Zaczynamy Święto Dziękczynienia?
Będziemy oglądać, jak przewodniczący z drugiej klasy ułaskawia indyka?
Smutne jest to, że nic lepszego mnie nie czeka.
Rory ubiega się o reelekcję.
Pomagałam mu ćwiczyć jak udawać Obamę.
Chcę, żeby było to jasne.
- Nieźle. - Dzięki.
Miggy zaraz będzie.
Utknął na bramce.
To niesprawiedliwe.
My tylko wykonujemy swoją pracę.
Widziałam kawę.
Raczej nie pochodzi z upraw Fairtrade.
Tak właśnie jest. Żegnam.
Odkąd zerwała z facetem,
nie daje mi spokoju.
Wczoraj napisała,
czy zgadzam się na neutralnie płciowe fantomy.
Nie mam zdania w tym temacie.
Ale wiem, że brakuje jej faceta.
Może ty mi trochę ulżysz i się nią zajmiesz?
Mam dziewczynę.
Tracy Freeze?
Zaprosiłem ją na świąteczną kolację.
- Miggy. - Wiecie,
że trafiłem na listę, bo nie mam tu dziecka?
Słuchaj. Będziemy jedynymi singlami na świątecznej kolacji.
Nie spodoba ci się to,
ale spotykam się z kimś od kilku tygodni.
Jest chemia. Przyjdę z nią.
Serio?
Czyli tylko ja i Tony będziemy bez pary.
Cassandra do niego wróciła.
Rzuciła hazard i uczy się słuchać.
Dzień dobry, Hilltop.
Dziś ułaskawię znamienitego gościa.
Powitajcie Ciasteczko.
- Kod niebieski! Zabrać go! - Ruchy!
Cześć, Tony. Wesołego Święta Dziękczynienia.
Myślałem, że ja mam przynieść indyka,
więc będą dwa.
Błogosławieństwo.
Znowu to robi.
Zawsze chce mnie prześcignąć.
Jak w Święto Pracy.
Tony to staruszek.
Ściga się tylko z czasem.
Będę miał zajęte ręce.
Pogadasz z Tracy, gdy przyjedzie?
Serio?
Jedyna zaleta samotności w święta
to możliwość swobodnego upijania się w samotności.
- Nie ma Grahama? - Pewnie jest.
Tak będzie łatwiej. Kumplujecie się.
Wymieniłyśmy raptem parę słów.
„Cześć”, „Hej”, „Ładne buty”.
Tak robią kobiety, więc to się nie liczy.
To nasze pierwsze wspólne święto.
W wreszcie mogłem
upiec jej indyka.
Presja sięga zenitu.
Błagam, wysil się choć trochę.
Dziś liczy się wspólnie spędzony czas, dzielenie się...
Śmiało.
Używaj sobie mojej soli morskiej.
Sukinkot.
Co robisz? Goście się schodzą.
A biali będą chcieli zjeść o 14.
Chcę się nacieszyć tą chwilą, zanim otoczy nas hołota.
Wliczając dzieci.
To duży dom. Jest wiele pokojów,
w których można dziękczynić.
- Zgadza się. - Również w pokojach, w których nie byłam.
Zamknięte.
Otworzymy?
Nie psujmy tej zmysłowej atmosfery pytaniami.
Pora zabawić się w gospodarza.
Co tam jest?
Otworzę was.
To jest życie.
Czemu tylko w święta?
Mogłoby tak być w każdy czwartek.
Emma Fogerty ma wolne.
Miło popuścić pasa.
Otworzę.
Pięciu sekund nie można odpocząć.
Pani Pronstroller.
Graham. Wesołego Dnia Ludobójstwa.
Moja nauczycielka.
W moim tymczasowym domu?
Kto pilnuje szkoły?
Witajcie.
Co robicie?
Chyba się nie obijacie, co?
- Nie. - Skąd.
Jesteśmy w dresach,
bo mamy próbę przed występem.
Mam nadzieję, że nie pomylicie
tradycyjnych stereotypów.
Super. Musimy coś wymyślić.
Mamy przechlapane.
Pamiętacie rozdział o tym święcie?
Nie.
Jak zwykle muszę reżyserować sztukę.
Do sauny.
- Chodzisz z nauczycielką? - Tak.
A po co przychodziłbym pod szkołę?
Nie pytaliście.
Fantastycznie. Skoro ma kogoś,
może teraz da mi spokój.
Miggy, jesteś odpowiedzią na moje modlitwy.
Jest chemia.
