Να σε.
Δες τι έγινε.
Δες τι έκανα!
Η ιστορία σου τελείωσε πια.
Όλων σας. Εγώ έβαλα το τέλος.
Μα η δική μου τώρα αρχίζει.
Αντίο, πατέρα.
Πάντα σ' αγαπούσα, παρότι εσύ δεν μ' αγάπησες ποτέ.
Σας παρακαλώ, βασίλισσά μου.
Ο Θεός μάς έχει εγκαταλείψει!
Είμαστε Παγιάν. Είμαστε ιεροί. Είμαστε εκλεκτοί.
Έλα, αγόρι μου.
Εντάξει. Μπράβο, αγόρι μου.
Το θηρίο κοιμόταν για πολύ καιρό.
Και τώρα ξύπνησε.
Τα πάντα είναι μπροστά μας.
Όλα όσα έχουν σημασία.
Σ' ευχαριστώ.
Τι έχω κάνει;
Μ' άφησες λίγο μόνη.
Αντιστάθηκες στην επιθυμία να πιέσεις για απαντήσεις που ξέρεις πως δεν έχω.
Τι το τόσο σημαντικό μπορεί να 'χουν μερικά μπιχλιμπίδια απ' τον πατέρα σου,
ώστε να ρισκάρεις τις ζωές των παιδιών σου, του άντρα σου...
μόνο για να τα πάρεις πίσω;
Είμαι σίγουρη πως αν συνέβαινε κάτι άλλο απ' ό,τι έχεις ήδη πει,
θα το είχες πει σ' εκείνους πριν από μένα.
Θα πω, ωστόσο,
πως υπάρχει ένα άλλο ερώτημα,
που το τελευταίο διάστημα
δεν μπορώ να σιγάσω στο μυαλό μου.
Ποιο είναι αυτό;
Τη μέρα που μπήκες στις ζωές μας...
θυμάσαι τα τελευταία λόγια του Τζερλαμαρέλ σ' εμένα καθώς έφευγε;
Όχι.
Είπε... "Πρόσεχε".
Εκείνη τη στιγμή και κάθε στιγμή έκτοτε,
υπέθεσα πως εννοούσε
"Πρόσεχε τη γυναίκα που αγαπώ, με τα παιδιά που σύντομα θα γεννήσει".
Τα λόγια του ήταν σαν βράχος για μένα.
Κάτι σταθερό απ' όπου κρατιόμουν τόσα χρόνια.
Μα μ' όλα όσα έχουν αλλάξει από τότε που φύγαμε απ' τον καταρράκτη
και ταξιδεύουμε στον ποταμό,
αναρωτιέμαι μήπως παρανόησα τα λόγια του.
Τι άλλο μπορεί να εννοούσε;
Τώρα ο άντρας και τα παιδιά σου
αντιμετωπίζουν άοπλοι μεγάλο κίνδυνο επειδή το ζήτησες εσύ.
Διόλου δεν δίστασαν.
Ούτε κι εσύ.
Νιώθω κάτι ν' αλλάζει μέσα σου από τότε που ξεκίνησε αυτό το ταξίδι.
Κάτι στη φωνή σου, στον τρόπο σου, Μάγκρα.
Κάτι επιβλητικό.
Κάτι σκοτεινό.
Είμαι ο άνθρωπος που ξέρεις σχεδόν μια ζωή.
Καταλαβαίνω τη σύγχυσή σου κι ανέχομαι την περιέργειά σου,
μα, σε παρακαλώ, μην υπαινίσσεσαι πως η οικογένειά μου διατρέχει κίνδυνο μεγάλο
εξαιτίας των μοχθηρών μου κινήτρων.
Ή πως μ' αφήνει αδιάφορη το καλό τους.
Πιάσε το χέρι μου.
Προσευχήσου μαζί μου...
να επιστρέψουν όλοι σώοι κι αβλαβείς.
Αυτά εδώ ίσως είναι χνάρια.
Πού;
Είναι γελοίο.
Τι ακούτε;
Τίποτα.
Εγώ ακούω μουρμουρητό.
Ναι.
Αρκετοί άνθρωποι, και μουρμουράνε.
Από κει ακούγεται.
Μουρμουρητό; Ποιος μουρμουρίζει;
Μουρμουρητό.
Τι είναι αυτό;
Οπαγιόλ. Ρακοσυλλέκτες.
Δεν είναι κανείς. Μοιάζει εγκαταλειμμένο.
Δεν είναι.
Τριγυρνούν τη νύχτα, κοιμούνται τη μέρα.
