Ο Ντόριαν ο Γηραιός είπε κάποτε...
"Ο πιο ανησυχητικός ήχος στην ανθρώπινη εμπειρία είναι η σιωπή,
όταν η φύση εκλιπαρεί για το ουρλιαχτό".
Σιωπή σε μια γέννα... σιωπή σε μια στιγμή συνταρακτικού σπαραγμού.
Σιωπή κατά την πρόκληση τόσο ακραίου πόνου.
Δικαίωσες τον εαυτό σου.
Η αψηφισιά σου είναι ισχυρή.
Κάποιοι στη θέση μου θα επηρεάζονταν από αυτό...
θα πολεμούσαν τον ερχομό του οίκτου, η αποφασιστικότητά τους θα εξασθενούσε...
και ούτω καθεξής.
Για να γίνω σαφής, κάτι τέτοιοι είναι δειλοί.
Υπάρχει λόγος που είμαι σ' αυτήν τη θέση κι εκείνοι όχι.
Και σε οκτώ δάχτυλα από τώρα,
πιάνουμε τα δάχτυλα των ποδιών.
Θα το κάνω για μέρες, μέχρι να μου πεις πού είναι η βασίλισσά μου.
Έχω τον προορισμό όπου κρατείται η βασίλισσα.
Δεν θα μας περιμένουν.
Είναι μέρες δρόμος με γοργό ρυθμό.
Η στρατιά ετοιμάζεται ήδη για αναχώρηση.
Λίγα πράγματα μένουν να επιλύσουμε ως τότε.
Να επιλύσουμε;
Πρώτον, το αγόρι.
Είμαι ευγνώμων που βοήθησε στην αιχμαλωσία των δύο Σκιών εκεί έξω.
Τώρα...
θα ήθελα να μάθω πώς το έκανε.
Δεν είναι ο γιος σου.
Αυτό έγινε σαφές τη στιγμή που σου τον έφερα.
Μα έχει κι εκείνος όραση, έτσι δεν είναι;
Ναι.
Άλλο ένα παιδί του Τζερλαμαρέλ...
με μια άλλη γυναίκα.
Άξιζες περισσότερα.
Το αγόρι δεν φταίει, και δεν θα είχες κάνει τίποτα δίχως αυτόν.
Είμαι ο Ανιχνευτής Μάγων, Μάγκρα, κι έχω έναν μάγο στο αντίσκηνό μου!
Άσε το φταίξιμο κατά μέρος. Δεν μπορώ ν' αγνοήσω ποιος είναι.
Και βέβαια μπορείς!
Είναι μαζί μου!
Έχει επιφορτιστεί με την προστασία μου, κι είμαι η κόρη του βασιλιά.
Τι άλλο θες να επιλύσουμε;
Αν θα μας ακολουθήσει.
Αν θα μας ακολουθήσει;
Μετακινώ τον στρατό. Δεν θα σ' αφήσω πίσω.
Σε καμία περίπτωση. Δεν φεύγω αν δεν βρεθεί η οικογένειά μου.
Οι ανιχνευτές δεν βρήκαν ίχνη τους τόσες μέρες.
-Μου το υποσχέθηκες! -Υποσχέθηκα να ψάξω.
Και, κατ' εμέ, τήρησα την υπόσχεση.
Άσε πίσω μερικούς άντρες, να συνεχίσω να ψάχνω.
Δεν έχω επιλογή επί του θέματος και ούτε κι εσύ.
Αγόρι...
Ούτε διανοείσαι πόσα χρόνια σκοτωμών έχω στην πλάτη μου.
Αν θαρρείς, επειδή έχεις όραση, πως αυτό μας δίνει ίσες πιθανότητες...
ξανασκέψου το.
Όλα καλά.
Αυτό το μέρος είναι ακατοίκητο. Ελάχιστος κίνδυνος υπάρχει.
Λιγοστοί άντρες θα εγγυόνταν την ασφάλειά μου.
Μάγκρα, η βασίλισσα κινδυνεύει.
Ίσως να 'ναι ανήμπορη, ίσως να 'ναι νεκρή.
Δεν ξέρουμε ποιος βασιλεύει.
Δεν ξέρουμε αν βασιλεύει κανείς.
