W dupę.
Napisali: „Włóż najpierw grube, a następnie cienkie jelito”.
Oczywiście. Taka kolej jelit.
To by tłumaczyło, dlaczego potwór nie trawi kukurydzy.
Muszę znów go otworzyć.
Proszę, dość już cięcia.
Nie, nie o tobie mówiłem.
Chodziło o inną chaotyczną potworność.
Co to, kurna, było?
- Zabrzmiało źle. - Bardzo źle.
Skąd dochodzi ten hałas?
Brzmiało, jakby dochodził stąd.
- Nie! - Z domu Seana!
Seannie!
Skok w powietrze. Idziemy, Seannie!
Tędy.
Tak.
O tak!
Co, u licha? Musimy mu pomóc.
Cholera.
Wchodzimy, Sean.
Dziękuję. Sean!
- Co robisz? Był faul! - Jebane korale.
Zdjąć go! Bardzo dobrze!
- Nie! Dlaczego? - Upił się?
Zawsze jest pijany.
To coś poważniejszego. Przechodzi z zachwytu do rozczarowania.
I nie panuje nad ciałem.
Już to gdzieś widziałem.
Ja także.
Seana opętał demon.
Myślałem, że widziałeś jego piwnicę.
Demon to wrogi duch z zaświatów,
który poszukuje ciała do zamieszkania.
Jeśli szybko się go nie wypędzi, może całkiem przejąć duszę.
W skrócie, to taki czerwony typ, czasem z rogami, czasem bez.
Jeden z tych typów spenetrował Seana,
a tego nie będę tolerował.
- Nie nawiązuj kontaktu wzrokowego. - Wybacz.
Nie ze mną, idioto. Z Seanem.
- Seannie! - Dawaj! Na dół!
Dopóki to się nie skończy, będę u Diane!
Nie opuszczaj Seana w godzinie próby.
Laszlo, to niedorzeczne. Co rok to samo Marcowe Szaleństwo.
No dawaj!
Nigdy o tym nie słyszałem.
Przez lata mylono opętania z sezonowymi chorobami psychicznymi.
Na przykład demona mrozu mylono z zimową depresją.
Otóż to.
- Boże! - Ukróćmy jego cierpienia.
Co ty, kurwa, robisz, Nandor? To Seannie. Nasz przyjaciel.
Każdego, kurwa, roku!
Demon wysysa z niego siły życiowe.
Ja pierdolę.
CO ROBIMY W UKRYCIU
Wcześniej nie pracowałem w biurze,
więc nie wiedziałem, że muszę mieć osobowość biurową.
Młodszy Analityk
Na przykład tacy Jimmy i Raj
- są sportowcami. - Dla ciebie.
Danny chodzi boso.
A Maria jest biurową psiarą,
super, bo uwielbiam, kiedy jej pies wszystko obsikuje.
Martwię się, że nie mam osobowości biurowej.
Dacie mi sekundkę?
Colin. Colin!
- Hej. - Nie rozumiem.
Po co ci dmuchawa? Na ziemi nie ma liści.
Jeszcze nie ma.
Dasz nam dwie minuty?
- Spoko. - Dzięki.
Tak.
Wybaczcie.
Więc nieco mnie martwi,
że nie mam osobowości biurowej.
Żartujesz sobie?
- To nic dobrego. - Jeżusiu.
Może koleś od krzyżówek?
Zajęte.
Biurowe ciacho?
Zajęte przez Jacoba.
Typ z zajebistą żoną.
Może przesadzam. To nic takiego.
Wierz mi. Nie przesadzasz.
Pracowałem w 137 biurach.
Osobowość jest ważna.
A może, choć pewnie nie udźwigniesz, biurowy śmieszek?
- Macie takiego? - Niestety tak.
To był zupełny przypadek.
- Cannon Capital Strategies. - Cannon Capital Strategies.
Zadzwonił telefon, zobaczyłam banana
i udawałam, że banan to telefon.
- Już łączę. - Już łączę.
Aż dziwne, że wcześniej nikt na to nie wpadł.
Tak, to kusząca oferta.
Lisa nadaje na tych samych falach.
Lisa, wdzwonię cię.
Jest Louise dla mojej Thelmy. Gdyby to była komedia o bananach.
Lisa, to twoja babcia. Umiera.
- Czekaj! - Dość tego!
Lisa, nadal dzwoni.
