Więc pierwsze dziesięć lat życia mówiłem na to "nici do zębów",
a nie dentystyczne, bo czyścisz nimi zęby!
Hej, wy mnie słuchacie?
Zdecydowanie nie.
Przepraszam, Miggy. Odkryłam, że znowu zapomniałam swojej nici dentystycznej.
Nosisz ze sobą nić dentystyczną?
W pojemniku czy luzem?
W pojemniku.
To do mojej torby do Douglasa. Zawsze ją pakuję i przepakowuję.
I zapominam rzeczy.
Raz spędziłam cały dzień bez stanika. Czułam się niezrównoważona. I trochę sexy.
Czy Douglas kiedykolwiek spał w twoim domu?
Nigdy. Moje miejsce jest wygodniejsze. Jesteśmy tam szczęśliwsi.
Przepraszam? Nie pamiętam, żebyś pytał, jak się z tym czuję.
Moje prześcieradła są ręcznie tkane na fiordach Norwegii.
Robią tylko dwa zestawy rocznie.
Uznałem, że bezpiecznie będzie tak założyć.
Przestańcie ze sobą walczyć!
Nie walczymy. Po prostu mamy ożywioną rozmowę.
Naprawię to.
Douglasie, dziś wieczorem musisz spędzić noc u Poppy.
Nie kłopocz się, Miggy. Douglas twardo trzyma się swojego.
Mam z tym problem.
W 1972 roku obozowałem przez trzy noce
na chodniku Buffalo tylko po to, by zdobyć bilety na Saber?
Musieliśmy się przytulić, żeby się ogrzać.
A wraz z bliskością pojawia się choroba.
Gregory...
Posłuchaj. Jeśli chcesz, noc spędzę u ciebie.
Powinniśmy porozmawiać o Gregorym? Bo...
Wiesz co? Zapomnij o tym.
Odwróć głowę, Miggy. Pocałuję tego mężczyznę.
Przygotuj się na najlepszą noc swojego życia.
Niech cię diabli.
Ostatnia noc była najgorszą nocą w moim życiu!
Przybij piątkę. Gorzej chyba nie będzie!
Gregory.
Dziwnie pachnie.
To pewnie lunch Grahama.
Mieliśmy tylko jajka, więc ugotowałam sześć, i po sprawie.
- Cześć, Colin. - Cześć, Angie.
Jak leci?
Jak dotąd dość standardowo.
Tak.
To...dobrze.
To pa.
Co się właśnie stało w małym grobie Kupidyna?
Mam gęsią skórkę i oczywiście nie tę dobrą.
Nasze stosunki trochę oziębły od walentynek.
Naprawdę? Czemu? Myślałem, że podzieliliście trochę ciepła na huśtawce.
Byliście...
Dobra, co ci mówiłam o używaniu pięści? Nie.
Tak, było ciepło.
Tak bardzo, że mogło to być nieodpowiednie na terenie szkoły.
Ale od tamtej pory nic się nie wydarzyło.
Myślisz, że może widzi w tobie tylko mamę z klasy?
Mamę z klasy? Słucham?
Proszę pana, zapraszam, do sprawdzenia towaru.
Nie za bardzo.
Muszę tylko dorwać go samego,
odwalić moją grę, i będzie bezsilny.
Potrzebuję tylko dojścia.
A co z Sophie?
Siedzi w ławce z dzieckiem Colina.
Z Percym? Nie wiem czy Sophie bardzo go lubi.
Nikt go nie lubi. Dzieciak ma obsesję na punkcie jabłek.
Sposób, w jaki mówi o odmianie Fuji, mrozi krew w żyłach.
Też chciałabym mieć hobby.
Ale dzięki.
Teraz zmiatajcie.
O mój Boże. Will, to jest idealne.
Po prostu zaproszę Colina na randkę dzisiaj wieczorem.
Mogę pożyczyć twoją córkę na przynętę?
Myślałem, że zabierzemy Grahama i Sophie na pizzę.
Planowaliśmy to już dawno.
Mikrodozuję LACTAID od poniedziałku.
Przepraszam, to jest ważniejsze.
Nadchodzi jabłkowy człowiek.
Czemu zmusiłeś mnie, bym spał u Poppy?
Całe moje ciało jest zniszczone. Tutaj, poczuj to.
To odcinek L5.
Ojej. Ten dysk chce się wydostać.
Tak, całe doświadczenie był koszmarem, od zupy po orzechy.
Po pierwsze, nie mogłem napić się drinka przed snem,
bo Poppy nie ma single malt whisky,
więc musiałem pić czerwone wino jak maître d'hotel zamykający się na noc.
