Zamek syrenki Majken?
To szwedzka zabawka.
Wpadłem do IKEA po klopsik i tak wyszło.
Najważniejsze przy składaniu zabawek to opanowanie.
Napij się rumianku z lawendą.
Chłopaki!
Pizza z rana!
Ustałam.
Ktoś cię gonił?
Kojarzycie Dereka?
Nieobecnego ojca mojego dziecka? Zastępcy kierownika w Ratso?
Tak.
- Ja nie. - Dobra. Proszę.
Oto on.
Jeju. Ale ciacho.
Serio?
Napisałam mu epickiego maila.
Pewnie pamiętasz.
Nigdy nie odpisał.
A dziś rano odpowiedział osobiście.
W moim domu.
Jest tutaj? Co zrobiłaś?
A co mogłam?
Powiedziałam, że muszę jechać, wstąpiłam do kościoła,
i jeździłam, aż skończyło mi się paliwo.
A Derek jest u ciebie?
Nie. Wystawiłam go przed dom jak psa.
Dacie wiarę?
Jak można tak po prostu się zjawić?
Chwila. Zrobił ją na listonosza.
- Faktycznie. - A niech to.
- Tak robią. - Chodź tu.
Będziecie się przytulać?
Pomóżcie mi.
Chcielibyśmy,
ale teraz składamy zabawkę.
Dobra.
Tak. Jasne.
Taki był plan.
Stało się.
Poppy Banks, sobotnie nocowanie przeniesione do Phila,
ojca Louisy, za którą nie przepadam.
- Mamy wieczór dla siebie. - Jestem gotowy.
Biorę wszystkie leki i chodzę z kijkami jak wściekły.
Nie mieliśmy jeszcze randki bez zawału.
Spodoba ci się. Tony rozwija czerwony dywan.
Zatrudniłem córkę sąsiadów.
Ma śpiewać ballady pod oknem.
Czeka cię romantyczny i niskosodowy wieczór.
Panowie, cel jest prosty.
Pomóżcie mi spławić Dereka.
- Oblać go wodą? - Właśnie.
W ostateczności.
Muszę postawić sprawę jasno. „Słuchaj!
Nie ma prawa tu być Wracaj do Barstow”.
To byłoby łatwe, ale te pokusy.
- Nie podoba mi się to. - Mów.
Mój mózg wie, że to palant.
Ale gdy zaczyna grać na gitarze...
Wtedy mózg się wyłącza i nie mogę ufać swoim instynktom.
Moje ciało chce rzucić do na łóżko.
- Bez szczegółów. - Jak?
W poprzek, prawda?
Mogę wszystko.
To ja rządzę.
- Angie. - Co?
Porzucił cię, a wciąż go pragniesz?
Nie mówiłam, że to ma sens.
Mamy być seksbuforem?
Buforem, ratownikami, wiernymi psami, księżmi, jak tam chcecie.
Ale uprzedzam,
nie zmierzycie się ze mną.
Tylko z Angie z przyszłości.
Która chce zaliczyć.
I to bardzo.
Będzie strasznie napalona. Dacie radę ją powstrzymać?
- Oczywiście. - Oblejemy ją wodą.
Zawieramy pakt krwi?
Może uścisk dłoni?
Słabe, ale zgoda.
- Raz, dwa, trzy. - Trzy.
Zadrapałem cię.
Zrobimy to na miejscu.
Okej.
Dzięki za czepki.
Wyglądacie wspaniale.
A to nie wszystko.
Ojciec da nam jutro pomarańcze.
Dzieci. To jest sowa.
Możecie popatrzeć jak poluje na myszy w ogrodzie.
Louiso, czas na karmienie.
Tak, ojcze. Chodźcie.
Mieliśmy nocować u ciebie.
Miała nam puścić Goonies.
Ale odwołała.
Nasz tata też był dziś dziwny.
Przejrzyjcie na oczy. Rodzice coś knują.
I to w tajemnicy.
- Mają tupet. - Mamy większy problem.
Ta sowa jest szalona.
Żegnaj wieczorze z telewizją.
Sowa się niecierpliwi.
Trzymajmy się razem, żeby nie wiem co.
W jedności siła.
W podziałach słabość.
