1 na 3 osoby cierpi na zaburzenia snu.
95% osób, które nie śpią przez 18 dni z rzędu umiera.
Ci, którzy przekroczą ten pułap nie potrzebują już lekarza…
potrzebują księdza.
Cicho chłopcze.
Powiedziałem.
Ten bachor znowu nie śpi?
Zaraz wam pokażę co się stanie,
jeśli nie będziecie siedzieć cicho.
Wracać do pokojów.
Teraz!
Powiedziałem, że masz iść spać.
Gówno mnie obchodzi, że nie możesz.
Co jest?
Zaraz cię uśpię gówniarzu.
- Zostaw go!
- Cody?
- To nie jest moje imię.
- Nie!
-również czysto psychologiczne,
jak bezdech, narkolepsja, albo Kleine Levin.
Kleine Levin dotyka głównie nastoletnich chłopców.
Czy ktoś zna objawy?
- Czy ty w ogóle słuchasz?
- Twój wujek rozprawia na temat
zaburzeń przy syndromie Kleina Levina.
Dziecinnie proste.
Znowu nie spałaś?
Karla, to ci szkodzi.
- Ty też późno zasypiasz.
- Ale zobacz, co ja czytam.
To demon Javanese.
Obsypie cię złotem, jeśli oddasz mu swoją duszę,
ale zamieni cię w dzika.
Co?
- Serio?
- Są na to świadkowie w Indonezji.
Mają udokumentowane przypadki.
- Istnieją takie zaburzenia snu,
które pojawiają się jedynie
w kilku populacjach na ziemi.
Śmiertelna Bezsenność Rodowa
dotyka 40 rodzin na świecie.
ŚBR nie pozwala spać, aż doprowadza do śmierci.
Jest genetyczna i rzadka.
W miarę postępu choroby
pacjent nie może osiągnąć fazy REM.
W końcowym stadium mózg obumiera.
Pacjent jest sparaliżowany,
organy przestają działać,
nadchodzi śmierć.
W wielu przypadkach nieśpiący
mogą stać się niestabilni,
a nawet niebezpieczni.
Weźmy tego człowieka.
Nie spał tu już od 30 dni.
Zaczął być nadwrażliwy,
miał urojenia.
W końcu znaleziono jego żonę i dziecko martwych.
Niektórzy chcą to podciągnąć pod satanizm,
twierdzą, że był opętany,
ale to bzdury.
Tutaj jesteśmy naukowcami.
I to tyle na dzisiaj, dzięki za uwagę.
Za tydzień mogę was sprawdzić z ŚBR, Kleine Levin...
- Widzimy się później.
- Przykro mi.
Możemy tylko starać się mu ulżyć.
- Nie zgadzam się.
Jest jeszcze wiele możliwości.
- Widzisz chyba, że jest coraz gorzej.
Jego parametry są niestabilne.
Nie śpiąc tyle czasu…
- W 2008 lekarze z Meksyku użyli leku,
który przywrócił działanie uśpionego białka,
które zaczęło produkować enzymy potrzebne do snu.
Pacjent zasnął na całą godzinę.
Wiem, że to u nas nielegalne, ale musimy…
- I co stało się później?
Czy pacjent wyzdrowiał?
- Jesteś jeszcze studentką, Karla.
Zaufaj naszemu doświadczeniu.
Od kiedy Twoi rodzice zmarli i przez to jak zmarli,
Blake nie miał normalnego życia.
Wiedzieliśmy, że ten dzień nadejdzie.
Nie możemy już nic dla niego zrobić.
Lepiej, żeby ostatnie stadium przeżył w domu.
Przykro mi.
- Jeśli wyślecie go do domu, nie będzie miał szans.
- Możesz z kimś o tym porozmawiać.
Mogę poprosić proboszcza, żeby was odwiedził.
- Wiara nie ocali mojego brata.
Przepraszam.
- Hej KJ.
- Hej.
- Wyrzucają mnie stąd?
Potrzebuję dobrego odpoczynku, tylko tyle.
Muszę zacząć liczyć owce.
- Hej Blake.
- Hej Pat.
- Cześć.
Blake, mam coś do roboty, więc wpadnę później.
- Jak dzisiaj?
- W porządku.
