W poprzednich odcinkach Potężnych Kaczorów...
Jestem trener Colin Cole. Zostaliście tu zaproszeni,
bo współpracujemy tylko z najlepszymi z najlepszych.
Kim jesteście?
Jesteśmy Potężne Kaczory.
Muszę wam coś powiedzieć. Jesteście tu przez pomyłkę.
Trenerze, te dzieciaki nie mogą wrócić do domu.
Witajcie na lodołamaczu.
Już nie jesteście drużyną.
Każdy odpowiada za siebie.
Wiem, że stać cię na więcej.
Nie wiem, tato.
Nie ma drugich ludzi na świecie, w których bym tak wierzył.
Panikujemy, ale zostajemy.
Mamy plan zajęć na jutro. Zaczynamy o piątej rano.
Pali się! Pali się.
O, nie. Piąta rano. Pobudka.
Pobudka!
Bawimy się na obozie!
POTĘŻNE KACZORY: SEZON NA ZMIANY
O kurczę. Blady świt, niezły hardkor. Fajnie, co nie?
Na maksa. Szybkie pytanie. Komu ukradłem koszulkę?
Szkoliło się tu dwudziestu gości, którzy są teraz w NHL.
I trzy kobiety z kadry narodowej. Rządziłabym w wiosce olimpijskiej.
Bobsleiści to ciacha.
- Hej, mamo. - Cześć, Ev.
Dwie kawy. Nie oceniaj.
Dostaliście już plan dnia? Sprawdźcie w telefonach.
Nie mamy zajęć razem?
- Serio? - Tak, same obce nazwiska.
- Przynajmniej lodowisko mamy razem. - Tak.
Pamiętajcie, co mówił trener Cole.
Nie jesteście już drużyną, tylko grupą dzieciaków,
które walczą, robią sobie kuku, ale dobrze się bawią.
Tutaj są! Dzieci, które zaprosiłam przez pomyłkę.
I wcale nie dostałam niezłej bury za tę wpadkę. Dzień dobry!
Co to jest?
Wasze opaski sportowe.
Mierzą dużo różnych rzeczy. Czas aktywności, masę mięśniową,
parametry zwinności. Koordynację oko-ręka, to też mierzymy.
Potem wszystkie informacje wchodzą do systemu
i tam wyliczany jest aktualny ranking graczy
wyświetlany na żywo na tablicy.
Jestem swoim własnym awatarem? Podoba mi się to.
W pierwszej połowie lata stawiamy na indywidualny trening.
Jak ranking zostanie ustalony, trenerzy przygotują drużyny do rozgrywek.
Kto wygra turniej, zagra w letnim meczu pokazowym
z naszymi mocnymi rywalami z Kanady.
- Będą tam wszyscy skauci? - Tak.
To wasz wielki dzień. Chodźmy.
- Te gadżety są fajne. - Prawda?
Chcecie powiedzieć, że liczą to w czasie rzeczywistym?
Jedziesz, jedziesz.
Pięknie. Numer jeden.
Tak!
Burpeesy! Jazda!
To mój współlokator. Klaskał, jak rano włączyła się syrena.
Jestem w pierwszej 20, 30, 70, 80... O, nie.
Ale wiesz, jak to jest być na topie.
Czy jeśli mój awatar umrze, to ja też umrę?
- Hej, przepraszam. - Dobrze, kolana wyżej.
Trenerze! Hej!
- Dzień dobry. - Tak, dzień dobry.
Szybkie pytanie, dostałam przed chwilą plan zajęć dzieci.
- Jest ambitniejszy, niż myślałam. - Jakoś mnie to nie dziwi.
Rozumiem. Chcecie tu wyhodować hokejowych killerów,
ale nawet oni potrzebują czasem godzinkę odpocząć.
Żeby mieć więcej energii do walki z wrogiem.
Byłam kiedyś na obozie. Takim miłym.