Το χάος που προηγήθηκε της βασιλείας σας ήταν τρομερό.
Αναρίθμητες αντιπαλότητες, αδικίες και βεντέτες.
Δίχως μία Κέιν στον θρόνο, θα σαλέψουν τα κεφάλια τους πάλι.
Και είσαι, δικαιωματικά, η επόμενη Κέιν στη σειρά διαδοχής.
Θα αφήσω πίσω μια ομάδα να συνεχίσει να ψάχνει τη φαμίλια σου.
Όσον αφορά εσένα, όμως...
δεν έχει επιλογή κανείς από τους δυο μας.
Ηγείσαι των αντρών που μένουν πίσω;
Ναι, Μεγαλειοτάτη. Έχω τέσσερις από κάτω μου.
Οκτώ θα ήταν καλύτερα.
Κάντε το.
Καταλαβαίνεις πόσο σημαντική είναι η αποστολή σου;
Ναι, φυσικά.
Εκείνοι είναι η ζωή μου.
Ναι, αρχόντισσα.
Πρέπει να μιλήσεις με τον πατέρα σου.
Δεν θέλει ν' ακούσει οτιδήποτε έχω να πω.
Γι' αυτό πρέπει να του μιλήσεις.
Γιατί εγώ;
Χάνιβα, δεν έχει σημασία ποιος μιλά πρώτος.
Έτσι πάμε μπροστά.
Το θεωρείς απλό.
Είναι.
Σπάσε τη σιωπή όσο προφταίνεις.
Γιατί σταματάμε;
Θα καταλύσουμε εδώ για το βράδυ. Ο πατέρας σου προχώρησε για ανίχνευση.
Πόσο μακριά είναι;
Ποιο πράγμα;
Δεν ξέρω αν ανακουφίζομαι ή αν ήλπιζα να μην το βρούμε ποτέ.
Πάω να το πω στους άλλους.
Πώς μια βασίλισσα που δεν βγαίνει απ' το παλάτι της
καταλήγει στην άκρη του δρόμου μόνο με μία υπηρέτρια κι έναν οδηγό;
Λες κάποιος να έκανε απόπειρα ανατροπής της;
Πολλά περνούν απ' τον νου μου.
Προσπαθώ να τ' αποφεύγω.
Είχε εχθρούς.
Τα 'χει αυτά το στέμμα.
Για κάποιους, περισσότερο.
Είναι ίδια η μητέρα μου, το ξέρεις, έτσι;
Στο πρόσωπο, στη φωνή, στην ανάσα τους ακόμη.
Ήμουν τόσο μικρή όταν την έχασα, αλλά ακόμη και τότε το ήξερα.
Ήταν ολόιδιες οι δυο τους.
Όταν πέθανε, λοιπόν,
το θεωρούσα εξαιρετικά σκληρό, κάθε φορά που ήταν τριγύρω η αδελφή μου,
να την ακούω, να τη μυρίζω, να την αγγίζω...
Ξαφνικά, θρηνούσα ξανά τη μητέρα μου.
Δεν διέφερε για τον πατέρα, φαντάζομαι.
Υποθέτω πως γι' αυτό δεν του πήγε ποτέ η καρδιά να της στερήσει το μόνο πράγμα
που λάτρευε όσο τίποτα άλλο:
Τα πρωτοτόκια της.
Της έφερα τροφή, όπως ζήτησες.
Μπορείς να την αποκαλείς αυτό που είναι. Δεν έχει καμιά δύναμη ή μαγεία εδώ.
Έφερα φαγητό για τη βασίλισσα, όπως ζήτησες.
Πολύ καλά.
Πάλι δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπά σου;
Είχα ακούσει ιστορίες για το πείσμα σου, την αυτοκαταστροφικότητά σου ακόμη.
Όταν τις πρωτάκουσα μου φάνηκαν αλλόκοτες, αναξιόπιστες.
Μα τώρα...
Ίσως θα μπορούσες να επιβεβαιώσεις ή να διαψεύσεις κάποιες.
Άκουσα πως σκότωνες εραστές επειδή ροχάλιζαν στον ύπνο τους.
Υπηρέτες, επειδή δεν σ' άρεσε η μυρωδιά τους.