Chociaż nie wydaje mi się,
że jeszcze kiedyś razem zapalimy.
- To nic. I tak rzuciłem.
- Ah tak?
Jak ci idzie?
- Cały czas coś żuję.
- Ok.
No dobra, zaczynamy.
- Zaczynamy.
- Żeby wyleczyć Blake’a
musimy być gdzieś sami.
- To zbyt niebezpieczne.
Trzeba poprosić o zgodę.
- Nie ma czasu.
- A jeśli przyjdzie atak
i nie będziemy mieli sprzętu?
Albo odpowiednich leków?
Nie znam tego miejsca.
- Było już używane.
Pamiętasz, kiedy mówiłem, że twój ojciec
zabrał mamę do specjalnego ośrodka?
- Tak.
- Nie byłem wtedy szczery.
To opuszczona piwnica na kampusie.
- Co?
- Tylko tak mogliśmy przeprowadzić u niej
leczenie takimi substancjami.
Mam tam teraz dwóch pacjentów.
Dla nich, tak jak dla Blake’a,
zostało to lub śmierć.
Bez leczenia
Blake nie przeżyje tygodnia.
Czy nie warto spróbować?
ŚMIERTELNA BEZSENNOŚĆ RODOWA
Dr. Wiliam Dawson
CENIONY PSYCHIATRA I JEGO ŻONA MORDERSTWO...
- Właśnie słyszałam.
Rob ma rację.
Jeśli nie możemy działać w systemie
musimy wyjść poza niego.
- Nie uwzględnił w tym ciebie.
- Potrzebujesz mojej pomocy.
Jeśli Rob ma z tym problem,
będzie musiał go przetrawić.
Możesz to zrobić.
Uda się.
Pójdę po jego papiery.
- Ok.
- Odwiedziny skończone.
- Z kim rozmawiałeś?
- Co?
- Mam to.
Chodźmy.
Hej B.
- Hej.
- Gotowy?
- Potrzebujecie farmakologa.
- Dlaczego ciebie?
- Bo możecie mi ufać.
- Czyżby?
- Pat zostaje.
- No dobrze. Wszyscy gotowi?
Wskakujcie.
Patrzcie pod nogi.
- Jak tu trafiłeś?
- Za czasów studenckich po jakiejś imprezie
ja i twój ojciec trafiliśmy do windy, klucze były w środku.
Przypomnieliśmy to sobie po latach
i wzięliśmy tu twoją mamę, żeby ją leczyć.
Nikt o tym nie wie.
Wszyscy zapomnieli, że coś tu jest.
A więc to wasze nowe miejsce pracy.
- Kto to?
- To Chris, jego bezdech jest prawie śmiertelny.
Angela ma wyczerpujące koszmary nocne.
Zgłosili się do mnie w szpitalu, prosząc o pomoc.
Robię co mogę.
Mamy tu wszystko: laboratorium,
leki, które zbierałem przez lata
i o ironio,
miejsce do spania.
Karla, teraz możesz działać naprawdę.
- Po co ten zamek?
- Zaburzenia snu ą nieprzewidywalne.
To zapobiegawczo.
Witajcie.
Będę wychodził i wracał, żeby nie wzbudzać podejrzeń.
A teraz do roboty.
Zobaczymy się niedługo.
Powodzenia, Blake.
- Zgadzasz się na to?
- Tak.
Jakaś tapeta.
Czy plazma na ścianie.
Przydałyby się tu.
- Będę w pobliżu, ok?
- Ok.
- Proszę.
- Grałaś w to kiedyś?
- O co chodzi z tobą i Patrickiem?
- O czym mówisz?
- Daj spokój.
- Umawialiśmy się…
jakiś czas temu.
Nie ważne.
- Momencik,
ty i pan atleta umawialiście się
i ja nic nie wiedziałam?
- Mamy ważniejsze sprawy na głowie.
- Dobrze.
- Pamiętając o segmentach,
używamy tej karty.
To najdłuższa droga, warta dwa punkty
i ta karta trafia do...
WTOREK
- Wiemy, że leki nasenne mają zerowe efekty,
ale słyszałaś o próbach z doksycykliną?
Tak, opowiem ci o tym jutro.
Kończę na dzisiaj i ty też powinnaś.
