SERIAL NETFLIX
ALKOHOL
Brian, dziękuję, że załatwiłeś samochód.
Nie mogę się doczekać kolacji.
Ucałuj ode mnie Hayden i Coopera. Dobra. Pa.
Tato! Brandy!
Cześć!
Cześć.
- O mój Boże! - Oto i ona.
Och. Moja kolej?
- Tak. - Dobra. Zaraz wrócę.
No proszę! Chodź.
Powiedz mi wszystko. Tak za tobą tęskniliśmy.
Na zdrowie!
Mario będzie załamany. Tęsknił za tobą!
Nie tęskniłby, gdyby się nie wywyższał
odnośnie komercjalizacji świąt i przyjechał do rodziny.
- Będę tęsknić. - Nie wyjeżdżasz na zawsze.
Kiedy wyjadę z Freeridge, nie będę się oglądać.
Nawet dla Cesara?
Ten statek odpłynął.
Chętnie to zjem.
Nie są dla ciebie. Są dla Isabelle.
Jest ich ze 20.
Pięć dla Isabelle i 15 dla dziecka!
Nie, moje dziecko będzie hojne. Będzie się dzielić.
Bo dzielimy się wszystkim.
Ubraniami, makijażem, mamy te same poglądy polityczne.
Czasem nawet razem cyklujemy.
Lubisz kręcić? Powinnyście iść razem na zajęcia.
Dobrze, że jesteś przystojny.
Ona nie mówi o rowerze.
Nie. Raczej o 50 dziewczynach dostających okres w tym samym czasie.
Tak się cieszę, bo ja nienawidziłam liceum.
Dramat przez całą dobę.
Przerabiałam to, ale teraz jest o wiele lepiej.
Nie wszystko, co mówię i robię, musi przejść przez filtr testosteronu.
Wiem, że minęły zaledwie dwa lata, ale chyba odnalazłam swoich ludzi.
A pamiętasz to?
O rety!
Tak!
O rety..
Wiecie, komu by się to spodobało?
O nie. Nie obudzimy dziecka.
Opiekunka zabiera go na imprezę
i musi być wypoczęty.
Zaraz. Impreza?
Czy to kod na „świństewka”?
Nie powiedziałeś jej o tym?
Musiałem zapomnieć.
Zapomniałeś jeszcze o czymś.
Podpisać papiery na następny semestr. Sprawdzisz je?
Tak. Nie ma sprawy.
Stella Elliot prowadzi zajęcia, muszę się na nie dostać
Przy okazji, zaprosiliśmy twoich przyjaciół.
Tylko Jasmine nie potwierdziła obecności,
ale Ruby i Jamal przyjdą, więc może się dołączą.
Możliwe.
Wątpię.
- Nie jesteśmy już blisko. - Ale będziecie.
Tak robią przyjaciele. Zaczynają tam, gdzie skończyli.
A Cesar? Został zaproszony?
Nie.
Zaprosiliśmy tylko przyjaciół.
Nie mogę iść!
Mój paszport stracił ważność.
To wina Ruby’ego.
Przybiło mnie, że nie mogłam spędzić świąt z jego rodziną.
Rozkojarzyłam się.
Kto rzuca kogoś przed świętami?
- Tacy, którzy nie chcą dawać prezentów. - Ciociu, co robić?
Mogłabym błysnąć czymś na granicy.
Perlistym uśmiechem.
Tyle że po rozstaniu całkowicie się zapuściłam.
Dlatego nie bierze się ślubu przed trzydziestką.
- Ty miałaś 20 lat. - I wyglądam na szczęśliwą?
Chcesz tę twarz?
Powiemy Abueli, że nie damy rady.
Nie. Ty i tata nie powinniście płacić za mój błąd.
Weź go beze mnie. Wynagrodzę ci to, gdy zacznie się szkoła.
Będę codziennie na lunch, żeby dać ci odpocząć.
Doceniam to.
I na pewno twój ojciec też, ale dasz sobie radę sama?
