Śniadanie z okazji pierwszego dnia szkoły!
Motyw przewodni to dwójka.
A dlaczego?
Bo jest nim klasa, do której idę?
Nie. W zerówce były króliczki.
Siadaj.
W tym roku
góra naleśników
na cześć drugobazowego zawodnika Jackiego Robinsona.
Wypiłam shake’a przed bieganiem.
Nie śpię od piątej.
Biegałaś po ciemku? Sama?
Na bieżni.
Asfalt to zabójca kolan.
Dobra, lecę.
Do szkoły?
A niby dokąd?
Do pracy w agencji reklamowej?
W ogóle się nie zmieniasz.
Ani ty.
Zatrzymaliśmy się na kawę.
Kolejną ma za darmo.
W drodze słuchała audycji porannej.
Na obóz jechała jako mała dziewczynka,
a wróciła jako dorosła.
Przypomina mi mamę.
Graham też wrócił inny?
Spytaj się go.
Całkowicie.
Zobacz. Skarpetki do kostek.
Widzisz? Sophie się emancypuje,
a on nosi inne skarpety.
Same zmiany.
Racja.
Nie wiem, jak to będzie. Jack idzie do żłobka.
Dobra.
Baw się dobrze.
Pokaż na co cię stać.
Ale wiesz, że tu nie ma żłobka?
To Ben.
W sierpniu chorował na mononukleozę.
Duży Benny.
Ale opalenizna.
Chyba ćwiczyć, co?
- Żel antybakteryjny. - Już.
Rory Banks, przewodniczący.
Powiedz Willowi, że zmiany są dobre.
Mam do czegoś nawiązać?
Nieważne.
- Tak właśnie jest. - Proszę cię.
Podaj przykład.
Ogórki zmienione w korniszony się nie liczą.
Matki, ojcowie i niebinarni dawcy życia,
jestem Homily Pronstroller.
Niedawno sprzedałam aplikację do wymiany koni.
Będę przez rok uczyć, zanim wystartuję do kongresu.
Proszę opiekuna klasy z zeszłego roku
o podniesienie kończyny.
Witajcie.
Wiem, że zmiany bywają przerażające.
Ale jest jedna stała.
Jestem i będę opiekunem klasy.
Super.
Poprosiłam o przedstawienie się, żeby cię wyeliminować.
Chwila.
Zgodnie ze statutem szkoły.
A jest tam geneza jej nazwy?
Jest tu nowy zapis.
Uchwała dotycząca Opiekuna Klasy?
„Żaden rodzic nie może pełnić funkcji Opiekuna Klasy
dwa lata z rzędu”.
Byłem nim w pierwsze klasie,
więc nie mogę być nim teraz?
Mogę nim znów zostać
w trzeciej klasie?
Czyli przez 365 dni
mam żyć bez celu,
obdarty z tożsamości jak ściana z tapety?
Kto nie chce zostać przewodniczący?
Proszę o informację.
- Ja chcę. - Ja chcę.
Nie chcę.
Przedstawiam nowego opiekuna klasy
w roku szkolny 2019/2020.
Nie! Ja chcę!
Krzyczałem z łazienki!
Nie słyszeliście mnie?
Nie!
O nie. Jakieś zawirowania w polityce?
Żart. Czekasz na odpowiedź od Dereka?
A on milczy.
Całe lato dopracowywałam maila,
w którym wylałam swoje żale.
Użyłam nawet funkcji korekty tekstu,
a on jak zareagował?
Nijak.
Wolałabyś, żeby odpisał?
Nie. Tak łatwo się nie wymiga.
Te twoje czarnowidztwo jest niebywałe.
Dzięki. Wreszcie ktoś mnie rozumie.
Mogę wam coś powiedzieć?
Żłobek kosztuje, a kasa
to jedna z pięciu...
Powiedzmy, że jedna z 20 rzeczy, których nie mam.
Pracujesz u mnie od roku i nie jesteś najgorszy.
Możemy pogadać o podwyżce.
To nie z ekscytacji.
Wyślizgnął się.
Nie masz nic przeciwko, żebym załatwiła mu dodatkową pracę?
Czy mam coś przeciwko
uratowaniu 50 kieliszków tygodniowo?
Sprzątaniu śladów krwi
i potłuczonych talerzy?
Czy mam coś przeciwko oszczędnościom?
