แกเป็นคนทำ
พ่อข้าคือบาบา วอส
อีโดตามหาเขามาตลอด เพื่อแก้แค้นให้การตายของพ่อเขา
ยินดีต้อนรับกลับบ้าน บาบา
ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเขาซ่อนนางไว้ที่ไหน
ข้าเดาว่าเขาคงกักนางไว้ที่ฐานสาม มันเป็นพื้นที่ปิด
- อีโดมีกองทหารจู่โจมของเขาเองในนั้น - หยุดนะ
เขาอยู่ในตรอกกำลังมุ่งหน้าไปทางแม่น้ำ
- เขารู้ไหมว่าเจ้ามองเห็น - เจ้าไม่รู้จักข้าดี
ข้ารู้จักเจ้ามากกว่าใครที่นี่แล้วละ
- เราต้องไปตอนนี้ - โคฟุน ไปหาแม่ของเจ้าซะ
เมืองเพนน์ซา เมืองหลวงแห่งใหม่ของอาณาจักรพายัน
- ที่นี่ถือว่าข้าเป็นพ่อมด - นางจะช่วยให้เจ้าปลอดภัย
- ราชินีของข้า - ลอร์ดฮาร์แลน
มักห์ราเหรอ เท่าที่ข้าจำได้ ท่านเคยโปรดปรานข้าเป็นอย่างมาก
การมีราชินีอยู่ใกล้ๆ เช่นนี้ก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน
กองทัพทรีวานเทียนนั่นเองที่ทำลายคันซูอา
- เวรละ - แต่ข้ากำลังตั้งครรภ์เด็กคนนึง
ที่จะเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์แห่งการมองเห็น ที่พระเจ้าประทานให้
สวัสดี พี่ชาย
ปล่อยนางไปซะ
อีโด
เจ้าเจ็บมากไหม
แค่ปวดนิดหน่อย
ได้เวลาแล้ว
ไม่เห็นเลย
- ไม่เห็นอะไรเลย - พ่อครับ พ่อ
- ข้ามองไม่เห็น - ไม่เป็นไรนะ ใจเย็นๆ
- โอโลแมน มันไม่ได้ผล - พ่อ ขอร้องล่ะ
เราจะลองกันอีกที ขั้นตอนนั้นน่ะ ทำอีกที ลองอีกทีซิ
ขอโทษด้วย เราทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
เจ้าผิดแล้ว มันต้องมีทางสิ
- โอโลแมน - พ่อครับ
เจ้าอ่านหนังสือต่อไปเรื่อยๆ หนังสือด้านการแพทย์ทุกเล่ม ทุกอย่างเลย
มันจะต้องมีคำตอบอยู่แน่ๆ
พ่อ ข้าอ่านมาหมดทุกเล่มแล้ว
และในหนังสือบอกว่า กระจกตาของท่านเสียหายเกินเยียวยา
เจ้ายังอ่านไม่มากพอ
ข้าจะไม่ยอมตาบอด
เจ้าได้ยินข้าไหม
ข้าจะไม่ยอมตาบอดเด็ดขาด
อะไร
มีอะไร
อย่าหาเรื่องใส่ตัวล่ะ
ร้อยโทเวร็น
ครับ ร้อยโท
เปิดประตู
ครับผม
ด้วยเหตุนี้…
โทลิเวอร์ ชาวทรีวานเทียนผู้ยิ่งใหญ่ บาดเจ็บแต่ไม่ถึงตาย…
พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แล้วปีนขึ้นไปบนหลังม้า
แม้ฝนจะตกฟ้าจะร้อง…
ทำให้สัมผัสรับรู้ของเขาไม่ชัดเจน
เขานำทางคนที่เหนื่อยล้าของเขา ผ่านทุ่งหญ้าสูงแห่งบลัดดี้เพลนส์…
ไปยังฐานที่มั่นของแกไนต์
ภายใต้การบัญชาการของเขานั้น ทหารทรีวานเทียน 20 นาย…
ได้กันฝูงชนชาวแกไนต์ไม่ให้เข้าใกล้
ตลอดทั้งคืน
จนถึงรุ่งเช้าวันถัดมา เมื่อกองทหารเดินทางมาถึงเพื่อพลิกสถานการณ์
เจ้าจะพาข้าไปไหน
เดี๋ยวก็รู้
ข้าไม่เคยขึ้นมาสูงแบบนี้เลย
เหรอ
ตอนข้ายังเด็ก ข้าชอบปีนตามตึกพวกนี้
มันคือสถานที่เดียวที่ข้ารู้สึกปลอดภัย ที่เป็นคนมองเห็น
ข้าคงชอบไปในที่ที่ข้ารู้ว่าจะไม่มีใครมาถึงได้
เพราะงี้ข้าถึงเจอที่นี่ไง
ข้าเป็นคนดูแลที่นี่นับตั้งแต่นั้นมา
คนเราเคยฉลองให้กับการมองเห็น
พวกเขาสร้างงานศิลปะ เพื่อฟัง รู้สึก หรือรับรู้กลิ่น
ทุกอย่างในโลกของพวกเขา สร้างขึ้นมาเพื่อให้มองเห็น
- คนก็ด้วย - ว่าไงนะ
เราเกิดมาเพื่อให้คนอื่นมองเห็นเช่นกัน
อันนี้ของโปรดของข้าเลย
ข้าเคยแต่งเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงในรูปภาพ
ข้าตั้งชื่อให้นางว่าเกว็นโดลิน