Έκοβες τις γλώσσες νεαρών κοριτσιών
επειδή δεν σε... ευχαριστούσαν αρκετά γρήγορα.
Θα ήθελες να διαψεύσεις κάποια απ' αυτά ή ίσως να τ' αποδεχτείς;
Τους ξέρεις τους κανόνες.
Χτυπά το κουδουνάκι, και πώς ξέρουμε ότι δεν πας να το σκάσεις;
Χτυπά και πρέπει να αντιδράσουμε.
Χτυπά το κουδουνάκι, και θα υποφέρεις γι' αυτό.
Μέχρι να καταβληθούν τα λύτρα,
είσαι ένα απόκτημα που σκοπεύω να προσέχω πολύ.
Γιατί δεν ηρεμείς, λοιπόν;
Ας συνεχίσουμε την κουβέντα μας, τι λες;
Να ξέρεις πως, παρότι έβρισκα εκείνες τις ιστορίες διασκεδαστικές...
εκείνη που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα περιλαμβάνει έναν συγκεκριμένο εραστή
που σου ράγισε την καρδιά και μετά σ' εγκατέλειψε.
Χάνιβα.
Αυτά που είπα...
Το ξέρω.
-Είναι επειδή... -Δεν πειράζει.
-Στη σπηλιά... -Καταλαβαίνω.
Σίγουρα;
Ναι.
Προς τα πού λες να τραβάμε;
Ειλικρινά, νομίζω πως πρέπει να μετριάσεις τις προσδοκίες σου.
Ν' αφήσεις κατά μέρος όσα ξέρουμε για 'κείνον.
Το γεγονός ότι άφηνε να κακοποιούν το παιδί του
ώσπου έγινε τέρας.
-Δεν ξέρουμε τι ακριβώς... -Η μαμά δεν το ήθελε αυτό.
Ποτέ δεν τη θυμάμαι να μιλούσε για 'κείνον δίχως θλίψη στη φωνή της.
Ποτέ δεν τη θυμάμαι να μιλούσε για όλα αυτά δίχως να μας αποτρέπει.
Κάποιος λόγος πρέπει να υπήρχε, Χάνιβα.
Δεν παραξενεύεσαι που ποτέ δεν μας είπε εκείνον τον λόγο;
Δεν ξέρω...
τι είχε στο μυαλό της η μαμά.
Μα... αυτό που ξέρω είναι ότι... τον αγαπούσε.
Και κάποιος λόγος θα υπάρχει γι' αυτό.
Τ' άκουσες στον ύπνο σου.
Κουκουβάγια ήταν;
Όχι κουκουβάγια. Άνθρωπος ήταν.
Είμαστε στους Ερημότοπους, Μπάμπα. Σ' άνομο τόπο.
Κι εσύ δεν είσαι καλά.
Μια χαρά είμαι.
Ξέρουν τα παιδιά;
Δεν χρειάζεται να ξέρουν.
Πάντα ξέρουν περισσότερα απ' όσα θαρρείς.
Σου μίλησε η Χάνιβα;
Γιατί;
Κρύβει κάτι...
κάτι που δεν μπορεί να εκφράσει...
κι αυτό την τρομάζει.
Θρηνεί.
Το ίδιο κι ο Κοφούν.
Μα 'κείνον δεν τον κυριεύει το ίδιο σκοτάδι.
Είναι διαφορετικοί. Χρειάζονται διαφορετικά πράγματα τώρα.
Περίμενα πως έστω εσύ θα καταλάβαινες τι χρειάζεται εκείνη.
Τι εννοείς;
Θυμάσαι όταν πρωτοήρθα σ' εσένα;
Την οργή, και πόσο καταστροφικός ήμουν;
Γιατί φοβόμουν.
Φοβόμουν να σ' εμπιστευτώ...
φοβόμουν να πιστέψω ότι πράγματι το 'σκασα κι ότι ήταν αλήθεια.
Και θυμάσαι τι μου είπες τότε;
Ότι αν έσπαγες άλλα πράγματά μου,
θα σε σκότωνα στον ύπνο σου.
Ναι, μα μετά απ' αυτό...
θυμάσαι τι έκανες;
Έκατσες και περίμενες όσο χρειαζόμουν για να ξαναπάρω ανάσα.