Pytanie było retoryczne. Śmiało.
Miggy?
Jeśli potrzebujesz kasy,
mogę ci załatwić pracę.
W najmroczniejszym i najgorszym miejscu na świecie.
Tutaj pracuję.
Przejrzyj to.
Musisz podkreślić słowa: „propan”, „odbytnica”
i „odłamki”.
Propan, odbytnica i odłamki.
Jasne. Co potem?
Robisz to dalej.
I jeszcze.
I tak do końca świata, aż nasze dusze będą wolne.
Spoko.
Odbytnica.
Nie nabierzecie mnie „ułamki”.
Co za pozew.
Odbytnica.
Propan!
Musimy odzyskać naszego role.
Przewodniczącego i nie przewodniczącego.
Bliźniaczki potrzebują przestrzeni. Ja również.
Dlatego nie udzielam się w szkole.
A one nie pracują w mojej klinice.
Sophie się uniezależnia.
Muszę być bliżej niej.
Musisz olewać obowiązki,
wtedy cię usuną.
A ty uratujesz sytuację i cię przywrócą.
Dzieci mają być bezpieczne.
Ale ma wyglądać, jakby nie były.
Olewanie, heroizm, pozorne zagrożenia.
Myślimy o tym samym?
Nigdy.
Piątkowa wycieczka do muzeum przyrodniczego.
Będziesz opiekunem.
A ja wpadnę tam przypadkiem.
Muszę jechać z nimi autobusem.
Szczęściarz.
Jesteśmy przyjacielskim kolektywem, nie systemem.
Silnym jak nasze najsłabsze ogniwo.
Nie bądźcie nim.
Will? Co...
- Douglas? - Co tu robisz?
Wpadłem sobie do muzeum.
- A my mamy wycieczkę. - To dzisiaj?
Co za zbieg okoliczności.
Niesamowity.
- Powtórzmy plan. - Dobra.
Namówisz dzieciaka, żeby wywołał skandal,
dotykając jakąś kość.
Byle nie nośnych.
A zanim to się stanie, powiem...
„Powstrzymajcie dzieciaka.
Ja powinienem,
ale jestem zbyt pijany”.
Wtedy wkroczysz ze sklepu z pamiątkami,
powstrzymasz dzieciaka
i uratujesz sytuację.
Słyszałyśmy wasz plan.
- Ma braki. - Nie jesteśmy złe.
Rozumiemy cię.
Czujemy się tak samo nieswojo jak ty.
Pomożemy wam. Mamy to we krwi.
Albo przeszkodzimy.
Sabotować też potrafimy.
- Twój ruch. - Dobrze.
Jestem zdesperowany
i zbyt dumny, by się złościć.
- Działajmy. - Dobra.
Wytypujemy dotykacza nienośnej kości.
Ty przećwicz kwestię.
Słuchamy.
„Powstrzymajcie dziecko”.
Bez emocji.
Mało przekonywująco.
Do bani.
To powinno trwać 10 minut,
ale ludzi lubią brać w tym udział i siedzimy tu po kilka dni.
Brać w tym udział? Co za obciach.
Dobrze, że jesteś.
Z jakiej technologii korzystacie w pracy?
Nie odpowiadajcie. Niech ona to powie.
- Z komputerów? - Drukarek?
Świetne przykłady.
Ale nie zgadliście tematu
naszego spotkania.
- Jesteście ciekawi? - Nie.
Do czego służą nam telefony?
- Do rozmawiania. - No pewnie.
Do czego jeszcze?
Zabierz mi lasek i sznurówki.
Boję się, że z nich skorzystam.
Do słuchania.
Brawo.
Miggy?
Przysięgnij, że przyspieszasz,
a nie bierzesz udziału.
Skąd.
Też tego nie lubię. Wystarczy posłuchać.
Komunikat poczty głosowej powinien zawierać:
imię i nazwisko, numer wewnętrzny i krótki wstęp do rozmowy,
na przykład o pogodzie.
Co za dureń ma taką pocztę?
Eksponat rekomendowany dla młodzieży od 16 roku życia.
Wiele się nauczyłam.
Co tu robisz? Nie jesteś opiekunem.
Wpadłem sobie tak po prostu.
Zwykły zbieg okoliczności.
Nowa bluza?
HORROR POMPEJÓW
A gdzie ta, którą włożyłaś rano?