Pletliśmy wianki, były tam konie.
Był też przystojniak Todd, z którym spotykałam się za kupą nawozu.
Brzmi bardzo ciekawie. Świetna opowieść.
Ale to nie jest obóz. To poważny instytut.
Dzieciaki chcą tu być, więc muszą dostosować się do programu.
Jesteś odpowiedzialna za strefę mieszkalną. Masz pilnować,
żeby sportowcy spali, jedli i stawiali się na treningach. Jasne?
Jasne. Fajne te bransoletki przyjaźni z piekła rodem.
Opaski sportowe.
- Wiesz... - Tak.
Nie wiem, czy... O Boże.
Pierwsza krew.
Dawaj, Nick. Bez pracy nie ma kołaczy!
Bardzo dobrze, celuj w okienko.
Chwila. Czekaj.
Cała para idzie w gwizdek.
Przerzuć ciężar ciała na koniec kija. I wykorzystaj go.
Tak jest! Szybko łapiesz.
Dzięki.
Chyba jesteśmy partnerami przy tym interesującym ćwiczeniu.
Cześć, jestem Nick. Jestem z Minnesoty
i są tam ludzie, którzy mnie kochają. Zrób z tym, co chcesz.
Za dużo gadania, gleba. 20 pompek.
- Tutaj? - Tak!
Trochę tu ślisko, co nie?
Jeden...
Uwaga. Jestem trenerka Jackie,
a to wasz trening siłowy.
Opowiem wam śmieszną historię.
Jakieś 17 lat temu
znalazłam bratanka uwięzionego pod samochodem.
Byłam wtedy tak słaba, że słoika ogórków nie otwierałam.
Ale w chwili kryzysu,
moje ciało zapomniało o wszelkich ograniczeniach.
Własnymi rękami podniosłam auto i uratowałam dzieciakowi życie.
Teraz mieszka w Saint Louis i założył niedawno firmę.
U siebie w mieszkaniu.
Sprzedaje rzemieślniczy keczup habanero,
który wcale nie jest ostry, więc to zwykły keczup za kupę kasy.
Nikt tego nie kupuje i całą moją inwestycję szlag trafi.
Ale ważne, że chłopak żyje!
A żyje dzięki pewnemu zjawisku zwanemu histeryczną siłą.
Patrzcie.
Dobra.
Jason.
Nazywam to konsekwentną, kontrolowaną histeryczną siłą.
Ty. Chodź.
- Ja? - Tak, ty.
Dobra.
No to jedziemy, dawaj.
Tak jest. Dawaj.
Dawaj.
Tak jest. Dawaj.
Dawaj.
Myślę, że to kwestia chwytu.
Dajcie mi ten proszek do rąk.
Słuchaj. Kogo kochasz najbardziej?
Moje mamy.
W tej chwili na twoich mamach leży czarny chevy impala z 94 r.
- Co zrobisz? - Uratuję je.
I to mi się podoba. Dawaj.
Dawaj.
- Nie. Nie dam rady. - Hej. Nie martw się.
I tak już nie żyją.
PERCEPCJA
Ekrany. Jestem w domu.
- Nie pogardziłbym jakąś gierką. - Błąd.
To nie jest salon gier.
To Strefa Głów. Gimnazjum waszego umysłu.
W ten sposób osiąga się przewagę na lodzie.
Poprzez silną psychikę.
Zdolność radzenia sobie z presją.
Tutaj wasze mózgi pakują na siłowni.
Ten sprzęt jest niesamowity.
Jakbym naprawdę był na lodzie.
Ten koleś to jakiś świr. Jedzie prosto na mnie.
Nareszcie obiad.
Padam z głodu, spaliłem cały zapas kalorii.
Moje ciało zaczyna się samo zjadać.
Chodźcie, nie wstydźcie się!
Apetyt na pewno wam dopisuje. Kto chce pizzę?
O, tak.
