Nie. Zły Potwór! Niegrzeczny!
Potwór Cravenswortha
wszedł w fascynujący etap rozwoju.
Jest napalony.
O nie.
Jak na istotę zszytą z części zwłok...
Zły Potwór. Siad. Spokój.
- ...jest niezwykle żywotny. - Dobra, szybko.
Jak mówiłem, napalony.
Uznaliśmy, że potrzebna mu narzeczona.
Zaczęliśmy więc nad nią pracować, ale...
A on znów sobie dogadza.
O w dupę. Kadrujcie na nas dwóch.
Ma rękę w słoiku z ciastkami!
Spokój, do kurwy nędzy.
Na czym skończyliśmy?
Ma chłop chcicę.
CO ROBIMY W UKRYCIU
Guillermo i ja postanowiliśmy wspólnie zwalczać przestępczość.
Właściwie jeszcze się nie zgodziłem.
Nie podoba ci się strój, który dla ciebie przygotowałem?
Gotowy, Mały Kowboju? Zaprowadźmy porządek w mieście.
Bardzo ładnie.
Nikt nie będzie drżał przed Małym Kowbojem.
Zaczną, gdy wezwie partnera.
Przypomnisz mi swoją ksywę?
Zwą mnie „Mrocznym Widmem”.
Nie.
To już zajęte.
Cholera.
Będziemy tropić złoczyńców z naszej tajemnej siedziby pod ziemią.
TRZA WE DWÓCH
ŁAŃCUCH DO TRUMNY
LAMPY DLA GUILLERMO
No proszę. A gdzie ta siedziba?
Bardzo głęboko pod ziemią. Z 300 metrów pod domem.
Nie.
W mojej trumnie będzie ukryta dźwignia.
Gdy za nią pociągnę, trumna zjedzie niczym winda.
Fajne.
- Dziękuję. - Ale niepotrzebna ci dziupla.
A gdzie mam trzymać superkompiuter?
- Co? - Superkompiuter.
Dziupla to najlepsza opcja.
Wiem, dokąd to zmierza.
Całą pracę wykonam ja.
To współpraca partnerska.
- Jak to? - Ty coś zrobisz.
I ja też.
Super. Ustalone.
Ale jeśli będę zbyt zajęty, zrobisz coś za mnie.
A nie mówiłem?
Przygotowaliśmy już narzeczoną w 90%,
ale potrzebujemy odpowiedniej głowy.
Na szczęście Potwór przedstawił nam swoje preferencje.
Jasno pokazał, co mu się podoba.
- Dla ciebie, pani. - Dla mnie?
Oderwał penisa
i wręczył go w darze Przewodniczce.
Ponownie.
Uwielbia Przewodniczkę, niestety Nandor też.
Poprosiliśmy więc Nadję, żeby wypytała, czy Przewodniczka... wiecie.
Jak to ująć?
Myślę, że jakaś cząstka Przewodniczki żywi uczucia wobec Nandora.
Może jednak pozostałe cząstki
spożytkujemy inaczej?
Słucham? Co masz na myśli?
Liczymy, że nie będzie protestował,
jeśli głowę Przewodniczki przekażemy na rzecz Potwora.
I jej...
Jej... cycki.
Większość jej przymiotów i...
- Kończymy. - Słucham?
Mamy już cały materiał.
Rozumiem.
- Świetnie. - Tak.
Gdybyś wybrał sobie część...
Mamy już wszystko, dzięki.
- Jasne. - Dobrze.
No problemo.
Zdejmij mi mikrofon.
- Miłego dnia. - Pa.
Dzięki.
O rety.
Przepraszam.
- Hej. - Co tam?
Co się dzieje? Ekipa mówi, że kończą dokument.
- Jak to? - Minęło sześć lat, Guillermo.
Ponoć mają dość materiału.
Dlaczego? Tyle się dzieje, a oni...
Ot tak skończyli?
Nic nie trwa wiecznie.
- Prawda. - Czujecie przeciąg?
Ja coś poczułam.
Co z tym zrobimy? Jaki jest plan?
Możemy dorzucić do kominka.
Nie o to pytam.
Owinąć się kocykiem.
Nie sądzicie, że to dziwne, że nagle kończą po tylu latach?
Bum, to koniec. I tyle?
To nie koniec wszystkiego.
Życie toczy się dalej.
Po prostu ekipa nie będzie tego nagrywać.
O tym właśnie mówię.
Od tylu lat jesteśmy nagrywani,
wy robicie dziwne rzeczy i...