Potem byłem w jej łazience, która jest wielkości Alfy Romeo.
Nie kumam odniesienia.
- To mały samochód, Miggy. - Skoro tak mówisz.
Chcę umyć zęby, i nie ma gdzie odłożyć szczotki
z powodu setek świec i bibelotów
i góry rzeczy.
Więc położyłem ją z tyłu toalety jak żigolak w łazience Denny'ego.
Wtedy zegar wybija 8.45, więc muszę zrobić.
- Zrobić co? - Pogodzić się z obiadem.
Wciąż nie kumam.
Kupę, Miggy!
Zrzucić kotwicę!
Wypuścić psy gończe!
Ale problemem jest toaleta, bo jest tylko osiem centymetrów od jej sypialni
oddzielonej ścianą szerokości pudełka płatków.
Więc kurczaki nie mogą wrócić na grzędę, jeśli wiesz co mam na myśli.
Wiesz, nigdy nie widziałem kurczaka.
Więc jestem zablokowany jak zablokowana ciężarówka cementu
i chcę się tylko zrelaksować,
ale Poppy ogląda Frasiera na cały regulator.
Wiesz, jak brzmi głos Roz z subwooferem?
Śmiała się, jakby to było zupełnie nowe.
Roz, mówisz jak jest!
I tak leciało aż zasnęła.
Ale oto najgorsza część, łóżko!
Ten materac prześladował mnie jakbym zrobił coś jego rodzinie.
Jedna noc. Nie cierpię patrzeć jak wysoki, biały mężczyzna tak cierpi.
I co zrobisz?
Nie wiem, co zrobię, ale nie mogę nic powiedzieć,
bo nie chcę ranić jej uczuć.
Hej! Tak myślałam, że słyszę, jak tu stąpasz.
Albo ty, albo Miggy kupił kucyka.
W każdym razie chciałam tylko powiedzieć, że ostatnia noc była cudowna,
i wiele dla mnie znaczy to, że tu zostałeś.
To zabawne, bo właśnie mówiłem Miggy, jak bardzo mi się tu podobało.
O, tak!
Zapytałem: „Czy się podobało?” A on odpowiedział: „Tak”.
A ja na to: „Jak bardzo?" A on powiedział: „Bardzo”.
A ja, „Nie, oceń to konkretnie".
A on powiedział: „Pięć gwiazdek”. A ja na to: „Ale z ilu gwiazd?"
Wtedy weszłaś ty.
I chce to zrobić ponownie.
- Naprawdę? - Dzisiaj.
To będzie dla mnie wielka przyjemność.
Byłbym zachwycony.
Pizza, piwo korzenne,
pusta scena, na której występują straszni animowani gondolierzy.
I o to tu chodzi.
Nie potrzebujemy twojej mamy ani mojej córki.
Tak, lepiej nam bez nich.
Mamy świeżą partię pluszaków ładowanych na idealną wysokość.
Lepiej go zatrzymam, zanim zapakuje je zbyt ciasno.
- Witam, pana. - Nazywam się Louis.
Nie nazywaj mnie „pan”. To protekcjonalne.
Przepraszam.
Zastanawiałem się, czy mógłbyś nie pakować ich zbyt ciasno.
Słuchaj, bardzo mało działam w tej pracy,
z wyjątkiem tej maszyny.
Napycham jak chcę.
Okej.
Całkowicie cię popieram.
Po prostu mój przyjaciel i ja spędzamy tu męski wieczór.
Nie możemy się doczekać, aż złapiemy wypchanego goryla lub dwa.
Wygląda na to, że twój brat jest zajęty.
Gejzery. I wszystko tryska.
To tylko sok ze środka.
Czy sok nie byłby wszędzie, kiedy otworzyłbyś opakowanie?
Nie, jeśli byłby ze słomką.
Hej, maszyna jest wolna.
Jesteś gotowy do chwytania, aż nie będziemy mogli?
Zajmę się tym smutnym nieznajomym.
Potrzebuje pan pomocy w znalezieniu rodziny?
Czy ty udajesz...
Wiecie co?
Pomyliłem cię z moim przyjacielem.
Przepraszam.
Pójdę już.
„Pan” naprawdę jest protekcjonalny.
Powiedz szczerze.
Myślisz, że w tym odcieniu wyglądam zbyt...
Jak to ująć?
Przyjaźnie?
Wyglądasz jak gorąca mysz z kreskówki.
Dziękuję!
Czy to nie zabawne?