นางชื่ออลิซต่างหาก
เจ้าอ่านหนังสือออก
หนังสือเรื่องนี้ชื่อว่าอลิซในแดนมหัศจรรย์
"อลิซเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายมาก ที่ต้องนั่งอยู่ริมแม่น้ำกับพี่สาวของเธอ
และไม่มีอะไรให้ทำเลย"
"ครั้งหรือสองครั้งที่เธอแอบดู ในหนังสือที่พี่สาวของเธออ่านอยู่
แต่มันไม่มีรูปภาพหรือบทสนทนาอะไรในนั้นเลย"
ไม่นะ
"'แล้วจะมีหนังสือไปทำไม' อลิซคิด
'ถ้าไม่มีรูปหรือบทสนทนาเลย'"
หยุดได้แล้ว
พี่ชาย เจ้านี่อึดใช่ย่อยนะ
รอยแผลของเจ้าเทียบไม่ได้ กับแผลเป็นที่เจ้าฝากไว้บนหลังข้า
เจ้าทำอะไรกับฮานิวา
ฮานิวาเหรอ
เจ้ากลัวจะเสียลูกสาวไปสินะ
ความกลัวมันโหดร้ายกว่าความเจ็บ ว่าไหมล่ะ
ตอนเด็กๆ ข้าก็รู้สึกแบบนั้น
ความเจ็บปวดที่เจ้าทำกับข้าน่ะ
มันเทียบไม่ได้กับความกลัวที่ได้รู้ว่ามันกำลังมา
ว่าเจ้ากำลังมา
และข้ารับรองได้เลย
ทุกๆ คืนฮานิวาจะได้เจอกับความกลัว เหมือนกับที่ข้าเคยเจอ
อีโด ได้โปรดปล่อยนางไป
เจ้าเคยเป็นพี่ชายข้า
ข้ายังเป็นพี่ชายเจ้าอยู่ ข้าเสียใจ
ข้าน่าจะปกป้องเจ้า แต่ข้าถูกบังคับ…
เจ้าไม่รู้จักว่าความเสียใจคืออะไร ยังหรอก
แต่เดี๋ยวเจ้าได้รู้แน่
เพราะข้าจะขังเจ้าไว้ที่นี่…
แล้วเฆี่ยนเจ้าทุกคืน ให้สาสมกับทุกคืนที่เจ้าเคยเฆี่ยนข้า
และอีกหลายปีนับจากนี้
เมื่อถึงเวลาที่ข้าตัดสินใจจะฆ่าเจ้า
เจ้าจะร้องไห้ด้วยความสำนึกในบุญคุณ
อย่าให้เขาหมดสติ
- อีโด - ข้าอยากให้เขารู้สึกถึงรอยเฆี่ยนทุกครั้ง
ไม่นะ อีโด เจ้าปล่อยนางไปเถอะ
อีโดๆ
อีโด
อีโด อย่านะ ปล่อยนางไป
อีโด
ทัค
เราจะแวะนานพอให้ฉี่และเติมน้ำใส่กระติก
ครับ
ข้าอยากไปล้างเนื้อล้างตัว
ข้าไม่อยากให้เจ้าอยู่ใกล้คนของข้า
พวกเขาทั้งหิวและเหนื่อยล้า
และพวกเขาไม่ชอบแม่มดอยู่ดี ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ดีเลิศแค่ไหน
มากับข้า
เจ้าเคยคุยกับแม่มดมากี่คนแล้ว
เจ้าเป็นคนแรก
ถ้าข้าเป็นคนแรก แล้วเจ้ารู้ได้ไง ว่าพวกเราคือคนที่เจ้าต้องหวาดกลัว
คนอย่างพวกเจ้าทำลายโลกเก่า ด้วยเครื่องจักรและยาพิษ
พวกเจ้าเป็นคนรับผิดชอบการตายของคนนับล้าน
เจ้าเองก็ทำให้คนตายไปนับพันนับหมื่น
เจ้ากวาดล้างพวกอัลเคนนี…
ชนเผ่าของข้าให้สูญสิ้นไปจากโลก
พวกเขารู้ราคาของการปิดบังซ่อนเร้นแม่มดไว้ มันคือกฎหมายของอาณาจักรนี้
เจ้าฆ่าเด็ก เด็กทารกด้วย
ข้าไม่ได้อยู่ที่นั่น
ถ้าเจ้าอยู่ เจ้าจะทำยังไง
ข้าคือพ่อมด
ใครฆ่าคนมามากกว่ากัน เจ้าหรือข้า
ราชินีของข้า
ข้าพาเหล่านักคิดที่เก่งที่สุดแห่งเพนน์ซามาพบท่าน คณะที่ปรึกษาราชการแผ่นดินครับ
คณะที่ปรึกษาอะไรนะ
คณะที่ปรึกษาราชการแผ่นดินครับ ฝ่าบาท
เพื่อให้คำแนะนำท่าน และดำเนินการตามคำสั่งของท่าน
เรามาที่นี่เพื่อก่อตั้งคณะที่ปรึกษาด้านสงคราม ไม่ใช่คณะที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน
ฝ่าบาท ระเบียบการกำหนดว่า จะสามารถก่อตั้งคณะที่ปรึกษาด้านสงครามได้
เมื่อมีการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการแล้ว
เขาจะมาสั่งสอนข้าเรื่องระเบียบการแน่ะ
มีคนประกาศสงครามกับเราแล้ว
ร้อยเอกกอสเซ็ต ข้าเกรงว่า เจ้าจะไม่เข้าใจถึงความสำคัญของเรื่องนี้
วางใจได้ ข้าเข้าใจดีครับ ฝ่าบาท