Laszlo!
Nie teraz. Guillermo trzeba zmienić pieluchę.
Nie noszę pieluch.
Po prostu to takie nagłe.
Chcieliście mi w ogóle powiedzieć? Dowiaduję się ostatni?
Nagle „puf”.
- Nie tak nagle, Guillermo. - Okej.
Będą tu jeszcze kilka godzin, kręcąc dodatkowe materiały.
- Tylko kilka godzin? - Tak, do świtu.
A właśnie. Nagrajcie, jak czytam tę wielką książkę.
Błagam, dwie godziny wystarczą, żebyś zrobił, co tam chcesz
przed kamerami.
Chcesz nam coś opowiedzieć?
Może zaśpiewaj piosenkę?
Moja żona ma rację. Zaśpiewaj coś, zatańcz.
Tak, zabaw nas. Daj show.
Dalej, chłopcze. Tańcz!
Pójdę zaczerpnąć świeżego powietrza.
Masz najlepsze ruchy.
- Tańcz! - Pokaż, co potrafisz.
Nara, pizdo.
Nandor, chodź na słówko.
Przepraszam.
Musisz pogadać z Guillermo.
Kręciłem materiały.
Co powiecie na to? Dobre ujęcie?
Nandor! Posłuchaj mnie!
Wiele nauczyłam się na Wall Street
na temat ludzkiej psychiki.
Guillermo naprawdę jest smutny z powodu zakończenia dokumentu.
Przejdzie mu. Albo i nie.
Nie dowiemy się. Żartuję. My się dowiemy.
Ale wy nie, bo nie chce się wam kręcić.
Nie bądź taki.
A co powiecie na coś takiego? Nada się?
Nandor! Mówię poważnie.
Ostatnie sześć lat było jedyną namiastką ekscytacji
w smutnym życiu Guillermo.
- Co? - No wiesz, kamerzyści udawali,
że go filmują.
Czuł się tak ważny jak my.
Jak wtedy, gdy ludzie ubierają psa w kurtkę, a ten myśli:
„Hau, hau, jestem małym człowiekiem”.
Ale to nieprawda. Jest kundlem.
Tak samo było z Guillermo, a teraz to straci.
Chociaż na pewno coś ciekawego w końcu mu się przytrafi.
Dobra. Zajmę się tym.
Wy sobie jakoś radzicie, chłopaki?
Chcecie pogadać? Jakby co, jestem.
Nie łam się.
Nie jestem szczególnie sentymentalny,
ale kiedy raz byłem smutny,
słowa pewnego mądrego człowieka pomogły mi się pozbierać.
Co ci powiedział?
Nie płacz, że coś się skończyło, ciesz, że ci się przytrafiło.
Chyba przeczytałem to na kubku, ale dziękuję. To bardzo miłe.
- Jasne. - Puk, puk, pukam.
Colinie Robinsonie, chciałbym pomówić z Guillermo.
Ależ proszę. Skończyliśmy.
Dzięki, Colin.
Nie przytulaj mnie.
Guillermo, wiem, że dla ciebie to duża zmiana.
Ale życie to pasmo dużych zmian.
Na przykład kiedy byłem mały, najbardziej lubiłem kolor czerwony.
Ale teraz wolę pomarańczowy.
Wybaczcie, jeszcze coś mi się przypomniało.
Nieważne, ile razy weźmiemy oddech,
ważne, ile chwil nam oddech odbierze.
Ładne. Dziękuję.
To do później.
Pożegnania są trudne.
Tak.
Kiedyś przez trzy godziny machałem odjeżdżającemu pociągowi,
aż okazało się, że to nie był pociąg.
Tylko ciężarówka bez plandeki, pełna przenośnych toalet.
- Jeszcze jedno. - Ja tu rozmawiam!
Ognie św. Elma, 1985. Dobra, pa.
Guillermo, wszystko się kończy!
To boli!
Nie spodziewałem się. Jestem w szoku, targają mną emocje.
- Jesteś Irlandczykiem, nie? - Nie.
Świetnie, a więc tego nie słyszałeś.
„Niechaj droga wychodzi ci naprzeciw.
Niechaj wiatr pcha cię naprzód.
Niechaj słońce...”. Kurwa, zawsze zapominam.
Przypomnij sobie i wróć. Albo nie.
Dobra. Już was zostawiam.
Na czym skończyłem? Sam nie pamiętam.
Mówiłeś, że pożegnania są trudne.
Właśnie. Więc przestań mazać się jak jakaś pipa.
