsin.
-Aklıma girme. -Evet.
Merhaba, dünya.
Ne haber?
SELAM!
Ne var ne yok?
NASIL FARK YARATIRIM?
Şimdi ne zamanı?
Oy verme zamanı!
OY VER! BAŞKANLIK ÖN SEÇİM GÜNÜ
Oy verme zamanı!
-Bütün besteler sana mı ait? -Deli gibi beste yapıyorum.
Hatta fazla yazıyorum. Neyse ki azaltmayı öğrendim.
Ne dediğini anlamadım.
Fazla yazılan bestelerde çok söz olur.
Çok karmaşık ritimler yazmıştım.
"Batches & Cookies" şöyleydi,
"Akışkandır hamuru.
Coşturur tek lokması.
Bebeğime ver iki tane." Niye o kadar hızlı rap yapayım?
Geniş kitlelerle bağ kurmak için sadeleşmesi gerektiğini anladım.
Bir şarkı sözünde diyorsun ki "Erkekler neden…"
"Erkekler niye beklentiye yenilir?"
Bence bu gerçekten…
…çok güzeldi.
Çok özlü ve doğru.
Vay canına!
Stüdyoda ağlarken çektiğim bir videomu buldum.
"Truth Hurts" kaydından.
Seni o deneyime iten neydi?
O deneyimi bir şişe şaraba borçluyum.
O dönemki ekibimde iki dansçım, DJ'im, kreatif direktörüm
ve tur menajerim vardı. Hepsi kadındı.
Kuliste birer şişe şarabımız vardı.
"Vay be! İçelim!" dedik.
Şarap şişesinden bu ses çıkmaz ama olsun.
Travmatik bir olay yüzünden çok üzgündüm.
Dram içermeyen bir aşk ilişkisi de travma yaratabiliyor.
Laf arasında öylesine söylenen bir şeydi.
"Erkekler niye beklentiye yenilir?"
Bunu bir kenara yazdım
ve şeye koydum… "Bunu unutmamalıyım." dedim.
"Truth Hurts" üzerinde çalışırken
ona geri döndüm.
Benim için anlamı şu…
Özellikle aşk konusunda erkekleri sürekli güçlü konuma koyuyoruz
çünkü onlara güveniyoruz.
Bizi kollayacaklarını düşünüyoruz.
Bunun zamanı geldiğinde
genelde bizi hüsrana uğratıyorlar.
Erkekler böyle anılmak ister.
Harika olmak isterler.
Ben de dâhil olmak üzere hepimiz her fırsatta deriz ki
"Size kendimden bahsedeyim."
Ama yumurta kapıya dayandığında "Yangın tüpü neredeydi?" deriz.
"Hay aksi, yanıverdi." deyip geçeriz.
Yeteneğimden bahsedenler "çok yetenekli" demeyi unutmasın.
Sana girsin!
Flüt çalıyor olman… Beni en çok etkileyen şey bu.
-Evet. -İşte bu.
Evet, aynen öyle.
Bunu sana kim…
Sınıftayken birisi sana "Kızım, buraya gel." mi dedi?
Klarnet de çalabilirdim. Popomu sallayıp klarnet çalardım.
Şimdi hayatıma bakınca anlıyorum ki
başıma gelen en büyük mucizeymiş çünkü şu bir gerçek ki
Youngblood Ortaokulu Bandosu bandoların en havalısıydı.
Beşinci ve altıncı sınıf öğrencileriydik ve spor salonunu ayağa kaldırırdık.
Bando şefim Bay James Browden
radyodaki şarkıları uyarlardı.
Onları çalardık. Bize dans ettirirdi.
Bize gerçek müzik sevgisi aşıladı.
İlginçtir ki caz ve rock flütleri beni korkuturdu
ama klasik flüt, Altın Flütlü Adam…
-James Galway. -James Galway. Ona bayılırım.
"Hadi!" derdim.
CD'lerini dinlerdim.
Notaları çıkarıp eşlik etmeye çalışırdım.
-Onunla tanıştın mı? Hiç… -Hayır.