และทุกอย่างที่ข้าพูดอยู่ตอนนี้ ข้าพูดด้วยความเคารพอย่างยิ่ง
และเป็นไปตามความปรารถนาของท่าน
หากเราต้องต้านทานพลังอำนาจ ของกองทัพทรีวานเทส
เราต้องเพิ่มกำลังการป้องกันของเรา ให้ทั่วอาณาจักร
- ร้อยเอกกอสเซ็ต… - ป้องกันงั้นเหรอ
เราได้รับคำสั่งจากพระเจ้า ให้เอาชนะทรีวานเทียน
เราต้องเตรียมตัวโจมตี ไม่ใช่ป้องกัน
- ซิเบธ… - ใครนะ
ขออภัยค่ะ ฝ่าบาท
เจ้าหญิงมักห์รา ถ้าเจ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาเลย
พายาอ่อนแอลงเพราะสูญเสียคันซูอาไป
และความโกลาหล จากเหตุที่เจ้ารอดพ้นจากความตาย
เราเพิ่งก่อตั้งเมืองหลวงแห่งใหม่
บางทีเราน่าจะใช้เวลากับอาณาจักรของเรา
จัดระเบียบและเสริมกำลังให้กองทัพของเรา
แน่นอนว่าในขณะเดียวกัน ก็คอยระแวดระวังภัยคุกคามจากทรีวานเทส
ทุกคน… ออกไป
ออกไป
ซิเบธ…
เจ้าได้ยินไหมว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น
อะไร
ห้องที่เต็มไปด้วยคนที่แอบกังขาในอำนาจของข้า
อันที่จริงพวกเขาสงสัยว่า ยังต้องทำตามข้าอีกต่อไปไหม
ร้อยเอกที่ต่อล้อต่อเถียงกับข้า
นักการเมืองมีความคิดก่อการกบฏ
ทั้งหมดนี้จะจบด้วยการที่เราถูกตัดหัวออกจากบ่า
และสายเลือดราชวงศ์ของเรา ก็จะจบสิ้นไปตลอดกาล
และในห้องนั้นที่เต็มไปด้วยคนทรยศ
น้องสาวของข้ากลับโต้แย้งข้า
สงครามคือการฆ่าตัวตาย
เจ้ายินดีสังเวยคนอีกกี่ชีวิตเพื่อคำโกหกของเจ้า
คนที่ตายจะตายอย่างมีเกียรติ…
เพื่อพายา…
เพื่อโลกใหม่ที่ลูกหลานของเราเป็นคนสร้าง
และจะตายไปพร้อมกับพวกเราที่เหลือ
เมื่อทรีวานเทียนเผาพายาราบเป็นหน้ากลอง
เจ้าเชื่อลงไปได้ไงว่าเราจะเอาชนะพวกเขาได้
ข้าถูกไว้ชีวิตมาเพื่ออะไร ถ้าไม่ใช่การนี้
พระเจ้ามอบเด็กที่มองเห็นมาให้ข้าอุ้มท้อง
เด็กที่จะถูกขนานนามตามพ่อของเรา
เพื่อทำให้อาณาจักรนี้เป็นสถานที่ ที่การมองเห็นได้กลับคืนสู่โลก
นี่คือชะตาของข้า
เหลือเชื่อเลย เจ้าเชื่อในสิ่งที่เจ้าพูดจริงๆ งั้นสิ
เราจะเอาชนะทรีวานเทสให้ได้
ยึดกองทัพพวกเขามาเป็นของเรา
แล้วกลายเป็นอาณาจักรที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียว บนแผ่นดินนี้
ซิเบธ
มันต้องมีทางอื่นสิ
เจ้าเองยังยืนดูอยู่เฉยๆ…
พร้อมอวยพร ตอนที่ทามัคที จุนชักดาบออกมาเพื่อฆ่าข้า
และพระเจ้าไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น
เจ้าจงจำช่วงเวลานั้นไว้ให้ดี น้องสาว
และจำไว้ด้วยว่าข้านี่แหละ คือคนที่ช่วยชีวิตเจ้าในวันนั้น
ไม่ใช่กลับกัน
ฮานิวา
ถ้านี่เป็นเตียงของข้า ข้าคงหาเหตุผลที่จะลุกจากเตียงไม่ได้
ข้ามีอะไรจะให้เจ้าดู
หินล้ำค่า
ชิ้นนี้ดูเหมือนชิ้นส่วนของท้องฟ้าเลย
มันเขียนว่าอะไรเหรอ
"ตลอดกาล"
สวยจัง
เว้นแต่ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น
สวยน่ะเหรอ
ตลอดกาลต่างหาก
ความรู้สึกอาจจะใช่ก็ได้
ข้าขอโทษ
ไม่
ไม่เลย
ราชินีแห่งพายัน ประกาศว่านางตั้งครรภ์ลูกที่มองเห็นได้
ราชินีเคนยังกล่าวอ้างอีกว่ากองทัพเรา
คือฝ่ายที่ไปโจมตีเมืองหลวงคันซูอา
งั้นราชินีก็โกหกประชาชนของนางน่ะสิ
แล้วเราจะเชื่อว่านางพูดความจริง
เรื่องลูกที่ว่าจะมองเห็นได้ไงกัน
นางรู้เรื่องแบบนั้นได้ไง
นางอาจรู้ได้ ถ้าพ่อของเด็กมองเห็น