Zejdź do nas, żebyśmy razem wsparli cię w trudnej chwili.
Zebranie lokatorów! Zebranie! Super. Jesteście.
Doskonale.
Pierwszy punkt spotkania.
Porozmawiajmy o higienie w piwnicy.
Dokończcie jeść jedną ofiarę, zanim przejdziecie do następnej.
Tak, to obleśne.
Wsadź se to w dupę.
Co my tu jeszcze mamy?
Tak. Punkt drugi.
Nie uszło mojej uwadze, że Guillermo bardzo przeżywa
zakończenie prac nad dokumentem.
Nic mi nie jest, dzięki.
- Coś cię gryzie. - Wcale nie.
Jak to? Beczysz jak stara owca. Musimy o tym pomówić.
Gizmo uzależnił się od sławy.
Co? Wcale nie.
Jest chodzącym cieniem, kiepskim aktorem,
który włóczy się po scenie w strachu, a potem słuch o nim przepada.
Laszlo, jakie to głębokie.
Dziękuję. Właśnie to wymyśliłem.
Wiecie, że raz widziałam, jak Guillermo
ukradł ekipie małą puszkę Pringlesów?
Może boi się, że nie będzie już mógł kraść jedzenia.
Nie kradłem.
Po prostu opłakuje koniec romansu z operatorem dźwięku, Nate'em.
- Co? - Guillermo, ty buhaju.
Innym razem widziałam,
kiedy zabrał całą garść Tic Taców.
Dobra.
Ewidentnie nic nie wiecie o ludzkiej psychice.
Guillermo boi się, że zmarnował 16 lat na służenie nam
i przez to się nie rozwinął,
- ani nie zmienił. - Dobre.
Zakończenie dokumentu
to zwiastun końca jego kruchego, ludzkiego życia.
Dobrze mówię, Gizmo? Relujesz?
Myślę, że Gizmo zadaje sobie pytanie: „Być albo nie być?”.
Bo myślę, że właśnie oto jest pytanie.
Co za elokwencja.
Taka tam szybka myśl.
Wrócę do tego, o czym mówiłam.
Guillermo obawia się, że zakończenie jego życia
będzie równie nagłe i rozczarowujące.
Dbajcie o siebie.
- Nie. - Wiem.
To Greg, operator kamery A?
To z nim się potajemnie dupczysz?
- Nie. - Ciekawe czy Nate
- o tym wie? - Nie mam romansów.
A może to Frank, dyżurny, ten podobny do Nandora?
Z której strony?
Nie, skąd. Bez obrazy.
Was nie smuci koniec?
To spotkanie mogłoby się skończyć.
Co z tego, że dokument się kończy?
Zanim się obejrzysz, przyjdzie nowa ekipa
i nakręci o nas nowy dokument.
To mało prawdopodobne.
Wybacz, ale to nie pierwszy dokument, jaki o nas powstał.
Co?
Zebranie lokatorów!
„WAMPIRY” 1958 (NIEPUBLIKOWANY)
Jesteście. Wspaniale.
Punkt pierwszy spotkania.
Pomówmy o higienie w piwnicy.
Zanim zaczniecie jeść drugą ofiarę, dokończcie pierwszą, dobrze?
Nie musiałbym tego powtarzać, gdybyście słuchali.
Jerry, słucham. Coś nowego?
Coś bardzo starego.
Musimy zacząć się przykładać do zdobywania Ameryki.
Przecież poczyniliśmy postępy, mamy większość Ashley Street.
Laszlo, słyszysz to?
Tak. Bardzo dobrze. Dziękuję!
Dość tego.
Zaraz, dokąd idziesz?
Powiem wam, dokąd idę. Idę zapaść w supersjestę.
- Zawsze się odgrażał. - Znowu.
Bezczelny! Laszlo! Powiedz coś.
- Eureka! - Co?
Już wiem! Jeśli zwiększę napięcie w mięśniach przepony,
serce powinno zacząć bić samo z siebie, o tak.
No ja pierdolę.
Laszlo.
Patrzcie, duży artykuł o podtopieniach.
„Nie widziałem gorszej powodzi od Wielkiej Powodzi
z 1892 roku, mówi mieszkaniec, Nandor Nieuk-Giętki”.
Nandor, ty idioto!
Ludzie odkryją, że jesteśmy wampirami
i mieszkamy tu od stuleci.
Szybko, po przebrania.
Musimy wiać, zanim po nas przyjdą.
Szybko, łapcie za torby!
Nie! To nasze ostateczne miejsce...