Tylko my dwie szykujemy mnie na randkę?
Czy to randka? Bo z tego co wiem to ostatnio
dziewięciolatki nie słynęły z robienia pikantnych rzeczy.
Mówisz do Angie D'Amato.
Nie musisz się martwić o pikantność.
Naprawdę chodzimy po linie, co?
Dobra, słuchaj, potrzebuję cię, byś spędziła kilka godzin z Percym,
podczas gdy ja spędzę trochę czasu sam na sam z jego tatą, dobrze?
Uśmiechaj się, Sophie.
Dzień dobry.
Wejdź.
Rozgośćcie się.
Mamy zdjąć buty?
Jeśli chcesz tak zacząć i zobaczyć, dokąd zaprowadzi nas noc.
Żartuję.
Cześć, Percy.
Chcesz zobaczyć...
- pokój mojego przyjaciela, Grahama? - Pewnie!
Pogramy w grę?
Może.
Gdzie jest Graham?
Cieszy się życiem.
Gdzieś tam.
Nalać ci trochę wina?
Czy miałabyś coś przeciwko, gdybym wyszedł załatwić kilka spraw?
Nie wiem jak ty, ale zużywamy papierowe ręczniki jak szaleni.
Widziałem, jak ta pani w telewizji wykręca taki a potem z niego korzysta.
Nikt naprawdę tego nie robi, co?
Pewnie.
Zmykaj już.
Mam już mężczyznę.
Dzięki.
Miło znać innego samotnego rodzica, który to rozumie.
Zadzwoń, jeśli będzie jakiś problem.
Ale nie mam twojego numeru...
Fajnie.
Wygląda na to, że możesz z nami zagrać.
Zjadłaś za dużo nasion jabłek, a teraz masz zatrucie arszenikiem.
Czas iść do szpitala jabłkowego.
Znowu?
Dlaczego wciąż musimy grać w tym horrorze?
Nie mogę przejść przez kolejne żniwa.
Zawaliłaś sprawę z Colinem.
Nie. Po prostu potrzebuję więcej czasu, to wszystko.
Zobaczysz.
Kiedy wróci, wypalę mu twarz moją przyprawą.
Nie ma więcej łóżek szpitalnych. Zgnijesz.
Cześć!
Wielkie dzięki za przypilnowanie Percy'ego.
Miałem tyle spraw do załatwienia w waszym wielkim American Target.
Wiesz, teraz, gdy jestem samotnym tatą,
tak trudno jest znaleźć czas, by nakarmić swoje dziecko
a potem iść na zakupy po całe jedzenie.
Robią karmniki dla kotów, dlaczego nie karmniki dla dzieci? Nie?
- Dobra, idziemy. - Naprawdę?
Już?
Ale Sophie i Percy świetnie się bawią.
- Serio? - Tak.
Jabłka.
To świetnie.
Percy czasami ma kłopoty z nawiązywaniem przyjaźni z powodu...
- Tych jabłek? Tak. - zerwania.
Jeśli jakaś osoba, która potrafi przynudzać na jeden temat,
to jest nią Sophie Cooper.
To pozwólmy tej przyjaźń rozkwitnąć?
Zostanę na trochę?
Tak, rozgrzeję moją lampę lawową,
możemy zdjąć koszule.
Żartuję.
Nie mam takiej lampy.
To naprawdę dobre.
Ten człowiek wciąż się na nas gapi.
Może wezwijmy kogoś dorosłego?
Zajmę się tym.
Przerażasz Taylor.
Tak ma na imię?
Bo nie zostałem przedstawiony.
- Skończ z tym! - Nie skończę.
To miała być nasza noc!
Musiałem się spotkać z dziewczyną.
Nie łapiesz.
Ja nie łapię?
Jako Dobry Will, całkowicie to rozumiem.
Jestem tylko zaskoczony, że spadłeś tak nisko,
tylko po to, by przerwać okres posuchy.
- Okres posuchy? - Tak.
W zeszłym roku o tej porze miałeś dobrą passę.
Bunny Ears, Louisa, moja córka.
Z tekstów, które przysłał mi Lance, wynika, jakbyś posprzątał w obozie.
Ale jak dotąd w drugiej klasie?
Zero.
Nie wyładowuj tego na mnie, bo moja mama kogoś ma, a ty nie.
Tymczasem twój chłopak ma starszą kobietę, która karmi go mozzarellą.
Graham, wiemy. Jesteś Włochem.
Jak jedna ósma większości z nas!
Esci da questo ristorante, meteorologo!
To po włosku, „Wyjdź z tej restauracji, meteorologu!"
Nic by mnie tak nie uszczęśliwiło.
Ale nie mogę, bo masz dziewięć lat i to nie jest fajne.
Idź!
Dobrze.
Rób swoje. Ja wyjdę.
Idę.
Już idę.
Patrz, jak odchodzę.
Super. Runda druga.
Czas na sen.
Senny sen.
To jest uczta.
Wspaniale.
Mogę ci coś powiedzieć?
Pewnie.
- Tak bardzo tego nienawidzę. - Co?
- Ty też tego nienawidzisz? - Ty w moim łóżku
to jak spanie z Frankensteinem wskrzeszonym do życia piorunem.
Wczorajsza noc była straszna.
Klap, klap, klap.
Nawet Frasier nie mógł mnie uspokoić.
Gregory.
Czemu nic nie powiedziałaś?
Bo to był postęp.
Przyszedłeś do mojego świata. Spałeś w moim głupim łóżku.
Choć raz byłeś na moim terenie.
Nie wiedziałem, że chodzi o teren.
Pomyślałem, że było nam wygodniej w moim domu.
Oczywiście, że jest. Żyjesz w domu tego drania, Jamesa Bonda.
I z tego powodu, zawsze to ja wlokę się do ciebie.
Spójrz prawdzie w oczy, ty dyktujesz warunki.
Daj spokój.
Gdybym dyktował,
nasze dzieci byłyby w szkole z internatem i jedlibyśmy krewetki
w tropikalnym raju podatkowym twojego wyboru.
Robię, co mogę.
Wiem, ale to się nie zmieni.
I muszę zdecydować, czy chcę być z kimś,
czyj świat zawsze będzie trochę ważniejszy od mojego.
Daj spokój, to nie fair.
Robię swoją część. Opiekuję się Rorym.
Udaję, że trzymam otwarty umysł w rozmowach
tak jak teraz.
Dobra, oboje jesteśmy wyczerpani.
Powiedzmy sobie dobranoc i śpijmy we własnych łóżkach, dobrze?
Muszę pobyć sama. Sam na sam z Frasierem.
Wiesz co?
Tak dla przypomnienia, wszyscy wiedzą,
że ten kraj nie zrobił dobrego filmu od czasu JAG-a.
Co to JAG?
Nie umiem z tobą rozmawiać, kiedy taka jesteś.
Colin!
Jestem spragniona! Pospiesz się!
Rany.
Przyłapałeś mnie na tańcu.
Nie jestem pewny, czy przyłapałem cię na robieniu czegokolwiek,
biorąc pod uwagę, że wysłałaś mnie do kuchni,
a potem kazałaś mi się pospieszyć.
Właśnie zdałam sobie sprawę, że nie zaproponowałam ci przekąski.
O nie.
Truskawki z czekoladą?
Zwykle używam tych w proszku,
ale dzisiaj nie chciałam się spieszyć.
Trochę dziwnie się z tym czuję?
Z jedzeniem czekolady na nieskazitelnej kanapie?
Jesteśmy źli, co?
Tyle dżemu wcierasz w tę poduszkę.
Przepraszam, muszę wyjaśnić tę sytuację.
Czy to randka?
Bo nie uważam tego za dobry pomysł.
Co? Nie.
Randka?
Jesteś komiczny.
Myślałeś, że to randka?
Z powodu tych świec.
Oczy mnie bolą od jaskrawego światła.
I te uwodzicielskie rytmy wyspy...
Zmienię to!
Komputer, puść Puddle of Mudd.
Nie znaleziono.
Przepraszam. Źle zrozumiałem.
Robi się późno, więc powinniśmy już iść.
Tak, pewnie.
Pójdę po Percy'ego.
Spotkanie dzieci...
udane.
Finito.
Spotkanie dla zabawy nie powiodło się.
Twój tata miał rację.
Jestem tylko szkolną mamą i to wszystko.
- Mam dobre wieści, skończyliśmy. - O nie.
- To zła wiadomość. - Jak to?
Chyba się zakochałam.
Coś zaiskrzyło.
Teraz chcę gadać tylko o jabłkach.
- Już zawsze. - Co?
To dla mnie zły moment.
Ale jeśli wyjdą teraz, może wyjdę z tego żywa.
Nie ma mowy.
- Zostają, albo. - Albo co?
To już i tak katastrofa.
Albo powiem Colinowi, że ta zabawa była pułapką
z przynętą na dzieci.
To zdecydowanie najgorszy sposób, w jaki możesz to powiedzieć, ale...
nie zrobisz tego.