ข้าขอขัดจังหวะท่านหน่อยนะ ท่านผู้บัญชาการ
เพราะแค่นี้ข้าก็รู้แล้วว่ามันจะเป็นยังไงต่อ
มีรายงานมาแล้วหลายครั้ง ว่ามีชายชาวพายันอย่างน้อยหนึ่งคนที่มองเห็น
ท่านหมายถึงเจอร์ลามาเรลน่ะสิ
เจอร์ลามาเรลไม่ใช่คน เขาคือเรื่องเล่าปรัมปราก็แค่นั้น
เรื่องนั้นเราไม่รู้แน่ชัด
นายพลวอส ชายแดนฝั่งตะวันตกของเราถูกโจมตีไม่หยุดหย่อน
โดยพวกแกไนต์
และท่านจะให้เราเปิดศึก ที่แนวหน้าด้านตะวันออกอีก
โดยอิงจากข่าวลือและเสียงเล่าอ้าง
การมองเห็นกำลังจะกลับมาแล้ว
และชาติแรกที่ควบคุมพลังอำนาจนั้นไว้ได้
จะเป็นชาติที่ครองโลก
สภาเหนื่อยหน่าย กับการโต้แย้งตามสมมติฐานพวกนี้เต็มที
ชาติใดที่ให้ที่ยืนในสังคมแก่คนที่มองเห็น
ชาตินั้นกำลังหว่านเมล็ดพันธุ์ แห่งการทำลายล้างตนเอง
และหากเกิดเหตุไม่คาดคิด ที่คนที่มองเห็นปรากฏตัวออกมา
พวกเขาจะถูกประหาร ในฐานะที่เป็นภัยคุกคามต่อสาธารณรัฐของเรา
ชาติอื่นๆ อาจไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันนี้
เราไม่เคยแพ้สงครามมา 200 ปีแล้ว
และไม่มีเหตุอันใดที่จะคิดว่าเราจะเริ่มแพ้ตอนนี้
ที่ท่านหลงใหลในการมองเห็น มันน่าสนใจในฐานะการฝึกฝนด้านกลยุทธ์
แต่ตอนนี้มันเสี่ยงที่จะเป็นสิ่งที่ทำให้ไขว้เขว
เราต้องหันไปให้ความสนใจแก่ฝั่งตะวันตก
ที่พวกแกไนต์มารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ
สภาประชาชนเห็นด้วยกับสภากองทัพ
สภาการคลังเห็นด้วยกับสภาประชาชน
สภาได้ตัดสินแล้ว
ขอบคุณที่ทำเพื่อชาติ ท่านผู้บัญชาการ
อรุณสวัสดิ์
ข้าเผลอหลับ
ข้าไม่กล้าปลุกเจ้า
เจ้าคิดอะไรอยู่
ข้าสงสัยว่า…
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าข้าปล่อยเจ้าไป
เจ้าไปกับข้าก็ได้นี่
ข้ามีชีวิต ครอบครัว และอาชีพการงานอยู่ที่นี่
ทำไมเจ้าถึงอยากอยู่ในที่ที่เจ้าจะถูกประหาร เพียงเพราะเป็นตัวเจ้าเองด้วย
เจ้าพูดราวกับว่าการมองเห็นคือสิ่งเดียวที่ข้าเป็น
ข้าคือทหารของทรีวานเทส
ข้าคือลูกสาว หลาน และเหลน
ของคนที่สร้างทรีวานเทสขึ้นมา
คนที่ต่อสู้และพลีกายเพื่อที่นี่
ไม่มีเรื่องไหนจะช่วยเจ้าได้ ถ้าความลับของเจ้าแพร่งพรายออกไป
เราเดินทางไปตะวันออกกัน
เจ้าจะได้เจอพี่ชายของข้า
เราอาจได้เจอคนอื่นๆ ที่เป็นเหมือนกับเรา
เราช่วยกันเปลี่ยนแปลงโลกได้
เจ้าคิดว่าเราพิเศษ
แต่เปล่าเลย
เราแค่… ไม่เหมือนคนอื่น
ข้าคิดว่าเราพิเศษเพราะเราไม่เหมือนคนอื่น
หากการมองเห็นจะกลับมา มันก็จะกลับมาเอง
ไม่ใช่หน้าที่เราที่ต้องเปลี่ยนแปลงโลก
หน้าที่ของเราคือ…
ใช้การมองเห็นของเรา ทำให้สิ่งต่างๆ ในที่ที่เราอยู่ดีขึ้น
แล้วเราจะทำแบบนั้นได้ไง
ก็…
เจ้าเริ่มจากการอ่านหนังสือให้ข้าฟังก็ได้
ข้ายินดีมาก
"'ฉันเล่าเรื่องการผจญภัยของฉันให้ฟังได้
เริ่มจากเช้าวันนี้' อลิซพูด รู้สึกตื่นกลัวเล็กน้อย
'แต่มันไม่มีประโยชน์ที่จะย้อนกลับไปเมื่อวาน
เพราะตอนนั้นฉันเป็นคนอีกคน'"
นี่คือนักรบผู้ยิ่งใหญ่… บาบา วอส
ตอนนี้เจ้าไม่ใช่นักรบบ้าบออะไรทั้งนั้น ถูกไหม
ถอยไป
หมอบลง
- หมอบลงไป - เจ้าทำจมูกข้าหัก
ท่านครับ
บาบา วอส
สี่วันกับการถูกทรมาน
ข้าต้องขอบคุณเจ้านะ
โทษที ข้าให้เจ้าดื่มอะไรที่แรงกว่าน้ำเปล่าไม่ได้
แต่… เอ้านี่