- Nie bądź banan. - Dość!
Jest zachwycona.
- To pistolet. - Przestań.
TOALETA
Jestem biurową śmieszką.
Dobrze. Dobra, wycofuję.
A może, nie zrozum mnie źle,
biurowy Meksykanin?
- To niemal rasistowskie. - Wybacz.
Ale tak, sprawdzałem, Jose w dziale compliance ma to cerrado.
Biurowy gej?
Zajęte. Też przez niego.
Biurowa szmata?
- Jose ma wiele talentów. - Daj mi chwilę.
Możesz to wyłączyć?
Pomaga mi się skupić. Dwie minuty.
Mogłabyś przyśpieszyć?
Wybacz. Robię to za wolno?
Jestem zmęczona pracą przez całą dobę z Jerrym.
Jerry to teraz twój chłopak?
- Co? - Sypiacie ze sobą?
Tak mówią na mieście.
Pracuje nad planem przejęcia Ameryki Północnej.
Chyba nad planem zdjęcia twoich majtek.
Możemy przejść do rzeczy
i wezwać cholernego demona?
Chwila, mam pytanko.
- Tak? - Mamy powtarzać czy...?
Nie. Macie się skupić na piekle.
Nie przedłużajmy.
Dobra.
Najlepiej wypędzić demona, wzywając potężniejszego,
który wystraszy tego pierwszego.
Każdy to wie.
Czołem.
Przemierzałem mroki zaświatów niemalże przez wieczność,
czekając, aż zostanę wezwany, by znów siać strach i chaos.
- Witaj, zły. - Jaką mamy porę roku?
Wiosnę, o mroczny.
- Konkretniej, miesiąc? - Marzec, podziemna zmoro.
Marzec?
Przepysznie.
Które z drużyn uniwersyteckich
zatańczą w finale NCAA?
Patrzy na mnie. Ale nie wiem, o czym on mówi.
- Jakiś Kopciuszek... - Co?
...celuje w słodką szesnastkę?
Ten demon chyba uwielbia koszykówkę uniwersytecką.
- Nie wypełniacie tabeli? - Coś ty wywołała?
To nieporozumienie.
Ktoś ogląda mecz.
Na studiach grają w kosza? A co z nauką?
Skup się na grze. Jazda! Idziemy!
Owszem, chodźmy!
Ten młody zespół z Gonzagi
za chwilę przejdzie próbę charakteru,
zwłaszcza, że nie są wysocy.
Nie mogą skutecznie uderzać z góry,
jak UConn i Purdue, więc...
Na pewno w tych spodniach nie odciska mi się fiut?
- No błagam. - Serio nie widać?
- Nie, jest git. - Ale ja chcę, żeby go widziano.
W takim razie, tak. Widać.
- Walić to. - Idziesz dziś na kosza?
Wiadomka, zabierz apteczkę.
Cholera, co ty tu robisz?
Zrozumiałem, że nie pomogę ci w kryzysie tożsamości,
nie znając terenu.
Nie trzeba. To nic.
I tu się mylisz.
Jeśli nie zrobisz wrażenia, będziesz kolejnym nazwiskiem na liście
zastępowalnych korposzczurów, kiedy nadejdą zwolnienia.
- Zwolnienia? - Nie wyrzucą
Mike'a Figurkowca.
- Nie nazywa się tak. - Tak? A jak?
Kyle Figurkowiec.
Dobra, zaczekaj tu, a ja zrobię rozpoznanie.
Pod jakim pretekstem wszedłeś?
Myślą, że jestem gościem z HR-ów, który przestrzega
przed gadaniem o cycach, ale robię to w zabawny sposób.
Cześć. Opowiedzieć ci żart?
Co wy robicie? Trzeba ograniczać punkty drugiej szansy!
Tak. Druga szansa.
Jedna ofensywna zbiórka odmienia przeznaczenie.
Co ty pierdolisz?
Chodź tu i wystrasz demona z Seana.
Powoli. Jeśli nie zbiorą spod kosza, to już po meczu.
Piękne podanie.
- O to chodzi. - Solidna obrona!
- Nieźle. - Dziękuję.
I weszła...
Po prostu ogląda mecz...
Ej, demon, rusz dupę do roboty.
W porządku.
Sekundkę, Charmaine! Walczą do ostatniej chwili!
- Powtórz to. Głośniej. - Dobra.