Już.
Nic z tego.
Dobra.
Spadamy stąd.
Musimy odkryć sekret rodziców.
A co z Sophie i Grahamem?
Mówicie o naszych „przyjaciołach”,
którzy pojechali na obóz Lance’a Bassa
i nas nie niego nie zaprosili?
Kto by się nimi przejmował?
- Więc? - Więc.
To nie dziwne, że tu są?
To tylko Will i Miggy.
Will to twój chłopak?
Co? Nie.
Ale byłby z niego dobry chłopak.
- Owszem. - Tak.
Nie żebym chciał...
Mam dziewczynę.
Ma dziewczynę.
Ciągle z nią siedzi.
Jesteśmy sobie bliscy, jak samotni rodzice.
Platoniczna miłość.
- Pomagamy sobie. - Przyjaźń.
Pomagamy sobie przy dzieciach.
Dobrze, że się nie spotykacie.
On nie panuje nad gniewem.
Napadł mnie w pracy.
Boże.
- To Grahama? - Oddawaj.
Nie zasługujesz, żeby wiedzieć.
Że to pan Ryk,
a Graham ma go od urodzenia, a na imię ma Shaq.
- Żadnych pytań! - Jasne.
Angie, do narożnika.
Idę do narożnika.
Wiem, co chce powiedzieć, ale zapominam.
Potrzebny mi skrypt.
Może epicki mail?
Tak. Wydrukuję go.
Nie na tej drukarce.
Przecież działa, techno-snobie.
Dobrze wydane 20 dolców.
Pachnie spalenizną.
Działa.
Jest świetna.
Możemy trochę ściszyć?
Tony, jesteś wolny.
Może iść na trening karate.
Stresuję się.
Tyle czekania.
Jezu!
- Serce? - Gorzej.
Jeśli my je widzimy, to ona nas też?
Katastrofa.
Szukam myśli przewodnich.
Przyszedłem przeprosić.
To, co zrobiłem, jest niewybaczalne.
Ale wiedz,
że byłem wtedy w dołku.
Train ukradł mi piosenkę „Hey, Soul Sister” i ją popsuł.
Zespół się rozkręcał.
I wąchałem dużo markerów.
Pamiętam. Miałeś niebieski nos.
Latami chciałem cię odnaleźć, ale czas tak szybko zleciał.
I nagle zjawiłaś się w Ratso.
A potem dostałem maila
ze szczegółowym opisem tego, co mogę wsadzić sobie w tyłek.
Był surowy, piękny
i szczery, taki jak ty.
Wybacz najście.
Ale chciałem zrobić pierwszy krok.
Napisałem piosenkę.
- Możecie iść. - Wykluczone.
Głupiejesz od emocji.
Nie mów tak do niej.
- Kazała mi. - Nieprawda.
- Nie wierz jej. - Kobietom trzeba wierzyć.
- Zgadzam się. Mamy 2019 rok. - Kobiety potrzebują sojuszników.
- Właśnie. - Ja nim jestem.
Mam córkę.
- Wow. - To smutne.
Wstyd mi za ciebie.
Każe ci wyjść.
Dobra. Chodź, Miggy.
Wychodzę z nim, ale go nie popieram.
I dobrze.
On nie mógł napisać „Hey, Soul Sister”.
Jedna piosenka i wychodzisz.
Piosenka ma więcej akordów.
- Zagrać? - Nie.
Nie.
Teraz należy wyjąć z woreczka 38 drewnianych kołeczków.
Dobra.
To wszystko opóźni.
Jak mogliście?
Papryka na stole!
Wszędzie są kołki.
Zostawiliście mnie.
Wciągnęłaś nas w to, a potem wyrzuciłaś z domu.
Racja.
Idę się wstydzić w zamku.
Nie jest złożony.
Ostrzegałam.
Angie z przyszłości to zwierzę. Dostaje to, czego chce.
Powiedz, że Derek jest już w Barstow.
Znów jest przed domem.
Może się z nim pospotykam, dopóki sam nie odejdzie.
- Zły pomysł? - Tak.
Przypomnij sobie, czemu jest palantem.
Pracuje w Ratso i nie jest kierownikiem.