Platin flütü var. "Ne kral adam!" demiştim.
Anlatabiliyor muyum?
Kimisinde platin zincir olur, onda platin flüt var.
Senfonik flüt virtüözü olan birisinden
"kral adam" olarak bahsetmek
cidden çok hoş.
Çok kral adam.
Moe, buna gülebilirdin.
-Korkunç bir oyuncu. -Berbat.
-Burada flütün var mı? -Çok fazla flütüm var.
Flütler pahalı mı?
Hiçbir şeyim yokken flütüm Sasha vardı
ve sahip olduğum en pahalı şeydi.
Arabam ya da evim yoktu. Flütümü canım pahasına korurdum.
-Bakabilir miyim? -Bakabilirsin.
-O bir dişi. -Olağanüstü.
Flüt olayı seni fena etkiledi.
Gerçekten öyle. Neden etkilemesin ki?
Sanırım öyle. Ben çok alışkınım.
-Senin için temizleyeyim. -Evet.
Biraz yağlı çünkü çaldıktan sonra temizlemiyorum.
Muramatsu flüt. Tokrozawa, Japonya'da üretildi.
Bunlar çok özel. Çok değerli bir flütüm var.
-Onu nereden aldın? -Lisenin üçüncü ya da dördüncü yılında
bunu bana babam almıştı.
O günden beri birlikteyiz.
-Şuna bak. -Mücevher gibi, değil mi?
-Dokunabilirsin. -Dokunmak istemiyorum.
Dürüst olmak gerekirse, burada olmasaydın denerdim.
-Öyle mi? -Evet.
Çok fazla flütüm var. Bu bir okarina, bu da bir dijital flüt.
-Çocuklar için kayıt cihazı gibi. -Ama flüt gibi çalınıyor.
-Yandan çalınıyor. -Bilemiyorum.
Çok flütüm var.
Pahalı olmayan bir tanesini denemeni istiyorum.
Blue Ivy'yi çıkaralım.
Bu, Blue Ivy.
-Olağandışı bir flüt. -Rengi yüzünden mi?
"Bu bir flüt değil, bir oyuncak." dediler.
Yani…
İnsanlar flütleri çok hor görüyor.
Berbat bir şey!
Elini buraya koy ve sonra da…
Tanrı'm! İnanılmaz! Doğuştan yeteneklisin.
Herkes ilk denemede bu kadar iyi olmaz.
Nereye üfleyeceğim?
Şey…
-Tamam. Çocukçaydı. -Kes şunu!
Deliğe üfleyeceksin.
Gitmeni isteyeceğim.
Yapabilirsin.
Nefesim kesildi.
Benim dünyama hoş geldin.
Bir yandan da şarkı söylediğini düşün.
-Ses ver. -Tamam.
Sert mi üfledin yoksa yumuşak mı?
Önemli olan ağızlık, yani ağzın.
-Evet. -Yapman gereken şey…
Bunu kimse yapamaz.
-Al. Bunu tut. -Evet.
Bir de şunu deneyelim.
Dur, hayır.
Elinde bir şey olmalı. Bunu nasıl yaptın?
Dur, bunu nasıl yapıyorsun?
Kuş çağrısı gibi mi?
-Sasha'yla bana eşlik edebilir misin? -Flütle mi?
Tamam. Hangi nota bu?
-"Jingle Bells." -Nefesim kesildi.
Senfonide flüt kariyerin olabilirdi.
-Bunu çok istedim. -Neden olmadı?
Üniversiteyi bıraktım.
Baban ölünce mi bıraktın?
-Kaçıncı sınıftaydın? -Bir buçuk senemi doldurmuştum.
Kötüydüm.
Ama flüt konusunda başarılıydın.
Evet, iyi gidiyordu.
Enstrüman dersinin tozunu attırıyordum.
Tozunu attırıyordum.
Bilmeyenler için söyleyeyim, enstrüman dersinde
flütler bir sınıfta toplanır, parçanızı çalarsınız
ve öğretmen sizi değerlendirir.