- Charmaine, minuta, do cholery. - O to chodzi.
Dobra, panie Demonie, pożegnamy się.
Nadeszła wiadomość z mroków centrum sportu,
to ponure wieści dotyczące Gonzagi.
Przestań. Nie spoileruj. Transmisja się opóźnia. Czekaj.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Dusze zawodników Gonzagi są skazane na los gorszy od piekła.
Na banicję z tegorocznego turnieju.
Co?
Ogarnij tabelę, typie. Gonzaga odpada.
To kolosalnie zatrzęsie tabelą. Zobacz najważniejsze momenty.
Uważaj, co mówisz, bo postawiłem na ten mecz dużo kasy.
Przepadła, przyjacielu. Przegrali.
Tak. Patrzcie, jak się wije, gdy demon opuszcza jego ciało.
Czym jest Gonzaga?
Myślałem, że najlepszą drużyną w turnieju.
Mają świetną grupę wszechstronnych graczy,
niezłą rezerwę,
- ale z piłką... - Przepraszam,
ale czy nie lepiej go zabić?
- Fakt. - Co nie?
- Albo wezwać ludzką karetkę. - Nie.
Zadzwońcie na alarmowy.
Spójrz na Nadję.
Wymiata. Ucz się od niej.
Pogotowie? Mam natarczywe myśli.
Przełączycie mnie na telefon dla samobójców?
Nie.
Są zaciekawieni.
Dobra. Wybrałem kilka opcji.
Idziemy w najgłośniejszy śmiech.
- Musisz... - To Cindy.
Kolejna opcja: stłumiony nerwus?
- Nie rozumiem. - Cichy gość,
ale jeśli coś mu nie wyjdzie, od razu mu odbija.
Ale ja nie krzyczę na ludzi.
W tym rzecz.
Stłumiony nerwus wybucha raz na kilka tygodni.
Większość czasu spędzisz przepraszając wszystkich
za ostatni wybuch.
Kwartalne podsumowanie za pięć minut.
Do dzieła.
Guillermo, masz mój PowerPoint? Moje P.P.?
- Mam. - Dobra.
Może będziesz biurowym siuśmajtkiem?
- Nie. - Lubi szczochy?
Siedź tu.
Czyli jednak nerwus.
Wrócimy do tego.
- Guillermo, kolejny slajd. - Tak.
Mamy tu przewidywany wzrost za trzeci kwartał,
zachowawczy, ale wygląda dobrze jak na 2,1%.
Nieźle, ale mogłoby być lepiej.
- Jeśli zaszalejemy... - Już mówię jak.
- Dawaj. - Zwolnimy połowę ludzi.
Dociągniemy do 2,2 %, może 2,3%.
- Wiesz, co jest lepsze niż 2,1%? - Nie.
Dwa przecinek trzy.
- Fincher, tak. - Guillermo, wszystko gra?
Tak, pewnie.
Kolejny slajd.
Jasne.
- Pan de la Cruz? - Znasz go?
- Nie. - Kto to?
Przepraszam.
Panie de la Cruz, można na chwilkę?
Porozmawiamy po spotkaniu.
Niestety, to nie może czekać. Proszę.
Byle szybko.
Dwa seki, szefie.
- Kto to? - Zerknie pan?
To menu obiadowe.
Tak, chciałem złożyć zamówienie na jutro.
Żartujesz?
Świetne. Idź w to.
Co jest, kurwa?
Wbijasz tu i nam przerywasz? Co za gówno!
Leci na ostro.
Chcesz zamówienia? Proszę.
Oto moje zamówienie. Zapisz je sobie.
- Lecimy. - W mordę.
Powoli, żebyś zrozumiał, okej?
- Akcja. - Powiedz mu!
Jestem tępym debilem.
Hej, ochrona!
IZBA PRZYJĘĆ
Drogi Seanie, co ja ci zrobiłem?
Podaj piłkę.
Chryste, paskudne podanie.
- Zero posiadania! - Chrońcie piłkę.
Laszlo, można na słówko?
Nie sądzisz, że czas, żebyś pozwolił mu...?
- W mordę! - Jak to ująć?
- Umrzeć? - Jak śmiesz?
Ludzie chorują i umierają.
Są ulotni.
Żaden nie jest wyjątkowy. Nawet twój Seanay.
Mój Seanay jest wyjątkowy.