Musisz się przespać.
- Jasne.
Tylko jeszcze trochę popracuję.
- No dobra.
- Jeśli chcesz, idź się przespać.
- Nie. Będę tu siedzieć całą noc.
- Hej.
- Co?
- Pomóż mi tylko.
- Co się dzieje?
- Myślę, że coś tam jest.
- Tajne przejście?
- Może.
- Serio?
- Możesz mi pomóc?
- To jakiś notatnik.
Ksiądz...
Ojciec Francis Sangermano.
Straszne.
- Co to ma być?
Spójrz.
- Co?
- Tata.
- Nie wierzę.
- Mówi Doktor William Dawson.
Po tym, jak wszelkie metody zawiodły,
jesteśmy tutaj, aby poddać eksperymentalnemu leczeniu
pacjentów ze śmiertelnymi zaburzeniami snu,
wśród nich moją żonę, Sarę.
Wiem, że jestem blisko rozwiązania.
Wiem to.
Działa?
Filmujesz?
- Tak. Gotowe.
- Dobrze.
Mamy dzień piąty,
i nadzieję na to, że któryś lek pomoże im
normalnie żyć.
- Jakieś zmiany?
Wybacz, nie jestem przyzwyczajony.
Mamy coś?
- Nic.
- Skorzystajmy z okazji, żeby…
- To sprawka diabła.
- Francis! Jesteś!
Francis, to mój dobry przyjaciel, Doktor Rob Atwood.
- Sara w kółko o tobie mówi.
- Jak ona się czuje?
- W porządku, jeszcze nie spała,
ale widać poprawę.
- Wyglądasz na zmęczonego, William.
Powinieneś odpocząć.
- Ojcze Sangermano, co człowiek wiary
myśli o tym, co doktor Dawson
próbuje tu naukowo osiągnąć?
- Co to, jakiś wywiad?
- Przyda się, jeśli ich wyleczymy.
- To nieporozumienie myśleć,
że kościół nie popiera nauki.
Wszystko, co da ulgę cierpiącemu jest dobre,
jeśli nie działa na niczyją szkodę.
Przywitam się z Sarą.
- Ok.
- Ksiądz?
- To stary przyjaciel.
Udzielał nam ślubu.
Sara chce, żeby tu był.
- Tak, ale…
- Wybaczcie.
William…
- O co chodzi?
- Sara…
coś mi powiedziała.
- Co?
- Nie powiedziałaby tego.
- Nie chodzi tylko o to.
Jej głos…
Brzmiał jak głos kogoś innego.
- Nie rozumiem, kogo?
- Muszę wyjść,
porozmawiam z jednym przyjacielem.
Wrócę niedługo.
- Francis?
- Dlaczego to ukryli?
- Nie wiem.
- Musimy to pokazać Robowi.
- Może właśnie nie.
- Co?
Dlaczego nie?
Te informacje mogą pomóc
wyleczyć Blake’a.
Dowiemy się czegoś o moich rodzicach.
- Ale dlaczego nie wspomniał ci o tym?
- Może nie wiedział, że są ukryte?
- Ale wiedział, że istnieją, jest tu nagrany.
Nie uważasz, że to dziwne,
że nie powiedział ci,
że nagrano ostatnie dni twoich rodziców?
Obejrzyjmy to najpierw,
zdobądźmy informacje, a potem mu powiemy.
Co w tym złego?
- Dobrze.
Sprawdźmy kolejną.
- Co robicie?
- Pracujemy.
Co ty robisz?
- Jesteś zmęczona.
Zmienię cię.
- Nie, dzięki.
Hej.
Blake.
Blake?
- Hej KJ.
- Cześć.
Ty…
Co ty robiłeś?
- Nie wiem.
- Wczoraj nie mogłeś się ruszać,
więc chyba czujesz się lepiej.
- Tak.
Czuję się o wiele lepiej.
Dzięki.
ŚRODA
- Cześć.
Jak Blake zareagował na nowe składniki?
- Wygląda o wiele lepiej.
Więcej się rusza.
Nie spał jeszcze.
Potrzebujesz czegoś, Patrick?
- Właściwie... to chciałem pogadać.
- Nie mamy o czym mówić.
- Oczyśćmy atmosferę.