Kayda geçmesi için tekrarlayayım,
sınıfın tozunu attırmışsın.
-Doğru söyledim mi? -Tozunu attırdım.
Tozunu attırdın. Tamam.
-Tarzım vardı. -Evet.
Müzik ufkun evrildikçe, genişledikçe ve açıldıkça
farklı türlere yöneldiğinde
insanlar flütü bırakmanı istemiş.
-"Onu getirme." demişler. -Evet.
İçimden dedim ki "Çıldırmış olmalılar.
Bu flüt bir altın madeni."
Bandodaki inek öğrenci olmanın suçluluğunu taşıyordum.
"Olmaz, onu inekler yapar." dediklerinde "Hayır, gayet havalı." demedim.
"Haklısınız." dedim çünkü tek bildiğim buydu.
Instagram'a bir video koydum.
İnsanlar flüt çaldığım videoya bayıldı.
"Beğendiniz mi? Peki." dedim.
Bunu sahneye taşıdım ve olaylar kendiliğinden gelişti.
-Flütle alıp veremedikleri neydi? -Rapçiler flüt çalmaz ve…
Güzel olan da bu. İkisi bir araya gelince hedefi vurdun.
Şunun sesi…
Evet. İnsana iyi geliyor.
Çok güzel bir frekans.
Meditasyon müziği flüt ağırlıklı olur.
Öyle mi? Çok hoş.
-Teşekkürler. -Evet.
Bis çalarken böyle yapardım.
-Flütle çıkardım. -Şimdi çılgınca seviyorlar.
-Çığlık atıyorlar. -Evet.
Çok popüler. Evden anca 20 bine çıkıyor.
Gerçekten.
Sahnede tahmin oyunu oynuyoruz. "Bunu biliyor musunuz?" diyorum.
Ve herkes "Bilmiyorum." diyor.
Oyun yapıyorum. "Bu şarkı ne?" diyorum.
Oh, bebeğim!
O zaman anlıyorlar. "Tamam." diyorlar.
Ya-ya-ee!
Evet.
-Ya-ya-ee! -Aman Tanrı'm!
O sese bu kadar yakın olmak inanılmaz.
Teşekkürler. Epeydir çalmıyordum.
-Evet, paslanmışsın. -Biraz paslandım.
Paslı ne yapıyor acaba?
Beş yıldır düzenli olarak spor yapıyorum.
Bazılarınız bunu duyunca şaşırabilir
ama hedefim idealinizdeki vücut tipine kavuşmak değil.
Kendi ideal vücut tipim için çalışıyorum.
Hangi vücut tipi olduğunu söyleyeyim mi? Sizi ilgilendirmeyen tip.
Vücudun hakkında çok şey yazıldı.
Evet.
Vücudum hakkında bana söylenen tek şey şuydu…
…"İyi misin?"
Vücudunun yaptığın işe uygun olmadığını düşündüğümüz için mi
bu yorumlar yapıldı? Bu, sadece bir görüş mü?
Bu konu uzun süre canımı sıktı.
İnsanlar sadece kilomdan bahsediyordu.
İnsanların bunun için beni suçlaması hoşuma gitmiyordu
ama bunun için övgü almak da canımı sıkıyordu.
"Çok cesursun!" diyorlar.
Sosyal medyada mı? Yoksa…
Sosyal medyada,
haberlerde ve hatta yüzüme karşı.
Kimseden özür dilemediğimi söyleyerek bana iltifat ettiklerini sanıyorlar.
Neden özür dileyecekmişim ki?
2014'te üzerimde dar bir tulumla sahneye çıkıp
kendimi sevdiğimi söyledim. Yanımda tulumlu iki iri kız vardı.
İnsanlar "Bu ne cüret? Ne cüretle kendini sever?
Nasıl olur?" dediler.
Şişman ve siyahiyim diye aktivist sayılmaktan bıktım.
Aktivist olmak istiyorum çünkü ben zekiyim,
sorunları önemsiyorum,
müziğim iyi ve dünyaya yardım etmek istiyorum.
Kaç protestoya katıldın?