Niech to szlag!
Może nie wezmą nas za wampiry. Przedstawiłem się innym nazwiskiem.
Nie, idioto! Powiedziałeś „Nandor Nieugięty”.
Zapisali to jako: „Nandor Nieuk-Giętki”.
W dupę.
Kim jesteś i jak tu wszedłeś?
Miło panienkę poznać.
Nazywam się Daytona, Jackie Daytona.
Pochodzę z Tucson, w Arizonii.
Przyszedł nas zabić?
To ja, Laszlo!
Laszlo, widziałeś tu seksownego faceta z Arizonii?
Wiesz co? Nieważne. Musimy uciekać.
- Owszem. - Nie, nie poddam się!
- Chodź! - Jeszcze jedno, skarbie.
Zostaw go!
Myśli, że ucieknę bez kapelusza z wiedźmiej skóry.
- Zostaw! - To byłaby bzdura.
Nie poddam się!
Dużo z tego, co z wami przeżyłem, już się wydarzyło.
Mnie z wami nie było, ale przeżywałam miłą przygodę.
Czy ten dokument kiedyś wyszedł?
Nie, kręcili nas przez 10 lat,
a potem uznali, że nie mieli dobrego materiału.
Tak. Mówili, że jesteśmy nudziarzami, którzy codziennie robią to samo.
Nic się nie zmienia. Nikt się nie rozwija.
- Bezsens. Bla bla. - To też.
O to mi właśnie chodzi, wiecie?
Dostaliśmy szansę, żeby lepiej pokazać życie wampirów.
Nie możemy skończyć. Nie teraz.
Tylko pobieżnie przedstawili chwałę i piękno wampiryzmu.
- Nawet nie... - Guillermo, skarbie.
Pozwolisz, że użyję wiedzy
o ludzkiej psychice, by ci pomóc?
Dzięki, obejdzie się.
I tak to zrobię.
Mówię do ciebie, nie o tobie.
- Dziękuję. - I mówię z miłością.
To koniec!
- Zrozumiałeś? - Co?
Jeśli potrzebujesz wyjątkowego zakończenia,
masz godzinę, żeby je wymyślić.
Właściwie to pół godziny.
Może byś jednak zatańczył, tak jak chciałeś?
- A potem kończymy. - Zatańcz.
- Tańcz, chłopcze! - Tańcz!
Uderzaj w tany!
Dość! Potrzebne nam dobre zakończenie. Takie, które coś znaczy.
Widzowie zasługują na domknięcie.
Pełna zgoda.
Niejeden serial miał twarde lądowanie.
Sam napisałem wiele krytycznych komentarzy w necie.
Przeczytacie je na subredditach IndieWire, Variety, Deadline,
TV Guide, TV Insider, IMDb, Hollywood Reporter, Den of Geek.
Mam idealne zakończenie.
- Super. - Guillermo zostanie wampirem.
- Popieprzy mnie. - Już cię pieprzyliśmy.
- Serio? - Tak.
Zamieniliśmy go w wampira,
ale potem mu się odwidziało.
Odwampirzanie go zajęło wieki.
Mogliście skończyć wtedy. Świetny moment.
Na pewno te sześć lat czegoś nas nauczyło.
Jaką życiową lekcję przyswoiliśmy?
Nie przemieniaj Guillermo w wampira.
Dobra. Ktoś jeszcze?
Przyswojona lekcja.
Jakaś zmiana? Macie pomysły?
Laszlo, jako człowiek nauki na pewno czegoś się dowiedziałeś.
No dobrze.
Na uśmiechach mijały dni
Dobra.
Wyssaliśmy morze krwi
Tak.
A potem pieprzyliśmy się bez opamiętania. Pasuje?
- Piękne. - Fajne.
Przewodniczko?
Wiesz co? Chyba mogę coś dodać.
- Dziękuję! - Dobra.
Wszyscy jesteśmy imigrantami.
Przybyliśmy do Nowego Świata, by zacząć wszystko od nowa.
- I choć jesteśmy wampirami... - Niektórzy.
...my też tworzymy ten kraj.
A ten kraj tworzy nas.
- Tak. - Racja.
Przepiękne.
Ale ostatnimi czasy wielu innych imigrantów
nielegalnie przekracza granicę.
I nie możemy pozwolić...
Zakończmy inaczej.
Tylko mówię.
Colin, czego się nauczyłeś?
MAGAFV.
Co?
MAGAFV. Uczyńmy Amerykę znów wielką dla wampirów.
Lepiej będzie to wyciąć. I spalić.
Kochanieńki, komplikujesz prostą sprawę.
Jeśli chcesz wyjątkowego zakończenia, no to halo, jestem wampirem.
Mogę zahipnotyzować widzów i dać im wymarzone zakończenie.
Niby jak?
O tak.
Widzu, teraz zobaczysz najbardziej idealne zakończenie,
jaki twój mały, ludzki rozumek zdoła sobie wyobrazić.
Skarbie.
Skarbie, obudź się. Nie uwierzysz, co mi się śniło.
Nie chcesz posłuchać?
Dobrze, Nandor. Co ci się śniło?
Byłem wampirem i mieszkałem z innymi wampirami
w starym domu na Staten Island.
Cieszę się twoim szczęściem. Dobranoc.
Nic tam nie miało sensu.
Mieszkała ze mną para.
On był Brytyjczykiem w starym stylu.
A ona pochodziła z małej, śródziemnomorskiej wyspy.
Była agresywna i mądrzejsza ode mnie.
Oprócz nich był jeden łysy, okropnie przynudzał...
ale specjalnie.
A ty byłeś moim sługą czy kimś.
Postanowione.
Koniec z japońskim jedzeniem przed snem.
Dobranoc.
Wszyscy ciągle uprawialiśmy ze sobą seks.
Z tobą nie, Guillermo.
Idź spać.
Dobranoc, kochanie.
CO ROBIMY W UKRYCIU
I ta hipnoza zadziała?
Prawdopodobnie. Chyba.
Zastosowałam bardzo silną hipnozę.
Poziom IQ każdego widza spadnie o 10 do 20 punktów
przez gmeranie w mózgu.
Ale taka branża, co nie?
Właściwie chcę coś powiedzieć
na temat tego, czego się nauczyłem w ciągu ostatnich lat.
Każdy z nas urodził się w rodzinie. Moja nie była najlepsza.
Ale mamy też rodziny z wyboru.
Ludzi, którymi się otaczamy.
Mogą nie być z nami spokrewnieni,
ale dbają o nas, a my o nich.
Akceptują nas takimi, jacy jesteśmy
i podnoszą na duchu.
Przebywając tu dziś z wami zrozumiałem...
Spokojnie.
Zrozumiałem, jak bardzo
tęsknię za moją rodziną z wyboru.
Wszyscy zginęli w katastrofie parowca w 1906 roku,
przez co musiałem zamieszkać z wami, gnoje.
Dobra, próbowałem.
Nie. Wiesz co, Guillermo? Masz rację.
To ważna chwila, która wymaga ważnych słów. Wybacz.
Ja także, jak Colin Robinson,
rozmyślałem o świecie i moim życiu.
Od skromnych początków jako piechur w Al Quolanudar,
przez krwawe przywództwo,
plądrowanie i mordowanie, na grzbiecie mojego konia, Johna.
Od przemiany w wampira aż po przybycie do kraju bogactwa.
Żyłem pełnią życia,
ale zawsze czegoś mi brakowało.
Dopiero teraz pojąłem czego.
Podziemnej dziupli superbohatera, do której zjeżdża się tylko windą-trumną.
Kiedy pociągnie się za wajchę w trumnie,
podłoga się otworzy,
- a trumna... - Dobrze.
Teraz ja mówię.
- Myślisz o tym od dwóch tygodni. - Dzięki, że srasz na moje marzenie.
- Ja nie... - W sumie
to świetny tytuł dla dokumentu.
Dzięki, że srasz na moje marzenie.
Wiecie co?
- Zwijam się. - Czekaj.
Czego się nauczyłeś?
Może o tym zaśpiewasz?
Tak. I przy okazji zatańczysz.
- Zrób show. - Tańcz, chłopcze.
Tańcz.
Cisza. Nie będzie tańca ani śpiewu.
Guillermo, scena jest twoja. Mów z serca.
Dobrze.
Wierzę w ciebie.
- Dziękuję. - Postaraj się.
- Chyba... - Do kamery.
Dobrze.
- Chyba... - Do tej.
Nie nawal.
Dobra.
Przyszedłem tu, żeby zostać wampirem.
I zostałem.
Na krótko.
To jednak nie dla mnie.
Ale nie opuściłem domu.
Dlaczego?
Przez 16 lat próbowałem spełnić to marzenie.
- A gdy się rozmyło... - Szlag.
...i tak zostałem.
Skarbie, co on robi?
- Ludzie myślą... - Dyma niedźwiedzia.