Tak. Pizza jest pyszna.
Niestety, to jak papierosy dla waszych żył.
Jestem trener Rufus i opowiem wam o prawidłowym żywieniu po treningu.
Sprowadza się do trzech R. Reset, regeneracja i rehydracja.
O ludzie. To nie jest obiad, to jest wykład o obiedzie.
Wiem, co teraz myślicie.
„Trenerze, możemy coś wreszcie zjeść”?
Spokojnie. Nie zagłodzę was.
Przygotowałem tutaj dla was prawdziwy dar natury,
bataty!
- To ja już wolę truć się pizzą. - Nie!
- Dawaj mi to. - Nie.
Śmiałek z przodu wyraźnie ma jakiś dylemat. Strzelaj!
Możemy jeść, kiedy pan mówi albo może pan nie mówić, kiedy my jemy?
Spokojnie. Po wykładzie będziecie mogli jeść, odpoczywać
i robić, co chcecie, przez 15 minut.
To wasz czas wolny.
A potem czeka was oczywiście Bieg Truposza.
Co?
Ja chcę do domu.
W świat lecę gdzieś daleko
I nie wiem, kiedy wracać mam
Oby już nigdy, bo to piekielne miejsce
Hej. Jesteś Jace, tak?
To ja.
- A nie powinieneś teraz biegać? - Już tak późno?
Przepraszam, to znaczy, że będę miał karę?
W zasadzie mam obowiązek pilnować,
żeby wszystkie dzieciaki jadły, spały i zdążały na treningi.
A jeśli boli mnie brzuch?
To załatwia sprawę.
Nie martwisz się, że spadniesz na sam koniec tablicy?
Nie. Szczerze mówiąc, hokej to nie moja bajka.
Jestem tutaj, bo tata kazał.
Naprawdę?
Tak, ale to miejsce i tak jest totalnie do kitu,
a szef tego wariatkowa to wariat.
Dziękuję. Dziękuję!
Rozumiem, wszyscy kochamy sport, ale to już przegięcie.
Każe wam nosić te opaski do mierzenia wszystkiego.
Normalnie jak dozór więzienny, nie?
Lepiej tego nie mogłeś ująć.
Jest po prostu totalnie spięty, to taki...
Bardzo, bardzo spięty koleś.
Dokładnie. „Mam najpiękniejszą fryzurę i poranny zarost, i wszystkimi rządzę”.
Pewnie sam już nie może siebie słuchać i chce przerwać, ale...
Ale nie przerywa i mówi dalej.
Mówi! I to bardzo mądre rzeczy.
- Jasne. Jace, nie byłeś na biegu. - Właśnie mu mówiłam.
Naprawdę? Tak mi przykro.
Powiedzmy, że zapomnę o tym wszystkim.
Bo wiem, że mój syn umie podpuszczać ludzi.
- To twój syn? - Tak.
Gitara była świetna, powinnaś wystąpić w talent show.
- Mamy tu talent show? - Nie.
Co tak słabo? Nie jesteś w formie?
Nie chciało mi się wysilać.
Twoje spocone czoło potwierdza tę teorię.
- Okej. - Evan, hej.
- Dwudziesty drugi na tablicy, brawo. - Dzięki, trenerze.
Urządzam dodatkowe szkolenie dla pierwszej dwudziestki.
Powstała tu niedawno taka tradycja.
Może się dostaniesz. Chciałbym cię tam widzieć.
Dzięki, trenerze! Byłoby super.
- To musiało boleć. - Przeżyję.
Serio? Bo właśnie patrzę na tablicę i masz numer 64.
Moja babcia lepiej by sobie poradziła.
Dziwna obelga, ale spoko.
Jeśli nie będziesz się odgryzać, wyjdę na wrednego buraka.
Co się dzieje?
Nie wiem. Nie działam ostatnio na 100%.
Chodzi o kolano? Lekarze mówili, że jest wyleczone.