Katıldığım ilk protesto…
Bir kilise grubu gösteri yapacaktı
ve eşcinsel evliliğin yasallaşmasını protesto edeceklerdi.
Buna karşı bir protesto düzenledik. Yanılmıyorsam 2012'deydi.
O zamandan beri aktif bir katılımcıyım.
Karışık mı?
Yarısı ilham, yarısı öfke kaynaklı mı?
-Olumlu şeylere odaklanıyorum. -İşte böyle.
Arada olumsuz yorumlar da oluyor.
Örneğin, yapılan espriler.
Bunda kıskançlığın payı var mı?
Bilirsin, sürtükler beni kıskanır.
Demek istediğim şu ki…
İnsanlar, özgür birisini gördüklerinde
onu "öteki" olarak yaftalamayı
ya da onu ötekileştirmeyi seviyorlar.
Bu ötekileştirme olumsuz olmayabiliyor.
"Bunu başarmak imkânsız." diyorlar.
"Onun gibisi bir daha gelmez, kimse onun gibi olamaz."
Bunda imrenmenin de payı var.
Özellikle nefret saçanlarda.
Bu, benim kalbimi kırmıyor.
Ben iyiyim. Güzel olduğumu ve çetin ceviz olduğumu biliyorum.
Başarılıyım, yıkılıyorum, sağlıklıyım.
Bu sürtükleri her konuda sollarım.
Fiziksel olarak, zihinsel olarak, tinsel olarak ve de finansal olarak.
Banka hesabın solda sıfır kalır.
Kapışalım mı, sürtük?
Kapışalım mı?
MAYIS 2020
Bir yanda salgın var.
Diğer yanda ise 400 yıldır bizimle olan bir virüs var.
Yaşanan şey bir linç vakasıydı.
Bence o serseri
kayda alınan davranışları sergilerken
bundan keyif alıyordu.
Sonra diyorsunuz ki
"Evet, dünyanın düzeni bu."
Bu ülkenin siyahi bir vatandaşı olarak
gördüğümüz muamele ve bize karşı sergilenen tutum…
…hep kalbimi kırdı.
Minneapolis'te siyahi bir genç silahsız olmasına rağmen
evimin sokağında öldürülmüştü.
Adı Jamar Clark idi.
#JAMARİÇİNADALET KASIM 2015
My Skin adında bir şarkı yazdım ve dedim ki
"Bir şeyler değişmeli."
İnsanlar karakolun önünde toplandı.
Birileri bize ateş ediyordu. Kim olduğunu Tanrı bilir.
Korkunçtu, karanlık günlerdi.
Sonra 12 yaşındaki Tamir Rice
parkta oynarken saniyeler içinde
bir polis memuru tarafından vuruldu.
Saniyeler içinde.
12 yaşındaki siyahi bir çocuktu.
Ve insanlar bunu politikleştirdi.
Bir çocuğun öldürülmesini nasıl siyasileştirebilirsin?
Ve ben…
…o kadar hissizleştim ki
bu ülkede bir şeyin değişeceğine dair bütün umudumu yitirdim.
Aradan 400 yıl geçti ve geldiğimiz nokta bu.
Evet, değişim sancılı olur
ve bence buna hazırlıklı olmak gerek.
Bu sefer farklı bir şey gördüm.
Genç ve beyaz insanların…
…birden yardıma koştuğunu gördüm.
Bunu hiç görmemiştim.
Haberleri izlerken şunu fark ettim ki…
…insanlar bunun bir etiketten fazlası olduğunu gördü.
Öylesine bir hareket ya da yakınma değil, sistematik bir zehir olduğunu anladılar.
Bu da bana ilk kez küçük bir umut verdi.
Umutlu musun?
Ben…
İyimser ve umutlu olmamak elimde değil.
Ben bir sanatçıyım ve müziğim insanları mutlu ediyor.
İri ve siyahi bir kızım. Houston, Teksas'ta büyüdüm.
O zamanlar bütün dünya benden bir halt olmayacağını söylemişti
ama şimdi bütün dünya koca ve güzel popoma hayran.