Έμεινες, για να ξέρω ότι δεν ήμουν μόνος.
Η Χάνιβα νιώθει χαμένη.
Αντιμετωπίζει αβέβαιο μέλλον...
μια χαμένη μητέρα κι έναν νέο πατέρα.
Θα της δώσω τον χώρο της, όμως.
Κι όπως εσύ, θα φροντίσω να μάθει πως δεν είναι μόνη.
Πάρις, τι έπαθες;
Δεν μυρίζω πια λεβάντα.
Γεύομαι τον θάνατο.
Είναι ημερών, ίσως κι εβδομάδων.
Άνθρωποι δεν είναι;
"Ένας νέος κόσμος κείτεται παραπέρα.
Ένας νέος θεός κατοικεί μέσα του.
Εισέλθετε και γίνετε ορατοί.
Εισέλθετε και κριθείτε.
Εισέλθετε και βρείτε τον θάνατο".
"Εισέλθετε και γίνετε ορατοί".
Ο Τζερλαμαρέλ.
Έχει παλαβώσει τελείως.
Ίσως όχι.
Ίσως να συμβαίνει αυτό
όταν κάνεις σημαντικό έργο και δεν θες επισκέπτες.
Πάρις, δεν ξέρω...
Πρέπει να ξέρεις πια πόσο επικίνδυνο είναι να 'χεις όραση σ' αυτόν τον κόσμο.
Σε τι άκρα πρέπει να φτάσεις για να το κρύψεις.
Συμφωνώ με την Πάρις.
Δεν φτάσαμε ως εδώ για να γυρίσουμε πίσω για κάτι τέτοιο.
Θέλω να μάθετε κι οι δυο αυτό που βαλθήκαμε να μάθουμε.
Θέλω να μάθω για τι θυσιάσαμε τόσο πολλά όλοι.
Θέλω να μάθω για τι θυσίασα τη γυναίκα μου.
Πρέπει να μάθω.
Ελάτε.
Τουλάχιστον ξέρουμε ότι τραβάμε σωστά.
Κοφούν.
Προχωράμε μπροστά.
Είδα τέσσερις φύλακες.
Μία εδώ, δίπλα στην είσοδο.
Άλλες δύο...
να περιφέρονται ανάμεσα στις εργάτριες.
Και άλλη μια στο δεύτερο παράθυρο.
Όλες οι εργάτριες είναι στάσιμες, δηλαδή; Μόνο οι φύλακες κινούνται;
Ναι. Και χτυπούν τα ραβδιά τους για να κάνουν γνωστή την παρουσία τους.
Τι παπούτσια φορούν οι φύλακες;
Τι είδους παπούτσια; Από δέρμα; Από ξύλο;
Από δέρμα, νομίζω.
Και η βασίλισσα; Ξέρεις πού είναι;
Δεν ξέρω πώς είναι η βασίλισσα.
Ήταν μια αιμόφυρτη γυναίκα εδώ, πίσω.
Αιμόφυρτη; Είναι ζωντανή;
Δεν ξέρω.
Είσαι σίγουρος; Τέσσερις φύλακες με κενό μεταξύ τους;
Αυτό είδα.
Αυτό είδες.
Λες κι η όραση σ' απαλλάσσει απ' το σφάλμα.
Οι άντρες φτάνουν για να τις κατατροπώσεις;
Αμέσως μόλις μας ακούσουν, μόλις μας διαισθανθούν,
μόλις σημάνει συναγερμός, τελείωσε.
Θα τη βρούμε ζωντανή
μόνο αν δεν απομένουν φύλακες μέχρι να μας καταλάβουν.
Πρέπει να το κάνει ένας μόνος του.
Θα το κάνω εγώ. Μπορώ να τις εξολοθρεύσω όλες.
Αν θυμάμαι, ζήτησα τα μάτια σου, μάγε, όχι την άποψή σου.
Διακυβεύεται το μέλλον του βασιλείου.
Δεν θα βασιστώ άλλο σ' εσένα.
Εκτός, Μάγκρα, αν τον εμπιστεύεσαι εσύ.
Ξέχνα το.
Συγκέντρωσε μια εμπροσθοφυλακή. Σινιάλα, όχι λόγια.