- To nielogiczne zachowywać się tak samo
i oczekiwać zmian.
- Związki nie są logiczne,
są oparte na uczuciach.
- Jak tylko sytuacja się pogorszyła,
ty mnie zostawiłeś.
- Nigdy nie zostawiłem Blake'a.
- Zostawiłeś mnie, Patrick, odszedłeś.
Co?
- Przepraszam.
- I jak ma mi to teraz pomóc?
Jak się masz?
Kto to ciągle przestawia?
- Iddimu...
- Angela, mówiłaś coś?
- William, musisz to skończyć.
- Co?
- To zaszło za daleko.
- Co on tu w ogóle robi?
- Sara chciała, żebym tu był.
Otwórz oczy.
Nawet niewierzący zobaczy,
że to nienaturalne.
- Nic tu nie jest naturalne i właśnie to naprawiamy.
Przywracamy im normalne życie.
Próbuję ich ocalić.
- Z Sarą jest źle.
To coś więcej niż choroba.
Nie rozmawia ze mną.
Patrzy na mnie przerażająco.
- Może dlatego, że za każdym razem
przerażasz ją i innych swoją dziwną gadaniną.
- Przemyślałem to.
Rozmawiałem z moim Kardynałem.
Myślę,
że Sara może być…
opętana.
- Jezu Chryste.
- Posłuchaj się, to niedorzeczne.
- Co się dzieje?
Jest tutaj.
Musisz mnie posłuchać.
- Czy ty…
- Tak.
Dokładnie tak.
- Dzień ósmy.
Przeprowadziliśmy…
- Jest tutaj! Jest w pokoju!
Mają ostre halucynacje,
wszyscy oprócz Sary, która jest inna.
Musimy użyć silniejszych środków uspakajających.
Będzie dobrze.
Wejdziemy tam razem.
- Cholera, zastrzyki.
- Zaczekaj.
- Mój Boże.
- Blake…
Nie oglądaj beze mnie.
- Hej KJ.
- Jak się masz?
- Lepiej.
- Czujesz, że chce ci się spać?
- Może.
Nadal liczę owce.
- Wszystko dobrze?
- Próbuje mnie dopaść.
- Kto?
- Blake. Ciągle do kogoś szepcze,
ale nikogo tu nie ma.
Musisz mnie stąd zabrać.
- W porządku.
- Nie mogę tu zostać.
- Wyleczymy was.
Wyleczymy was wszystkich.
- Widziałeś to?
- Co?
- Angela mnie chwyciła.
Mówiła dziwne rzeczy o Blake’u.
- Co?
- Angela przed chwilą mnie chwyciła!
- Patrzyłem na was cały czas
i nic takiego nie widziałem.
Angela wydobrzeje,
jak tylko jej środki zadziałają.
Zajmuję się nią dopóki Rob nie wróci.
Musisz odpocząć.
- Nie…
będę…
będę tutaj…
będę obserwować.
Upewnię się, że mają się dobrze.
Pat?
Już nic.
Nieważne.
- Proszę…
Zostaw mnie w spokoju.
- Wypuśćcie mnie!
Wypuśćcie mnie!
- Angela, nie!
- Mam coś dla ciebie, KJ.
- Nie!
- Nic ci nie jest?
- Miał taki wzrok...
jakby był zadowolony.
Myślę, że to on kazał jej to zrobić.
- Była bardzo chora.
- Wiem, co widziałam.
- Wierzę ci, Karla.
- Cokolwiek to było, musimy przerwać.
- Muszę zawiadomić rodzinę Angeli.
Nie możemy ukrywać przed nimi
tego co się stało.
To moja odpowiedzialność.
Nie było was tu, biorę to na siebie.
- A co z …?
- Musimy zabrać Angelę do rodziny.
Później znajdziemy miejsce dla Blake’a.
Przykro mi.
- Chwileczkę, gdzie jest Patrick?
Powiedziałam mu, co się stało…
- To było pewne, że się ulotni.
To nie do wiary.
- Zostanę z Blake’iem i Chrisem,
wy zabierzcie ciało.
Idźcie, zajmę się nimi.
- Zacięło się.
- Co?
- Nie rusza się.
Guzik nie działa, jeśli go nie odblokujesz.