Żartujesz? W końcu będę miała czas na upiększenie…
albumów.
Mija, jesteś pewna?
Zupełnie.
Dobra, będę pod telefonem.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Idź! - No dobrze.
Poradzę sobie.
PRZYPOMNIENIE: 19.00 IMPREZKA ŚWIĄTECZNA!
Co tak długo?
Jeśli gospodarz ma ponad 40 lat, godzina jest stała.
- Ruby! Wyluzuj. - Chcecie pójść w tym?
Nie ma czasu się przebierać.
Wino w pudełku? Serio? Chyba nie chcecie tych przyjaciół.
Wiesz co, synu?
Zrób sobie wolne i zostań w domu. Pozdrowimy od ciebie Monse.
Nie! Może źle to zinterpretować.
Od miesięcy nie mam dramatów. Nie chcę, żeby wróciły.
Mam przeczucie co do imprezy Monse.
Takie, że nie powinniśmy iść.
Co? Nie! Wszyscy idą. Nawet Abuelita.
Mówiłam, że „może”, a teraz?
Jestem na nie. Zdrzemnę się. Ale napisz, kto tam jest.
- Może się pojawię. - Idziecie czy nie?
- Tak! - Nie!
Słyszałam „nie”. W porządku.
Na razie.
Nie możesz wiecznie unikać Monse.
Ta sprawa z nią nie zniknie ot tak.
To jak pryszcz.
Pojawia się znikąd i robi się gorszy, póki go nie wyciśniesz.
Wręcz przeciwnie, wyciskanie pryszcza rozsiewa bakterie,
wywołujące kolejne i może blizny.
Najlepszym sposobem na pozbycie się pryszcza jest nic nie robić.
Ja bym trachnęła.
Pryszcza!
Idź na imprezę!
Święta to spędzanie czasu z przyjaciółmi i balanga.
Skoro już wszyscy wtrącamy się w nie swoje sprawy,
zauważyłem, że jesteś ostatnio zmęczona.
Przestań zarywać noce na Bumble.
Wtedy znajduję najlepszy miodek.
- Dobra, chodźmy. - Jasmine pewnie tam będzie.
Nikła szansa. Nie rozmawiały od roku.
My też nie, a nas zaproszono. Serio chcesz zaryzykować?
Masz rację. Olejmy imprezę. Nie jestem gotowy na spotkanie z Jasmine.
- Co to było? - Mówiłem, że nie jestem gotowy.
Boję się, że będzie chciała wrócić.
Może zostaniemy przyjaciółmi…
Dobra, czaję.
- Czaję. - Nie wiem.
Może pójdziemy razem na studniówkę.
Może. Czy to znaczy, że możemy to zrobić?
Cholera, Ruby!
Może?
Nie wiem. Teraz cieszę się swoją przestrzenią!
Ale przestrzeń trzeba wypełnić.
- Nadal jesteś Jasmine? - Dobra.
Jeśli nie potrafisz tego rozróżnić, mamy większe problemy.
- Tak? - Chciałam to tylko podrzucić.
W tych okolicznościach
nie powinienem przyjmować prezentu, ale dziękuję.
To dla twoich rodziców. Ciocia miała go przywieźć…
Ale uznałaś, że sama to zrobisz.
Nie, pojechała do Meksyku, a ja jestem sama na święta,
bo jakiś dupek odwrócił moją uwagę od odnowienia paszportu.
Cholera. Co to za dupek?
Ty, stary!
Muszę już iść. Idę do Monse.
Nie my.
Mamy imprezę Kwanzanuka.
Nie pozdrawiaj ode mnie Monse.
Bawcie się dobrze.
Ale gdy znów będziesz mnie udawał, odpuść sobie akcent.
To obraźliwe.
Idziemy na imprezę.
RADOŚĆ
- To zbyt wiele. - Raczej ty.
- Na razie. - Dobra.
Do zobaczenia.
Cześć!
Tak! Co tam, stary?
Pięknie.
Jak leci?
- Co? - Gdzie ten maluch?
- Nie zobaczymy go? - Bierzcie go, kiedy chcecie.
Teraz, gdy nasz synek opuszcza gniazdo, można mieć kolejne.
Kochanie, obyś mówił o kolejnym drinku.
Nie szkodzi.
Jest! Chodźmy!
Może niech się rozgości?
Cześć! Co słychać?
No proszę.
Wyglądasz inaczej.
- Lepiej? - Jeszcze nie wiem.
Chyba musisz się napić. Zaraz wracam.
Jasmine, mija! Jak się masz?
Wyglądasz pięknie!
Jak nasz prezent? Możemy go wymienić.
- Jeśli wolisz gotówkę… - Lubię karty podarunkowe.
Dość gadania. Będziemy szczerzy.
Odkąd zerwałaś z Rubym, stał się trochę trudniejszy.
Przygnębiony?
Wkurzający.
Kiedyś nie miał dla nas czasu.
Teraz ciągle jest przy nas.
Musisz go wziąć z powrotem, błagam!
Dziękuję za propozycję, ale pomyliliście fakty.
To Ruby zerwał ze mną!
Ja chciałam to naprawić, ale on nie.
Skoro mowa o naprawie. Musimy naprawić ten strój! Chodźmy!
A co jest z nim nie tak?
Nic. Świetnie wyglądasz.
Nie radzę sobie z inkwizycją rodziców Ruby’ego w sprawie naszego rozstania.
Szlag. Nie wiedziałam, że zerwaliście.
Niby skąd? Nie odzywasz się od dwóch lat.
Telefon działa w obie strony.
Dobra, masz mnie. Chyba obie byłyśmy zajęte.
Bardzo mi przykro.
Co się dzieje?
Chcesz wszystko od wyjazdu z miasta?
Jasne, wal.
Dobra.
Wyjechałaś, a Cezar wsiąkł w Świętych.
Między nami był luz, póki Jamal nie odszedł.
Zaczął grać w futbol i wszystkie chciały go przelecieć.
Potem go przeleciały.
Potem starł się z Rubym w wyborach i powiedział o trójkącie…
Chwileczkę. Trójkąt?
Z kimś poza tobą, Rubym i jego ręką?
Bez rąk. Tylko usta.
Całowanie!
Było fajnie, ale on się nie wkręcił.
Ruby, nie jego ręka.
Ale to nas rozdzieliło i zerwaliśmy,
a teraz nie mam przyjaciół, bo mój związek był najważniejszy.
Scena.
Dobra, przezabawne, ale co się naprawdę dzieje?
Właśnie to.
O mój Boże.
- Ludzie chcą spać z Jamalem? - Znam cztery, które spały!
Istny obłęd,
a teraz jesteśmy na tej imprezie, w tym pokoju dla dziecka…
- Boże! Masz dziecko? - Nie!
Mój tata i macocha mają.
Miło mi to słyszeć.
To dziecko miałoby dziwaczne ciuchy
i dziwny kształt głowy.
Tęskniłam za tobą.
Proszę.
Mamy poważny problem. Organizujemy konkurs śpiewania kolęd
i brakuje nam ludzi. Wchodzisz?
Jasne. Ale Brandy wysyła nas do sklepu, bo skończyła się…
- Brandy! - I chipsy.
To pójdźcie od razu po Jamala. Chłopak ma głos!
Fakt.
Jasne, wpadniemy do niego.
Jest u nas! Weź też Ruby’ego. Przydałby się zapasowy tancerz.
Słuszna uwaga.
Wyglądasz wytwornie!
Będziesz się świetnie bawić u Monse.
- Do zobaczenia. - Jak to „do zobaczenia”?
Jestem dobrym przyjacielem, zachęcając cię do imprezy,
ale idąc, wybierasz jej stronę i jesteś złym przyjacielem.
Nie chodzi o Monse.
Muszę wyjaśnić coś z Jasmine.
Muszę wiedzieć, o co chodzi.
Stare nawyki.
Jamal, gdybyśmy mieli z Jasmine do siebie wrócić,
nigdy nie byłbyś już piątym kołem.
To ona będzie na wózku. Bo jadę z tobą.
- Ty prowadzisz czy ja? - Co?
Mówiłeś, że jedziesz ze mną, co oznacza, że prowadzę,
bo nie jadę, jeśli metaforycznie siedzę na tylnym siedzeniu.
Ty prowadzisz.
Fajnie.
To mamy wyjaśnione.
Ale nie chcę psuć sobie wieczoru z Monse.
A ja swojego, nie rozmawiając z Jasmine.
On mnie nie chce. Rozumiem to. Jestem trudna.
To prawda, ale on też.
Ruby to potrójna porcja w małym pudełku.
Raczej porcja mega.
Może jesteście zbyt podobni.
Nie ma mowy! Jest yin dla mojego yang.
- Ona… - Nie mów, że cię dopełnia.
Nie!
Często prawi mi komplementy, a ja lubię być dostrzegany.
Ale nie dostrzega mnie!
Ani nie cenił naszego związku.
Powiedział, że zagubił „siebie” w „nas”,
ale tak naprawdę zagubił „nas” w „nas”!
Nie ma „nas” z Rubym!
I nigdy nie będzie. Nigdy!
…nigdy nie wracaj do swojej byłej.
Ale jeśli koniecznie musisz,
zrób tak, żeby wyglądało, że wyświadczasz jej przysługę.
Tak utrzymuję swoją rotację.
Ale Jasmine ma mnie za dupka.
Nie chcesz tej Jasmine.
Chcesz nową, udoskonaloną Jasmine.
Tą, która robi to, co ty chcesz.
- Jasna cholera! - Co?
Jesteś toksyczny.
Naprawdę? Co mam robić?
Detoks. Usuń go z systemu.
On jest problemem. Nie rozwiążesz go, nie mierząc się z nim.
Więc zmierz się z nim.
- Święta to czas mówienia prawdy. - Tak?
- Nie wiem. Tak tylko nawijam. - A ja z tobą!
Nikt mnie nie zaknebluje, Chyba że zechcę. Dlatego…
- Nie idziemy. - Idziemy.
Ale muszę się napić.
Jeszcze jedno? Mona Mardukas zaginęła.
Pewnie nie żyje.
Bez obaw.
Mona może spoczywać w pokoju, bo w mieście jest Whitney Hightower.
Dobra! Spoko, Whitney!
Co pijemy?
No dobra.
A może klasyczna… wódka?
Och! Jeśli ma być klasycznie,
musimy zachować klasę.
Myślałam o czymś odrobinę lepszym. Jak Grey Goose.
Czyli Whitney kupuje.
Potrzebujemy słodyczy.
Myślę o…
Zobacz z tyłu. Ktoś nas obserwuje.
O cholera.
Co jest? Co to było?
Od czego zacząć? Po twoim wyjeździe… Idzie szybciej, niż myślałam.
Już tu jest!
- Możemy pomóc? - Jesteś Monse?
Prowadzimy osobistą rozmowę…
- Nie mówiłam do ciebie. - Spoko.
O co ci chodzi?
O ciebie.
Może.
Nie boję się ciebie.
Nie, ona próbuje zacząć.
Niczego nie zaczynam. Zadaję tylko kilka pytań.
Nie wiem, czemu się tak wściekacie.
Hej.
Co się dzieje?
Hej.
Vero, idziemy.
To było mocne.
W porządku?
Ale się zjarałam.
Zwolnij.
Musimy odstawić cię do Mayfield w jednym kawałku.
Mówi leszcz, który odpadł po pół butelki wina.
Za szybko piłem, bo byłem spragniony.
Tak.
To jakieś bzdety.