Nie o to chodzi.
Chyba mi się nie chce.
Co? Teraz to zaczynam się bać.
Wiem, to dziwne.
Ale od czasu Nic na siłę bardzo się zmieniłam.
Przez ten cały obóz
czuję, jakbym cofnęła się w czasie.
Wolałabym spędzać fajnie czas z przyjaciółmi.
- Tu jest fajnie. - To masakra.
Jak każdy obóz, na którym byłam!
Naukowy, małe ONZ, siła młodych kobiet.
Na dziewczyńskim obozie też?
150 dziewczyn i każda chce być najsilniejsza. Nawet nie pytaj.
Tak czy siak, chciałabym mieć to za sobą.
Pod presją z ludzi wychodzą najgorsze rzeczy.
Jesteś na mnie zła, bo chcę tu dobrze wypaść?
Nie. Rób swoje. Ale to nie dla mnie.
I masz szczęście. Bo nawet w wieku babci
zrobiłabym z ciebie miazgę.
- To ja rozumiem. - No.
Hej, gdzie jest Nick?
Nie wiem, ostatnio był daleko w tyle.
- Hej, mogę na chwilę? - Tak, proszę, wejdź.
Przyszłam cię przeprosić.
Nie powinnam opowiadać takich rzeczy przy twoim synu,
chociaż nie wiedziałam, że to twój syn. Głupio wyszło.
Dziękuję.
Bardzo się cieszę, że mam tę pracę.
Zwykle jestem dość miłą osobą.
Kiedy tylko mnie nie obrażasz, jesteś bardzo miła.
A skoro już jesteśmy mili, muszę powiedzieć, że twój syn
nieźle sobie radzi.
- Naprawdę? - Tak, jestem pod wrażeniem.
Miło to słyszeć.
Wiesz, jestem samotną matką.
Kosztowało mnie to sporo czasu i wysiłku, więc...
Tak, rozumiem. Ja też sam wychowuję syna.
Tak trzymaj, bo chłopak idzie ostro w górę na tablicy.
Tablica.
Niech zgadnę, tablica też jest zła?
Nie, jesteśmy mili,
więc będę tak miła i wyjdę.
Tylko powiem jeszcze jedną rzecz.
Myślę, że ta tablica może mieć zły wpływ na psychikę dzieci.
To supernowoczesne urządzenie mierzące potencjał młodych hokeistów.
Co konkretnie mierzy?
Nie mierzy ludzkich uczuć ani serca.
Mierzy 12 parametrów pracy serca.
Szczujecie dzieci na siebie, cały obóz to widzi.
Powtarzam, to nie jest obóz. To instytut.
Alex, to jest sport. Mamy wygrywać.
Nie da się wygrać lata.
Masz obsesję na punkcie tej pory roku.
Idź i kup sobie jakieś dobre lody,
i daj mi zarządzać tą instytucją.
A jak założysz własny obóz, będziesz robić, co chcesz.
A więc to jest obóz.
Sof, jestem w pierwszej dwudziestce.
Topka trenera? Tam są goście, którzy stracili na lodzie zęby.
Nikt nie widział Nicka od czasu biegu, nie odpowiada na moje esy, więc...
A próbowałaś mu wysłać...
GIF-a ze słodkim zwierzątkiem? Wysłałam ziewającą pandę.
Powinno zadziałać.
Czuję, że to miejsce nie jest dla niego najlepsze.
Myślisz, że wszystko gra?
Na pewno da radę. Wiesz, co zawsze robi, jak ma kryzys.
Dzwoni do swoich mam.
Pewnie siedzi pod jakimś drzewem i gada z nimi.
Oglądają razem ziewającą pandę.
Naprawdę myślę, że trzeba go poszukać.
Tak, ale zaraz mam zajęcia z trenerem
i nie mogę tego olać.
To ważne, a Nick na pewno sobie poradzi.
Dobra. Poproszę innych o pomoc.
Sofi.
Lepiej już idź. Topka już na ciebie czeka.
- Nick! Jesteś tu? - Cześć, kolego. Jesteś głodny?
Przed chwilą ukręciłem czekoladowy mus na awokado.
Dlaczego? To znaczy, nie, dzięki.
Dlaczego?
Nick!
Zaczynam się czuć jak w jakimś horrorze,
a nie mam zamiaru być ofiarą!
Nick!
Chwila, na siłowni go szukam?
- To do niego niepodobne. - Musi gdzieś być.
Nawet nie wysłał nam esa...
Sprawdziliśmy wszędzie. Nie wiem, gdzie go szukać.
Tylko nie Nick.
Co? Jak możecie być tacy obojętni?
Nie jesteśmy. Nie wiedzieliśmy, że jesteście tak blisko.
- Rozmawiałaś z nim chociaż raz? - Tak!
Na pewno tak.
Przyzwyczaiłam się, że ciągle się przy nas plącze,
i mnie to uspokaja. Jest jak mój chomik.
A teraz już go nie ma jak mojego chomika.
Znalazłem jego telefon.
Dziwne, że nie zabrał go ze sobą.
Widziałem ten filmik z pandą. Słodziakowi chciało się spać.
- Gdzie on może być? - Nie wiem.
Patrzcie, Nick nie był rano na dziewięćdziesiątym którymś?
To czemu jest 52?
O kurczę. On biegnie.
Nadszedł mój koniec.
Jestem uratowany.
Tak!
Wszystko gotowe.
Proszę, to dla pana. Świeże domowe ciasteczka powitalne.
Miłego pobytu, panie Constantine.
Mogę w czymś pomóc?
Dzień dobry, czy mogę dostać takie ciasteczko?
Przepraszam, są dla gości hotelowych.
Świetnie, bo właśnie zamierzam nim zostać.
Nazwisko na rezerwacji?
Powinno być gdzieś tutaj, w komputerze.
Musisz mi je podać, żebym mogła je znaleźć w systemie.
Tradycyjna metoda. Podoba mi się, klasa.
Constantine.
Naprawdę? Przed chwilą był tu pan Constantine.
Co? Wujek Dave tu jest?
Jechaliśmy dwoma autami. Wezmę ciasteczko.
Nie, kit nie przeszedł.
Dobra. Pani posłucha, nie wie pani, gdzie byłem,
a ja nie wiem, dokąd zmierzam.
Wiem tylko jedno. Chcę mieć to ciastko i to natychmiast.
Dobrze. Doświadczenie to ocenię w swojej recenzji.
Ciało w dół, oczy w górę! Trzymać odstępy!
Trenerze!
Halo, możecie przerwać? Przerwa.
Hej.
Miałam rację.
Ten obóz jest porąbany. Dzieci stąd uciekają.
- Co? - Nick Ganz dał nogę.
Co?
Miałaś pilnować, żeby dzieciaki jadły, spały, stawiały się na treningi
i nie uciekały.
Nie zwalisz tego na mnie. To nie ja oceniam na żywo dzieci.
Opaski mają przecież GPS. Marni, gdzie on jest?
Z tego, co widzę, w klubie dla panów.
A nie, jest w hotelu.
Dobra, jadę po niego.
Nie, ja go znajdę. A ty rób te swoje głupoty.
Co to był za dzień, chłopie.
Jest takie miejsce. Tu, niedaleko. To nie jest dobre miejsce.
Każą tam dzieciom podnosić ciężkie przedmioty.
Przymkniesz się za sprite'a?
Wchodzę w to.
Nick. O Boże. Nareszcie.
Znalazłaś mnie.
Cieszę się, że cię widzę. Jesteś cały?
Nie mam pieniędzy, jestem w krótkich spodenkach
i uda przykleiły mi się na sztywno do krzesła, więc bywało lepiej.
Co chciałeś przez to osiągnąć, młody? Jaki miałeś plan?
Żadnego, po prostu chciałem wydostać się z obozu.
Aż zobaczyłem, jakie pyszne ciastka rozdają tu gościom.
Teraz mam nowy plan.
Chyba nie przeżyłbym ani chwili dłużej w tym wariatkowie.
Rozumiem. Ale nie możesz tak uciekać.
Dlaczego? Sama chciałaś, żebyśmy stąd wyjechali.
Co?
Tak powiedziałaś po lodołamaczu.
Mówiłaś, że to nie miejsce dla nas. Kazałaś nam wiać.
Kurczę, ja...
Bardzo przepraszam.
Mam problem z tym miejscem, ale nie chodzi o to,
czy wierzę w was, czy nie.
Oczywiście, że w was wierzę. Ale ten obóz jest porąbany.
Chyba już nie mogę tam wrócić.
Chciałbym spędzić lato z przyjaciółmi i kocham hokej.
Ale to miejsce mnie przeraża.
Nie wierzę, że to powiem,
ale jeśli jedyny powód, żeby tam nie wracać, to strach,
myślę, że powinieneś tam wrócić.
Dlaczego?
Nick, nawet nie wiesz, jaki jesteś odważny.
Ty pierwszy wszedłeś do teamu Nic na siłę, pamiętasz?
Nawet przed Evanem. I wykonałeś największą pracę.
Bo byłem najsłabszym ogniwem?
Nie, nie oceniam dzieci.
Pierwszy skoczyłeś na główkę,
ciężko pracowałeś, zrobiłeś wielkie postępy,
a to wymagało odwagi.
Jeśli masz wątpliwości, czy sobie tu poradzisz,
sprawdź dane ze swojej opaski.
Zmierzyłam dystans po drodze. Przebiegłeś 15 kilometrów do tego hotelu.
Histeryczna siła. Jednak mam tę moc.
Nie wiem, co to znaczy.
Nie będę cię do niczego zmuszać, rób tak, jak uważasz.
Ty decydujesz. Kamper stoi tam.
Skręcamy w lewo - jedziemy na lotnisko. W prawo - wracamy na miejsce.
Prosto - skosimy kancelarię notarialną, ale twój wybór.
Napiszę oświadczenie, na wypadek, gdyby sprawy nie poszły po naszej myśli.
Co Nick kochał?
Rozumiem, że nie porzucamy jeszcze nadziei,
ale jeśli z jakiegoś powodu Nick już nie wróci, mogę wziąć jego łóżko?
- Koob. - Litości.
- Naprawdę? - To okropne.
Ziomek nie daje mi spać.
Hej, patrzcie.
Tak!
Dziękuję za pomoc, pani Constantine.
Do usług.
Nick.
- Dzięki Bogu. - Hej, wszystko gra?
- Co tam? - Tęskniliśmy.
Nie rób mi tego więcej, Nick.
Nie wiedziałem, że tak ci zależy.
To będzie solidny siniak, ale siniak miłości.
Dobrze, że jesteś. Ktoś musi nas rozśmieszać, żeby rozjaśnić mrok.
Przykro mi, że nie wiedziałem, co się z tobą dzieje.
Wybaczysz mi?
Mam dla ciebie coś na poprawę humoru.
Krążuś. Jak się masz, mały?
Co? To już nie można z własną poduszką pogadać?
Bez zaangażowania emocjonalnego?
Nie opuszczę cię.
Wynośmy się stąd.
Dobra robota. Dziękuję.
Nie ma za co.
Chcesz wznowić zajęcia dla topki?
Nie.
Lód kocha, to poczeka.
- O rany. - Prawda?
Myślałem, że nic mu nie będzie.
Przykro mi. Czuję się koszmarnie.
I dobrze. Pamiętaj, kim jesteś, Morrow.
Napisy: Renata Wojnarowska