ข้าจำเสียงเจ้าได้ นักล่าแม่มด
ข้าได้ยินเสียงเจ้าในฝันร้ายของข้า
ทามัคที จุน
เจ้าฆ่าเมียข้า
ข้าไม่โทษเจ้าหรอกที่อยากให้ข้าตาย
ข้าทำผิดมากมายต่อเจ้าและคนของเจ้า
แต่การฆ่าเมียของเจ้าไม่ใช่หนึ่งในนั้น
สักวันข้าจะหลุดพ้นจากกรงนี้ไป
และพอข้าออกไปได้ ข้าจะจัดการเจ้า
ฟังข้านะ ข้าคือคนที่ถูกทิ้งให้ตาย ไม่ใช่มักห์รา
อย่ากล้าดีพูดชื่อนางออกมานะ อย่าพูดชื่อนาง
ข้าไม่มีวันทำร้ายนางได้ นางคือเจ้าหญิงของข้า
เจ้าหญิงเหรอ พูดเรื่องอะไรของเจ้า
เจ้าพูดจาไร้สาระ นักล่าแม่มด
เมียเจ้าเป็นลูกของกษัตริย์วูล์ฟ เคน
และข้าสาบานไว้ว่าจะปกป้องนาง และทายาทอันชอบธรรมของราชบัลลังก์พายัน
เจ้าโกหก เจ้ามันขี้โกหก
เจ้าถามตัวเองเถอะ ว่าข้ามีเหตุผลใดต้องโกหกเจ้าตอนนี้
เมียข้าที่เจ้าตามล่าลูกๆ ของนาง ตั้งแต่วันที่พวกแกเกิด
แล้วเจ้าจะบอกว่านางคือเจ้าหญิงงั้นเหรอ
นั่นแหละที่ข้าบอก
และข้าจะบอกเจ้าด้วย
ว่าตอนที่นางกับราชินีทิ้งข้าไป นางยังมีชีวิตอยู่ดี
- มาเลยครับ - ค่อยๆ ไปค่ะพ่อ
แตะทุกครั้งที่เหวี่ยงไม้ไปสุด
แตะให้ต่อเนื่องถ้าท่านทำได้
ยื่นไม้ออกไปไกลอีกค่ะ
ท่านทำได้ดีแล้ว ดีมาก มันจะง่ายขึ้นเรื่อยๆ ครับพ่อ
ไม่ต้องมาพูดราวกับว่าข้าเป็นเด็ก
ปล่อยข้า
ข้าจะหาทางเองโดยไม่ต้องให้ใครมาช่วย เข้าใจไหม
เราจะทำไงกันดี
เดี๋ยวเขาก็ชิน ให้เวลาเขาหน่อย
เทพแห่งเพลิง
ท่านปกป้องข้าจากเหล่าศัตรูทั้งที่รู้จักและไม่รู้จัก
ปรึกษาข้ารับใช้ที่ภักดี แน่วแน่ในการตัดสินใจ และข้าจะไม่มีวันคลอนแคลน
ข้าจะรับใช้พระประสงค์ของท่าน… ขอให้ท่านปกปักรักษาข้าตามที่ท่านปรารถนา
ฝ่าบาทคะ
บ้าฉิบ
ขออภัยค่ะ ฝ่าบาท
ลอร์ดฮาร์แลนขอเวลาท่านสักครู่
อนุญาตให้เขาเข้ามาได้ แล้วเจ้าก็ออกไปซะ
ค่ะ ฝ่าบาท
อ้อ ใช่เลย
ข้าชอบกลิ่นของการอาบน้ำนมลาเวนเดอร์
ลอร์ดฮาร์แลน
เจ้ามีจุดประสงค์ร้าย ที่มาแบบไม่เป็นทางการเช่นนี้
บางคนอาจเข้าใจผิดว่าไม่มีสัมมาคารวะ
ตรงกันข้ามเลย
ข้าชื่นชอบอดีตที่เรามีร่วมกัน
วัยเด็กของข้าในราชสำนักของพ่อท่าน
ข้าคิดว่ามันทำให้เราผูกพันกับความภักดี ลึกซึ้งกว่าการเป็นเพียงแค่ราชินีกับบริวาร
ท่านไม่คิดงั้นเหรอ
ซึ่งนำมาสู่จุดประสงค์ที่ข้าแวะมาในครั้งนี้
ข้ากระหายใคร่รู้สุดๆ
ลงมือได้เด็ดขาด ประกาศสงครามโดยเร็ว ทั้งที่เพิ่งสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่
- ถ้าเจ้าไม่กล้าพอละก็… - ข้าไม่กล้าเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
งั้นก็โชคดีสำหรับเจ้าแล้ว เพราะเจ้าอยู่ฝ่ายผู้ชนะ
แต่งงานกับข้านะ
อาฮะ ไม่เหมือนคำตอบที่ข้าหวังจะได้ยินเท่าไร
ความอหังการของเจ้าทำให้ข้าเองยังแปลกใจ
อาจถึงเวลาให้พิจารณาโลกทัศน์ของเจ้าใหม่แล้ว
ท่านต้องการข้า กองทัพของข้า คนของข้า
เจ้าหมายถึงกองทัพของข้าและคนของข้าสินะ
ท่านกำลังประกาศศึก กับกองทัพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
แค่จะหวังให้ทำสำเร็จได้นั้น
ท่านต้องใช้ความจงรักภักดีที่ไม่เสื่อมคลาย ของชายและหญิงทุกคนที่นี่
ท่านมีเพนน์ซา และท่านจะมีพายาทั้งหมด
ข้าคิดว่าข้ามีอยู่ในครอบครองอยู่แล้ว
ครับ
บริวารของท่านอาจต้องตายเพื่อปกป้อง อธิปไตยอันชอบธรรมของพวกเขา แต่ว่า…