- ...że mamy tysiąc dróg... - Przerwiesz mu?
...do wyboru, prawda?
- Nie da się. - A mamy tylko dwie.
- Musi dokończyć. - Zawsze opuszczasz dom...
- Rozumiesz. - ...albo do niego wracasz.
- Niech sobie dyma. - Czym jest dom?
Dobrze, że pytasz.
- Ale patrzy mi w oczy. - Dom jest tam...
gdzie są przyjaciele.
- Kumple... - Odwróć wzrok...
- Mikrofon to zbierze? - ...to przestanie.
- Mówiłem o przyjaźni... - Przewodniczka, patrz.
- ...która nas wzmacnia. - Spróbuj.
Przyjaciele nas wspierają.
- To było dziwne. - Są częścią nas.
Ukształtowali nas. Są dla nas wszystkim.
- Pięknie. - Dzięki.
Okej, chyba klaszczą Potworowi i jego sukcesom z niedźwiedziem.
Guillermo, nie uwierzysz.
Potwór zerżnął niedźwiedzia.
Pojechana akcja.
- A teraz urwał sobie penisa. - O nie.
Wręcza go Przewodniczce, a mówią, że nie ma romantyków.
Jeśli Gizmo nie chce śpiewać...
- Dzięki. - ...ja zaśpiewam.
Podziękuję.
- Będzie miło. - Dołączysz?
Nie, bawcie się dobrze.
Wszyscy razem.
- Bez Przewodniczki. - Dobra.
Guillermo, twoje słowa mnie poruszyły.
Dziękuję.
I mnie też trochę zasmucił
koniec prac nad dokumentem.
Ale przemyślałem to.
I dobrze, że kamery nie kręcą nas przez cały czas.
Czemu?
Z wielu powodów.
Na przykład?
Te wielkie lampy, którymi nas oświetlają
czasem za bardzo się nagrzewają
i wydzielają wtedy brzydki zapach.
Kiedy go czuję,
boję się, że palą mi się włosy.
Za tym nie będę tęsknić.
A jest jeszcze jakiś inny powód?
Właściwie to nie.
Czekaj.
Chcę, żebyś wiedział, że gdy się obudzisz, nie będzie mnie tu.
O czym ty mówisz, Guillermo?
Już czas, żebym odszedł.
Właściwie powinienem był odejść dawno temu.
A skoro praca nad dokumentem się kończy,
chyba nie potrzebuję większego znaku od świata?
Dlatego odejdę.
Ale co z naszym wspólnym, partnerskim zwalczaniem zbrodni?
Co z działaniem z podziemnej dziupli,
do której wiezie tylko winda-trumna?
Zrobimy tak.
Bez względu na to, dokąd pójdę,
będę śledził wiadomości.
I jeśli usłyszę o wspaniałym, nieustraszonym
pół-człowieku, pół-nietoperzu, który walczy o sprawiedliwość,
będę wiedział kto to.
Bo to będę ja.
Tak. O to mi chodziło.
Żegnaj, Guillermo.
Żegnaj, Panie.
Możesz mi mówić Nandor.
Wiem.
Ale zawsze będziesz moim Panem.
Klaps.
Drabina.
Tutaj.
Przepraszam.
Wybaczcie, muszę tylko coś zabrać.
Dajcie mi chwilę.
Dziękuję.
Wybaczcie.
Guillermo, myślałem, że już cię nie zobaczę.
Nie, powiedziałem to wszystko dla dobrego zakończenia.
A więc chcesz razem walczyć ze złem?
Nie, muszę robić swoje.
Ale to nie znaczy, że nie możemy się przyjaźnić.
Przyjaźnić?
Tak.
Guillermo, nigdy ci na to nie pozwalałem, ale...
usiądź ze mną w trumnie.
Serio?
Przyjaźń byłaby super, ale wiesz, co byłoby jeszcze lepsze?
Co?
Żartujesz sobie? Kiedy to zrobiłeś?
- Pracuję nad tym od pewnego czasu. - Działa?
Przekonamy się. Guillermo, spadamy.
Czekaj, czekaj.
Zanim przejdziemy do listu...
To surówka? Możemy dawać wam wskazówki?
Colinie Robinsonie.
Proszę, zanim zaczniecie jeść nową ofiarę, dokończcie poprzednią.
Jednak często o tym mówię.
Pokażecie nas w telewizji?
Oby, kurka, nie.
- To mi wystarczy. - To niehigieniczne!
Mnie chyba też.
Napisy: Zuzanna Chojecka