Ale fajnie.
Pierwszy trening drużyny Gators.
Najlepszych trampkarzy w LA.
Ja się cieszę.
Widzę, że wy w pewnym sensie też.
Zeszły sezon nie był najlepszy.
- Ani razu nie wygraliśmy. - Racja.
To dokładna liczba.
Ale to nic. Chodzi przecież o zabawę
i celebrowanie życiowej energii.
Chcę, żebyście na boisku
byli dla siebie mili.
Raz, dwa, trzy, bez presji.
Bez presji.
Dobra, pokopmy trochę.
Daj spokój, tato.
Zwycięstwo się nie liczy?
Sam chyba w to nie wierzysz.
Poznajmy się. Will Cooper, twój biologiczny ojciec.
Zwycięstwo mnie nie obchodzi.
Liczy się zabawa, sport i wspólne wspomnienia z córką,
które przywołam na twoim ślubie.
Przybij piątkę.
To nie wypadło dobrze.
Rory, Poppy. Przyszliście nas dopingować?
Nie. Kto dopinguje na treningu?
Mamy wiernego kibica.
Zaczynamy grę.
Dasz nam chwilę?
Jasne. Napiję się czegoś.
Gdzie kafejka?
Jesteśmy na boisku.
I co z tego wynika?
Chciałam spytać czy przyjmiecie do drużyny Rory’ego?
On uprawia sport?
A skąd. Ale mógłby pograć w drużynie.
Jak przewodniczący myśli tylko sobie.
Zamówił nawet autoportret.
Muszę coś z tym zrobić.
Dobrze, ale niech się przyłoży.
I tak mamy słabe morale.
Jesteśmy do bani.
Czyli się zgadzasz?
Jest w drużynie? Musi być.
- Tak. - Dziękuję.
Ale nie wymagaj od niego za dużo.
Nigdy nie kopał piłki.
Zabierz to ode mnie.
Strzeliłem gola?
- Cześć. - Zabiję cię!
Wybacz. To odruch. Cześć.
- Jak się mieszka w saunie? - Jak?
Świetnie.
Mam dobrze rozszerzone pory.
Dość uprzejmości.
Jako gospodarz muszę zgłosić incydent.
Jak minął dzień?
Graham zadał ci pytanie.
To ten incydent?
Jestem Amerykaninem.
Wytrzymuję cały dzień,
bo w moim domu po powrocie
czekają mnie trzy nagrody:
whisky,
powtórki JAG: Wojskowe Biuro Śledcze
i cisza.
Nic z tego, kolego.
Przygarnąłeś nas w potrzebie
jak psa ze schroniska.
Ale ja nie chcę psa.
Nikt tak naprawdę nie chce, ale ty masz.
A ona będzie za tobą chodził i gadał.
Twoje córki tak nie robią.
Mamy zasady.
Nie wtrącamy się do czyjegoś życia.
Dziwne.
A Graham jest uroczy.
Jak przytulaśna drożdżówka.
Chce być blisko ciebie.
To przecież miłe.
Nie. Jeśli chce tu mieszkać
ma uszanować moją przestrzeń.
I niech nie wyjada moich rodzynek w czekoladzie.
To przekąska do serialu.
Przepraszam.
Porozmawiam z nim.
Kupuj je dalej, stary.
Będę je dalej podkradać.
Tato, zobacz.
Gramy dobrze, a wy źle
U Gatorów witajcie
Dostałem kciuk w górę.
Ten symbol oznacza: „Kocham cię, tato.
Dzięki tobie uniknę złych związków”.
To zasługa Rory’ego.
Nie sądziłam, że będzie dobry.
Na piłkę do koszykówki mówi „pomarańcza”.
A teraz?
Śpiewa hymn drużyny. Gra zespołowo. Mój plan działa.
Dzięki niemu
mamy szansę na turnieju w ten weekend.
Potrzebuję akt urodzenia Rory’ego.
Do ligi trampkarzy?
Muszę potwierdzić, że ma dziewięć lat.
Wiesz, że ma. To nie wystarczy?
Nie. Takie zasady.
Jeśli go nie dostarczę, nie zagra.
Skoro musisz wiedzieć,
ten dokument zaginął w lawinie błotnej.
Przeżyłaś lawinę?
A może huragan? Tak, huragan Edith.
Nie pamiętasz?
W końcu jesteś pogodynkiem.
Czyli jego akt
porwał huragan, który wystąpił w Louisianie w 1971 roku?
Nie radzę zadzierać z pogodynkiem.
Zaraz dalsze wiadomości.
Jednak to był pożar.
Powiedz, co się dzieje?
Dobra.
Rory ma dziesięć lat.
- Nieprawda. - Prawda.
Czyli przyjęcie urodzinowe
z okazji dziewiątych urodzin
było tak naprawdę z okazji...
- Dziesiątych urodzin. - Nie dziewiątych.
- Kończył wtedy... - Dziesięć lat.
Boże. Rory ma dziesięć lat?
Tak. Ale o tym nie wie.
Dobrze.
- Niedobrze. - Nie.
Co robisz?
- Czekam przy drzwiach. - Na co?
Na Douglasa. Pomyślałem, że coś porobimy, gdy wróci.
Wypijemy piwo korzenne, zagramy w Twistera.
Zobaczymy.
To by było coś, ale musimy pogadać.
Musisz dać Douglasowi spokój.
- Czemu? - Bo nie jest normalny.
Jego pokolenie
nie bawiło się z dziećmi.
Jesteśmy tu gośćmi
i musimy to uszanować.
Ale ja go lubię.
Mam udawać, że nie?
Świetnie. Ludzie.
Do...
Dobry wieczór.
Nawzajem.
Było dobrze? Tak obojętnie wystarczy?
Byłeś świetny.
Mam sporo pytań.
Miał plam po zupie na koszuli. Skąd się wzięła?
To była zupa krem? Z czego?
Pewnie ubrudził się, gdy jadł.
I tyle.
Mam zostawić go w spokoju?
Nie interesować się?
Otóż to.
To ważna lekcja.
Nie okazywać, że kogoś lubię.
Jak mam się stać martwy w środku jak ty?
Kochanie...
Kiedyś ci wytłumaczę, ale nie dziś.
Zapomnij, co mówiłam.
Nie zmieniaj się. Bądź sobą.
Nawet jeśli go wkurzysz.
- Serio? - Tak.
Olbrzym będzie musiał sobie poradzić.
Nie tylko on jest tu duży.
Czuję się na trzy metry.
Douglas, gdzie jesteś?
Było miło.
Będę tęsknić, domku bogacza.
Nie wierzę. Ma dziesięć lat?
Mów ciszej.
Wiem o tym tylko ja, Ron,
nasz lekarz i Miggy.
- Miggy wie? - Tak.
Dzielimy się sekretami przez wentylację.
Przyznaję, nigdy nie piorę jeansów.
To nic.
- Rory nie wie, ile ma lat. - Co?
Zazdroszczę wam pogaduszek,
ale nie rozumiem.
Rory był drobny jak na swój wiek.
Lepiej czuł się z młodszymi, więc poszedł do szkoły
- rok później. - Ale po co kłamać?
Nie chcę, żeby czuł się inny.
Miałam mu powiedzieć,
ale teraz jest za późno.
Tak jak kiedyś miałam grzywkę.
Ja też miałem. To co innego.
Ale przykro mi, że musisz z tym żyć.
Dzięki, że tak mówisz.
Ale Rory nie może grać w drużynie.
Wyznajemy zasadę: „Nie oszukujemy...”.
To wszystko.
Rozumiem. Ale szkoda.
W końcu zwycięstwa zbliżają cię z Sophie.
Fakt, ale nie da rady.
- Czyżby? - Poppy?
Możecie wygrywać cały sezon.
Pomyśl tylko. Stanowe rozgrywki w Sacramento.
Ty z córką w hotelu.
Wysyłasz ją samą po lód,
bo jej ufasz.
- Czułaby się silna. - Właśnie.
A wystarczy tylko dochować tajemnicy.
Tato, chodź, zobaczysz, co zrobiliśmy z hymnem.
Rory zna kogoś, kto do niego zatańczy.
Super. Zaraz przyjdę.
Wchodzę w to.
Nie patrz na mnie, dziadku.
Jestem zły.
O tak.
DOROCZNY TURNIEJ LIGI TRAMPKARZY
Dziś mecz. Jak tam, Sophie?
Wygramy.
Będzie mnóstwo lodów w Sacramento.
Co?
Zobaczysz.
Robimy to?
- Wymiękasz? - Oczywiście.
Wyluzuj. Wystarczy, że będziesz siedział cicho.
To jak cyrograf ze śmiercią.
Dawaj, Rory!
Tak!
Odpocznij sobie. Przygotowałem lunch.
Tak!
Gators idą jak burza.
Tak!
Rory.
Tak!
Ponosić ci kije? Idziemy na pole?
Dalej!
Tak!
Gators idą po mistrzostwo.
Tak!
Douglas?
Próbuję to rozgryźć.
Wiąże się inaczej niż buty.
- Masz chwilę? - Nie mam.
- Przyjdę później. - Nie.
Nie wracaj.
Co z tobą?
Czemu się tak do mnie kleisz?
Bo cię lubię.
Zwalniam cię z tego obowiązku.
To najcenniejszy dar jaki można komuś dać.
Mieszkamy pod jednym dachem,
ale każdy jest sam.
- Jak to? - Sam.
W życiu.
Wiesz, jak przez nie przejść?
Samemu.
Zapamiętaj to.
- Co się dzieje? - Nic.
Idę powiedzieć panu Rykowi, że nic się nie liczy.
Zuch.
Co z tobą?
Czemu tak z nim rozmawiasz?
Potrzebuję przestrzeni.
Mówiłem. Co mam zrobić?
Musiałem krzyczeć? Nie możesz robić tak jak ja?
Zamknąć się w łazience
i nie wychodzić przez godzinę?
A może się poddaj
i spędź z nim trochę czasu?
Ty jesteś jego mamą. Kim ja mam być?
Będę zgadywać. Może męskim wzorcem?
Nigdy nie mieszkał z mężczyzną.
Może chce porobić męskie rzeczy.
Pogadać o łódkach.
Kupować tanie jeansy, czy co tam robią faceci.
Tak na marginesie,
ma cię za członka rodziny.
Ale skoro tylko u ciebie mieszkamy,
a ty jesteś gospodarzem budynku,
wolę bezpieczniejsze
i mniej wilgotne miejsce.
Wiedziałem.
Tony, schowaj draże.
TURNIEJ LIGI TRAMPKARZY
Dajesz, Rory!
Dobrze!
Wykończ ich!
O nie! Niech sędzia patrzy mu na ręce! To niedopuszczalne.
Co to było? Proszę pouczyć na zawodników.
Dobrze. Rory!
Posłuchaj.
Celuj mu w klatę.
Ponoć nie liczy się zwycięstwo.
Dobre.
- To było zabawne. - Tak.
Przybij.
Will?
Wygrywamy 24 do 0.
Daj strzelić karnego komuś innemu.
Żartujesz? Ma być pogrom. Nie napiszą o nas w Brazylii.
Rory go zabije.
Widziałam, jak nie dał rady wyrwać kwiatka.
To niech się nie rwie do gry.
To mój syn. Zdejmij go.
Na boisku jest mój.
Rory, poślij go do szpitala.
Dość tego. Rory, wypadasz.
Nie możesz wchodzić na boisko.
Co robisz?
Idziemy.
Nie ma mowy.
Chcę skopać im tyłki.
Spływaj, Poppy.
- Słucham? - Tak.
Nie moja wina, że jestem najlepszy, najsilniejszy
i wyjątkowy. Potrzebują mnie.
Nie jesteś wyjątkowy. Masz 10 lat.
Co?
Masz za dużo lat na tę ligę.
Co za szok.
Sophie, do auta.
Nie wiedziałem o tym.
Leć do auta.
Trenerze, wiedział pan o tym?
Bo jeśli tak, to ma pan przechlapane.
Sophie, w nogi!
Jak się trzymasz?
A jak myślisz? Mam dziesięć lat.
Nie wiedziałem, że jestem w dwucyfrowym wieku.
A tak się cieszyłem na 10 urodziny.
Mam dziewięciu sobowtórów.
Przykro mi.
Wtedy o tym nie myślałam.
Mówisz o dniu, w którym zniszczyłaś mi życie?
Byłeś drobny.
Niektóre dzieci ci dokuczały.