Αυτοί πήραν τα πράγματά μας.
Σίγουρα είναι εκεί κάτω.
Δεν ξέρω μόνο πόσοι είναι.
Πολλοί περισσότεροι από μας, υποθέτω.
-Άνετα. -Δεν γυρίζουμε πίσω.
Μαντεύω πως είναι και πολύ λιγότερο άοπλοι από μας.
Σημαντικά τα υπάρχοντα της μητέρας σας,
μα δεν θα ήθελε να πεθάνετε γι' αυτά.
Συμφωνώ.
Μα μπορώ να μπω και να βγω χωρίς καν να μ' αντιληφθούν.
Κανείς δεν θα πάει μόνος.
Πρέπει να πάω μόνη!
Είναι πιο απίθανο να με πιάσουν.
Μπορώ να ξεγλιστρήσω μέσα κι έξω.
Μόνος σου 'το πες, κοιμούνται μάλλον.
Μα αν ξυπνήσεις κάποιον, θα πεταχτούν όλοι.
Θα τους αποφύγω!
Η μαμά ήξερε πόσο δύσκολο θα 'ταν να το βρούμε,
μα το ζήτησε και πάλι.
Θεωρούμε πως δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό;
Τη θεωρούμε ανίκανη για μια τέτοια απόφαση;
Εντάξει!
Εντάξει.
Είστε κι οι δυο εδώ.
Θα φωνάξω αν χρειαστώ βοήθεια.
Μα πρέπει να προσπαθήσω.
Είναι κάκιστη ιδέα.
Έπρεπε να την εμποδίσουμε.
Πώς;
Θα το είχε κάνει για τον καθένα μας.
Δεν θα την εμπόδιζε κανείς μας.
Ειλικρινά, δεν νομίζω πως έχει να κάνει μ' εμάς.
Από τη στιγμή που η μαμά ανέφερε τον πατέρα της,
τη σχέση της μαζί του,
η Χάνιβα είχε πάρει την απόφασή της.
Δεν υπήρχε καν κάποια απόφαση να πάρει. Ήταν αναπόφευκτο.
Η ιδέα ενός απόντα πατέρα,
η ευκαιρία επανασύνδεσης,
ήταν απλώς...
συνταρακτικά για εκείνη.
Και φοβάμαι πως δεν θα υπάρξει...
Ωχ, όχι!
Χάνιβα!
Χάνιβα.
-Αναπνέει; -Ναι.
-Πού έχει χτυπηθεί; -Δεν βλέπω.
Μπαμπά!
Περίμενε... Όχι. Μη!
Όχι, σταμάτα! Δεν ξέρεις ποιος είναι!
Δεν μ' ενδιαφέρει!
Το στήθος του!
Δες. Ψηλάφησε!
Σήκω πάνω!
Βλέπει.
Τόσο άδεια εδώ.
Γεννήθηκα με τον ήχο των μηχανών.
Με την αστραπή, την ισχύ...
με νόημα.
Μια ζωή ήμουν λουσμένη σ' αυτά.
Ποτέ δεν ξεμάκρυνα απ' την πρωτεύουσα τόσο ώστε να μην τ' ακούω.
Πάντα αναρωτιόμουν πώς θ' ακουγόταν ο κόσμος, αν πήγαινα λίγο...
μακρύτερα.
Τελικά, δεν έχει κανέναν απολύτως ήχο.
Πόσο απίστευτα πληκτικό.
Ακούστε το νερό, βασίλισσά μου.
Και τον άνεμο.
Κι ίσως, αν τον αφουγκραστείτε, να σας ψιθυρίσει τα μυστικά του.
Δεν υπάρχουν μυστικά εδώ.
Καμιά πληροφορία για παζάρεμα.
Καμιά ιστορία να υφανθεί.
Ούτε δύναμη, ούτε φόβος.
Τίποτα.
Ώστε έτσι ζουν τις ζωές τους οι άνθρωποι,
απουσία οποιουδήποτε ουσιαστικού πράγματος;
Υποθέτω πως ναι, Μεγαλειοτάτη.
Ίσως να τ' απαιτεί το ταξίδι,
μα θαρρώ πως δεν θα 'μαι τόσο καλή σ' αυτόν τον ρόλο.
Δεν νομίζω πως είμαι στο ελάχιστο προετοιμασμένη γι' αυτό.
Πεινάω.
Πεινάω!
Είμαι έτοιμη για το δείπνο μου.
Βρήκες αβγά; Είναι η εποχή τους.