- Daj mi spróbować.
- To nie działa.
- Dobra, schody.
- Są tu jakieś inne?
- Nie.
- No jasne.
Super.
- Co teraz zrobimy?
Jak się stąd wydostać?
- Mamy telefon.
Skontaktuję się ze szpitalem.
Tak, wiem.
Wiem!
Dziękuję.
- I co?
- Dozorca mówi, że przyjdzie jutro.
Może rano.
- Nie wiedzą, że tu utknęliśmy?
- Zostajemy do rana?
- Tak.
- Nie traćmy czasu.
- Karla ma rację. Zróbmy co możemy.
Skupcie się na tym, po co tu przyszliśmy
i wyjdziemy stąd zanim się nie obejrzycie.
Patrick, pomożesz mi z ciałem?
- Hej?
- Hej.
Jak się czujesz?
- Ja?
Dobrze.
Angie…
Co się stało?
Pamiętam tylko…
- Ona…
Nie udało jej się wygrać z chorobą.
- Jest teraz w lepszym miejscu.
- Pamiętasz, kiedy Rob dał nam króliki?
- Millie i...
Anna Claire.
Millie zdechła.
- Tak.
Martwiłam się tym, co się stało.
Gdzie poszła?
A ty powiedziałeś:
"W porządku KJ,
jest w niebie."
Wierzyłeś w to.
Miałeś pewność, że to prawda.
Potrafiłeś uwierzyć.
Ja nie wierzyłam w Boga.
Nie odnalazłam się w tym.
Nie rozumiałam go.
Kiedy zachorowałeś,
zaczęłam Go nienawidzić.
Głęboko nienawidzić.
Chciałabym uwierzyć, jak ty.
Ale nie mogę.
I tak zostało.
- KJ?
Zabiję cię tak samo jak tę kurwę twoją matkę.
CZWARTEK
- Cześć.
Rozmawiałem z Alice.
Powiedziała mi…
Wszystko ok?
- Mówiłam prawdę.
Blake…
- To nie możliwe.
To twoja wyobraźnia.
Jesteś wykończona.
- Nie wymyśliłam tego.
Możesz mi po prostu uwierzyć?
Dzieje się tu coś dziwnego.
Coś złego.
- Co takiego?
- Chcę ci coś pokazać, ale obawiam się,
że znowu uciekniesz.
- Popełniłem błąd.
- Zostawiłeś mnie.
- Byłaś tak skupiona na leczeniu Blake’a,
że stało się to ważniejsze ode mnie…
Od nas.
Nie powinienem był odejść.
Chcę być teraz tutaj.
Wybacz mi.
- To jest Martin, ma katapleksję,
która zaczęła się około 6 roku życia.
- Piątego.
- Przepraszam, piątego.
Jak się czujesz?
Możesz mówić do kamery?
Nie krzycz na mnie!
Przestań krzyczeć!
To twój głos.
Jego głos.
- Czyj głos jest w twojej głowie?
To jest Urszula.
Syndrom Kleine Levin.
Może zagrażać jej życiu.
O co chodzi, Urszula?
Sara, Śmiertelna Bezsenność Rodowa.
Jestem tu kochanie, mów do mnie.
Jak się czujesz?
- Czasem tutaj.
Czasem gdzie indziej.
- Gdzie? Gdzie jesteś?
- Z nim.
- Z kim?
- Pomiędzy jawą i snem.
Tam on jest.
Próbuje się wślizgnąć.
- Kim on jest?
- Iddimu.
- Kto to Iddimu?
Bardzo ci się polepszyło,
jeszcze tylko trochę, Sara.
- Dlaczego nazywasz mnie Sara?
- Kiedy ostatni raz pan spał?
- Jezu!
- Nie może nas widzieć, prawda?
- Idę po Francis’a.
- Nie, William!
William?
- Musisz to zobaczyć.
- Możemy to wyjaśnić.
- O Boże.
- Wypuść mnie!
- Przed chwilą tu była.
Patrzyła prosto na nas.
- To strony z Biblii.
Dobry Boże...
Musisz to zakończyć!
William.
- Sara, powiedz coś, powiedz, że nic ci nie jest.
Musimy tam wejść.
- Ona musi po prostu spać.