ข้าพนันได้เลยว่าพวกเขาจะรู้สึกไม่ยินดี
ถ้าต้องปกป้องเด็กที่พวกเขาคิดว่าเป็นแม่มด
และถ้าข้าแต่งงานกับเจ้าล่ะ
ข้าคือผู้บังคับใช้กฎหมายที่นี่มาหนึ่งชั่วอายุคน
ในฐานะพ่อเลี้ยงของเด็กที่มองเห็น ข้าเปลี่ยนความคิดที่จำเป็นต้องเปลี่ยนได้
ข้าไม่คิดว่ามีทางอื่น ที่จะทำให้ตำแหน่งของท่านมั่นคงได้ดีไปกว่านี้แล้ว
และตำแหน่งของเจ้าด้วย
แน่นอน ของข้าด้วย
ไม่งั้นข้าจะยอมทำไปทำไม
เจ้าเอาน้องสาวของข้าไปสิ
เป็นพ่อเลี้ยงให้ลูกๆ สายเลือดราชวงศ์ ที่มองเห็นของนาง
นางมีตั้งสองคน
มักห์ราแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ
บาบา วอสตายไปแล้ว
และไม่ว่ายังไง การที่พวกอัลเคนนีไปสมสู่ในเต็นท์ของพวกเขา
ไม่นับว่าเป็นการแต่งงาน ภายใต้กฎหมายของพายัน
ข้าไม่คิดว่ามักห์ราจะรู้สึกแบบเดียวกัน
ลอร์ดฮาร์แลน เจ้าประเมินเสน่ห์ในตัวเจ้าต่ำไปรึเปล่า
ท่านคุยกับนางได้ไหม
ได้สิ
ทีนี้ก็มาคุกเข่าต่อหน้าราชินีของเจ้าได้แล้ว
เปิดประตู
สองทัพลุกขึ้นมา
ขวาหนึ่ง
เร็วเข้า เราอยู่ที่นี่ไม่ได้
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน
ยืนตรง
ซ้าย สองก้าว
เด็กนั่นมองเห็นนี่นา
ข้าบอกว่าซ้าย
เจ้าบอกว่ามีแค่เจ้าคนเดียว
มันคือโครงการลับของอีโด เด็กนั่นเป็นลูกของเจอร์ลามาเรล
เขาฝึกฝนเด็กนั่นตามที่เขาได้ตกลงไว้กับนายพล
เจอร์ลามาเรลน่ะเหรอ
แล้วยังไง เขาแค่…
แค่ยกเด็กนั่นให้ดื้อๆ งั้นเลยเหรอ
เวร็น แกยังเด็กอยู่เลยนะ
เขาก็ยกข้าให้ด้วย เจ้าเข้าใจไหม
เขาส่งข้าไปตาย
- เจ้าไม่ตายหรอก - เราทั้งคู่รู้ดีว่าอีโดไม่มีวันปล่อยข้าแน่
ฮานิวา
ข้าจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้เจ้าปลอดภัย ข้าสัญญา
ข้าอยากให้เจ้าเชื่อใจข้า
ข้าเชื่อเจ้า
ไปเลย
ท่านนายพล
ร้อยโท พานักโทษลงไปที่ถนน
ทำไมคะ เกิดอะไรขึ้น
พาเด็กสาวนั่นลงไปข้างล่าง เดี๋ยวนี้
พ่อเหรอ
พ่อคะ
ข้าขอโทษ ทั้งหมดเป็นความผิดข้าเอง
ข้าอยากให้โอกาสเจ้าได้ยินเสียงร้องไห้ ของลูกสาวเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย…
ก่อนที่ข้าจะส่งตัวนางไปทำคุณประโยชน์ ให้แก่สาธารณรัฐ
ประชาชนแห่งทรีวานเทส
ข้าขอมอบคนขี้ขลาดตาขาวที่สุดให้พวกเจ้า บาบา วอส
ไอ้ฆาตกร
ผ่านไป 25 ฤดูหนาวแล้ว นับตั้งแต่เขาฆ่าเทโอ วอส
พ่อของข้า
แล้วหลบหนีออกจากเมืองนี้ไป
แต่ระบบยุติธรรมของทรีวานเทียน ไม่เคยลืมและไม่เคยผ่อนปรน
ไม่ว่าจะผ่านไปอีกกี่พันฤดูหนาว
ไปกับเขาเลย
แห่ไปให้รอบเมือง
ไม่นะ ไม่ๆ พ่อคะ
- อย่านะ ไม่ ไม่ๆ - ไอ้ฆาตกร
ไอ้ขี้ขลาด
- ฮานิวา - ไม่นะ ไม่ๆ
ไม่นะ ได้โปรด อย่าทำ ขอร้อง ได้โปรดเถอะ
ท่านนายพล ทำไมไม่ทิ้งนางไว้กับข้าอีกสักพักล่ะ
นางเป็นแหล่งข่าวกรองที่มีค่า
ไม่ ข้าให้เจ้าทำหน้าที่มาพอแล้ว เวร็น
อีกอย่างนะ นางมีอะไรที่ดีกว่าเป็นแค่แหล่งข่าวกรอง
พานักโทษไปที่บ้านข้า เดี๋ยวนี้
ครับ
พานางไป
ไปสิ เร็วเข้า ให้ไวเลย
ได้โปรด…
ราชินีเคนเสด็จแล้ว
เจ้าหญิงมักห์ราเสด็จแล้ว
เดินท่ามกลางประชาชนเหรอ ฟังดูเหมือนไม่ใช่เจ้าเลยนะ
พลเมืองแห่งเพนน์ซา อยู่ห่างไกลราชบัลลังก์มากเกินไปแล้ว
เราต้องทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อให้ได้รับความรักและการสนับสนุน
