SERIAL NETFLIX
O KTÓREJ CIĘ ODEBRAĆ? HAYDEN I COOPER BARDZO SIĘ CIESZĄ!
O 18 BĘDZIE IDEALNIE, DZIĘKI!
Och. Chyba trzeba zmienić pieluchę.
Nie ja.
Dobra.
Jak chcesz.
- Dzień dobry, skarbie. - Cześć.
- Cześć, skarbie. - Hej.
Już to mówiłem,
ale naprawdę doceniam twoją wyrozumiałość
względem tego, że tam nie wrócisz.
To nie twoja wina, że straciłeś pracę.
Czuję się okropnie. Od miesięcy bałem się ci to powiedzieć.
Wiesz od tak dawna?
Znalazłem sporo ofert. Myślałem, że dostanę inną pracę.
Nie mogłeś mi powiedzieć?
Może gdybyś powiedział,
mogłabym to załatwić stypendium albo dotacją.
Nie chciałem cię stresować.
Super. Bo nagłe odkrycie, że utknęłam we Freeridge,
nie jest stresujące!
Monse, ja…
MOŻE: POLICJA LOS ANGELES
Halo?
Tak, mówi Monse.
Co?
Co tu robimy?
Jeśli zaoferują wodę, przyjąć ją? Nie, tego właśnie chcą.
Pełny pęcherz rozwiązuje język.
- Ktoś mi powie, co się dzieje? - Kości.
Jej kości. Znalezione.
- Kiedy? - Już dawno.
- Co? - Cicho!
Nie uciszaj mnie. Wiesz od miesięcy?
Nie chcę mówić. Nie chcę też infekcji pęcherza.
A jak będę spragniony?
Cholera. Jestem.
Musimy być mądrzy.
Musimy wymyślić powód naszej obecności w lesie.
Że też nikt z was nie zadzwonił.
Teraz mam dzwonić?
Bo ostatnim, co usłyszałem, było to, że dzwonię za często.
Nie powiedziałam tak.
Powiedziałaś.
Dobra. Mam pewien pomysł.
Wielka Stopa.
- Dobra. - To była zniewaga?
Nie. Wielka Stopa może zadziałać.
To okropny pomysł.
Dobra. Więc co?
Nieważne, ale cokolwiek to jest, musimy mówić to samo.
- To jedyne wyjście. - Nigdy się nie zgadzaliśmy.
Odnośnie od niczego.
- Boże, nigdy stąd nie wyjdziemy. - Musisz się uspokoić.
- Przez ciebie wariuję. - Bo ja już wariuję!
Zaraz wezwą nas do tego pokoju.
Boże!
- Dlaczego jesteś taki? - Jaki? Jak niedojrzałe dziecko?
Ty to powiedziałeś.
Jamal, jesteś dzieckiem, ja także.
Nie mogą nas tu zatrzymać. Chodźmy stąd.
Wtedy poinformują rodziców.
Znowu tu wrócisz, pod większym podejrzeniem.
Boże!
Podjąłem fatalne decyzje.
Nie wiemy, co wiedzą.
To może być nic. Nie dramatyzujmy.
Mówi królowa wszystkich dramatów.
Jamal, mam dość twoich bzdetów,
więc mów, co się dzieje albo się zamknij!
Powiem,
ale to nie czas ani miejsce na wyjawienie twojej nieszczęsnej wpadki.
- Teraz już wymyślasz! - Ty to robiłaś podczas tej rozmowy.
Słyszałem, jak mieszasz mnie z błotem.
- Co? - Monse Finnie?
Za mną.
Dostaliśmy cynk w sprawie śledztwa.
Kierowca Ubera powiedział, że ty i przyjaciele
pojechaliście do lasu Angeles Crest w lipcu 2018…
Wielka Stopa.
Słucham?
Szukaliśmy Wielkiej Stopy.
Dzięki obserwacjom
i forom na Redditcie namierzyliśmy…
…Wielką Stopę w rejonie Angeles Crest.
Zwykle tu ich nie ma,
ale przez zmiany klimatu
ich szlaki wędrówek ostatnio się zmieniły.
Teraz migrują na okres godowy, nie na zimę.
Wielka Stopa ma grubą podwójną sierść,
podobną do psów Husky, ale z włosami, nie futrem.
Uwielbiają…
…chłodny klimat.
Kanada, Oregon, Waszyngton, Kalifornia Północna
i niektóre regiony Himalajów, ale tam
mówi się na nie „Człowiek śniegu”,
ale nie Yeti.
Choć powszechnie kojarzone,
Yeti to zupełnie inny gatunek.
Wielkie Stopy słyną ze smrodu i ich…
To był przykład typowego powitania Wielkiej Stopy.
„Cześć. Jak się masz?”
Teraz zademonstruję okrzyk godowy, który jest kilka oktaw wyżej.
Nie!
Dzięki za przybycie. Chyba mamy już wszystko.
Miło by było usłyszeć „dziękuję”.
Dzięki, Cesar.
Tak, wybacz, że powiedziałam, że to zły pomysł.
Nie mówiłem o Cesarze. Mówiłem o sobie.
To ja wam powiedziałem o Wielkiej Stopie.
Dobra, ale to był pomysł Cesara.
Nie poprzesz mnie, bo mnie nienawidzisz.
Co? Chwileczkę.
To ja dzwoniłam i pisałam, a ty nie odpowiadałeś.
Ty olałeś mnie.
- Nie pamiętasz, co powiedziałaś. - Nie mam pojęcia.
Pozwól, że ci to przypomnę.
Dobra.
Zostawiłem ci wiadomość. Oddzwoniłaś,
tyle że nie ty, a twój tyłek.
Słyszałem, co mówiłaś o mnie przyjaciółce, Sherry.
Powiedziałaś, że jest ci mnie żal,
że zatrzymałem się w rozwoju
na poziomie dziwnego ośmiolatka.
To okrutne.
Sherry?
Co? Naprawdę nie pamiętam…
Chwila.
Nie, Sherry? Nie rozmawiałyśmy o tobie.
To było dwa lata temu. Pamiętasz to?
Nie byłyśmy przyjaciółkami. Razem robiłyśmy ćwiczenia.
Nie rozmawiałyśmy o niczym prywatnym. Musiałam mówić o nauczycielu,
bo był jak dziwny ośmiolatek.
Niezła próba.
Nie chodziło o ciebie i wcale tak nie myślałam.
To akurat mi wisi
i nie wrócisz do moich łask,
bo twój tyłek utknął we Freeridge.
Wiesz od rodziców?
Witaj w domu.
Jamal, wyluzuj. Minęły dwa lata. Było, minęło.
Jak to coś, co ukradło nasze pieniądze?
Wiesz, że to naprawię.
Po tym nie musimy już rozmawiać.
Czemu mamy czekać?
Zacznijmy już teraz.
Fajnie się nadrabia zaległości.
Hej.
Wyszedłem. Gdzie jesteś?
Szybko. Jak było?
Mieli do nas kilka pytań.
Nas?
Tak, do mnie i kilku chłopaków.
Muszę lecieć.
Ktoś mnie podwiezie.
Gówno prawda!
Uwierzysz, że Monse kłamie o swoim nauczycielu?
- Robi ze mnie wariata. - Jest taka frustrująca!
Tak!
Jasmine zamówiła żeberka z sosem jalapeño,
a wie, że je uwielbiam.
A potem wiosenny środek do prania,
a wie, że moja skóra jest zbyt wrażliwa.
Wlazłeś jej na konto?
Nie, ono jest wspólne.
Tak jak Netflix i Pinterest.
Czemu sprawdzasz jej zamówienia?
Zastanawiam się, co to znaczy.
Nikt nie próbowałby wysyłać wiadomości podprogowych przez listy zakupów.
Możemy wrócić do Monse?
Zmieniła markę tamponów!
dlatego, że ja je dla niej zamawiałem?
Abuelita!
Jak się masz?
Chwila.
Ruby potrzebuje rady na temat Jasmine.
Nie sądzisz, że zamiast próbować to rozgryźć,
powinien ją zapytać?
Myślę, że Ruby zasługuje na prawdę.
Prawda mogłaby go zranić.
Niewiedza nie byłaby gorsza?
A jeśli dowie się od kogoś innego?
Ten ktoś musiałby być głupi, żeby mu powiedzieć.
- Myślę… - Nie wtrącaj się.
Ty się nie wtrącaj, Jamal.
Gdyby chciała mu powiedzieć, zrobiłaby to.
Ruby, Jasmine powie ci, kiedy będzie gotowa.
A nie jest gotowa.
Bez urazy.
Doceniam twoją pomoc, ale byłeś zbyt napastliwy.
Ona ma rację.
Pozwolę Jasmine przyjść samej.
A na razie będziemy robić to, co robią kumple.
Wiem! Założę nam Pinteresta.
Jest Wigilia.
Zupełnie zapomniałem.
Bar zawsze robi wigilijny zestaw.
Obiecałem tacie, że mu pomogę.
Dobra, pa.
Zidentyfikowano ciało.
Wiedzą, że to Cuchillos.
Zrobi się tu naprawdę nieprzyjemnie.
Dla mnie?
Czy dla ciebie?
- To ty dla niej pracowałeś. - Właściwie to my obaj.
Nie chcę się z tobą sprzeczać.
Staram się o ciebie dbać.
Od lat tego nie robiłeś.
Nic mi nie jest.
Nic nie rozumiesz.
Cuchillos była parasolem chroniącym Świętych przed deszczem.
A bez niej rozpęta się okropna burza,
zwłaszcza że Prorocy wychodzą z więzienia.
Nie martwię się.
Znają swoje miejsce.
Uważaj na siebie.
Wesołych Świąt.
Hej.
- Jak poszło? - Jak przewidywałem.
Ma klapki na oczach.
Cholera.
Dzięki za próbę.
Nikt nie powie, że nie walczyłeś o brata.
I co? Mam po prostu sobie odpuścić?
To moja wina. Gdyby Cesar nie dorastał w ten sposób…
Ale tak było.
Wiesz, co on miał, czego nie miałeś ty?
Ciebie. Wychowałeś mądrego dzieciaka.
Ale miej wiarę, że zdoła samemu to rozwiązać.
Nic więcej nie zrobisz.
Chyba że chcesz spróbować. Mamy jeszcze kilka tygodni.
Nie.
Nie mamy. Wyjeżdżamy teraz.
Co? Dlaczego?
Zerwijmy plaster i ruszajmy.
Jesteś pewien?
Czas ruszyć dalej.
Mój jest najlepszy, ale twój będzie jeszcze lepszy.
W tym domu każdy ma talent.
Wszyscy.
- Spójrz na tego. - Piękny.
„Przepraszam”?
Za co przepraszasz?
Za nic.
To czemu piszesz „przepraszam”?
Bo jeśli tego nie zrobię, moje życie będzie o wiele trudniejsze.
Dlaczego?
Dobra, mniej pytań, więcej posypki.
Zrób przerwę.
Rób, co musisz.
Dobra. Zaraz wracam.
Dobrze.
Zacznę od oczu.
Oczy, bardzo ładnie. Widzą spod tego kapelusza.
Możemy ubrać ludzików z piernika?
W duchu świąt.
Oczywiście. Nie zapomnę.
Jakiego koloru zrobimy sukienki?
Zostaw wiadomość, a może oddzwonię.
- Kto mówi? - Zablokowałeś mnie?
Monse?
Tak, dupku. Nie wierzę, że mnie zablokowałeś.
Co? Nie zablokowałem cię.
Naprawdę? Bo dzwoniłam do ciebie
dziesięć razy z komórki i włączała się poczta.
Dzwonię z innego numeru i „Kto mówi?”
Może cię ignorowałem. Pomyślałaś o tym?
Daj spokój, Jamal. Nie mówiłam wtedy o tobie.
Nie urodziłem się wczoraj.
A nawet gdyby, robiłbym…
Gówno prawda!
Nie wierzę, że nie dałeś mi szansy wyjaśnić.
Tak szybko mnie odstawiłeś.
Wiesz, ile razy do ciebie dzwoniłam?
Nie mam pojęcia. Od dawna cię blokuję.
Dobrze.
Wolisz, żeby nasza przyjaźń umarła, niż ze mną porozmawiać?
Dobrze wiedzieć, ile dla ciebie znaczyła nasza przyjaźń.
Pa, Jamal.
Trampki bez palców coś znaczą?
Nie, a także,
cześć, jak zwykle ludzie zaczynają rozmowę.
Och. Cześć, Jamal.
Wie, że kocham jej palce. Nie ma innego wytłumaczenia.
Jesteś pewien?
Może po prostu być pozbawiona zmysłu mody, bo tak jest.
Miałeś czekać, aż sama ci to wytłumaczy.
Powinieneś zobaczyć jej listę życzeń.
Pisze sonet miłosny,
ale zamiast słów używa różnych przedmiotów.
I to na liście życzeń? Daj spokój.
Dobra, skup się teraz na mnie.
Monse dzwoniła i naprawdę zdawała się być zdenerwowana.
Nie była wściekła,
ale jakby miała uczucia, które skrzywdziłem.
Uczucia?
- To dziwne. - Wiem.
Mam się ugiąć?
To zasługuje na rozmowę.
Przyjadę do baru, przejrzymy listę życzeń Jasmine.
Nie!
Bar jest pełen. Muszę lecieć.
Pa.
Oby było dobre.
Od pana Martineza, z miłością.
Piękne, ale nie są od Ruby’ego.
- Są. - Ruby nie kupiłby rozkwitniętych.
Wytrzymają dwa dni. Zmarnowałby pieniądze.
A ten słodki liścik, który ci napisał?
Nie napisał tego. Nie kończy zdania przyimkiem.
Dobra! Kupiłem kwiaty i napisałem kartkę,
ale tylko dlatego, że Ruby jest zbyt zakochany, by wstać z łóżka,
zbyt obolały, by podnieść długopis, a co dopiero telefon, żeby zadzwonić.
- Naprawdę? - Tak!
W każdej chwili myśli o tobie.
A w nocy nawet o tobie śni.
Słyszałem, jak wzywał twoje imię.
Czemu z nim śpisz?
Bo Ruby nie może już spać sam.
Mówię ci. Ruby jest naprawdę szalenie chory z miłości.
Nie lubię go w takim stanie. Doprowadza mnie to do szału.
I oto jest. Doprowadza cię do szału.
Pierwsza prawda, jaką powiedziałeś, i dlatego tu jesteś.
Żeby mi go narzucić!
Narzucić? Ja?
Ja narzucam?
Jak śmiesz.
Jamal, nie mam na to czasu. Robię dekoracje.
Więc jeśli możesz,
moja szopka sama nie powstanie.
Dobra! Narzucam! Zabierz go, proszę!
Zrobię wszystko.
Ruby, nie tak śledzi się swoją byłą.
Nie śledzę. Aktualizuję jej referencje.
Uczelnie patrzą na to.
Prosiła cię o to?
Nie prosiła, żebym nie robił.
Nie bądź dziwakiem. Co założysz na Pasterkę?
- Nie wiem. To? - Nie.
Musisz ubrać garnitur.
Dlaczego?
Żebyś ładnie wyglądał na świątecznym rodzinnym zdjęciu.
Nigdy nie robimy zdjęcia, a ja nie noszę garnituru. Dlaczego w tym roku?
Dość tych pytań.
Ten rok jest…
inny.
Dzieciaki spisały całą listę rzeczy, które chcą z tobą zrobić.
No dobrze. Rety.
Zobaczmy.
O rany. Kolędowanie.
Dobra. Zbudowanie wioski z piernika, wycieczka na Biegun Północny.
Bardzo ambitne.
Tak, ale może nie, jeśli zostanę jeszcze kilka dni.
Naprawdę? Będą wniebowzięte!
Chcesz zadzwonić do taty?
Nie trzeba. Wierz mi.
Wszystko dobrze?
Nie.
Tata nie może wysłać mnie do Mayfield.
Monse, tak mi przykro.
Trudno. Nie chcę o tym myśleć. Nie chcę psuć świąt.
Zajmijcie miejsca.
Zaczynamy Dziadka do orzechów.
Dziadek do orzechów?
- Chodźcie. - Dobrze.
- Może najpierw muszą rozmarznąć? - Skąd masz te gałęzie?
- Odcięłam z krzaka sąsiada. - Nie masz prawdziwych dekoracji?
Zwykle idziemy na całość.
Dekoracje to moja ulubiona część świąt, razem z innymi.
Moją ulubioną częścią świąt jest to, że jest to okres nadziei, miłości
i drugich szans.
Dałam Ruby’emu wiele drugich szans.
- To nie ty płakałeś o piątym kole? - Teraz nim nie będę.
Będę biegł obok waszego wozu.
Daj spokój. Byliście razem świetni.
Święta już mnie wkurzają. Nie potrzebuję do tego Ruby’ego.
A ja nie potrzebuję wiecznie zapętlonego Ruby’ego.
Ma obsesję. „Tęsknię za Jasmine. Myślisz, że ona za mną tęskni?”
„Powinienem zadzwonić. Myślisz, że odbierze?”
„Jamal, spójrz na jej Amazona!”
„Jamal, kupiła żeberka!”
„Co to znaczy? Zmieniła markę tamponów. Dlaczego?”
Nie chciałam w sobie nic, co by mi o nim przypominało.
Koniec z Rubym! Teraz bądź Monse!
„Przygotujmy nieplanowany plan spotkania,
bo nie potrzebuję faceta, który mówi mi, co robić,
a na pewno nie takiego, co mówi, co mam wiedzieć,
bo wiesz, że wiem”.
„Ssij tyłek! A dla moich przyjaciół jestem dupkiem”.
To było niezłe.
Poza końcówką. Nie jest taka świadoma.
Nie przyznałaby się do błędu.
Nie, dobrze przeprasza. Mnie przeprosiła wczoraj.
Naprawdę?
Tak, powinieneś bardziej ją docenić.
Monse uświadomiła mi, że muszę skupić się na sobie
i nie wracać do Ruby’ego.
Co ona wie? Nie słuchaj jej.
A kogo mam słuchać? Ciebie?
Chcesz, żebyśmy się zeszli, żeby podzielić się ładunkiem Ruby’ego.
To może być prawda, ale to nie znaczy, że nie mam racji.
Jeśli nie posłuchasz mnie,
posłuchaj Love Actually, świątecznego klasyka.
- Nie widziałam. - Ja też. Nieważne.
Weź którąkolwiek komedię romantyczną.
Gdy para się zakochuje,
zawsze się rozstają, a wiesz dlaczego?
By wrócić do siebie.
Tylko tym razem doceniają się nawzajem, bo się rozstali.
Bo strata uświadomiła im, co mieli.
Może ty i Monse musieliście zerwać, żeby docenić swoją przyjaźń?
Próbowała się kontaktować, co dowodzi, że jej zależy.
- Powinienem dać jej drugą szansę. - A ja Ruby’emu. Są święta.
Tęsknię za tą małą Wielką Stopą.
Kiedy Jasmine będzie gotowa na rozmowę?
Wybacz, ale tylko o tym myślę.
Jeśli nie chcesz myśleć o Jasmine,
musisz mieć zajęte ręce
igłą i nicią.
Nauczę cię szyć. Siadaj.
Doceniam to, ale nie trzeba.
Ruby.
Musisz nauczyć się robić rzeczy dla siebie.
Ale mam ciebie.
Nie zawsze można polegać na innych.
Zwolnij.
I uważaj.
A gdy popełnisz błąd, a popełnisz go, nie zniechęcaj się.
Czasem będziesz chciał się poddać
albo myślał, że jest tak źle, że nie da się tego naprawić.
ale obiecuję ci,
że z wystarczającą determinacją i cierpliwością
wszystko można naprawić.
Wiem, co robisz.
To nie jest lekcja szycia. Tylko życia.
Mam naprawić sytuację z Jasmine.
Wieść o śmierci Cuchillos wkrótce wypłynie na ulice,
a my musimy…
Kiedy ją zabito?
Musimy ich znaleźć i wykończyć.
Kogo, Joker?
Nic nie wiemy.
Byliśmy oślepieni.
To jeszcze nie czas.
Musimy skupić się na wzajemnym pilnowaniu
i zadbaniu o to, by ulice wiedziały, że jesteśmy twardzi,
bo z Cuchillos czy bez niej nadal jesteśmy Świętymi.
Nie.
- Okaż Maryi odrobinę szacunku. - Co?
Gdzie jest owca?
Była z popcornu?
Tak.
Zjadłem ją.
Tam było od cholery kleju.
Dzięki któremu będziesz miał lepszą kupę, białouchy Jamalu.
Zaczynam rozumieć, dlaczego Ruby cię lubi.
A ja, czemu Monse mieszała cię z błotem.
Hej! Byłem miły.
Tak. Słodka obelga to wciąż obelga.
Przepraszam. Nie rozpoznaję dwuznacznych komplementów.
Nie ma czegoś takiego, ale to istnieje, jak moja dolegliwość z Monse.
Chwila. Myślałam, że jesteś gotów jej wybaczyć.
Przemyślałem to.
Nie.
Ten telefon zmienił całe moje życie.
A to źle?
Nie, to dobrze. Żyję najlepszym życiem.
- Dzięki Monse. - Nie!
Tak, ustawiła mnie na tym kursie, ale to ja wykonałem całą pracę.
Od zawsze mam tych samych kumpli.
Nie powstrzymywali mnie, ale ponieważ zawsze byli w pobliżu,
zawsze byłem w strefie komfortu. Nigdy się nie rozwinąłem.
Gdy to zrobiłem, odkryłem nowe zainteresowania,
różne części mojej osobowości.
Gdybym nie odstawił na bok Monse, nie…
rozwinąłbym się.
Nie da się rozwijać bez konfliktu.
Nie mogę wrócić do Ruby’ego.
Nie możesz.
Poza tym może samotność będzie dla niego dobra.
Tak.
To wszystko. Gotowe.
Zaczekaj!
Teraz.
- Tak! - Ma osobowość.
Niezbyt dobrą.
Ale jest cudownie!
Kiedy rodzina wróci z Meksyku?
Jestem sama przez tydzień.
Co? Nie.
Idziesz ze mną. Nie pozwolę kumpeli spędzić świąt w samotności.
Poważnie?
Jesteśmy przyjaciółmi.
Ruby nie może wiedzieć.
Są okropne.
To mój najdroższy garnitur.
Geny będzie wkurzony!
Hej.
Myślałem o tym i chcę zapłacić, żebyś mogła wrócić do Mayfield.
Nie. Nie mogę ci na to pozwolić.
Nie, możesz i powinnaś.
Tego chciałaby twoja mama. Tego ja chcę dla ciebie.
Naprawdę? Jesteś pewien?
Z ogromną przyjemnością.
O rety!
Dziękuję.
Dobra, idę do łóżka.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Tak!
SĄ JESZCZE WOLNE MIEJSCA NA ZAJĘCIA STELLI ELLIOT?
DO: STARA WIARA ZIDENTYFIKOWANO WIELKĄ STOPĘ
Wesołych Świąt.
WIADOMOŚCI – SKASUJ
Napisy: Grzegorz Marczyk