Oddałam ją, bo nie była w moim stylu.
Odpiszę darowiznę od podatku.
Jest dotykacz?
Powstrzymajcie dzieciaka.
Ja jestem zbyt pijany.
Zostawiłem ci w niej liścik.
Inny niż w bucie?
Były podobne.
Powiedziałem: „Powstrzymajcie dzieciaka.
Ja jestem zbyt pijany!”.
Co się z tobą dzieje?
Zmieniłaś się po powrocie z obozu.
Czemu...
Czemu Graham zbliża się do dinozaura?
Co to znaczy „nośna”?
A co tam.
Uciekajcie!
Wiesz, czemu przyszłam?
Nie.
Ale nie będę dociekać. Nie sprawdzam też,
czy jedna rolka papieru odpowiada czterem.
Nie będę jej przecież mierzyć.
Dzięki, że porównujesz mnie do papieru toaletowego.
Miggy nagrał mi wiadomość.
Odchodzi z baru, bo woli pracować tutaj.
Ja też umiem gadać bezsensu.
Jest kreatywny.
Pracując u mnie,
może realizować marzenia.
Projektować trampki plażowe, jeansy kąpielowe
albo strachy na skunksy - Strachunksy.
Spokojnie.
Na pewno mu się tu nie podoba.
To posłuchaj.
Miggy LeFassbender Park. Wewnętrzny 6921.
Ale dziś parno.
Imię i nazwisko, wewnętrzny
i wzmianka o pogodzie.
Co to znaczy?
Módl się, żeby nie było za późno.
Na pierwszym miejscu najlepszych tygodni
znalazł ten miniony.
Piąteczka.
Zdarza się.
Walczyłem, ale kości wygrały.
Rozmawiałam z dyrektorem.
Powiedział, że mimo tego incydentu
zapamiętamy cię...
jako bohatera.
Ludzi piją, dzieci dotykają, a szkielety się przewracają.
Ale Douglas był opanowany,
jak odpowiedzialny opiekun.
Nie.
Prawdziwy opiekun idzie z tym do władz.
Uspokój się. Dzieci są wystraszone.
Twój podniecony głos
brzmi jak gruchot kości.
Najwyższych władz.
Za pięć minut mam zebranie.
Więc macie cztery. Streszczajcie się.
Chcemy prosić cię o przysługę.
- Zmień statut szkoły, żebyśmy... - Już jedną wyświadczyłem.
Otrzymałem pocztówkę,
w której poproszono mnie
od dopisanie punktu o opiekunie klasy.
Więc tak zrobiłem.
Kto poprosił?
To poufna informacja.
Ale nie odpuszczę tego Szekspirowskiego dramatu.
To była Sophie
Nairobi
Cooper.
Nie ma litości w przekazywaniu informacji.
Czemu ci zależy?
Przyłapałaś mnie na tylu wpadkach jak w Kryptonim szef.
Nie braliśmy udziału w tym programie.
Włożyłam kapelusz.
Poppy, u ciebie mogłem spełniać marzenia,
ale teraz cieszą mnie
uroki bezsensownej pracy.
Ciągle myślałem o wynalazkach.
Teraz wychodzę z pracy o 17
i nie muszę o niej myśleć do następnego dnia.
- Mam czas dla Jacka. - Nie mieszaj go do tego.
- A pogawędki? - Właśnie.
Uwielbiam je.
To część tej pracy.
Tu nie chodzi tylko o twoje marzenia.
Brakuje mi ciebie.
Nie mam z kim pogadać.
Masz.
Mieszkam nad tobą.
Racja.
Okej.
Więc cię zwalniam.
Dzięki. Jestem ci wdzięczny.
Piękne podsumowanie.
Zajmiemy się moim problemem?
Miggy, czemu udajesz, że nie znosisz tego miejsca?
Bo ty go nienawidzisz. A jestem empatyczny.
A Poppy mówiła, że tak jest łatwiej.
Dobra.
Czasami udaję, że nie lubię tego,
czego ty nie lubisz,
ale to cena podtrzymania przyjaźni.
Uratujemy waszą przyjaźń
tylko w jeden sposób.
Fajrant. Wrócimy do tego w poniedziałek.
Na razie.
Może i moja obecność w muzeum nie była przypadkowa.
- Wybacz. - Spoko.