อ้อ สรุปคือเราจะทำแบบนี้สินะ ให้ได้รับความรักและการสนับสนุน
ใช่ แต่ถ้าเจ้าอยากทำตัวให้มีประโยชน์จริงๆ
มีงานที่ใหญ่กว่านี้ และต้องใช้ชั้นเชิงมากกว่านี้รอเจ้าอยู่
- ใช้ชั้นเชิงงั้นเหรอ - ข้าบอกฮาร์แลนว่าเจ้าจะแต่งงานกับเขา
ว่าไงนะ
- อะไร เจ้าล้อเล่นแน่ๆ - ข้าเปล่า
ราชินีเคนเสด็จแล้ว…
เจ้านี่เสียสติมากกว่าที่ข้าคิดซะอีก
เจ้าตีโพยตีพายเกินไป นี่เป็นการจัดแจงเรื่องกิจธุระ
เจ้ารู้ไหมว่านี่คืออะไร
เหมือนกระดูกเทพที่ขึ้นรูปมาอย่างลวกๆ
นี่คือกำไลแต่งงานที่บาบา วอสสามีข้าทำให้
การสมรสของอัลเคนนีไม่เป็นที่รับรอง ตามกฎหมายของพายัน
ฉะนั้นไม่ถือว่าเจ้าหักหลังบาบา วอสหรอก ถ้าเผื่อว่าเขายังไม่ตายน่ะนะ
เจ้ามันคนเลวไร้หัวใจ
อยากเรียกข้าว่าอะไรก็เรียกไปเถอะ
แต่ข้าสัญญาว่าข้าจะทำให้พายา ปลอดภัยสำหรับเจ้า แล้วข้าก็ทำได้
แต่ข้าคิดว่าเจ้าไม่ตระหนักเลย ว่าเรายืนอยู่ใกล้ขอบเหวแค่ไหน
เห็นได้ชัดว่าฮาร์แลนสงสัยเรื่องคันซูอา
เรายึดเมืองนี้มาจากเขา ถ้าเราไม่ทำให้เขาได้ประโยชน์ด้วย
เราเองนี่แหละที่จะตกเป็นเหยื่อของการปฏิวัติ
อย่างที่เจ้าบอก เราต้องการฮาร์แลนและกองทัพที่เขาเป็นคนคุม
จนถึงวันที่เราไม่ต้องการอีก
- เจ้าก็แต่งกับเขาเองสิ - แล้วทำให้เขาเป็นราชาน่ะเหรอ
ไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้เมื่อเจ้าใจเย็นลงแล้ว
ไม่คุย
พวกนอกรีต ราชินีเป็นคนนอกรีต
พวกรักแม่มด น่ารังเกียจที่สุด
จับแม่มดไปเผาซะ
เผานางและครอบครัวนางให้หมด
- ไปตามหาพวกเขา - ได้ครับ
- เผาราชินีซะ เผานางเลย - เผานาง
ยัยแม่มด
อย่างที่ข้าบอก เราอยู่ใกล้ขอบเหวมากกว่าที่เจ้าคิด
เผานางเลย
ไม่นะ
เพิ่มเป็นสาม
- เจ้าสับขาหลอกข้า - พร้อมเปิดให้เห็นเลยไหมล่ะ
บาบา วอส
เจ้าเป็นใคร
คนที่จะถูกฆ่า ถ้าถูกจับได้ว่าช่วยเหลือท่าน
ขอร้องละ อย่าถามอะไรอีกเลย จนกว่าเราจะได้ออกไปจากที่นี่
- เราจะไปไหนกัน - ข้าจะพาท่านไปหาฮานิวา
- เจ้ารู้เหรอว่านางอยู่ไหน - รู้ แต่เราต้องรีบแล้ว
ข้าจัดการพวกผู้คุมแล้ว แต่เราต้องรีบไปก่อนที่ผู้คุมกะถัดไปจะเข้ามา
บาบา วอส
ถ้าเจ้ากะจะต่อสู้เพื่อหาทางออก เจ้าน่าจะใช้ความช่วยเหลือทั้งหมดที่เจ้าหาได้
ข้ามาที่นี่เพื่อท่านคนเดียว
เจ้าอยากไปเจอมักห์รา ข้าก็เช่นกัน
อีกไม่นานพี่สาวนางจะหักหลังนางแน่นอน
หากว่ายังไม่ได้ลงมือละก็
เจ้าจะให้ข้าเชื่อใจเจ้างั้นเหรอ นักล่าแม่มด
ข้ารู้ว่าราชินีคิดยังไง
เจ้าไม่มีทางรู้ด้วยซ้ำว่าจะหาตัวนางได้ไง
และต่อให้เจ้ารู้ นางก็รายล้อมไปด้วยนักล่าแม่มด นักล่าแม่มดของข้าเอง
ข้าไม่ปล่อยตัวทามัคที จุนนะ
ให้เขาไปด้วย
แค่ปล่อยตัวท่านก็ถือว่าข้าก่อการกบฏแล้ว
ข้าไม่ยอมเพิ่มปัญหาใส่ตัว ด้วยการปล่อยแม่ทัพของนักล่าแม่มดหรอก
เจ้าถูกแขวนคอได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น
เราไปเดี๋ยวนี้ หรือไม่ก็ตายที่นี่
เอาสิ
ทางนี้
มันไม่ได้เปลี่ยนอะไรไปทั้งนั้น
วินาทีที่เจ้าไร้ประโยชน์ต่อข้า
ข้าจะควักไส้เจ้าออกมาให้เจ้ากินซะ
ตามที่เห็นควรเลย
เอาอาวุธของพวกผู้คุมไป
เจ้าเดินเร็วเกินไป ไม้เท้าเจ้าแทบไม่แตะพื้นเลย
เจ้ามองเห็นใช่ไหม