Colin! Angie zorganizowała to wszystko,
by mieć z tobą randkę!
Powiedziała to?
Przepraszam.
Wiedziałam, że to już za późno.
Co myślisz o pomarańczach?
Posłuchaj.
Przepraszam, że wszystko, co dzisiaj zrobiłam
było szalone i podlega zaskarżeniu.
Masz na myśli to, kiedy rzuciłaś się na małe dziecko,
by ukryć fakt, że mnie lubisz?
Tak się stało?
Tak, myślę... Tak to prawda.
Chyba nie mogłam sobie poradzić z tym, że widzisz we mnie tylko mamę z klasy.
Angie, lubię cię.
Jesteś piękna i dziwna,
i często mówisz "tyłki".
Tyłki.
Ale samotne rodzicielstwo jest dla mnie czymś nowym.
Próbuję tylko utrzymać głowę nad wodą.
Nie umiem zawieźć Percy'ego do szkoły na czas i w terminie.
To przytłaczające. Jak ty to robisz?
Dziewięć lat praktyki.
A jeśli ten dzień dowodzi czegoś innego, to znaczy, że jeszcze tego nie rozgryzłam.
Ale tak, dojdziesz do tego.
Mogę ci pomóc.
Chciałbym.
W końcu wszyscy kupują towar.
Nic. Zignoruj mnie.
Dzieci.
- Hej. - Cześć, Poppy.
- Tu Douglas Fogerty. - Wiem.
- Pojawiło się twoje imię. - Wiem.
Staram się być miły.
To był błąd.
- Nie możesz spać? - Nie.
Tęsknię za twoją twarzą.
Może spróbujemy tego z twarzą?
- Rozmowy przez Face Time? - Nie, to chyba nie to.
To chyba Face Guy.
Teraz mi coś dzwoni.
Zaakceptuj.
Udało ci się!
O jesteś. Jesteś taka piękna.
Hej, myślisz, że nasi chłopcy i dziewczęta w Afganistanie
znają to i używają, by zobaczyć swoich bliskich?
Na pewno.
To dobrze.
Posłuchaj, Poppy, tak sobie myślałem.
Tu nie chodzi o rzeczy ani czyj materac jest wygodniejszy.
Po prostu cię potrzebuję.
A może się wprowadzę?
Poważnie?
To słodkie, ale szalone.
Samo parkowanie w rzędzie by cię zabiło. I gdzie spałyby dzieci?
Dziwne, że nie przyszło mi to do głowy.
Okej, korekta. Ty i Rory, wprowadzacie się tutaj.
I nie na moich warunkach. Możesz zmienić wszystko, co chcesz.
- Hej. - Co się stało? Gdzie jest Poppy?
Chciałem zobaczyć, jak się sprawy mają. Źle się czuję. Czy wszystko zepsułem?
Rozłącz się! Rozmawiam z Poppy.
Połącz nas!
Na razie!
Na czym skończyliśmy?
Poprosiłeś mnie, żebym się do ciebie wprowadziła, to niesamowita propozycja.
Mogę się z tym przespać?
Dopóki będę spał obok ciebie.
Dobrze.
Dobranoc, Poppy.
Dobranoc, Douglas.
Tak.
Nie!
Hej, stary. Grasz od pół godziny.
- Daj komuś innemu szansę. - Zostaw mnie!
Moja przyjaciółka Angie i moja córka obie mnie opuściły,
a teraz straciłem mojego najlepszego przyjaciela.
Nie straciłeś.
Co się stało?
Zabrakło ci szczęścia z twoją nową kobietą?
Nie, mam jej numer.
Znaczy numer jej mamy. Rozumiesz.
Ale to miał być wieczór braci.
Nie powinienem cię olać dla pary uroczych patrzałek.
- Więc czemu to zrobiłeś? - Miałeś rację.
Druga klasa to pustynia.
Ale wiesz kto był ze mną cały czas?
- Ja? - Nie, moja mama.
Ale ty też. Dlatego powiedziałem Taylor, że muszę zobaczyć, co u ciebie.
Dzięki, stary.
- Chcesz pochwytać? - Tak.
Wygrajmy pluszaki i kochajmy je bardzo mocno przez resztę naszego życia.
Chwytaj.
Dobrze.
- Nie, zbyt do przodu. - Tak.
- Do przodu? - Nie...
- Co robisz? - W którą stronę?
- Skup się! - Przestań wrzeszczeć! To stresujące!
Tekst polski: Iwona Rojek-Walczak