Ο επόμενος που θα μιλήσει θα 'μαι εγώ, όταν θελήσω να σας καλέσω.
Αν δεν μηνύσετε τίποτα;
Θα έχω αποτύχει, η βασίλισσα πέθανε.
Κάψτε τα πάντα,
πηγαίνετε την πριγκίπισσα στο Κάνζουα, φροντίστε να ενθρονιστεί.
Δεν έχω συναινέσει σ' αυτό.
Αν φτάσουμε ως εκεί, δεν θα χρειαστεί.
Θα φτάσουμε ως εκεί;
Όχι.
Κάτερ, έλα δω!
Φύλακες!
Έχουμε εισβολέα! Κάποιος είναι εδώ!
Σήκω, σκύλα.
Το μαχαίρι μου!
Νόμιζες πως θα της έλεγα ποια είμαι χωρίς να 'χω κάποιο σχέδιο;
Μεγαλειοτάτη;
Η βασίλισσα είναι εδώ.
Γιατί δεν μιλά;
Είμαι κουρασμένη, γαμώτο...
Ηρεμήστε. Είστε ασφαλής πια.
Πώς έγινε αυτό;
Πώς σας αιχμαλώτισαν;
Αναγκάστηκα να φύγω.
Κάποιος κινήθηκε εναντίον σας; Ποιος;
Τόσο πολλοί.
Θα αναρρώσετε σύντομα και θα επιστρέψουμε στο Κάνζουα.
Μα πρώτα, έρχεται μια θεραπεύτρια.
Ήρθε.
-Προσεκτικά. -Φυσικά.
Γνωριζόμαστε;
Λυπάμαι γι' αυτό που σου συνέβη.
Μη φεύγεις... Μάγκρα.
Όχι πριν μάθεις τα μαντάτα.
Ποια μαντάτα, Μεγαλειοτάτη;
Κινήθηκαν όλοι εναντίον μου.
Είχαν τους θεούς με το μέρος τους, είπαν.
Κι όταν απέτυχαν, μου απέμεινε μία επιλογή:
Να δεχτώ αυτήν την ιεροσυλία...
ή να απαντήσω με μια δική μου.
Τι σημαίνει αυτό;
Θες να με πας πίσω στο Κάνζουα;
Δεν υπάρχει Κάνζουα.
Για χρόνια, κρατούσαμε τη δύναμη σύμφωνα με τα καπρίτσια των μηχανών από κάτω μας.
Όταν επέλεγαν να λειτουργήσουν, μας λάτρευαν.
Όταν δεν λειτουργούσαν, όχι.
Δεν θέλω να 'μαι βασίλισσα επειδή λειτουργούν οι μηχανές.
Θέλω να είμαι βασίλισσα επειδή είμαι.
Τώρα, λοιπόν, η ιστορία θα έχει ως εξής:
Οι θεοί πήραν το φράγμα.
Το κατέστρεψαν εξοργισμένοι
και μαζί του πήραν και τους αληθινούς αιρετικούς.
Τους αδύναμους, τους εγωιστές, τους αναχρονιστικούς.
Μα άφησαν εμένα.
Μόνο εμένα.
Το κατέστρεψες.
Εκείνοι οι στρατιώτες εκεί έξω...
Επί 20 χρόνια υπάκουαν στις διαταγές σου, με την υπόσχεση πως κάποια μέρα
θα επιστρέψουν στα σπίτια τους, στις φαμίλιες τους.
Μετά από αναρίθμητες μάχες...
και δεινά και φρικαλεότητες,
αυτό ήταν που τους κρατούσε όρθιους.
Κι εσύ τα κατέστρεψες όλα.
Έκανα αυτό που έπρεπε.
Έσωσα τη δυναστεία μας.
Θαρρείς πως θα βγω εκεί έξω,
θα πω στους άντρες πως οι φαμίλιες τους σκοτώθηκαν για να σωθεί η δυναστεία σου
κι ότι μετά θα πάνε όπου τους πω εγώ;
Οι άντρες σου;
Οι δικοί μου άντρες!
Και πιστεύω πως θα κάνουν αυτό που θα τους πω...
γιατί είμαι η βασίλισσά τους!
Θαρρώ, πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό...
πως αυτό είναι κάτι που πρέπει να αναθεωρήσουμε.
Στάσου.
Τι;
Γιατί σταματάμε;
Κάτι δεν μου πάει καλά.
-Τι είναι μπροστά; -Ένα ορεινό πέρασμα.
-Υπάρχει άλλη διαδρομή; -Απ' όσο βλέπω, όχι.
Πάρις.
Διαισθάνομαι αντικρουόμενα πράγματα.
Ονειροβατώ κίνδυνο.
Μα δεν είμαι σίγουρη πού βρίσκεται ακριβώς.
Ίσως επειδή δεν υπάρχει.
Θα βρούμε άλλον δρόμο.
Θα χάσουμε μέρες!
-Είπα, θα βρούμε άλλον. -Δεν υπάρχει τίποτα εδώ.
Κοφούν, πες του το κι εσύ.
Μπαμπά, δεν βλέπω τίποτα.
Θα πάω εγώ.
Κοφούν, πού βρίσκεται ο Θεός Φλόγα στον ουρανό;
Ήδη πίσω απ' το βουνό.
Τι σε νοιάζει ο ήλιος;
Δεν με νοιάζει. Προσπαθώ απλώς να καταλάβω
πότε θα σουρουπώσει και θα 'στε τελείως άχρηστοι.
Μπάμπα.
Ηχοπαγίδες.
Δείξ' τους μου.
Ναι.
Πάμε.
Μην κινείσαι.
Είναι ένα τόξο με βέλη. Το χρειαζόμαστε.
Τι κάνεις;
Εγώ μπορώ να κινηθώ σιωπηλά. Εσύ όχι.
-Χάνιβα, μη! -Παύσατε πυρ!
Η Χάνιβα είσαι;
Ναι.
Κι εσύ που φώναξες...
πώς ονομάζεσαι;
Κοφούν.
Παιδιά του Τζερλαμαρέλ,
πέρα απ' τα δέντρα υπάρχει μια γέφυρα.
Μόλις την περάσετε, θα εισέλθετε στον Οίκο της Διαφώτισης.
Υπάρχει θεραπευτής στον Οίκο της Διαφώτισης;
Εσύ δεν μπορείς να περάσεις!
Μόλις είπες το αντίθετο.
Μόνο τα παιδιά του Τζερλαμαρέλ μπορούν να εισέλθουν στον Οίκο της Διαφώτισης.
Υπάρχει μόνο ένας κανόνας, και είναι αυτός.
Πες στον Τζερλαμαρέλ πως φτάσαμε. Θα καταλάβει.
Μόνο ο Κοφούν και η Χάνιβα μπορούν να περάσουν.
Άκου εδώ...
Γιε μου.
Υπάρχει μόνο ένας κανόνας, και είναι αυτός.
Πες εσύ στον Τζερλαμαρέλ γιατί τα παιδιά του έκαναν τόσο δρόμο
μόνο για να γυρίσουν πίσω!
Δεν γυρνάμε πίσω.
Τι εννοείς; Πρέπει να γυρίσουμε.
-Χρειάζεται θεραπευτή. -Έχει τον μπαμπά και την Πάρις.
Θα την πάει σ' άλλη φυλή.
Δεν θα την αφήσουμε εδώ.
Δεν μας χρειάζεται όλους!
-Θα μείνουμε μαζί. -Κοφούν.
-Αρκετά. -Είναι τρελό.
Αρκετά.
Ακούστε με!
Χάνιβα, Κοφούν,
κάναμε πολύ δρόμο, με πολύ μεγάλο τίμημα, για να γυρίσουμε πίσω τώρα.
Το σκέφτομαι καιρό τώρα.
Δεν ήθελα να το πιστέψω, μα η Πάρις έχει δίκιο.
Κάθε παιδί, κάποτε, φτάνει σε μια γέφυρα την οποία πρέπει να διασχίσει μόνο.
Τι λες τώρα;
Τη μέρα που γεννηθήκατε, πολεμούσα σ' ένα τείχος για να σας προστατεύσω,
κάτι που κάνω κάθε μέρα έκτοτε.
Αυτό κάνει ένας πατέρας για τα παιδιά του.
Μα ένας πατέρας πρέπει και να ξέρει πότε να τ' αφήσει ελεύθερα,
ώστε να βρουν το δικό τους μονοπάτι.