Ona plus ja równa się serduszko, fajerwerki
i emotikony pociągów.
Taki nasz żarcik.
Douglasie, dostałeś wiadomość
o dmuchanym bałwanie na konkurs?
Będziesz go musiał nadmuchać ustami.
Dostałem.
Ale nie chciałem cię odrywać od Miggy’ego.
To ma być chemia? Czemu nic nie mówiłeś?
Nigdy nie gadaliśmy.
Nie gadacie i się spotykacie?
To związek w epoce cyfrowej.
Liczą się privy, GIF-y, lajki.
Kumasz?
Nie. I tak już będzie.
Ładne buty, Tracy.
Wzajemnie.
Wspomniałam o butach?
Tak. A ja?
Też.
Dawno nie byłam na świątecznej kolacji.
Zwykle chodzę do Waltera.
No co ty?
- Chodzisz tam? - Pewnie.
Chodzą tam zdołowani single.
Jest jak środkowe miejsce w samolocie.
Tracy chodzi do Walter’s.
Zaskoczyłaś mnie.
Jestem szalona.
Mam w domu jaszczurkę, którą nazwałam BJ.
Poważnie?
Tak. I nie trzymam jej w klatce.
Zaintrygowałaś mnie.
Co tam jeszcze masz?
Mogę cię prosić, Miggy?
Słuchaj.
Dostałem maila od Pronstroller.
Chodzi o plan na najbliższe pięć sobót.
Miałeś ją ode mnie odciągnąć.
Mówiłem, że nasze pokolenia nie rozmawia.
Więc czas to zmienić.
Zatem, Pronstroller?
Za 10 minut widzę was w gabinecie.
Szykuj się,
bo mam tam kilka obrazów Busha.
- Żartujesz? - Nie.
Drukarka jest stylowa i ognioodporna.
Snerfink. Zapisz sobie.
S-N-E-R-F-I-N-K.
Spoko.
Kupuję.
Nie dasz rady. Już jej nie produkują.
- Nie. - Teraz ty.
Niech pomyślę.
Wiesz, że jestem
współwłaścicielką meksykańskiej knajpy.
Że dałam ciała na stand-upie
i że testowałam NuvaRing.
To chyba wszystko.
Na pewno?
Skoczę po butelkę, a jak wrócę ma być pikantnie.
- Pikanteria. - Pikanteria.
Tony dodał coś do mojego sosu.
Jak idzie z Tracy? Chyba się dogadujecie.
Owszem.
Wiedziałeś, że jest spoko?
Trafiłeś na fajną dziewczynę.
Ma w domu jaszczurkę.
Bez urazy, ale to powiem:
„A nie mówiłem?”.
Mam ci opowiedzieć wszystko o Święcie Dziękczynienia.
Tak. I to szybko. Chyba że mam nie iść na studia.
Dobrze.
Plymouth Rock.
Kukurydza.
Santa Maria?
To Kolumb. Żartujesz sobie?
Strata czasu.
Przyznaję. Miałeś rację.
Ja się myliłam.
To ideał. Zadowolony?
Będę, gdy zatańczę na grobie Tony’ego.
Łapy precz, Tony!
Zaraz ciebie podgrzeję!
Angie, wiesz coś o...
Oczywiście, że nie.
Przypomniałam sobie pewną ciekawostkę.
Dawaj.
Tylko nikomu nie mów, zwłaszcza Willowi.
Uwielbiam sekrety.
Nie lubię Sophie.
A tak serio?
Poważnie. Jest wkurzająca.
- Tak. - Prawda?
Boże.
Ale ubaw.
Po pachy.
I nadal trwa.
Po pierwsze oddajcie telefony.
Co?
Oddam wam je, gdy skończymy.
Co robisz?
Palce same mi chodzą do SMS-owania.
Przestań.
Oto tematy do rozmowy.
„Sławni bejsboliści”.
„Poezja. Po co?”.
„Stożkowate biustonosze”.
„Jak być eleganckim w lecie?”.
To jest temat rzeka
i kończy się na krótkich spodenkach.
Ustalcie, czy są stosowne.
Dogadajcie się.
Jesteś. Musimy pogadać. Co robisz?
Douglas nie mówi, co tam jest, więc się włamuję.
Mam ciekawszy temat.
Posłuchaj.
Dziewczyna Willa, Tracy Freeze,
nie lubi Sophie.
To dramat.
- Dlaczego? - A nie?
A gdyby Douglas nie znosił Rory’ego?
Na pewno tak jest,
bo dzieci są wkurzające.
Dobry slogan reklamowy prezerwatyw.
Mam nadzieję, że nie zrobiłaś sceny?
Nie.
Skrytykowałam ją w myślach,
ale na zewnątrz użyłam właściwych słów.
Boże.
Nie wierzę, że powiedziałam, że nie lubię córki chłopaka.
To problem.
I mówiłam szczerze.
To oznacza koniec?
Chyba...
O nie. Powiedziałaś: „Chyba”?
To neutralne słowo.
A wysokie tony?
Tego nie umiem wyjaśnić. Will powinien o tym wiedzieć.
Mam co robić,
więc do sedna.
- Mogę wejść w tryb jędzy? - Tak.
O co ci chodzi?
Zazdrościsz mu związku,
bo jako jedyna jesteś singielką?
Tu nie chodzi o brak faceta.
Może go nie mam,
ale przynajmniej nie włamuję się do schowka chłopaka.
Nie powiedział mi o synu.
Może ukrył tu brata bliźniaka albo zwłoki żony,
albo kosmetyki, które importuje do kraju nielegalnie.
Posłuchaj.
Nie wtrącaj się w ich związek.
Wspieraj go, tak jak on ciebie.
Masz rację.
Odpuszczę.
Ale nie jestem tu jedyną singielką.
Dzieci przyszły same.
Fakt, jędzo.
- Widziałeś Poppy? - Nie.
A ty Tracy, Angie, Miggy’ego
albo któreś z dzieci?
- Gdzie są wszyscy? - Co ci się stało w rękę?
Walnąłem indyka Tony’ego.
Odpuść mu. Miał ciężkie życie.
Sporo widział.
Zwykle przez celownik.
Co to?
Dźwięk rozmowy dwojga 24-latków.
Pewnie przeszli do tematu „Pustynna burza”.
Jasne.
Co?
Musieliśmy wkroczyć. Saddam trzymał na za jaja.
Jezu.
Cześć. Fajne te fiszki.
Nie musimy ich zwracać?
Minęły dwie godziny i nic nie mamy.
- Co teraz? - Wiecie co?
Upozorujemy nagły wypadek.
Sophie, pokaż omdlenie.
- Ty pokaż. - Dobra.
Patrzcie i uczcie się.
Jest 1997 rok
i właśnie odeszła księżna.
Cześć.
Kto to? Anioł?
Tak. Widzieliście Tracy?
Nie.
Co jest, Angie?
Tracy napisała, że wyszła.
Boże.
Chodź.
I cięcie.
Chcesz łyka?
Czy chcę pić z tobą z kranu?
- Nie. - Dobra.
Fiszki się nie przydały.
Doszliśmy do tej z nazwami łodzi.
Powiedziałem, że nie znam żadnej, a ona na to: „Seks?”.
Zgodziłeś się na niego w moim domu.
Przynajmniej się dogadaliście.
Nie, to koniec.
Czat, lajki, seks.
- I koniec. - Nie.
Macie się spotykać,
bo mam dosyć alergii na orzeszki
i wątpliwość co do płci.
Nie wiem, czy ją w ogóle lubię.
Nie znam jej.
To ją poznaj.
Nie udawaj, że ci zależy.
Tak jest.
Chciałbym, żebyś kogoś miał.
Za długo chodzisz sam
w tej dziwnej czapce z dziwnym dzieckiem.
Jest dziwny.
Zawsze możesz wrócić do czatów,
ale może jesteś gotowy
na coś prawdziwego.
Jak ty i Poppy?
Nie wtrącaj się w moje życie.
Ale tak.
Występ jest już prawie...
O nie.
Boże.
Nie nabierzesz nas.
Wkurzający dzieciak.
Zapytaj o menu dla singla
Walter’s? To knajpa dla samotnych osób.
Obsługują wyłącznie zdołowanych.
Tracy tu jest.
To moja wina.
Przez potyczki z Tonym
zaniedbałem swoja dziewczynę.
Może Tony to uknuł?
Nie.
To moja wina.
Rozmawiałyśmy o związkach
i chyba ją wystraszyłam.
Jak to?
Niechcący.
Prosiłem o wsparcie.
Dobrze mi szło.
Piłyśmy dobre wino Douglasa,
które ukryłam w saunie.
Ale powiedziała coś nie na miejscu,
a ja chciała być spoko...
- Boże. Powiedziałaś: „Chyba”. - Nie.
Ciągle to robisz. Dlatego znowu zapuściłem brodę.