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ข้าเคยชำนาญการปิดบังเรื่องนั้นไว้
ไปกันเถอะ
ฮานิวา
ไม่ต้องห่วง คนลงมือจะไม่ใช่อาอีโดของเจ้า
ถ้าเจ้าขัดขืน… มันจะยิ่งใช้เวลานาน
- มีอันตรายไหม - ไม่มี
ไม่มี
ใช่แล้ว เก็บนี่ไว้ให้ฮานิวา
อีโดคงขังนางไว้ที่ไหนสักแห่งข้างบน
เราจะแยกกันตามหานาง
ทามัคทีจะคอยขัดขวางใครก็ตามข้างล่างนี้ ที่จะขึ้นไปตามล่าเรา
เจ้าต้องใช้มากกว่าหนึ่งคนเพื่อการนั้น
ถ้าเป็นเขาละก็ไม่ต้องหรอก
บันได
ไม่ต้องกลัวไป
ข้าจะอ่อนโยนกับเจ้า
ไม่ อย่านะ
อย่า
[ส่งสัญญาณ] ท่านเดินตรงไป ข้าจะไปตรวจดูด้านข้างแล้วไปเจอท่านทีหลัง
ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว
ข้าขอโทษจริงๆ
- ข้ารู้ว่าเจ้าต้องมา - ข้าขอโทษนะ
ข้าไม่ได้มาคนเดียว
บาบา วอสบอกให้ข้านำไอ้นี่มาให้เจ้า ไปกันเถอะ
ตอนเจ้าจากไป ข้ายังเล็กเหลือเกิน
และยังอ่อนแอกว่าเจ้านัก
แล้วเจ้าจะได้เห็นว่าข้าไม่ได้เป็นแบบนั้นอีกต่อไป
บอกตามตรง ข้าหวังนึกว่าเจ้าจะมีเลือดนักสู้ในตัวมากกว่านี้
ช่างเหมาะเจาะอะไรเช่นนี้…
ที่ข้าจะได้ฆ่าเจ้าด้วยคมดาบของพ่อเรา
อีโด ข้าขอโทษ
แต่ข้าขอร้อง ให้การตายของข้าจบเรื่องทุกอย่าง
ปล่อยฮานิวาไปจากที่นี่ซะ ได้โปรดเถอะ
พึงรู้ไว้ก่อนที่เจ้าจะสิ้นใจนะ พี่ชาย
ฮานิวาจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุกใต้ดินของข้า
ในฐานะแม่พันธุ์…
ผู้ให้กำเนิดเด็กๆ ที่มองเห็นเพื่อกองทัพของข้า
จนกว่ามดลูกของนางจะใช้การไม่ได้
และเมื่อใดที่นางผลิตลูกไม่ได้อีกต่อไป…
ข้าจะปาดคอนาง
แล้วเอาร่างนางไปทิ้งในบ่อหมักปุ๋ย
บ่อเดียวกับที่ข้าจะเอาร่างเจ้าไปทิ้ง
ปล่อยเขา
ปล่อยเขาซะ
- ฮานิวา - พ่อคะ
พ่อไม่เป็นไรใช่ไหม
เราต้องไปแล้ว เร็วเข้า
พาข้าไปหาเขาที
ถ้าเจ้าเข้าใกล้ลูกๆ ของข้าอีกแม้แต่ครั้งเดียว
ข้าจะเผาเมืองนี้ให้วอดวายไม่เหลือซาก…
แล้วปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่นานพอ
ให้เจ้าได้กลิ่นเศษเนื้อของตัวเอง หลอมละลายร่วงลงจากใบหน้า
นี่แหละเขา
นี่แหละบาบา วอสที่ข้ารู้จัก
เราต้องไปแล้ว
ทามัคที จุน
ฮานิวา อย่านะ อย่า
ฮานิวา อย่านะ เขาสู้ร่วมกับเรา
เขาเป็นคนฆ่าแม่
ฟังข้านะ แม่ของเจ้ายังไม่ตาย
ว่าไงนะ
ท่านพูดเรื่องอะไร
ไว้ข้าจะอธิบายทีหลัง
ฟังนะ ตอนนี้เราต้องไปแล้ว
นางปลอดภัยไหม
เราไม่รู้ เพราะงี้เราจึงต้องเชื่อใจเขา
ฮานิวา ขอร้องละ มองพ่อนะ เราต้องไปแล้ว
นะ
ซ้าย ไปยังประตูทิศตะวันออก
มากับเรานะ
ข้าไปไม่ได้
เถอะนะ
ตลอดกาล
ฮานิวา
ไปเร็ว
ฮานิวา
คอร่า
นางบอกว่าข้าแท้งลูก
แกจมอยู่ในกองเลือดบนผ้าปูเตียงของข้า
ท่านฆ่านางเหรอ
นางบอกว่า
"บางทีสิ่งที่ก่อเป็นรูปร่างไม่สามารถเติบโต จนสมบูรณ์เต็มที่ได้ มันอ่อนแอเกินไป"
ราชินี
เจ้าใส่อะไรไว้ในตัวข้า
ข้าทำตามที่ท่านขอ
ข้าไม่ได้ขออะไรแบบนี้
ท่านไม่เห็นต้องฆ่านางเลย
ต้องฆ่าสิ
จะให้ใครรู้ไม่ได้
ข้าประกาศไปแล้วว่าจะมีลูก ลูกที่มองเห็น
พวกเขาจะคิดว่าข้าเสียสติ
ข้าจะนอนกับท่านอีกครั้ง
ข้าจะมอบทารกที่แข็งแรงกว่าเดิมให้ท่าน
หนุ่มน้อยที่น่าสงสาร
ทั้งน่าสงสารและงี่เง่ายิ่งนัก
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี