SERIAL NETFLIX
Schowek albo życie, suko.
Cuete, co, do… Nie mam schowka.
Jesteś szefem kliki.
Pewnie, że masz.
Hej! Kim wy… Zostaw mnie!
Zrób to ponownie, a dostaniesz kulkę.
Ty mała suko! Wiesz, gdzie jesteś?
Ale ma słownictwo.
Nie mieliśmy umowy. Miałem układ ze Straszakiem.
Ale wieść o Cuchillos się rozniosła, więc nie ma umowy.
Władza jest do zgarnięcia, Mały Straszaku, więc bierzemy, co się da.
- Także twój schowek. - Nie wiem, o czym mówisz.
W drzwiach zamrażarki.
Tu musi być jakieś sto kawałków.
Sto kawałków?
Bez jaj.
Czemu trzymasz tyle kasy na chacie?
Dostajesz pałę z bycia gangsterem.
Zaczynasz coś, czego nie skończysz. To nie tak, jak myślisz.
Weź wszystko inne, tylko nie pieniądze.
Nie masz pozycji do negocjacji.
Już nie.
Daj spokój, Nina.
Wiesz, że jesteś moją jedyną dziewczyną.
Ktoś musiał się włamać na moje konto,
bo nigdy nie pisałbym prosto do twojej siostry.
Ty jesteś gorętszą bliźniaczką.
Chwila, z którą z was rozmawiam?
Dobra, nie z tą seksowną.
Nie mogę znieść tego spóźniania się.
Jako urzędnik, gdy jesteś 15 minut wcześniej,
to już się spóźniłeś.
Nie, żebym chwalił się stanowiskiem…
Wybacz. Coś u Jasmine odwróciło moją uwagę.
- To było tu wczoraj? - Nie, wrzuciła to dziś rano.
Nie. To.
DZIEWIĘTNASTKI – PROROCY
- To nic takiego. - Nic takiego?
Od roku nie było tu takiej zadymy.
Dziewiętnastki na Prorokach. Prorocy na Dziewiętnastkach.
Święci na jednych i drugich.
To jakaś sztuka z getta.
Kogo to obchodzi? Mamy większe zmartwienia.
Niby jakie?
Takie, że Jasmine spotyka się z innym facetem.
Zdjęcia na dowód.
Nie widzę. Powiększ.
Dobra, odłóż ten telefon, psycholu!
Gra w Gdzie jest Wally? na Instagramie to początki prześladowania.
Zaraz.
Tego na pewno wczoraj tu nie było.
187 – ŚWIĘCI
Robi się poważnie.
Może pogadaj ze Smutne Oczy.
Poproś o większy obszar lub więcej towaru.
Kuzyni rozmawiali z kumplami i chcą wejść do gry.
Odzyskamy tę kasę w trzy miesiące.
My?
W tej sytuacji nie ma „my”.
Jestem tylko ja.
I nie potrzebuję rad.
Nie masz pojęcia, ile czasu zajęło mi zebranie takiej kasy.
Próbuję pomóc.
To mogłaś się nie odzywać.
Wal się.
Co miałam zrobić? Pozwolić mu cię zabić?
Przyjąłbym kulkę, a nie dałbym im pieniędzy.
- Prędzej ja bym ją przyjęła. - Nie!
- Nie o to mi chodziło… - Serio? Bo zrobiłabym to dla ciebie.
Bez zastanowienia, bez wahania, a ty na to nie zasługujesz.
Tak się przejmujesz pieniędzmi dla przyjaciół,
którzy już nimi nie są,
że pozwoliłeś temu dupkowi we mnie celować!
Nie strzeliłby do ciebie!
Nie pozwoliłbym ci wziąć za mnie kulki.
Gówno prawda! Mam dość.
Daj spokój! Nie potrzebuję tego!
To nie rób tego mi, bo ja też tego nie potrzebuję!
Wygląda na to, że to podąża za tobą.
Więc lepiej uporządkuj swoje priorytety, zanim okaże się, że zostałeś sam.
Pomóż mi zredukować listę podejrzanych w skandalu z selfie.
Podejrzani? Jesteś szalony.
Porównałem, co lubi Jasmine,
z każdym facetem poniżej 160 cm,
z dobrą fryzurą, gładką skórą i płaskim tyłkiem.
To kto jest na liście?
Tylko ja, czyli zmienia markę. To może być każdy.
Hej, Jamal!
Stary! Co ci zdechło pod pachami?
Miałem wypadek w laboratorium
i musiałem to wyciągnąć ze skrzyni trenera.
A rozważałeś, że może to nie jest nowy chłopak?
Może na zdjęciu to ojciec Jasmine.
Zdjęcie wyraźnie emanuje seksualnością.
Spójrz, jak on stoi. To poza „wsadzę ci”.
Jesteś w ciul przewrażliwiony i masz urojenia.
Wiem. Jestem tak nakręcony, że nie czuję się dobrze.
Nie mogę jeść. Nie mogę spać. Tracę rozum!
Psychoza to efekt uboczny niebieskich jąder. Sprawdź to sobie.
Cześć, Jamal.
Możemy zrobić spotkanie u ciebie?
Tak. Jeśli też przyjdziesz.
Może pomożecie nam coś wyjaśnić?
Pierwsze wrażenie.
Czuje się zwyczajną, zwykłą atmosferę spędzania wolnego czasu, prawda?
Nie, koleś zdecydowanie chce zaliczyć!
- Spójrz, jak on stoi. - Wygląda na napalonego jak diabli.
Mnie wygląda na zaspokojonego.
Może ma giętkie biodra i luźną postawę.
Brachu, nikt nie wystawia tak miednicy,
chyba że chce zaprezentować swój interes.
Właśnie tak. Świetne demo.
Och! Tak, tylko naśladowałem jego,
ale ja nie czuję tutaj chcicy.
Może już było po.
Ma zadowoloną minę.
Znam tę minę! To pomiędzy dwoma a czterema orgazmami.
Dobrze! Myślę, że dość pomogliście.
Skopię gościowi tyłek!
Dobra, teraz nic nie zrobię,
ale w jego 30. urodziny, kiedy będzie podpisywać kredyt,
wkroczę i odmówię mu pożyczki.
Długa gra. Nieźle.
Nie.
Ta suka musi zapłacić.
Wytropię go.
Cuente sam mi powiedział.
Nawet jeśli nie słownie, kradzież wystarczy, by zakończyć rozejm.
Jeśli chcą wojny,
mogą ją mieć.
Ale tych gnojków trzeba utemperować.
Zróbmy im krwawą łaźnię.
Odzyskajmy nasz teren.
Najpierw moja kasa, a potem zajmiemy się terenem.
Do diabła z twoją kasą.
Co?
Mam się przejmować twoją kasą, gdy ty miałeś wywalone na moją?
Nie?
Nie powiedziałeś mi, że Cuchillos nie żyje?
Gówno robi się gęste i musiał znać prawdę.
Tak jak ty, Mały Straszaku.
Joker przejmuje twoje tereny.
- Co? - Od teraz słuchasz się jego.
Degradujesz mnie?
Jesteś miękki.
Gdy było spokojnie, dawałeś radę.
ale wojna wymaga przywódców.
To nie ty.
To nie ja?
Tak mnie załatwisz?
Dawałem ci tyle rad, których nie przyjąłeś.
Kocham cię, ale Joker ma rację. Czas zająć się tym jak mężczyźni.
Cholera! Kiedy mówiłaś, że mnie odbierzesz,
spodziewałam się auta twojego taty, nie amanta!
- O rany. - Mówię tak tylko, bo Brian jest biały.
Skoro mowa o kasie, wracamy do Brentwood?
- Nie! - Dobrze.
Mam dobre i złe wieści, ale musimy coś zjeść.
- O czym ty mówisz? - Może dostałam się do Berkeley.
Co? O mój Boże! To jedziemy do Cheesecake Factory.
Brian stawia zawijasy z awokado!
Ale super wnętrze!
Ale fura!
Zamknij się! Myślisz, że to on?
Szczerze wątpię.
Bmw? Jak mam rywalizować z bmw?
Nie mam nawet prawa jazdy. Cholera!
A jeśli on nie chodzi do naszej szkoły? Muszę poszerzyć listę podejrzanych.
Kto by w ogóle jeździł takim autem?
- Diler? - Autami.
- Bogaty dzieciak! - Dorosły.
Albo gorzej.
Bogaty dorosły!
Za nową studentkę Berkeley.
Dobra, skoro po to tu jesteśmy.
Musisz korzystać, póki możesz, Monse.
Wszystko jest idealne.
- Z wyjątkiem… - Z wyjątkiem?
Ciągle się waham, czy powiedzieć Ruby’emu.
Czemu musi o tym wiedzieć?
Chcieliśmy aplikować do tych samych szkół. Do Stanford. Jego marzenie, nie moje.
Nie rozważał Berkeley, bo miał ból dupy
o to, że będzie w cieniu Mario.
Czyli zemściłaś się po tym, jak cię rzucił?
Berkeley zawsze była dla mnie idealna.
Ale teraz czuję się winna i niewinna, bo z jednej strony
mój program samoopieki otworzył mi wiele drzwi.
Ale z drugiej nadal czuję, że zdradzam Ruby’ego.
- Co? - Wiesz co?
Jego nastawienie nie zepsuje mi humoru. Dobra, nalej mi.
Dzieci śpią.
- Co przegapiłem? - Całego szampana.
Udam, że tego nie słyszałem.
A teraz nikt nie prowadzi.
I tak nikt by nie prowadził.
Nie wrócę do samochodu z Monse za kółkiem.
- Nie umie prowadzić. - Nie?
Monse, złożyłaś wniosek o wcześniejszą akceptację? Czy…
Nie. Nie wiem, gdzie chcę iść.
Gdziekolwiek się zgłosisz, na pewno zostaniesz przyjęta.
Jestem z ciebie taki dumni. Twoja mama też by była.
Może dlatego nie odpowiedziała na list.
Chciała ci powiedzieć, kiedy zadzwoniła.
Julia dzwoniła?
Nagrała się na pocztę.
Co powiedziała?
Nie mam pojęcia.
Skasowałam to.
Kiedy to było?
W noc jej śmierci.
Przepraszam za to, co się stało,
ale musisz się ukryć.
Nie wracaj do mnie, bo jest tu naprawdę dziwnie.
- Nie wiem, komu ufać. - Możesz ufać mnie.
Wiem. Dlatego musisz być bezpieczna.
- Odezwę się później. - Dobrze.
Dziękuję.
Oczywiście.
Chciałam wyjaśnić ten telefon…
Nie musisz nic wyjaśniać.
Ale chcę.
Jestem zła na siebie, że nie wiedziałam, że potrzebuje pomocy.
Nie wiem. Może dzwoniła do mnie po pomoc.
Nie można ocalić kogoś, kto tego nie chce.
To skomplikowane.
Dlaczego?
Rozumiesz komplikacje.
Dlatego tu jesteś.
Nie rozumiem.
Czy twój tata bije także ciebie?
Co?
Przyjechałaś tu na miesiąc, a potem wróciłaś do Freeridge,
przemierzyłaś cały kraj, a teraz jesteś tu, by znów uciec.
Mylisz się.
Chcę tylko poznać prawdę.
Powiedz, żebym mógł ci pomóc.
Prawdę?
Prawdą jest to, że twoja żona kłamała i porzuciła mnie, bo jestem zbyt ciemna,
a potem kłamała o moim tacie, bo tak chciała ukryć swój wstyd.
Czujesz, że musisz być lojalna wobec ojca,
ale ona nie jest złoczyńcą.
Próbowała cię uratować i wyciągnąć z Freeridge.
Słyszysz siebie?
Ocalić mnie przed kochającym ojcem,
człowiekiem, który samotnie mnie wychowywał,
który nigdy nie podniósł na mnie chociażby palca?
Wyjaśnijmy sobie coś.
Julia mnie nie szukała. To ja znalazłam ją.
Wiesz co? To był zły pomysł.
Nie musisz mnie odsyłać do Mayfield.
Dobranoc, tato!
Ruby wie, że coś ukrywasz.
Jasny szlag, Jamal? Jak się tu dostałeś?
Myślałem, że ukrywasz mnie,
a teraz ukrywasz coś przede mną.
Co za koleś odebrał cię po szkole?
- Monse? - Nie! Koleś!
- Miała samochód ojczyma. - Och, dobra. Dobrze wiedzieć.
Czekaj! Cholera!
Więc znów chodzi o mnie.
O nas i oficjalnie wracamy do punktu wyjścia.
Spokojnie. Sprowadzę go z naszego tropu.
Ściągnę go tu za 15 minut. Powiem, że dostałam się na studia.
Dobry plan. Ale gdy faktycznie się dostaniesz,
drugi raz mu nie powiesz. Będzie dziwnie.
Wiem, że się dostałam.
Co? To niesamowite! Gratuluję!
JJ!
- I mówisz to mi pierwszemu? - Nie, jesteś trzeci.
Mój tata, Monse, a teraz ty. Nie, czwarty.
Nie! Piąty, jeśli liczyć Briana i kelnera z Cheesecake Factory,
ale im powiedziała Monse, więc znów jesteś trzeci!
Monse przede mną?
- Tak. - Powiedziałaś jej też o nas?
- Nie ma żadnych nas. - Masz rację.
Dzięki twojemu egoistycznemu selfie
muszę pozbyć się mojej bluzy.
Wezmę ją. Mogę ją oddać potrzebującym.
- Gdzie się dostałaś? - Do Berkeley!
Gdzie Ruby nie aplikował?
Może lepiej powiedz, że masz nowego chłopaka.
A może dzięki temu będzie mu łatwiej,
bo nie pójdziemy razem na studia.
Spoko. Czyli wszystko jasne.
Ale dla pewności, Ruby nigdy nie może się o nas dowiedzieć.
Dobra. Do widzenia!
Do widzenia.
Szybki spacer rano?
- Wschód słońca o 6.29! - 6.29!
- Berkeley! - JJ!
Miło cię widzieć. Dobrze wyglądasz.
- Widujesz mnie w szkole. - Wymieniam uprzejmości.
Rozluźnij się.
Jasne. Już.
- O co chodzi? - Mam całkiem ważne wieści.
Wahałam się, czy ci mówić, ale lepiej, jeśli dowiesz się ode mnie.
Już wiem.
Od Monse?
Monse wie?
Jasne! Jej pierwszej powiedziałam! A skąd wiesz?
Uznałem, że to tylko kwestia czasu, zanim ktoś cię zwinie,
ale nie sądziłem, że tak szybko.
Wiem. Wariactwo, prawda?
Na początku nie sądziłam, że zdążę, ale udało się
i teraz mam zapewnione wszystko.
Co? Jak to wszystko?
Wystarczająco na moje potrzeby.
Więc o mnie już zapomniałaś?
Nie wiem, co mam ci powiedzieć.
Czasem po prostu tak się dzieje.
Wiem, że tego nie planowaliśmy, ale robię to, co jest najlepsze dla mnie.
A to pasuje idealnie.
Ruby?
Pogratulujesz mi?
Nie.
POWAŻNIE? POWIEDZ, ŻE TO NIEPRAWDA! CO ZA DUPEK! NIE WIERZĘ…
Proszę.
Dzień dobry, skarbie.
- Jak się czujesz? - Otępiała.
Wiem, co powiesz. Nie mów tego.
Muszę. Powinnaś ponownie przemyśleć ofertę Briana.
Nie chcę brać jego pieniędzy.
Nie chcę, żebyś wybrała moje ego ponad to, co dla ciebie najlepsze.
A to za co?
Jesteś świetnym tatą.
I nie zmienię zdania.
Dobra, rozumiem. Próbowałem.
Poczta, droga pani.
Dziękuję.
I nie martw się o pokój. Będzie znów twój.
Kiedy nauczysz się zmieniać pieluchę.
No jasne.
O cholera.
Jasmine, zostawiłem ci już pięć wiadomości.
Ruby się piekli i nie wiem, o co chodzi,
ale właśnie u niego jestem.
Jeśli się dowiem, że wygadałaś się o nas…
Dam ci pięć sekund, żeby się wytłumaczyć.
Pięć, cztery, trzy, dwa.
Tak. Wiem, że słucham twojej poczty głosowej i nie słyszysz mnie,
ale jeśli oddzwonisz w ciągu dziesięciu sekund,
wtedy może zapobiegniesz niemiłej niespodziance.
Raz!
Dobra. Przygotuję się na niespodziankę.
Nie!
- Co ona tu robi? - Nie teraz, co?
Serio, co ona tu robi?
- Bo dostałam to. - Ja też.
NIE UCIEKNIESZ OD PRZESZŁOŚCI
- Dobra. - Dobra? Co masz na myśli?
Czemu się irytujesz?
To zdanie może znaczyć cokolwiek.
„Cokolwiek”? Naprawdę?
Czy ktoś może powiedzieć Barbie, że to może znaczyć…
Nie ma wielu opcji, ale nie ma się czym martwić.
Zobaczmy, kto może mieć powód, by nas ścigać?
Zidentyfikowano ciało Cuchillos.
Wypraliśmy skradzione pieniądze. Wrobiliśmy Proroków.
Mówić dalej, czy przejść do części, w której nadal jesteś fiutem?
To nic.
Bo kto był w centrum tego wszystkiego? Ja!
Kto nie dostał listu? Także ja!
Cholera! To nie czas na twoje lęki o pominięciu.
- To poważna sprawa. - Skończyłaś?
Staram się podkreślić, że ja go nie dostałem.
Jak dużym problemem mogą być te listy?
Nie wysyła się listu z pogróżkami do sekretarki.
Śle się go do prezesa.
Więc to przypadek, że je dostajemy, gdy zidentyfikowano Cuchillos?
To nie ty kazałeś mi się nie martwić chaosem na dzielni?
Bo nikt nas nie ścigał. Teraz tak!
A może ktoś się z wami bawi.
Ktoś? Jak ty?
Czuję się urażony, że umieściłaś mnie w tej samej lidze
z tym amatorskim gównem!
Patrzcie i uczcie się.
Jedna.
Muszę włożyć kciuk. Jak są nowe, trzeba się wbić.
Myśleliście, że obciążę się świeżymi odciskami palców?
Daj mi to! Po pierwsze, co to jest? Rok 1995?
Kto teraz kupuje czasopisma?
Jestem w pełni cyfrowy
i wybrałbym anonimowy e-mail,
zakodowany i wysłany zza VPN-a.
Ale gdybym kupił prawdziwe czasopisma,
nie wyciąłbym wszystkich liter z tego samego.
Potrzebne są różne media, palety kolorów, papiery.
Co to za klej? W sztyfcie?
Nie przynosisz zabawki na strzelaninę!
I najbardziej oczywisty powód, wysłałbym jeden do siebie,
bo w przeciwieństwie do was, ja nie zapominam o sobie!
Ciekawe, czy Cesar go dostał.
- Monse? - Jestem z chłopakami.
- Dostałeś jakąś dziwną pocztę? - Jak dziwną?
Dziwny list, który wygląda jak żądanie okupu?
Tak.
- Ruby i ja też go mamy. - Co?
- Wiesz coś? Co się dzieje? - Nie wiem.
- Pomyśl! - Nie wiem!
- To co mamy robić? - Nie wiem!
- Cesar! - Cesar!
Miałeś rację.
- O wszystkim. - Zadzwonię do Smutnych Oczu.
Zostałem zdegradowany.
Boję się, Oscar.
Wiem.
Przepraszam.
Będzie dobrze.
O to chodzi, bracie
O tę chwilę jasności.
Coś wymyślimy.
Jak długo jeszcze to masz?
Przez tydzień.
Mogę tu zostać? Dopóki sobie czegoś nie znajdę?
Zadbam o czystość i oddam klucze.
Tak. Jasne.
Albo…
jedź ze mną do Portland.
Możemy wyjechać dziś.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Co cię tu trzyma?
Moje życie.
Jakie życie?
Jedź ze mną i stwórz je.
Pamiętasz, jak mówiłeś na plaży,
że chcesz, żebyśmy mieszkali nad moją restauracją?
Miejsce, które znalazłem, ma kawalerkę.
Miało to być moje biuro, ale możesz tam mieszkać, jeśli chcesz.
Wiem, że to nie plaża, ale to początek.
Możesz się uczyć.
Nadal chcesz być architektem? Zrób to!
Cokolwiek chcesz robić,
możesz to robić stamtąd.
Możesz to zrobić ze mną.
Ale nie tutaj.
A co z Vero?
Jeśli cię kocha, zrozumie.
Dobrze.
Tak, zróbmy to.
Tak?
Tak.
Pojadę z tobą.
To nasza chwila, cabrón.
W końcu będziemy prawdziwą rodziną.
Tym razem najprawdziwszą.
To zasługuje na drinka, zanim ruszymy.
Przyniosę dobrą tequilę.
- Kieliszki są na blacie. - Super.
- Cześć. - Cześć, tatuśku.
Jesteś w drodze?
Idzie z nami, Isabel. Naprawdę.
- Kto? - Cesar. Jest tutaj.
- Nic mu nie jest? - Nie.
Schrzaniło się, ale chyba to go naprostowało. Nawet przeprosił.
Rany, skarbie.
Wspaniale.
Ale wiesz, delikatnie.
- Nie naciskaj zbyt mocno. - Wiem. Nie będę. Tylko…
Kochanie, wiem.
Pospieszcie się i wracajcie do domu.
Muszę lecieć.
Kocham cię.
Oscar?
Oscar!
Nie!
Hej!
Widziałaś, kto to był? Kto ci to zrobił? Powiedz!
Powiedz!
Nie!
Oscar!
Nie!
Na pomoc! Niech nam ktoś pomoże!
Oscar!
Nie, nie mój brat! Nie mój brat!
Nie!
Na pomoc!
Nie mój brat!
Nie!
Oscar!
Proszę, nie! Nie! Nie zostawiaj mnie! Oscar!
Napisy: Grzegorz Marczyk