- Ona nie będzie już spać.
- Hej.
- O co chodzi?
- Musicie coś zobaczyć.
- Oby coś ważnego.
- Posłuchajcie: Iddimu.
Ten, który zabiera nas z nocnego schronienia,
pasożyt, który zniszczy wszystko.
Kiedy ten demon rządził,
nie było snu.
Ale Bóg go zwyciężył i stworzył sen,
żeby chronić nas przed jego mocą.
Jeśli nie śpisz zbyt długo, demon się wślizgnie.
Tak musiało być z twoją mamą.
- Co?
- Nie wmawiaj mi,
że to medyczny przypadek.
Sangermano to zbadał
i wszystko zanotował tutaj.
Myślę, że masz rację
i coś się tu dzieje.
- Mamy tu chorych ludzi.
- To nie przez chorobę tak się zachowują.
Słuchajcie:
kiedy demon się przebudzi,
karmi się duszą niewinnych.
Kiedy usłuchają jego głosu,
ich dusza trafi w pustkę
i zwiększy jego moc.
Jak tylko demon zdobędzie czego chce,
może się uwolnić.
- Co to znaczy?
- Że nie potrzebuje już ludzkiego nośnika.
- Więc jak mamy pomóc Blake’owi i powstrzymać to wszystko?
- Poprzez egzorcyzm.
- Mam dość.
Chyba w to nie wierzysz?
- Żadne leki nie działają.
Egzorcyzmy to jedyne wyjście.
Ich tekst jest tutaj zapisany.
- Daj spokój.
- To, że czegoś nie widzisz,
nie znaczy, że nie istnieje.
To nasze jedyne wyjście.
- Więc ty chcesz przeprowadzić egzorcyzm?
- Do tego potrzeba wiary.
- Nie ma na to czasu.
Musimy leczyć go prawdziwymi lekami.
To jakieś okultystyczne bzdury!
Laska daje upust swojej fantazji
i zagraża jego życiu!
- Jestem tutaj!
- Twoja durna wiara w magię
zagraża życiu Blake’a!
- Kocham go tak samo jak ty!
Nie zaszkodziłabym mu dla jakichś bredni!
- Alice?
- Wiem, że to szaleństwo,
ale widziałam rzeczy, których nie umiem wyjaśnić.
- Jak możesz myśleć, że to realne?
- Bo znam Blake’a
i znałam moją matkę.
- Przecież te taśmy nie mają sensu.
- Wiem.
- Kiedy sytuacja się wymknęła,
chcieli wejść do pokoju…
- Tak?
- Dlaczego tego nie nagrali?
- Obejrzeliśmy wszystko.
Nie ma więcej taśm.
Może jakaś się zgubiła albo zniszczyła.
- Może?
Chyba że wszystko działo się szybko i…
ktoś nie miał czasu…
- Co?
- Kamera.
Nie sprawdziliśmy w środku.
- Dawne czasy.
- Ktokolwiek to znajdzie,
błagam, oddaj to moim dzieciom.
Muszą wiedzieć, co się stało
i co zrobiłem.
Karla,
Blake, przysięgam.
Przyprowadziłem ją tu, by żyła.
Wybaczcie.
Żegnajcie.
Wyłącz to!
- Wiara to nasz oręż.
Róbcie to co powiem!
- To szaleństwo.
- Nie będę powtarzał.
- Oczywiście, ojcze.
- William?
William?
- Sara…
- Nie podchodź tu, księżulku.
Zabiorę tę dziwkę ze sobą, jeśli się zbliżysz.
- Sara, proszę.
- William nie żyje.
Wszyscy jesteśmy martwi.
- Wiem. - Musimy się stąd wydostać.
To może się przydać.
To będzie dowód…
- Daj mi to.
Oddaj mi to!
Jesteś księdzem!
Wszystko zniszczyłeś!
- Ktokolwiek to znajdzie…
to Doktor Robert Atwood
za to odpowiada.
- Musimy ostrzec Alice.
- Alice?
- Nie!
- Teraz wierzysz, KJ?
- Nie!
- No dalej!
Nie ma sygnału.
Kurwa!
- Uspokój się!
Przestań!
- Musimy uciekać, teraz.
- Nie wyjdę stąd bez Blake’a.
- Musimy iść.
Nie rozumiesz?
- Uspokój się i posłuchaj.
Sangermano wszystko zapisał.
Wiem, co robić.
- Nikt z tym nie wygra, musimy uciekać.
- Nie zostawię tutaj mojego brata.
Zostaję.
Spójrz na mnie.
Patrick!
Potrzebuję cię.
Dobrze?
Będzie dobrze.
Tak?
- Tak.
- Drzwi.
- Patrick.
Pat?
Christopher.
Hej, Chris.
Chris?
- Jego oczy.
Jak to możliwe?
- Znajdźmy Blake’a.
Hej…
dajesz radę?
- Tak.
- Nie wiem, którą część przeczytać.
- Lepiej zgadnij.
- Pan moim pasterzem, nie brak mi…
Prowadzi mnie przez wody…
Idę doliną cieni…
- Nie działa!
- Nie boję się ciemności.
Iddimu, odkrywam cię!
Przeganiam cię za orędownictwem
Świętego Michała Archanioła.
- Robert!
- Przestań!
Daj mi to!
Oddaj mi to!
- Czytaj!
- Przeganiam cię za wstawiennictwem
Świętych Archaniołów Michała, Rafaela i Gabriela,
którzy swą mocą zwalczą zło!
Patrick!
- Jesteś szalony.
- Rob!
Patrick.
Patrick!
Dlaczego mnie po prostu nie zabiłeś?
- Im więcej się pożywi, tym silniejszy się stanie.
Potrzebuję was.
- Więc tym się zajmujesz?
Zabijasz tych, którzy ci ufają?
Byłeś dla mnie jak ojciec.
Jesteś tchórzem.
- Co ty wiesz o odwadze?
Nic!
Byłem w pułapce!
Cierpiałem każdego dnia, a on mnie ocalił!
Przegonił potwora, który zamienił moje życie w piekło,
który sprawił, że chciałem umrzeć każdego dnia.
Był tam inny chłopiec, Cody.
Iddimu go posiadł
i zobaczyłem niewyobrażalną moc.
W jednej chwili wszystko się zmieniło.
Ale Cody przejął kontrolę i przegonił go,
tak jak potrafił.
- Nie mogę dać mu wrócić.
- Nie!
- Iddimu dał mi wolność
i jestem mu winny to samo.
Szukałem go wiele lat.
Próbowałem ściągnąć go do mnie,
ale bez skutku.
Czułem tylko jego obecność,
będąc na skraju świadomości.
Kiedy nie śpisz tak długo,
że słyszysz rzeczy
i widzisz rzeczy, których nie ma… to on…
Próbuje się wślizgnąć.
Potrzebowałem nośnika.
Skontaktowałem się z Williamem, kiedy dowiedziałem się o twojej matce.
Dotknięta ŚBR…
Idealna kandydatka.
Zaproponowałem leczenie,
przypomniałem mu o tym miejscu… i zaczęliśmy.
Wtedy pojawił się ksiądz.
Cokolwiek zrobił Sarze,
po tym jak zabiła twojego ojca,
zabiła też siebie.
Wtedy znów Iddimu odszedł.
Po tym jak odczytam te wersety,
Iddimu znów będzie wolny.
- Robert?
- Śpij teraz, kochanie.
Mój panie, Iddimu, plago nocnego schronienia,
panie wiecznego ognia,
przyjdź.
- W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
W imię Boga najwyższego, amen,
niech opuści ciało tego człowieka,
aby mógł zaznać spokoju…
Blake, to ja.
KJ.
- Twojego brata nie ma.
- Błagam cię Panie, za wstawiennictwem
Michała, Rafaela i Gabriela,
spuść łaski na tego, którego opętało zło.
- Iddimu, przyjdź.
Zrzuć z siebie kajdany.
- Nic nie ma władzy nade mną.
- Nie.
Nie.
Panie mój...
mogę dać ci wolność.
- Blake, przestań!
Nie pozwól mu wygrać.
Pomóż mi go pokonać.
Musisz spróbować.
Musisz walczyć!
Blake!
Blake?
- KJ.
Przepraszam.
- Już dobrze.
To koniec.
TRZY DNI PÓŹNIEJ