I na pewno w innym świetle gorzej wygląda.
I myśli wyłącznie o sobie i swojej cennej gitarze.
Gdy mnie zostawił na dworcu autobusowym,
miał dwa bilety, dla siebie i gitary. Tak było.
Gitara siedziała przy oknie.
Byłam wtedy w ciąży.
Derek jest palantem!
Pójdę do niego
i każę mu się wynosić.
Dzięki wam dam radę sama.
Wierzę w ciebie.
Precz z łapami od naszego jedzenia.
Oby nie ruszyły łososia. Tony wstał o świcie, żeby go złowić.
Przejrzeli nas.
Musimy się przyznać.
Dobry plan. Ale powinniśmy skłamać.
Wykluczone.
Plan B.
Rzucam piłkę do szafy.
Biegną za nią, zamykamy szafę, dojadamy łososia
i potem się zastanowimy.
Nie tylko wy potraficie szeptać.
Wiemy, o co tu chodzi.
- Nie jesteśmy głupi. - To jasne.
Eleganckie ciuchy, wzniosły nastrój.
To próba balu inauguracyjnego dla mnie
z okazji wygranych wyborów.
- Skarbie... - Zgadłeś.
Tak.
Imprezka.
Tak.
Nie masz prawa tu być.
I...
Może lepiej ją wyłączyć?
Nie da się.
Musi dokończyć drukowanie.
Nie przyjechałem po to, żeby się z tobą przespać.
Chociaż to był święte i szczere.
Przyjechałem przeprosić.
Rozmyślałem o tej chwili,
ale nie wiedziałem, co poczuję.
Tu mieszka mój syn.
To jego skarpetka.
Jego praca domowa z mnóstwem błędów.
Też je popełniam.
Czasem piszę swoje imię przez „C”.
On by to zrozumiał.
Mógłbym go poznać?
Nie. Kpisz sobie?
Nie odzywałeś się przez dziewięć lat.
Jesteś uroczy i seksowny,
ale jako matka muszę chronić Grahama,
a ty jesteś zagrożeniem.
Ogień.
- Tak. Jak ogień. - Nie. Prawdziwy ogień.
Wszystko jest dobrze.
Już tak robiła. Spokojnie.
Jednak nie jest dobrze.
Jeśli dodamy pelerynę,
uzyskamy efekt wow.
- Zgadzam się. - Pomówmy o muzyce.
Mam kontakt do Shani Twain.
Super. Co ty na to, Poppy?
A może dobra playlista i głośnik bezprzewodowy?
Rany.
To inauguracja Rory’ego. Ma być z pompą.
Idę po wodę.
Musisz przejąć inicjatywę.
Poppy ma słabe pomysły.
To nie była woda.
Wiem.
Przepraszam.
Nie chce okłamywać syna.
Więc co mu powiesz?
To nasza pierwsza randka.
Dajmy sobie szansę,
zanim wtrąci się jakiś dzieciak.
Jakiś dzieciak?
Nie powinniśmy ich w to mieszać.
Jesteśmy rodzicami.
Dzieci są w to zamieszane.
Zadzwoń, gdy to zrozumiesz. Rory, idziemy.
Wychodzisz?
Pooglądam filmy z jakimś dzieciakiem.
Trzymasz się?
Płonie mój dom i cały dobytek, więc...
Słabo. I to bardzo.
Nie może spłonąć. Zaraz wracam!
Co robisz?
Zaryzykujesz życie dla gitary?
Pewnie, że tak.
Angie. Rany.
Seksualne napięcie eksplodowało?
Derek wbiegł do środka po gitarę.
Boże.
Bez obaw.
Nic mu nie jest.
Teraz widzę jaki z niego przystojniak.
Dzięki.
Najpierw zrób galaretę.
Daj spokój.
- Mówią na niego Gruby? - Dajesz.
Wolno tak w czasach ciało-pozytywności?
Nie. Ale jest też pirat.
Jestem w swobodnym stroju,
więc mogę pogadać o kłótni z Douglasem.
Jak zaplanujecie bal?
Nic was nie łączy.
Zdziwiłbyś się. Dobrze się razem bawimy.
Serio? Opowiadaj. Dramat tkwi w szczegółach.