Nareszcie. Człowiek nauki.
Mogę podzielić się diagnozą?
Mojego przyjaciela opętał demon,
a to opętanie wpędziło go,
w coś, co w medycynie nazywamy, kompletnym popierdoleniem.
- Diagnoza z neta, co? - Tak.
To nie był atak serca, jeśli o to chodzi.
Czyli zawał serca bez przetrwałego uniesienia odcinka ST.
- Powiedział „przejeb jego”? - Przetrwałego.
- I znowu. - To lekki incydent.
Jeden pies.
Powiedzmy. Następnym razem może być gorzej.
Ma bardzo wysokie ciśnienie krwi.
Zalecam dietę i ćwiczenia.
O nic się nie martwcie.
Dzięki mnie Sean wróci do zdrowia.
- Super. - Kurwa.
W mordę. Ile można.
No i po zawodach.
Wildcats odpadli, więc wracam do tabeli w piekle.
Powracam do wiecznego ognia piekielnego, z którego wyszedłem.
- Nara. - Pa.
Spoko typek.
Też się spodziewałeś bardziej epickiego wpiekłowstąpienia?
Oczywiście.
I to rozumiem.
Naprawdę przepraszam.
Miałeś w oczach gniew i myślałem, że mnie uderzysz.
- Źle myślałeś. - Ogarniemy to.
Koleś, który dostał w twarz w biurze. Całkiem spoko osobowość.
Przestań! Naprawdę.
Gapią się?
Tak, wszyscy.
Dobra, wyjdziemy i ja to załatwię, okej?
- Okej. - Dobra.
Czy mogę prosić o uwagę?
W sali konferencyjnej
widzieliście, jak mój kolega Colin...
Cześć.
...niedopuszczalnie się zachował.
Ale potraktujmy go wyrozumiale.
Nie wiemy, z czym się zmaga,
jaki miał dzień.
Dlatego zdrowie psychiczne jest ważne.
Hej! Co ty, kurwa, robisz?
Przypadkiem znów uderzyłem Guillermo...
- Dawaj, Colin! - ...znów...
- Przestańcie! - ...i jeszcze raz.
- Straciłem rachubę. - Dość.
Czemu go uderzyłem?
Szczerze, nie wiem.
Wy mi powiedzcie.
Nie prowokuj mnie, kurwa!
- Nie prowokuj! - Wyprowadźcie go!
Halo, chciałabym zgłosić skopanie dupy.
Wiedzieliście, że to też mikrofon?
Ale czułem się zajebiście.
Spokojnie, Sean, będę przy tobie
podczas rekonwalescencji.
Nie każę ci zrobić niczego, czego sam bym nie zrobił.
- Jesteśmy drużyną. - Z całym szacunkiem,
chyba porywamy się z motyką na słońce.
Może damy spokój z bieżnią,
skoczymy do Jersey Mike'a,
ustalimy plan diety i ćwiczeń,
zamówimy kanapkę?
Dobre czasy nie uciekną.
Byłabym świetną prowadzącą.
Jakiejś śniadaniówki, wiesz?
- Pewnie. - Tak.
W Al Quolanudar,
jeśli kolega ucierpiał na wojnie,
należało zająć się jego żoną,
dopóki nie stanął na nogi.
Dlatego wspieram Charmaine.
Wynoszę śmieci.
Zmywam naczynia.
Nie ma za co.
Wykonuję drobne naprawy.
Oglądam z nią ulubione programy,
głównie o przewracających się ludziach...
Wypad!
...co jest szczytem telewizji.
Bo patrzysz na to i myślisz, że to już szczyt.
Czy lubię Nandora?
Ludzka Sąsiadka
No pewnie.
Szkoda mi go. Jest trochę opóźniony.
Wypad!
Dlatego nas nagrywacie, prawda?
To dokument o opóźnionym facecie?
Wypad!
Nandor, masz kogoś wyjątkowego?
Jest jedna osoba, do której nigdy nic nie czułem,
ale ostatnio ujrzałem ją w nowym świetle.
I to wywołało uczucia...
których nie pojmuję.
Czy ona wie, co czujesz?
Charmaine, sam nie wiem, co czuję.
- Wyznaj jej to. - Nikomu nie wyznam!
Zachowasz to w tajemnicy?
Super, bo jeśli nie, zabiję cię we śnie.
Jasne, jak kamień w wodę.
Czujesz ból, bo to słabość opuszcza twoje ciało.
Czy słabość wydala się z sikami?
Bo chyba popuściłem.
Dawaj, Sean. Mocniej. Szybciej. Uwielbiasz sport. Udowodnij to.
Przestań, kurwa!
Nie było tak źle.
Jak to zatrzymać?
Tak. O to chodzi.
Nandor, robiłeś to już?
Nie.
Hej, Laszlo. Co? Zaraz będę.
Wszystko gra?
Sean miał kolejny atak serca!
O nie. Musimy coś z tym zrobić...
- Chodź. - ...po tym odcinku Love Island.
Mówimy pa, pa. Chodź!
Wybacz, że tak naciskałem, Sean.
Chciałem wydłużyć twoje nędzne, ludzkie życie.
Teraz wiem, że musimy cieszyć się czasem, który nam został.
Char, zostawisz mnie na chwilę z Lazem?
- Serio? - Tak, przejdź się z Nandorem.
Wszystko okej, Nandor?
- Pójdziemy po przekąskę? - Tak.
Ale to zostawmy, dobrze?
O co chodzi, Seannie?
Laz, mój tata młodo zmarł.
Mój dziadek młodo zmarł.
I ja pewnie też umrę młodo.
Hej, nie przejmuj się.
Nic na to nie poradzę.
I ty też nic nie poradzisz.
Świat jest okrutny.
Hej, nie załamuj się.
To coś dobrego.
Ulotność życia sprawia, że doceniam każdą chwilę.
Długo tu nie zabawię.
Ale dopóki tu jestem, będę żył na całego.
Na całego!
Przejdźmy do rzeczy ważnych. Gadałeś z Mike'iem? Wiesz, o czym.
Tak.
Gdzie Charmaine? Muszę to szybko zjeść.
Tak.
Nie nadążam z przełykaniem.
Widzę.
Przepraszam, Guillermo, rozmawiam z lekarzem.
Dość tego. Oddawaj.
- Obleśne. - Doktorze, małpa
- kradnie mi telefon! - Oddawaj!
Guillermo, można na sekundę?
- Świetnie. - Usiądź.
Ale najpierw zamknij drzwi.
Dobrze.
- Co do wczoraj... - Przepraszam za zamieszanie.
To się nie powtórzy.
Rozumiem, że źle to wygląda.
Gej-Latynos pobity przez białego, w dodatku łysego.
Nie wiem, czy łysina ma coś do rzeczy...
Nie chcemy, żeby pracownicy czuli się zagrożeni.
- Jasne. - Na tyle,
że chcieliby wynająć prawnika.
Myślisz, że pozwę firmę?
Na spokojnie, dobrze?
Ty to powiedziałeś.
Ale pozwiesz? Możesz mi powiedzieć.
- O co tu chodzi? - Nie.
Nie pozwę firmy.
Wiedziałem, że masz coś w sobie, hombre.
Pomyślałem, ale zachowaj to dla siebie...
że są w firmie rzeczy, w których mógłbyś pomóc.
- Jasne. - Szara strefa, papiery wartościowe.
- Czujesz to? - Tak. Papiery.
To nic złego, biurokracja i korpomowa.
Warto odwrócić wzrok,
żeby zająć się dobrymi rzeczami.
- Jasne. - Udźwignąłbyś to?
No i świetnie.
W poprzedniej pracy musiałem być dyskretny.
Dobra. Milczysz jak grób, co?
Tak cię będę nazywał. Grób.
- Głęboki Grób? - Sam Grób.
Bycie pobitym przez Colina to najlepsze, co mi się przytrafiło.
A więc z tego jestem znany?
- Tak. - Super.
W końcu się wyróżniam.
Może zachowaj dla siebie,
że podkreśliłem twoją rasę i orientację.
- Milczę, jak to Grób. - Zuch chłopak!
Jestem godny zaufania, silny.
- Wracaj do pracy. - Tak.
Jestem Ciężkim Grobem.
Tylko Grobem.
Zaproszę Przewodniczkę na wspólne oglądanie Wypadu.
Na luzie. Przyjaciele też oglądają telewizję,
a może zaczniemy się miziać? Zobaczymy.
Jerry.
Cześć. To dla mnie?
Tak.
Dasz mi je?
Pewnie. Jasne.
Jebać to.
Napisy: Zuzanna Chojecka