- Poważnie? - Tak wyglądam lepiej?
Chyba...
- Pogubiłem się. - Słuchaj.
Tracy jest super.
Może i jest mi przykro,
że byłam jedynym singlem na kolacji
i to się odbiło na niej.
Ale twój związek jest fajny. I to w święto.
A to rzadkość.
Idź do niej.
Dzięki.
A co powiedziała?
Powiedziała,
że chce spróbować indyka Tony’ego.
Tak? A chce, żeby skończył w piekle?
- Idź. - Dobra.
Dobra knajpa.
Oby była dalej dla singli.
Gdzie byłaś cały dzień?
Słuchaj.
Wkręciłam sobie do głowy, żeby coś tam ukrywasz.
I to jest logiczne wytłumaczenie?
Na swoją obronę powiem, że parę faktów zataiłeś.
Masz rację. Jestem skryty.
Ale nie zamknąłem tam dorosłego syna.
Tylko dorosłego?
Przepraszam.
Trochę panikuję...
Od dawna nie była w dobrym związku,
więc trochę świruję.
Ty?
Przed chwilą wyłuszczyłem Miggy’emu zalety związku,
a tylko w połowie miałem w tym interes.
Tak na mnie działasz.
Dzięki tobie mam za co dziękować.
Za mnie?
A ja dziękuję za ciebie.
Mówiłam szczerze.
Ale musisz otworzyć drzwi.
Jesteś niemożliwa.
Chcę zobaczyć.
Rozczarowałeś mnie.
Wiem.
Przygotowałem kilka fiszek.
Nie tak fajne jak tamte,
ale chcę cię lepiej poznać.
Okej.
„Jedzenie”.
„Stół”.
„Krzesła”.
To rzeczy, na które patrzyłeś?
Tak. To głupie.
Nie. Pogadajmy.
Zacznijmy od jedzenia.
Dobrze.
Lubię sos ranczerski.
Ja też.
Jest na 2 miejscu po ketchupie.
Dogadałeś się z Tracy?
Tak.
O Tonym pogadamy po świętach,
chyba że zaczną ze sobą sypiać.
Może lepiej sobie odpuść ten temat.
Angie.
Mogę wejść w tryb jędzy?
- Odmawiam. - Szlag.
Sprawdzę indyka.
Fajnie, że się dogadaliście.
Tak.
Dzięki, że przywiozłaś go do knajpy i dochowałaś szalonego sekretu.
Nie ma sprawy. Tak naprawdę
to nie takie szalone.
Nie lubiłam dzieci, dopóki nie zostałam matką.
A i teraz nie jest różowo w tym temacie.
Żartuję. Jest cudowny.
Rozumiem.
Łączy was rodzicielstwo.
Zawsze tak będzie.
A ja nie należę do waszego klubu.
- Nie o to mi chodziło. - Nie szkodzi.
Fajnie było się prawie zaprzyjaźnić.
Prawie?
- Było miło. - Tak.
Ale już tego nie powtórzymy.
Dzięki za dochowane tajemnicy.
Ja twoją też zachowam dla siebie.
Nie rozumiem?
Rozumiesz.
Podsiadłaś mnie.
Zapewne Cassandra.
Mamo, tutaj.
Panie i panowie, przed państwem indyk Tony’ego.
Wielki jak kondor
i przepyszny.
To dość istotne,
żebyście zostawili sobie miejsce na mojego indyka.
Piecze się, bo ktoś wyłączył piekarnik.
Wiesz coś o tym, Tony?
Uśmiechnął się.
Widzieliście?
To czyste zło.
Will, zjedz indyka.
Dobrze.
Zjem te pomyje, ale niechętnie.
Mój Boże.
W życiu nie jadłem czegoś tak pysznego.
Sam jestem sobie winny.
Jest kruchy dzięki moim ciosom.
Tony, znów ci się udało.
Tony?
Niech śpi. Jutro ma bieg na pięć kilometrów.
Za Święto Dziękczynienia.
Wesołego Święta Dziękczynienia.
Oto opowieść o Święcie Dziękczynienia.
Sztuka została napisana na podstawie wiedzy,
którą przekazała nam pani Pronstroller.
Pielgrzymi.
Rdzenni Amerykanie.
Nowy świat.
Indyki.
- Żurawina. - Łódź.
- Dwie łodzie. - Trzy łodzie.
Możliwe, że cztery.
Tylko tyle się nauczyli w tym roku?
Zażalenia proszę wysyłać do Douglasa.
Tekst polski: Błażej Wojciechowski