Ale wiesz,
że nie muszę ci mówić o wszystkim?
Moja koordynatorka przyjęć. Ellen.
Nie dzwoń z pociągu, skarbie.
Nic nie słyszę.
Naprawdę.
Cześć.
Podobno oglądacie filmu. Chcemy dołączyć.
Ja i bliźniaczki. Jeśli nie jest za późno.
Nie jest.
Niedobrze.
- Aż serce pęka. - Jezu.
Myślisz, że miała ubezpieczenie?
- Angie. - Jak tam?
Derek rozdaje ratownikom medycznym swoje demo,
jakby było im mało.
Ściągnąłem je. Jest czadowe. Spodoba im się.
Nie wygląda tak źle, co?
Nie. Tylko wygląda na spalone.
Wybacz. Szukałem lepszego słowa.
Drukarka jest cała. Prawdziwy cud.
Pozbądź się jej.
Nie mogę.
Cieszę się, że tu jesteście.
Ale dlaczego?
Will uznał, żeby tu wpaść
i pomóc ci z Derekiem.
Podobno we mnie wierzysz.
- Nie wierzy. - Co ty wyprawiasz?
Powiedziałeś: „Musimy jej pomóc,
ale mówmy, że w nią nie wierzymy”.
Dla jasności,
wyrzucałam go, gdy wybuchł pożar.
Ale uratował pana Ryka. Co teraz mam zrobić?
To było trudne dziewięć lat
i zawsze wiedziałam, że ojciec Grahama to zło.
Ale jest w nim choć trochę dobra...
Nie powinnam trzymać go z dala od Grahama.
Nie wiem co robić.
- Mówię z sensem? - Tak.
- Serio? - Tak.
Wiesz, co o nim myślę.
To dekiel, który nie jest ciebie wart.
Ale w kwestii Grahama możesz zaufać swoim przeczuciom.
Dziękuję.
Potrójny uścisk dłoni?
Raz, dwa, trzy.
Ogień!
- Coś ty powiedział? - Wybrałeś sobie moment.
Wybacz, że chciałem kłamać.
Często robię to jako rodzic i lekarz.
- I podatnik. - Nie szkodzi.
Chciałeś chronić to, co jest między nami.
Może to właśnie to.
Mnie się podoba.
Romans nie wymaga
ciepłych ręczników, młodych śpiewaczek i wina.
Wino mam.
To dobrze.
Chodź.
Przykro mi z powodu gitary.
Dasz sobie radę?
Tak. Bywało gorzej.
No tak.
Miałaś na myśli mnie?
Właśnie o to mi chodziło.
Wybacz, ale słabo kumam aluzje.
Nie szkodzi.
Ale chyba zaczynam kumać rodzicielstwo.
Wchodząc w płomienie, myślałem tylko o Grahamie.
Tak to jest?
Wciąż myślisz o nim?
Tak.
Daj znać, gdy wpadniesz do knajpy.
Mam zniżkę na menu dietetyczne.
Byle nie w porze śniadania.
Jest za duży ruch.
Zaczekaj.
Nie jestem
gotowa, żeby poznał Grahama.
A po dzisiejszym wieczorze
mogę ci o nim opowiedzieć.
Czy to...
Jest taki mały.
Na kolejnych będzie większy.
Na zdjęciu z przedszkola jest bez koszulki. Jego pomysł.
Dziękuję.
Zawsze będę się wtrącać?
Na razie tak.
Do Ratso może zabrać Miggy’ego.
Will ma zakaz.
Przez ciebie mieliśmy szkolenie z samoobrony.
O nie. Musiałeś się szkolić?
To będzie ciekawy rozdział w autobiografii.
- Szowinista. - Co powiedziałeś?
Powiedz mi to w twarz.
Zniszczę cię!
A ja ciebie lubię.
W liceum założyłem Męski Klub Feministyczny.
Nasze motto to „Bo nam zależY”!
„Y” nawiązuje do chromosomu!
Śpię w koszulce z napisem „Niegrzeczna dziewczyna”!
Więc się wypchaj, autobusiarzu!
- W porządku? - Tak.
Jestem feministą.
Wierzę.
Tekst polski: Błażej Wojciechowski