Miałem trzy razy tyle, póki Cuchillos nie oddała mojego terenu
tym cholernym dupkom z 19 Ulicy.
Ty lub Smutne Oczy musicie z nią pogadać.
Już gadałem.
Ona chce tego.
- Może powinniśmy to odebrać. - Nie musimy w nią wątpić.
Jak chcesz.
Hej. Tam jest ten dupek, który buchnął auto Smiley’a!
- Spuśćmy mu łomot. - Nie teraz! Następnym razem.
Pozwolisz, żeby mu się upiekło?
Co? Mam tam iść i dać mu skrypt dłużny na łomot?
Możemy wrócić do domu? Nie chcę już tu być.
Daj mi chwilę.
Nie pobijecie go naprawdę, więc jedźmy.
Serio.
Cesar, nie musisz tego robić. Proszę, nie rób tego!
Przyjmujesz rozkazy od swojej cizi?
O moją kasę też ją spytasz?
Co się z tobą dzieje?
Przyjmowanie rozkazów od suk.
Suko!
Hej!
Co tam, gnoju?
Jasna cholera! Tak z nim zerwałaś w zeszłym roku?
- Nie wiedziałam. - Jak wszyscy.
To było zbyt dziwne i bolesne, by o tym rozmawiać.
Byłem tak naiwna,
że nie chciałam myśleć, że Cesar się zmienia, ale się zmienił.
I gdy to zobaczyłam, nie mogłam odzobaczyć.
Myślałam, że go uratuję,
ale mogłam tylko zaakceptować taką sytuację
i zdecydować, czy z nim zostać.
To był wybór.
I wybrałam siebie.
Ta przemowa była trochę ckliwa.
Chcę tylko powiedzieć, że to był dobry rok.
Mały przedsmak.
Dla wszystkich.
Wszyscy mamy po równo.
Nie narzekam.
Ale mógłbym.
Naprawdę?
Chcesz to zacząć?
Naprawdę nic nie wydasz?
Nie.
Prawie mam dość, żeby ich spłacić.
Wtedy nie będę musiał więcej o nich myśleć.
Wciąż o nich myślisz?
Nie.
Jasne.
Myślisz o niej.
Nie.
Zadzwońmy na pogotowie. Może umrzeć.
Daj spokój. Nie umrze! Zaufaj mi! Wysłałem mu wiadomość!
- Bo Joker ci kazał? - Hej! Niczego mi nie kazał!
Ja zdecydowałem!
Tak, ze mną w aucie!
Mógł mieć broń!
- Dzwonię po karetkę. - Gówno robisz!
Monse… przepraszam.
Ja…
Nie wiem, kim jesteś.
Jestem tą samą osobą.
Próbuję zająć się wszystkimi,
w tym tobą.
Kocham cię.
Naprawdę?
Kochasz mnie na tyle, by zrobić mnie współwinną napaści?
Żeby zagrozić mojej przyszłości? To jest miłość?
Mówiłaś, że się nam uda, a teraz się wycofujesz.
Nie, ja jedynie dbam o siebie.
Nie będę patrzeć, jak pogrążasz nas oboje.
Wiedziałem, że brak ci determinacji.
Tak.
Masz rację.
Bo w przeciwieństwie do ciebie nie chcę umierać.
Nie musisz się o nią martwić.
Ale musisz się martwić tym, czy jesteś niegrzeczna, czy miła.
Chcę swój prezent.
- To zadanie Mikołaja. - Albo Miguela, gdy jest w mieście.
Ruby musiał coś załatwić, więc pomyślałem, że z tobą posiedzę.
Nie musisz ze mną siedzieć.
Dobra, to ty posiedź ze mną.
Rany.
Dawno tu nie byłem.
Chyba nic tutaj nie zmieniłaś.
A co nowego u ciebie?
- Nic. - U mnie też.
- Przysuń się. Nie róbmy nic razem. - Dobra, ale bez kombinacji.
Jakbyś nie skorzystała z tej okazji, gdybyś miała szansę.