Dobrze, że pomogłeś wyciągnąć panią Pronstroller
spod miednicy tyranozaura.
Racja, ale muszę trochę przystopować
i dać ci trochę przestrzeni,
bo wiem, że na astro-obozie przekonałaś się,
że chcesz mieć swój świat,
bo beze mnie też jest fajnie.
Nie.
Na tym obozie
uświadomiłam sobie, że z tobą...
jest z byt fajnie.
20 sekund do zderzenia.
Czekamy na rozkazy, kapitanie.
Dezaktywujemy osłonę?
Jeśli to zrobimy
zabraknie tlenu i cała kolonia padnie!
Jeśli tego nie zrobię,
poświęcę życie całej załogi
i stracimy cały ładunek mrożonych nasion.
Daliśmy słowo kolonizatorom!
Znali ryzyko.
Potrzebuję więcej czasu!
10 sekund do zderzenia.
Nie ma czasu.
To twoja misja.
Co robimy?
DWA LATA WCZEŚNIEJ.
ROK WCZEŚNIEJ
Co robimy?
Chcę zadzwonić do taty!
Doszło do zderzenia.
Kolonia nie przeżyła.
Wymieniam ofiary.
Pierwszy oficer Adrita Anderson,
lat 9, Westlake Village, Kalifornia.
Kapelan Albert Andrews, lat 10, Butte, Montana.
Dziennikarka Amy Andrews,
lat 8, Hilton Head, Karolina Południowa...
Dlaczego nie ja?
Dlaczego?
Ci ludzie mieli rodziny.
Soph, odepnij się i przyjdź.
Spóźnimy się na próbę kabaretu.
Powinienem być przy tobie.
Mogłem. Tak jak zawsze.
Nie mogłeś. To symulator dla dzieci.
I nie powinieneś.
Dzięki temu odkryłam,
że jesteś wspaniałym tatą
i że mogę być bardziej niezależna.
Wolę pierwsze odkrycie.
Gdy zobaczyłam tych 981 nazwisk, zdecydowałam,
że już nigdy nie dopuszczę do śmierci młodocianego astronauty.
Kocham cię
i tęskniłam,
ale chciałam sobie udowodnić, że dam radę bez ciebie.
Więc przez kolejnych 12 tygodni...
12 tygodni?
Przecież obóz się już skończył?
To nie był ostateczny projekt?
Lance to dobry biznesmen.
Dzięki jego kontrowersyjnym metodom,
pod koniec lata
poczułam się niezależna.
I wiedziałaś, że w szkole
będę waszym opiekunem.
Zrozumiałem.
W tym roku trzymam się z dala.
Stoi?
A teraz opowiedz mi, co robiłaś
jako niezależna osoba.
- Zniosę to. - Na pewno?
- Dawaj. - Piłam Sprite’a.
Nieźle.
Wymieniłam lampkę nocna na błyszczyk.
O proszę.
Później chodziłam spać.
Jak zareagował na to organizm?
Na dziś wystarczy. Pójdę już.
Wybacz, że musiałaś przede mną udawać.
To niesprawiedliwe.
Każdy na własną rękę powinien czerpać radość
z negatywnych doświadczeń.
Jeśli Miggy lubi tę pracę to fajnie.
Szczęśliwszego go nie widziałam.
Jest tu ze wszystkimi z biura.
Zaraz tam będę.
Z pozytywnym doświadczeniem.
Choć to było dawno.
Nadal mówi się: „Supcio”?
Nie w mojej restauracji.
I całkiem możliwe,
że odpuszczę Derekowi.
Uwolnię się od niego.
Tak jak ty od Miggy’ego.
To nie to samo, ale nich będzie. Do zobaczenia.
„Musimy porozmawiać o nieodpowiednim
i niebezpiecznym symulatorze, za który zapłaciliśmy kupę kasy”.
Will.
To był dobry mail.
Derek.
A Graham krzyczał: „Żebra. Kręgi!”.
Co za amator.
Jakby nigdy tam nie był.
Więc...
Przemyślałyśmy to sobie.
Lubimy śmiać się z innych dla ciebie,
ale wolimy to robić z tobą.
Więc...
OPIEKUN KLASY
Skąd to macie?
Nie chcesz wiedzieć.
O rany.
Dobra. Idźcie do swojego stołu.
Tekst polski: Błażej Wojciechowski