Duża dziura.
To sprawka strażaków.
Wiem kto może to naprawić?
Bliźniaczki?
Nie stać mnie na nie. Dużo sobie liczą.
Ma być tanio czy dobrze?
Czy ktoś zaniża wartość twojej pracy?
Nie szukamy fachowca.
Wiecie czemu?
- Boże. Będą rapować. - Bo...
Nie marudź i nie truj
Chwyć młot w dłoń i do kuchni won
Żałuję, że tu jestem.
Przestań.
Tak rapują Kevin i Kerry Kuchnia,
zanim zaczną nowy projekt.
Kevin i Kerry Kuchnia?
Z programu Pan i Pani Kuchnia?
Małżeństwo z programu o remontach?
- Niebywałe. - Niebywałe.
Trzeba być na czasie, kolego.
Tak zachowasz młodość.
Wiem, o kim mówicie.
Nie jestem psem przykutym do drzewa.
Ale nie zdołacie załatać dziury,
bo oglądaliście program
z parą budowlańców, których związek się rozpada.
Oni się kochają.
- Jak lodówka i zamrażarka. - Związek to praca.
Właśnie.
Mam dość. Bywajcie.
Zatrudnijcie bliźniaczki. Chcę, żebyś wrócił w jednym kawałku.
Za późno. Stawka wzrosła podwójnie.
Trzeba było się decydować, D’Amato.
Dzięki za pomoc.
Nie chcę, żeby Graham się bał.
W specyficzny sposób radzi sobie z lękami.
Z pokoju zrobił bunkier?
Tak.
Pewnie trochę w nim posiedzi.
A muszę chodzić do pracy.
Chorobowe wykorzystałam po incydencie z filmem Titanic.
Szacunek, panie Cameron. Cóż za wyobraźnia.
On tego nie zmyślił.
Titanic naprawdę zatonął.
Że co?
Musimy ją załatać dzisiaj.
I tak będzie z pomocą heroicznego pana Kuchnia.
Prze pani.
Graham wie, skąd wziął się pożar?
Że robiłaś coś z jego ojcem?
Po czym wybuchła drukarka?
Skąd. Wymyśliłam dobrą bajeczkę.
Jak śmiesz się tutaj pokazywać.
Powiedziałam mu, że to twoja wina.
Co? Niby jak?
Powiedziałam, że drukowałeś
swoją własną wersję Małej syrenki,
w której bohaterka, po odzyskaniu głosu,
umiera.
- Angie! - Wybacz, ale spanikowałam.
Wkopywanie innych mam we krwi.
Udusił ją kawałek plastiku?
Lecz się.
Korporacja mnie dobija, Poppy.
Fajnie jest się lenić.
Prowadzę knajpę, a ty jesteś stażystą.
Ze zmęczenia nic nie słyszałem.
Miggy, skonstruowałyśmy siodło,
żebyś mógł nas wozić.
Widziałem je.
Jest porządne, ale chyba niewygodne.
Mam pomysł.
Pobawmy się w Zmęczonego tatę.
Ja nim będę,
a wy zajmiecie się moim synem.
To jakaś gra?
Tak i właśnie się rozpoczęła.
Włączcie klimatyzację w aucie.
Rory jest u Grahama.
Budują bunkier czy coś. Nie pytałam. Ale chyba powinnam.
Może się spotkamy?
Chciałbym, ale zaprosiłem znajomych.
To raczej nie twoje towarzystwo.
Biali, którzy będą zapewniać, że nie są rasistami?
Podziękuję za takie zjawisko.
Jutro zjemy śniadanie.
- Chętnie. - Dobrze.
Pa.
Kiepski ruch, Poppy.
Musisz poznać jego znajomych.
Jeśli ich poznam, nie będę mogła się łudzić,
że nie są palantami.
Więź ze znajomymi jest istotna.
Gdy byłem z Zarą, zaimponowałem jej koleżankom znajomością matmy.
Zapamiętałem wszystkie liczby do 236.
Wystarczy zapamiętać tylko 10 cyfr i zachować schemat.
Jak to?
Nieważne. Ale masz rację.
Może powinnam ich poznać.
Spoko. Pójdę z tobą.
Ty zajmiesz się dziećmi.
Ciągle?
Jestem zmęczony.
- Jestem Kerry. - A ja Kevin.
Państwo Kuchnia.
- To prawdziwe nazwisko. - I praca.
Są najlepsi.
Kevin ma sprawę za pobicie kuriera,
ale i tak wydaje się sympatyczny.
Jak mogłaś powiedzieć Grahamowi,
że pożar to moja sprawka,
bo chciałem uśmiercić syrenkę?
Miał się dowiedzieć, że spałam z jego ojcem?
Racja. Miałaś tylko dwa wyjścia.
Proszę, weź to na siebie.
W sumie Kevin wziął na siebie błąd Kerry w Norfolk,
gdzie źle zamontowany bidet uszkodził jelito właścicielowi.
Super. Dzięki.
Dajemy z piosenką.
Tu mam latarkę,
tutaj zapasy,
tutaj staram się spać,
ale nie mogę, bo lęk przepełnia moje serce.
Grahamie.
Skarbie mój jedyny. Musisz stąd wyjść.
Boję się.
Tu jestem bezpieczny.
Pomyśl tylko.
Jesteśmy tu sami. Możemy stworzyć nowe społeczeństwo.
- Nowe społeczeństwo? - Tak.
Którym ktoś musi rządzić.
- To mój pokój. - Dobra.
Będę władał tym bunkrem, ale musisz się nagiąć.
- Do czego? - To proste.
Do klimatu w stylu Szarych ogrodów.
Nie rozumiem, ale zgoda.
Ukształtuj mnie.
Cześć.
Jednak chcę poznać twoich znajomych,
a najwyżej listę mailingową NRS
przekieruję do spamu.
To nic nie da.
I tak cię znajdą.
Już się czegoś nauczyłam.
- Wpuść mnie, chcę ich poznać. - Nie chcesz.
Douglasie?
Poppy, poznaj dziewczyny.
Ale szpachla.
Nieźle wyszło.
Reszta ściany wygląda słabo.
Wyciągnę Grahama z bunkra, zanim zacznie robić przetwory.
Widzimy się jutro.
Dobranoc, Kerry.
Wychodzisz?
Mam ci jeszcze w czymś pomóc?
Tak. Mam całą listę zadań.
Oto ona.
Posprzątać w lodówce, uporządkować przyprawy,
usunąć zmechacenia ze swetrów.
To ma coś wspólnego z pożarem?
Nie. Ale trzeba to zrobić.
Spoko.
Nie jestem twoim asystentem.
Wiem.
Wtedy musiałabym ci płacić.
Właśnie.
Ale nie w tym rzecz.
A w czym?
Lubisz niedomówienia.
Za tobą jest wielki szczur.
Niech cię nie zmyli mój spokojny ton.
Nie odwracaj się, jeśli nie chcesz wpaść w panikę.
Boże. To opos.
- W moim domu. - Tak.
Wygląda na wrednego i napalonego.
- Tak. - Jak tu się znalazł?
Zatkaliśmy mu dziurę.
Co teraz?
Lecimy do bunkra.
- Tylko powoli i po cichu. - Jasne.
Na paluszkach.
Stój.
Nie chce przeczyć idei feminizmu,
ale co to za pindy?
Moja grupa wsparcia dla owdowiałych.
Czemu nic nie mówiłeś?
Nikt o tym nie wie.
A tobie nie mówiłem, bo znam kobiety.
Rany.
Jeśli jest zbyt dużo kur w kurniku,
to zaczyna się jatka.
W ich naturze jest walka o koguta.
Tak ciężko kogoś poznać.
Nawet nowoczesna kobieta, taka jak ty,
nie powinna widzieć
jak rozklejam się przy innych kobietach.
Zrobisz się zazdrosna
i posypią się piórka. A tego nie chcę.
Ta kurka potrafi się opanować.
Czemu ciągnę tę metaforę?
Wszystko rozumiem.
Moja knajpa istnieje
dzięki kobietom, które się wspierają.
I ze sprzedaży książek.
Jeśli jest ci ciężko, chciałabym cię wesprzeć.
W takim razie zapraszam,
ale ten farmer cię ostrzegał.
Jesteś farmerem i kogutem?
Nieważne.
Drogie pani to Poppy Banks.
Jesteśmy razem.
Miło cię poznać.
Zacznijmy od grupowego uścisku.
Świetnie.
To chwilę potrwa?
Zjem coś.
Nie podoba mi się to.
Co ja na sobie mam?
To Szare ogrody. Jesteśmy straszą i młodszą Edie Bouvier.
Ciotką i kuzynką Jackie Kennedy.
Czemu ty się nie przebrałeś?
Zrobię to, ale najpierw musimy zamienić ten bunkier
w willę z East Hamptons.
- Cześć. - Na paluszkach.
Cześć, mamo.
Williamie.
Przebieranki to nic dobrego.
Mam na imię Edith.
To by się zgadzało.
Will, podejdź do ściany.
- Jest źle. - Wiem.
Graham nie może się dowiedzieć o oposie,
bo się całkiem załamie.
Zadzwońmy po straż miejską.
Szlag.
Zostawiłam telefon.
Ja też. Pożyczmy Rory’ego.
Rory, pożyczysz nam telefon?
- Nie. - Serio?
Tak.
Co teraz?
Zachowamy spokój, weźmiemy telefony i pozbawimy się tej bestii.
Ale...
musimy się zabezpieczyć.
Boję się.
To dla mnie trudna pora roku.
Nathan uwielbiał jesień.
Pociesza mnie to, że w gorszym momencie
mogę liczyć na danie specjalne Fogerty’ego.
Co to takiego?
Nie wiesz?
Oglądamy Raport Pelikana, zajadając się przegrzebkami.
Długo szukałem tego połączenia.
Wcześniej była lasagne i Zdążyć przed północą.
Ale to zbyt ciężkie połączenie.
To zawsze mnie podnosi na duchu.
To i te przytulasy.
Jest ich więcej?
Chętnie skorzystam.
Zapraszam na uścisk Douglasa.
- Chodźcie. - Poppy, musi spróbować.
To coś wspaniałego.
Dobrze.
Spotykamy się, więc próbowałam.
Teraz ja chcę coś powiedzieć.
Okej.
To był trudny miesiąc.
Znalazłem liścik, który napisała Rose.
Był wciśnięty w z tyłu szafki.
W sumie to była lista zakupów. Nic szczególnego.
Majonez i marchewki.
Uwielbiała to jeść.
Do dziś, gdy ktoś je warzywo z majonezem...
Nie mogę.
Douglas.
Uścisk.
- Miejsce dla trzódki. - Okej.
- Pójdę już. - Czemu?
Dokąd idziesz?
Do domu. Niepotrzebnie przyszłam.
Czyli jednak. Jesteś zazdrosna.
Możliwe.
Jestem kurą a ty kogutem. Niepotrzebnie przychodziłam.
Czuję się źle, bo ty jesteś jaskiniowcem, a ja prowadzę feministyczną księgarnię.
Powinnam być ponad to,
ale nie umiem i jest mi wstyd.
I jeszcze robię scenę. Super.
Jeśli to trafi do sieci, będę skończona.
Widzę, co robisz, Diano.
Teoretycznie to popieram,
ale praktycznie wychodzę.
Nie oceniajcie jej. Jej były mąż wciąż żyje.
Oto plan. Ty idziesz po telefon.
Czemu ja? To twój telefon.
Bo nie chcę wpaść na oposa.
Nikt nie chce.
Są jak prototypy łasic.
Może zrobić dla mnie tę jedną rzecz?
Jedną? Ostatnio jest ich sporo.
Chodzi o listę?
Myślałam, że chcesz zrobić porządki w przyprawach.
Nazwałeś to „przyprawową masakrą”, a wiem, że to żart Rory’ego.
Masz przeterminowane przyprawy.
Nie terminują się.
Wykorzystujesz mnie.
Cały dzień łatałem twoją dziurę
- i musiałem odwołać plany. - Nie wiedziałam.
Miałem wziąć udział w karaoke w stacji.
Mogłeś powiedzieć.
Nie mogłem, bo mnie potrzebowałaś.
Tak uważasz?
Ostatnio sporo potrzebujesz pomocy.
Łatanie dziur, bycie kozłem ofiarnym,
powstrzymywanie cię przed popełnieniem błędu,
który doprowadził do pożaru.
A teraz zaczynasz zachowywać się
jak ten wściekły opos.
Bo napalona nie jestem. I nie potrzebuję cię.
Potrafię zatroszczyć się o rodzinę
i pokonam tego wściekłego zwierza.
Wiem, że jesteś silna. Nie kwestionuję tego.
Ale tak to zabrzmiało.
Wiesz co?
Lepiej już idź.
Zdążysz na karaoke.
Zaśpiewasz „Waterfalls” z McCormickiem.
Wiesz, że to nie moja tonacja.
Tam są drzwi, Will. Idź.
Boję się.
Narobiłam sobie wstydu.
Nie sądziłam, że jestem zazdrosną kurą.
Chipsy, zmęczony tato.
Świetnie. Wygrywasz.
- Tak? - Czemu nie?
Naprawdę byłaś o nie zazdrosna?
Raczej nie
To o co chodzi?
Douglas opowiadał o tym,
że Rose lubiła jeść marchewki z majonezem.
Wyobraziłam sobie ich razem i zrobiło mi się smutno.
- Bo to jest smutne. - Tak.
Ale i genialne.
Dzieci. Milion punktów za marchewki i majonez.
Idę po ten milion!
Udawajmy, że to karma dla kotów.
Uformuj kopczyk i zaserwuj.
Nie!
To jakieś dziwactwo.
Nie rozumiem tej opowieści o bogactwie i buncie.
To, co jest za drzwiami
jest mnie przerażające.
Obyś nie był w szufladzie z bielizną, zboku.
Pokaż się.
Dobra.
Nie boję się ciebie.
Kłamałam. Boję się.
Masz dziwne zęby i nie podoba mi się twój nos.
Zdecyduj się? Masz zeza?
Od lat radzę sobie sama.
Dzięki temu nauczyłam się,
że mogę wszystko.
Patrz, oposie.
Złapię cię i wypuszczę. W piekle.
To był głupi pomysł!
Czemu trzymasz kota za ogon?
Nie wiem! Masz durną matkę!
Nieprawda.
Jesteś Angie D’Amato, duma Sycylii!
Racja.
- Super. Z Bogiem. - Wracaj!
Jesteś Graham D’Amato. Zapomnij o bunkrze.
Razem damy radę. Weź torbę
i pomóż mamie usunąć groźnego gryzonia.
Dobra. Teraz.
- Udało się. - Tak.
Wsadziliśmy dzikie zwierzę do mojej torby.
- Jestem z ciebie dumna. - A ja z ciebie.
Co za obłęd.
- Już po wszystkim. - Tak.
Stój, zębaty sukinkocie!
Nic wam nie jest?
Usłyszałem krzyki, a drzwi są zamknięte.
Wybacz. Teraz jest gorzej.
Liczyłem, że wrócisz.
Zachowałam się jak zazdrosna kura.
Ta metafora wryła mi się w pamięć.
Powinienem stworzyć księgę cytatów.
Wersję kibelkową.
Nie byłam zazdrosna o te kobiety,
choć przede mną się nie otwierasz.
To coś prawdziwego.
Szczerze mówiąc...
z ciężkim sercem słuchałam o Rose.
Jak rozstałam się z mężem,
ale twoja żona umarła, a ty ją kochałeś.
Zawsze będzie bliska twemu sercu.
Muszę się z tym oswoić.
Nadal nie pogodziłem się ze stratą.
Ale będąc z tobą...
znowu poczułem się szczęśliwy.
Może wyślę paniom kartkę z przeprosinami.
Nie. Już za późno.
Okej.
Tak, jestem świadoma, że zwierzęta przenoszą wściekliznę.
Nie zamierzam go przygarnąć.
Straż miejska?
Są bardzo wredni.
Jestem pewny, że nie wolno łapać oposów za ogon
i wrzucać ich do worka.
Ani przebijać ścian.
Teraz mówisz?
Wiem, że nikogo nie potrzebujesz,
ale lubię być potrzebny.
Chyba mam problem.
Masz.
A ja niepotrzebnie cię wykorzystuję.
Pomagam ci, bo chcę.
Przyjaźnimy się
i wolę z tobą łatać dziurę w ścianie niż słuchać,
jak McCormick śpiewa i pokazuje blizny po bajpasach.
Często proszę cię o pomoc...
bo nigdy wcześniej
nikt tak nas nie wspierał.
To uzależnia.
Teraz już wiem,
co poróżniło Kevina i Kerry.
Która miała emocjonalny romans
- z gościem od płytek. - Coś było.
Na bank.
„To przyjaźń”.
- Jasne, Kerry. - Akurat.
- Będziemy oglądać? - Każdy odcinek.
Przepraszam,
że rozwaliłem ci ścianę.
Nie możesz tu zostać z Grahamem.
Możecie zamieszkać ze mną i Sophie.
Odpada.
Mówiłam, że dam sobie radę.
Jasne.
Dokąd pójdziesz?
Czynsz płatny do pierwszego.
Cisza nocna zaczyna się o 17 i kończy, gdy Tony zatrąbi.
Żadnych bajek, zabawek, śladów dłoni na ścianach.
- Jasne? - Pewnie.
A ciebie będę trzymasz na krótkiej smyczy.
Dzięki za przygarnięcie.
Wiem, że dziwnie to zabrzmi,
ale jesteś ciepły i hojny.
Poppy nie dała mi wyboru.
A babki z grupy ją poparły.
Tutaj będziecie spać.
Na podłodze w saunie?
Gwarantuję, że za tę podłogę
zapłaciłem więcej niż ty za łóżko.
To przejściowe rozwiązanie.
Biedaczyska.
Dostaliście nauczkę.
Radzę zatrudniać fachowców.
Tekst polski: Błażej Wojciechowski