Drobny? Teraz jest duży.
Raz dostałem darmową kawę, bo wzięli mnie za glinę.
Wiem, ale wtedy nie byłeś.
Byłeś malutki. Miałeś duże oczy i krzywy uśmiech.
Przezywali cię.
Wtedy wkroczyłam się wydarłam.
Nie będę wchodzić w szczegóły, ale wyrzucili mnie z placu zabaw.
Ty bestio.
Rozmawialiśmy o tym z twoim tatą.
Jak uniknąć takich sytuacji.
Chciałam cię chronić.
I tak miałeś już ciężko.
Rodzice w kryzysie
i bycie czarnym chłopcem w Ameryce.
To miało dodać ci pewności siebie.
I dodało. Uwielbiam siebie.
Ale myślałem, że jestem wyjątkowy.
A jestem po prostu starszy.
Rory Denzel Banks.
Mnie nie obchodzi twój wiek.
Jesteś wyjątkowy.
Może nawet za bardzo.
Odbiło ci trochę po wygranych wyborach.
Dobra. Spuszczę z tonu.
Ale trochę mi wstyd przed przyjaciółmi.
Wszyscy wiedzą.
Przykro mi.
Myśleliśmy, że tak będzie lepiej.
Idź spać, Miggy.
Jest u was Jack?
Mam dość Nicole Kidman.
Niespodzianka!
Sto lat!
Patrz, kto przyszedł.
- Sobowtóry. - Cześć.
Super.
- Cześć. - Sto lat.
Dzięki.
Solenizant.
- Staruchu. - Więc masz 10 lat?
- Owszem. - Ale fajnie.
Nie uważacie mnie za starca,
który wstaje rano i chodzi na targ?
Skąd. Dwucyfrowy wiek jest super.
Wyluzuj, Cooper.
To ten sam dzieciak tylko bliższy śmierci.
Sophie.
Przepraszam, że tak mi odbiło.
Chyba nie potrafię wygrywać.
Na swoją obronę powiem, że nie mam wprawy.
Fajnie było cię takiego zobaczyć.
Tylko raz musiałam skłamać i się do ciebie nie przyznawać.
No dobrze.
Fajnie było spędzić razem czas.
Chciałabym dalej go spędzać,
nawet jeśli nie wygramy.
Wiedziałem i dochowałem tajemnicy.
To dopiero coś.
Nudzisz mnie.
Wyprowadziliście się?
Prawie. Ale mam aucie wszystkie nasze rzeczy.
I trochę twoich.
Dobra, dość dramatów.
- Wróćcie. - Przeprosisz Grahama?
Nie jestem w tym dobry.
To u nas rodzinne.
Winię za to mamę i zimy w Buffalo.
Głownie mamę. Straszna kobieta.
Ale się poprawię.
Gdzie on jest?
Cześć. Wiesz...
Spytałeś mnie o coś
i ci nie odpowiedziałem.
Wstań.
Obróć się.
Teraz najważniejsze.
Grubszy koniec musi być
jakieś 10 centymetrów niżej niż cieńszy.
Przekładasz.
- Muszę wiedzieć. - Co?
Skąd się wzięła plama z zupy?
Powiesz?
Wziąłem porcję na wynos.
Źle założyli wieczko
i się rozlała.
Słabo.
Tak.
Odkąd wprowadzili ekowieczka
jest do bani.
Widziałeś?
Przełożyłem grubszy koniec przez pętlę,
teraz przed cieńszy koniec.
I...
Gotowe.
Ale wyglądasz.
Ale wyglądam.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
Ale uroczo.
Wybacz, że wykorzystałem twoje syna.
Ja też przepraszam.
Nie byliśmy gotowi
na ciemną stronę ligi trampkarzy.
Ale wciąż mamy wiernego kibica.
Gol!
Też ją widzisz?
Nie będzie jedyna. Też będę na każdym meczu.
Trzeba wspierać drugiego trenera.
Pamiętajcie, to gra zespołowa.
Patrzcie i uczcie się.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Gramy dobrze, a wy źle
U Gatorów witajcie
- Kiedy będą grać? - Nie będą.
Teraz tylko tańczą w korkach.
Wybacz, ale mają mnie podrzucać.
Tekst polski: Błażej Wojciechowski