-Εκείνη η ώρα είναι τώρα. -Δεν είναι έτσι.
Δεν είναι έτσι. Χάνιβα, πες του πως δεν είναι έτσι!
Έτσι είναι, Κοφούν.
Εσύ κι εγώ ζούμε σ' έναν διαφορετικό κόσμο από τον δικό του.
Πάντα έτσι ήταν.
Ποτέ δεν θα καταλάβουμε απόλυτα ο ένας τον άλλον.
Το ήξερε όταν μας έφερνε εδώ.
Γιατί να το κάνεις αυτό;
Επειδή είμαι ο πατέρας σας.
Μπαμπά...
Κοριτσάκι μου.
Κάνεις λάθος.
Δεν ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους.
Εσύ κι ο αδελφός σου
είστε ο μόνος κόσμος στον οποίον ζω από τότε που γεννηθήκατε.
Παιδιά μου, είμαι τυφλός όσο ο καθένας.
Μα εσάς σας βλέπω.
Ποτέ δεν θα πάψω να σας βλέπω.
Όμως είχα δίκιο.
Έφτασε εκείνη η μέρα και πρέπει να γνωρίσετε τον πατέρα σας.
Εσύ είσαι ο πατέρας μου, μπαμπά.
Σ' αγαπώ, γιε μου.
Θα σε ξαναδούμε;
Ναι.
Τοξοφόρε Λέοντα;
Θα το νιώσεις σαν γαργαλητό.
Ναι.
Ωραία.
Πάντα να θυμάστε τη μητέρα σας.
Να προστατεύετε ο ένας τον άλλον.
-Μπαμπά! -Κοφούν, όχι. Σταμάτα.
Θα είναι μόνος.
Θα έχει τη Μάγκρα μαζί του για πάντα.
Και τώρα, θα έχει κι εσάς τους δυο.
Θα είμαι κι εγώ μαζί του.
Να την ακούς την αδελφή σου.
Εκείνη ξέρει.
Τώρα...
ακούστε προσεκτικά και οι δυο.
Το δώρο της όρασης μπορεί να σε τυφλώσει.
Ο Τζερλαμαρέλ... είναι ο πατέρας σας
και έχει την ικανότητα της όρασης.
Μα δεν είναι θεός, κι ούτε κι εσείς είστε.
Αν πρόκειται να χτίσετε αυτόν τον κόσμο...
να θυμάστε τη μητέρα σας.
Και να θυμάστε τον Μπάμπα Βος, που σας δίδαξε τα πάντα.
Χτίστε τον νέο κόσμο τόσο για 'κείνους που βλέπουν όσο και για 'κείνους δεν βλέπουν.
Χωρίς θεούς! Καταλάβατε;
-Με καταλαβαίνετε; -Ναι.
-Ωραία.
Μωρά μου...
Να διαβάσετε τα βιβλία για χάρη μου.
Παλικάρι μου...
Το ραβδί μου.
Λοιπόν, πηγαίνετε τώρα.
Πηγαίνετε προτού να σκοτεινιάσει πολύ για την όρασή σας.
Δεν το πιστεύω πως μας άφησε στ' αλήθεια.
Εμείς τον αφήσαμε.
Εντάξει.
Ερχόμαστε, οι δυο μας.
Η Χάνιβα και ο Κοφούν.
Εσύ κι εγώ μαζί, αδελφούλη.
Πάντα, αδελφούλα.
Είσαι έτοιμος;
Όχι.
Ούτε κι εγώ.
Πάμε.
Τους έστειλες μόνους.
Ενίοτε, η καλύτερη προστασία για τα παιδιά σου
είναι να τ' αφήσεις να πιστέψουν ότι σταμάτησες.
Η Μάγκρα σού το 'πε αυτό;
Ακριβώς.
Το μόνο σπίτι που έχω είναι εκείνα τα παιδιά.
Δεν έχω πού αλλού να πάω.
Εσύ έχεις;
Θ' ακολουθούμε από κοντά;
Ω, ναι.
Θ' ακολουθούμε από κοντά.
Και τώρα;
Δεν ξέρω.
Δεν βλέπω τίποτα.
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου