SERIAL NETFLIX
MARZEC
NIEDOSTATECZNY
WITAJ W WELLESLEY
BEZ CIEBIE
DLA MONSE
UNIWERSYTET MICHIGAN UNIWERSYTET CORNELLA
KWIECIEŃ
DOSTATECZNY
MAJ
BARDZO DOBRY
Ruby, nie mogę rozmawiać. Spóźnię się na komitet balowy!
- Możesz się spóźnić. - Ja go prowadzę!
Pomóż mi coś wybrać.
Wybrać?
Strój na bal maturalny!
Zdaj się na instynkt.
W tym problem. Mam wątpliwości.
Moja nieoczekiwana nominacja na króla balu mnie zaskoczyła.
Zerknę po spotkaniu.
Nie, teraz! Muszę zdecydować, żeby mogli coś poprawić.
Albo kupisz sobie coś w sklepie dla chłopców.
Tak, a wybór jest mały,
dlatego ograniczałem to do 33 opcji.
Trzydziestu trzech?
Dupek!
Z niedopasowanymi felgami!
Zaczynamy spotkanie!
Zaimponujcie mi.
Motyw, który nam się podoba,
reprezentuje uczucie towarzyszące wszystkim na koniec roku.
Pod wodą!
Pod wodą. I już?
Nawet nie „Na dnie morza”?
Chcieliśmy obalić tę metaforę.
Och! Czyniąc to przygnębiającym.
Następny!
Może Tysiąc i jedna noc?
Może kulturowo nieczułe? Dalej!
Harper, przysięgam na Boga, jeśli jeszcze raz rzucisz Moulin Rouge…
Ludzie,
bal maturalny to utrata dziewictwa,
nie kreatywności.
Te pomysły są banalne i żałosne.
Jako przewodnicząca klasy i potencjalny król balu,
ten wieczór musi być epicki!
Magiczny!
W skrócie, godny króla.
Ten bal to kulminacja naszego doświadczenia w liceum.
- A nie rozdanie świadectw? - Nie poprawiaj mnie.
Jak mówiłem, bal to ostateczny cios w liceum.
Jest nawet film o tytule Bal maturalny.
Czy jest film Rozdanie świadectw? Nie!
Wiesz dlaczego? Bo to nie jest bal.
- Właściwie jest film… - Zamknij się.
A reszta niech myśli dalej.
Zbierzemy się jutro ponownie z tym, co mam nadzieję...
Nie.
Żądam, żeby to był epicki motyw,
którego można wykonać szybko
i tanio.
I jak?
Nikt nie mówił, że bycie przewodniczącym
oznacza, że przewodzę komitetowi balowemu.
Mogłem ci powiedzieć. Który strój?
Zamiast martwić się o smoking, martw się, kto stanie obok.
- Z kim idziesz? - Nie wiem.
Może ktoś mnie zaprosi, skoro mam być królem balu.
Dość aroganckie.
Zminimalizuj ryzyko, pytając kogoś, kto na pewno się zgodzi.
Na przykład kogo?
Na tym polega dylemat.
Mogło być gorzej. Wyobraź sobie, że masz za dużo opcji, jak ja.
Mam tyle opcji, że nie wiem, co robić.
Mam stworzyć drabinkę albo zbierać podania? Albo to i to?
Tak mi przykro.
Dziękuję!
Bycie tak kochanym jest trudne.
Ale dla mnie liczy się tylko zdjęcie.
Kogoś o zasłużonym wyglądzie, ale kto mnie nie przyćmi, gdy zostanę królem?
Jeśli wygram.
Po co ci to? Przewodniczący to za mało?
- Kogo to obchodzi? - Mnie!
Przewodniczący ma określony czas.
Królowie rządzą wiecznie.
Niech żyje Jamonarchia!
Mam robić fiuty czy laski?
- Na balu? - Nie, w akademiku!
Dysedukacyjny czy koedukacyjny?
Naprawdę zadajesz mi to pytanie?
Masz rację. Fiuty. Zawsze fiuty.
Moja dziewczyna. Chodź.
- Co robisz z balem? - Nic.
Ja też nie mam z kim iść.
Nie żebym potrzebowała, ale jestem otwarta.
Ale skoro bujam się sama i ty bujasz się sama,
pójdźmy same razem. O mój Boże. Mówię jak ty.
Tak, z wyjątkiem tego, że pasuje ci pójście tam samej.
Mnie nie.
Bez partnera to tylko potańcówka, a na to nie muszę iść.
Zwłaszcza nie z kimś wyjątkowym.
Zawęziłem do dwóch.
Dwa? Ja mam minus 57.
Nie mówię o twoim problemie.
Mówię o balu maturalnym. Co jest innym problemem. Moim.
Pozbyłem się trzech kandydatek,
porównując ich własne zdjęcia z Insta
z innymi zdjęciami, więc mam dwie możliwości.
Nadal nie kumam. Możliwości?
To nic dziwnego.
Na przykład Sofie Estrada.
Na własnych zdjęciach jest niesamowita.
Na zdjęciach innych…
Którą Sofie dostanę?
I Corrina, która jest urocza,
ale wygląda jak ja w peruce.
Choć na początku mnie to pociągało,
nie jestem w swoim typie.
I Lola.
Lola jest idealna.
Tylko że mruga.
Od kiedy jesteś taki powierzchowny?
To w związku ze zdjęciem. Trzeba wywalić mrugaczy.
Masz jedną szansę na zdjęcie, które utrwali nasz najlepszy wygląd,
a jeśli ona mrugnie, będzie do kitu.
Chcę bogacza, nie mrugacza.
Masz szanse pół na pół, że otworzy oczy.
Nie mogę ryzykować.
Jak tam różniczki?
Robimy inne obliczenia.
Może jednak Sofie. Powiedziała, że chce mnie nosić jak plecak.
- Może się w nią wpasuję. - Dlaczego nie spytasz Jasmine?
Jesteśmy w strefie przyjaźni. Od miesięcy nie było akcji.
Nie możesz iść z przyjaciółką?
Tak, przyjaciele dobrze się bawią. Może nawet bardziej.
Przyjaciele?
Zabawa?
Nie! Chcę pobzykać.
Przeszkadza ci to? Super! Muszę to załatwić, zanim będzie za późno.
Na co?
Żeby uniknąć mrugacza.
Nie czaję, czemu wszyscy wariują przez potańcówkę.
Ja też.
Idziesz?
Ja też nie.
Jak tam idą twoje funkcje?
Ledwie. Ledwo przechodzę tę klasę
i myślę, czy nie oszczędzić sobie upokorzenia i się poddać.
Nie mogę przestać myśleć,
nawet jeśli skończę szkołę,
on tego nie zobaczy.
Nie robisz tego dla niego ani nikogo innego. Robisz to dla siebie.
I gla Lydii.
Która urodzi się lada dzień!
Właściwie to dziś rano.
Poznaj Lydię Diaz.
O mój Boże!
Jest taka piękna!
Wygląda zupełnie jak Oscar.
I nigdy go nie pozna.
Tak. To prawda,
ale pozna swojego ulubionego wujka, który skończył liceum. Chodź.
Cóż za osiągnięcie!
W przeciętności!
Mieliście cały dzień na wymyślenie motywu.
Jestem wykończony!
Nie mogę sam wszystkiego robić. Musicie się przyłożyć.
Nie strzelamy pomysłami jak Noel Aroma.
Nie wymawiaj imienia mojego idola.
- I idź sobie. - Co?
Zapychasz moją przestrzeń twórczą, a ja muszę pomyśleć. A teraz odejdź.
- Dobra. - W drugą stronę!
Ale mój dom jest tam.
Nie dziś.
Hej!
Masz dostęp do policyjnej bazy danych?
Też cię witam.
Nie mam czasu na uprzejmości.
Trzeba ocalić bal, a czai się dziwne auto.
Tablice?
Dziewięć, Bravo, Delta, Hotel, 237.
Zablokowane. Pewnie dupek z wtyczką w wydziale komunikacji.
Albo…
Albo?
Albo ktoś, kto nie chce, żeby ludzie grzebali w ich sprawach.
Może to nadawca tych listów.
Stanęło na tym, że to Oscar je wysłał.
- To było tylko przypuszczenie. - Wiesz, czym są przypuszczenia? Głupotą.
Może to ludzie Cuchillos. Może to Prorocy.
Może to kartel.
Może to ja z przyszłości próbuję siebie ostrzec.
Co? Nic z powyższych.
Tak, masz rację.
Możliwości są nieograniczone. Wolę tego nie sprawdzać.
I wykasuj tę rozmowę, żeby nie wiedzieli, z kim rozmawiałaś. Pa.
Gra rozpoczęta.
Pierwsza na studiach.
Jestem z ciebie dumna.
Co się stało?
Beto i jego mąż przenoszą się do Dallas.
Dostał świetną robotę.
O nie. Wszyscy cię zostawiamy.
Przykro mi, ale będzie dobrze. Wszyscy wrócimy. Obiecuję.
Mija, Beto nie wróci.
Pewnie, że wróci. Jesteś jego mamą.
Nie wróci, bo jadę z nim.
Przeprowadzam się do Dallas.
Ale kto zajmie się tatą?
Mogę oddzwonić?
- Cholera. Dzwonię w złej chwili? - Tak jakby.
Abuelita znów jest w szpitalu. Dopiero dotarłem.
Tak mi przykro.
Zadzwonię później.
Jasmine?
- Nie jadę do Berkeley. - Wycofali ofertę?
Nie, ciocia przenosi się do Dallas i zabiera ze sobą moje marzenia.
Muszę pilnować taty.
Przykro mi.
Nieważne, jak bardzo pozytywnie myślę,
wszechświat nie pozwoli mi wygrać.
Ja nie pozwolę ci przegrać. Oddzwonię.
Nie trzeba. Nie ma o czym więcej gadać.
Czemu masz gips?
Przez ciebie. Pamiętasz te ciężarki?
Upuściłam jeden.
- Przepraszam, że próbowałem cię wzmocnić. - I słusznie!
Chcieli mnie wypuścić, ale mówili, że mam infekcję na palcach.
Więc nie trzymają cię z powodu, no wiesz,
innych rzeczy?
Nic mi nie jest. Niedługo stąd wyjdę. Myśl pozytywnie.
Powiedz to Jasmine.
Dowiedziała się, że nie może jechać do Berkeley. Musi zająć się ojcem.
- Co dla niej zrobisz? - Nie wiem.
Jestem i tak przytłoczony znalezieniem partnerki na bal i…
Co robisz?
Tlen nie dociera ci do mózgu, bo wiedziałbyś, że wybór jest oczywisty.
Jasmine.
Nie! To nie jest dobry pomysł.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi. Chcę randkę.
- Chcesz dobrać się do marmoladki? - Tak.
Dlatego zapytaj Jasmine. Przecież wiesz, że ona daje radę!
Masz rację. I dobrze się razem bawimy.
Sprzedane. Dam jej różę ze sklepu z pamiątkami.
A już myślałam, że wdałeś się w dziadka!
Gdyby twój dziadek dał mi tandetne kwiaty ze sklepu z upominkami,
naplułabym na nie,
a potem na niego, a wtedy wszystko by naprawił.
Zawsze doskonale wiedział, jak wszystko naprawić.
W porządku?
Tak!
Dobre wspomnienia.
Zostało ci jedno uderzenie w tę piękną piniatę.
Już ją dość waliłeś. Wiem, bo słyszałam.
Więc zadaj sobie pytanie:
„Czy to ty kręcisz się w tym kącie,
czy jesteś prawdziwym Martinezem,
gotowym wydobyć jej słodycze?”.
Wydobędę te słodycze.
A teraz idź po nią!
To jest łazienka.
Dyrektor Richardson prosi do biura.
Dobrze.
Panie i panowie,
przerywamy tę nudną lekcję
na wyjątkową prezentację
dla bardzo wyjątkowej osoby.
SZCZEGÓŁOWE ODLICZENIA
Co lubię bardziej niż szczegółowe odliczenia,
Atomowe Frytki Dwayne’a i klasyczne koszule?
Tylko jedną wyjątkową rzecz,
a raczej jedną wyjątkową osobę.
Jasmine Flores.
Przyjaciółka, kochanka,
miłośniczka opalania, policyjna stażystka, najsmaczniejszy hamburger.
Tak! Jesteś tym wszystkim i wiele więcej!
Jesteś moim specjalnym sosem,
chamoy na moich ostrych Cheetosach.
A 15 maja…
Jasmine, pójdziesz ze mną na bal?
Nie.
Wywieźcie mnie!
To kończy najgorszy rok w historii.
Najpierw przegrałem wybory. Dwa razy. Kto przegrywa dwa razy?
William Jennings Bryan.
To pytanie retoryczne.
Potem tracę Jasmine, moją godność, pewnie tytuł króla balu.
Jest gorzej niż w 2020.
Tak, było ciężko, tobie.
Widziałam twój filmik, Ruby.
Proszę. Więcej wyśmiewania nie zniosę.
Chciałam zapytać, czy pójdziesz ze mną na bal.
Nie potrzebuję twojej litości.
Stary, obczajałeś Margaritę od pierwszego roku.
- Teraz ją spławiasz? - Nie chcę jałmużny.
Ciągnie ją do ciebie. Rozejrzyj się.
Nie tylko ją.
Wszystkie patrzą na ciebie.
- Bo jestem żartem. - Dobra.
Wszyscy kochają błazna, ale nikt nie chce go przelecieć.
Zgadza się, drogie panie.
Błazny potrafią się bzykać!
Pingwin z Pacoimy?
Nie wiem, co to jest
i nie chcę wiedzieć.
Proszę, nie dzwoń więcej.
Telemarketer?
Nie, bal maturalny.
- Jesteś rozchwytywana? - Nie, ale Ruby jest.
- Ruby? - Tak.
Najwyraźniej jest tegorocznym hitem. Każdy chce wiedzieć, jak go złapać.
- A ty? - Chciałby!
Ale nie chce. Dzięki Bogu.
Nie to miałem na myśli.
- Z kim chcesz iść? - Z nikim.
To nieistotne.
Nawet gdybym chciała, nie pójdę.
- Dlaczego? - Nikt mnie nie zaprosił.
- Więc? - Więc?
To nie lata 50.
Nie sądziłem, że wychowałem nieśmiałą córkę.
Jestem. Czego potrzebujesz?
Mój grzyb jest bardzo agresywny.
Abuelito. Kocham ciebie i twojego grzyba, ale muszę lecieć. Dawaj.
Cálmate, Jamal!
Jamal nie może cálmate,
nie, gdy ma zaplanować bal, znaleźć królową i mieć oczy wokół głowy.
Nic nie rozumiem.
Ja też. Nie wiem, kim są i czego chcą.
Gadaj, kobieto!
Co mam zdobyć, czego nie mogła twoja rodzina?
Narkotyków!
Nie dają ci ich tam?
Nie tych dobrych.
Przynieś mi towar spod łóżka.
Jak? Jestem na zewnątrz!
Pod różową skałą. Ukryłam klucz,
by Miguel mógł go użyć.
- Kim jest Miguel? - Czekaj.
Pascual go wykorzystał, jak wykorzystuje wszystko i wszystkich.
Musisz wejść przez okno.
Co? Jesteś na haju?
Jeszcze nie. Dlatego wchodzisz przez okno.
Używając kciuka i palców wskazujących,
popchnij górę okna.
Potem prawą stopą podnieś powoli okno,
ale nie zbyt wolno.
- Zacięło się. - Wiesz co?
Wejdź drzwiami.
Nie zamknęłam ich.
Dobra, jestem w środku.
Najwyższy czas.
Wejdź pod łóżko,
odsuń moje klapki.
Och. Znalazłem.
- W pudełku z monogramem? - Nie otwieraj!
- Jest przeklęte. - To po co ci to?
Bo jeśli oddasz klątwę, będzie jeszcze gorzej.
Widzisz wojskowy plecak?
Znalazłeś go?
Chyba tak.
Dobrze!
Kończę. Wysysają moją krew.
ONA KŁAMIE
Nareszcie!
Szmaragdowe Miasto!
Chcesz mi coś powiedzieć?
Masz ładną skórę?
Ty wysłałaś te listy.
- Listy? - Nie udawaj głupka.
To było w twoim pokoju.
- Nie są moje. - Naprawdę? Są zaadresowane do ciebie.
Wiesz, ile jest kobiet o imieniu Marisol Martinez?
Dobrze. Są do mojej tablicy marzeń.
Gówno prawda! Nie przyszłaś na żadne z moich spotkań marzeń.
Myśleliśmy, że to Oscar wysłał te listy, ale to byłaś ty.
Dlaczego?
Gadaj, albo to wywalę!
- Nie! - Gadaj!
Dobra, to ja.
Dlaczego?
Musiałam.
Znam was, odkąd byliście małymi brzdącami.
Widziałam, jak razem dorastacie, kochacie się i przestaliście się odzywać.
Pomyślałam, że jeśli stworzę tajemnicę, znów zaczniecie rozmawiać.
Tajemnicę?
To nie była tajemnica.
To był syf godny seryjnego mordercy.
Ale to sprawiło, że rozmawiacie.
Widzisz?
Znam was.
Czy to działa na lęki?
Nie ma powodu się bać. Rozwiązałeś tajemnicę.
To dlaczego ktoś mnie śledzi?
To ludzie Cuchillos czy gliny?
Na pewno nie gliny. Rozmawiałam z nimi.
Ale ludzie Cuchillos to inna historia.
Na dobranoc czy horror?
Żadna! To nie oni.
Gdyby to byli oni, już by cię zabili.
To niezbyt pocieszające.
Nic ci nie jest.
To naturalny odruch, że coś dostrzegasz,
ale nic nie ma.
Wszystko jest tutaj.
Powinniśmy to robić blisko tlenu?
Nie.
Proszę.
Wybacz.
Co się stało?
Nie wiem.
Dziewczyny chyba uwielbiają miłość.
Wszystkie oprócz ciebie.
- Przepraszam. Nie wyszło dobrze. - Ruby, kocham miłość.
A to zaproszenie to najsłodsza rzecz, jaką dla mnie zrobiono.
Dobra. To wyjaśnij, dlaczego odmówiłaś?
Czekaj.
Lila z lekcji fizyki chce wiedzieć: „Czy skłonisz się do balu z nią?”.
Dziękuję.
Dowcipna jest.
Serio? Dla mnie to było słabe.
- Nie psuj mi zabawy. - Przepraszam.
Jestem w złej sytuacji i jestem zła,
wkurzona na wszechświat i byłabym gównianą randką.
Nie chcę zepsuć ci balu.
Dziękuję.
Jasmine, nie musisz przepraszać.
Ruby, ja chyba mam pecha.
Wcale nie!
To czemu przytrafia mi się całe to gówno?
Może to nie wszechświat, a tylko ja.
To nieprawda.
Nie, dziękuję.
Ktoś mądry powiedział mi kiedyś, że złe rzeczy przytrafiają się dobrym ludziom.
Ale dbanie o tatę nie jest złe.
- Nie jest. - Muszę się nim zająć.
Chcę się nim zająć, bo najlepiej się nim zajmę.
Tak jak on opiekował się mną.
Jesteś mądra.
Dostałam się do Berkeley. I dobrze wiem, że to nieważne, gdzie pójdę.
Dam radę, gdziekolwiek będę.
Już się to dzieje.
To prawda.
Pójdziesz ze mną na bal?
Naprawdę? Tak to zrobisz?
Ujęcie drugie.
Rubenie Martinez,
pójdziesz ze mną na bal?
Są z chamoy?
Jakbym zapomniała.
Jesteśmy umówieni.
Halo?
Cześć!
Powinnam była zadzwonić. Przepraszam.
- Pójdę. - Nie, czekaj.
Są dla ciebie.
Chciałem cię zaskoczyć, więc…
niespodzianka.
- Za co to? - By ci podziękować.
Zaliczyłem różniczki.
Kończysz szkołę?
Wiedziałam!
Wiedziałem, że to zrobisz!
Tak. Od początku wiedziałaś, że moje życie będzie czymś więcej.
Teraz jest.
Nie byłem tak podekscytowany życiem od…
nigdy.
Twoje szczęście jest moim szczęściem.
W porządku?
Serce ci wali.
Tak, denerwuję się.
Dlaczego?
Przez to, o czym myślę.
A o czym myślisz?
Przepraszam, ale jestem głupia.
Byłam tak zdenerwowana przyjściem, zobaczyłem ciebie i kwiaty,
i moje serce zamarło.
Myślałam o balu i o tym, jak nie chciałam iść,
ale tak naprawdę chcę.
Chcę iść.
Nie chcę iść bez ciebie.
Cesar, pójdziesz ze mną na bal?
Przepraszam.
Idę z Vero.
Już mnie zaprosiła.
Chyba miałaś rację.
Przesadzałem z tym autem
i nie czuję stóp.
Powąchaj moje, jeśli chcesz.
Och! Aż tak się nie zjarałem.
Muszę zrobić siku.
To ja spadam.
Basenik.
Masz go na głowie.
Kobieto!
- Czemu nic nie mówiłaś? - Nie wiem, co cię kręci. Wybacz.
I przepraszam, że list cię wystraszył.
Nadal jestem twoją ulubioną abuelitą?
Tak.
Zawsze.
Bo pozostałe dwie nie żyją.
Napisy: Grzegorz Marczyk