Sahneye çıktığım her gece bunu söylerim.
"Hissettiğin bu hissin,
yüzündeki gülümsemenin, mutluluğunun farkında mısın?
Bu binadan çıkınca bunun bitmesini istemiyorum."
Beni sevebiliyorsanız kendinizi de sevebilirsiniz.
Sizinle bir mantra yapmak istiyorum.
Herkes derin bir nefes alabilir mi?
Neden bahsettiğini biliyorum. Sahneye çıktığında ışık saçıyorsun.
Mutluluğunun bulaşıcılığı beni çok etkiledi.
Şimdi yanınızdaki kişiye dönün
ve "Seni seviyorum." deyin.
Seni seviyorum!
Çok güzelsin!
Her şeyi yapabilirsin!
"Seni seviyorum, Lizzo." deyin!
Seni seviyorum, Lizzo!
Sen güzel bir kızsın.
Her şeyi yapabilirsin, sürtük!
İnsanın kendine yüklenmesi çok yaygın ve normalleşmiş bir şey.
"Aptallık ettim! Yine sıçtım, çok aptalım." diyoruz.
"Bu bana yakışmaz." diyoruz.
"Bu, bana yakıştı. Zekiyim." demiyoruz.
Başkalarıyla yaşadığınız olumlu deneyimler çevrenize yayılır.
Ve bu da bir fark yaratır.
Senin gibi sahne performansıyla
insanlara kendilerini iyi hissettirebilen insanlar
cidden çok değerli.
Buna sahip olan insanlar çok şanslı.
Çünkü çoğu kişi böyle bir enerjiyi tecrübe etmez.
-Çok özledim. Konser vermek istiyorum. -Evet.
Ritmin sesi yüksek gelirse söyle.
Biraz dinleyeyim, sonra başlarız.
Başlıyoruz.
Yanıyorum
Çirkinim
Terliyorum
Islandım
Yaşlıyım
Bekle, bir dakika.
Bu şarkı fena değil.
Ama Lizzo şarkısı olacaksa olumlu olmalı.
"Çirkinim." diyemezsin.
"Çirkinim." diyeceksen "Çirkinim ama bunu seviyorum." demelisin.
Bence iyi bir parça oldu.
Bundan daha olumlusu çıkmaz.
LIZZO'NUN GÖZ YAŞLARI
Gelecek için planın ne?
Üç ya da beş yıl sonra ne yapıyor olacaksın?
Ömrün boyunca böyle devam etmek ister misin?
Yılın sanatçısı seçilmek harikaydı.
İnsanları eğlendirmiyorum, eğlenceli birisiyim.
Ve bu yüzden hep eğlenceli olacağım.
Amacım insanları memnun etmek değil.
-Daha çok veya daha az film mi? Konser mi? -İmparatorluk kuruluyor.
Evet.
Çok yönlüyüm. Son derece yetenekliyim ve fikirlerim var.
Müzik her zaman odak noktası mı olacak yoksa başka şeylere mi açılacak?
Müzik üretmeden duramam. Müzik tutkunuyum.
Bu, benim kaderim.
Seninle vakit geçirdikten sonra şunu söyleyebilirim ki
düşündüklerimde haklıymışım.
-Cidden çok hoşsun. -Teşekkürler.
Ben de seni seviyorum.
Nasılsın?
-Nasılsın? -Gel buraya.
-Çok güzeldi. -Çok teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Lizzo, bayanlar ve baylar!
Çok teşekkürler.
Başlıyoruz.
Yanıyorum, terliyim
Yaşlıyım, çirkinim
Terliyim
-Karışık kaset ortama düştü. -Evet, düşeli çok oldu.
İçimden bir şey düştü.
Bunu kaydediyorum. Bundan şarkı yapacağım.
Evet, sonra da "Lizzo'ya ne oldu?" diyeceğiz.
Evet, kariyerini coşturacağım.
Yüzünü bir sürü plağa basacaklar.
Alt yazı çevirmeni: Begüm Hanağasıoğlu