Dobrze rozegrane.
To takie dziwne i straszne.
Co to jest?
Już za późno, żeby wpaść do chłopaków?
Zdecydowanie.
Nienawidzę być singielką.
Co? Kim ty jesteś? Co zrobiłaś z Jasmine?
Byłam sama, bo musiałam, nie dlatego, że chciałam.
Nie umiem być sama ze swoimi myślami.
Myślę o rzeczach, o których nie chcę myśleć.
Gdy byłam z Rubym,
mogłam skupić myśli na kochaniu go.
Żałosna jestem, nie?
Nie odpowiadaj.
Jasmine, co robisz dla siebie?
Wciągnęłam w wyklejanie statystów.
Co ostatnio zrobiłaś dla siebie?
To jest dla mnie.
Lubię skupiać się na tym, co kocham,
a między opieką nad tatą i Rubym
niewiele mi zostało.
Wyobraź sobie, że czas poświęcany innym
poświęcasz sobie.
Mogłabyś żyć zupełnie innym życiem.
Cholera, podoba mi się to.
I może ta „ja” będzie tą, którą Ruby wreszcie dostrzeże.
A może w końcu sama siebie dostrzeżesz.
Nic by się nie zmieniło, gdybym poszedł na imprezę Monse.
Co bym zrobił? Nawrzucał jej?
Mogłem jej nawrzucać.
Do diabła!
IDĘ W KIMĘ. POGADAMY JUTRO.
Ruby idzie spać po waleniu gruchy.
A co powiesz na D?
Dateline.
Jeśli to nie Keith Morrison, nie mam nastroju.
- Od kiedy nie jesteś w nastroju? - Od teraz.
Dobra.
Zostawię cię.
Potrzebujesz czegoś?
Nie.
Dobra.
Z fałdką czy bez?
Z fałdką.
Proszę bardzo.
- Po co ci dodatki żywieniowe? - Po co węszysz?
Zastępujesz energetyki, które ci dałem?
- Tak. - Dobra decyzja. Pewnie są po terminie.
Dobranoc.
Zostaję u ciebie.
Bo nie dasz rady wrócić do domu czy żebym nie była sama?
Bo wolę być w pokoju z tobą niż z dzieckiem?
Możesz iść. Nic mi nie jest.
Samotne noce to pierwszy krok w dbaniu o siebie.
Jakoś muszę zacząć.
Absolutnie.
Dobra. Pa.
Och, to ty.
Co to znaczy?
Ktoś tu był?
Monse.
Och.
- Co tam? - Pomyślałem…
Wiesz, są święta i chciałem ci złożyć życzenia.
Spoko, Feliz navidad.
Właściwie…
nie chciałem, żebyś była sama.
To miłe, ale nie jestem sama. Jestem w nowym związku.
- Z kim? - Ze sobą.
Co?
Dużo myślałam.
To było najlepsze dla nas obojga.
Mówiłeś, że zatraciłeś „siebie” w „nas”?
Cóż, ja szukam swego „ja”.
To…
wspaniale?
- Więc jest dobrze? - Będzie.
- Wesołych… - Wzajemnie.
Jazda!
W samą porę, by ocenić konkurs tańca!
Kocham cię, ale jestem zbyt zmęczona, a ty zbyt pijany.
Bez obaw. Mamy czas, żeby wyciągnąć cię na parkiet.
Tak, jasne. Do końca ferii zimowych.
Ferii? Mamy cię na dłużej!
O cholera. Ona nie wie?
Czego?
Kochanie, nie przejmuj się.
Co się dzieje?
Porozmawiamy o tym po świętach.
Nie, porozmawiajmy o tym teraz.
Co się stało?
Nie wrócisz do Mayfield.
Czego chcesz, Jamal?
Ciągle jesteś zmęczona.
Zaczęłaś jeść dodatki żywieniowe.
Abuelito, jesteś chora?
Nie mów Ruby’emu.
Napisy: Grzegorz Marczyk