Οδηγέ;
Ακούω τη φωτιά να αργοσβήνει. Βρήκες τροφή;
Οδηγέ, πού είσαι;
Ανάστησε τη φωτιά. Πνίγεται στους καπνούς της!
Οδηγέ;
Οδηγέ; Απάντα μου, διάολε!
Νάιρι!
Έχω ό,τι θέλετε.
Έχω ό,τι θέλετε. Έχω δαχτυλίδια. Έχω θείο οστό.
Τόσο απαλή.
Εξαίσια δάχτυλα.
Ούτε δαχτυλίδια.
Ούτε θείο οστό.
Θα πάρουμε εσένα.
Νάιρι;
Νάιρι!
Μαμά, εμείς είμαστε.
Χάνιβα.
Έλα.
Το βρήκατε;
Σ' ευχαριστώ.
Μετράω τέσσερις.
Ποιος είναι ο νέος μας φίλος;
Τον λένε Μπουτς.
Τομάρια ρακούν.
Αυτό το πλάσμα πήρε τα πράγματά μας.
Ναι.
Μα δεν ήξερε ποιοι ήμασταν και δεν είχε επιλογή.
Αφήστε με να σας εξηγήσω.
Εντάξει.
Όταν μας άφησε ο Τζερλαμαρέλ,
για να πάει στον Οίκο της Διαφώτισης, όπως υποσχέθηκε,
φαίνεται πως δεν πήγε απευθείας εκεί.
Έκανε μια στάση για να ξεχειμωνιάσει.
Πλησίασε τους Οπαγιόλ.
Έζησε μαζί τους έναν χρόνο.
Έναν χρόνο;
Μα... μόλις γεννήθηκε το παιδί του...
συνέχισε το ταξίδι του.
Ο Μπουτς είναι εκείνο το παιδί.
Είναι ο γιος του Τζερλαμαρέλ.
Ο αδελφός μας.
Όταν ο Τζερλαμαρέλ συνέχισε το ταξίδι του,
οι Οπαγιόλ έκαναν σκλάβο τον Μπουτς.
Τον ανάγκαζαν να περισυλλέγει και να κλέβει για εκείνους.
Όταν μαθεύτηκε πως ο Ανιχνευτής Μάγων παρέλαυνε από την περιοχή,
οι Οπαγιόλ αναζήτησαν την ασφάλεια αλλού,
και τον εγκατέλειψαν να τα βγάλει πέρα μόνος.
Παιδί μου!
Προτείνεις να τον πάρουμε μαζί μας;
Ναι.
Εκτός του ότι του προσφέρουμε μια διέξοδο από μια ζωή όπου τον είχαν σαν ζώο,
εκτός του ότι θα είναι πολύτιμος για εμάς, επιδέξιος πολεμιστής...
Βλέπει.
Έτσι δεν είναι;
Ναι, βλέπει.
Εσείς οι δυο συμφωνείτε;
Γιατί φέρεστε έτσι όλοι;
Είναι συγγενής. Δεν τον αφήνουμε πίσω!
Έχω αναρωτηθεί κι εγώ όλα όσα είπες.
Έχω εκφράσει τις ίδιες ανησυχίες.
Και;
Κι αν σκόπευα να το απαγορεύσω, Πάρις,
θα μ' είχες ακούσει ήδη να το κάνω.
Έτσι δεν είναι;
Τι άλλο ξέρεις για εκείνον;
Εκτός απ' την επιδεξιότητά του ως κλέφτης.
Τον εμπιστεύεσαι;
Ποτέ δεν είχα κάποιον να με φροντίζει, όπως κάνετε εσείς μεταξύ σας.
Για να το ζήσω αυτό,
θα κάνω ό,τι μου ζητήσετε.
Τότε, ας έρθει.
Ας αρχίσουμε να χτίζουμε μια στρατιά που έχει όραση...
αρκεί τα νεότερα μέλη να ορκιστούν αφοσίωση
στον μοναδικό στρατηγό ανάμεσά μας.
Ορκίζομαι.
Όχι. Δείξε μας.
Τόσο τέλεια ημέρα!
Τη δική σου απόλυτη σιωπή τη βρίσκω πολύ πιο ενδιαφέρουσα απ' τη δική της.
Ξέρετε, θα 'μαι μπροστά όταν σας κόψουν τον λαιμό,
να σας υπενθυμίζω πόσο γαμημένο λάθος κάνατε σήμερα.
Τόσο πολλές φορές χωρίστηκα από σένα,
πάντα με φόβο πως θα 'ναι η τελευταία.
Ας μην το ξανακάνουμε ποτέ.
Ποτέ δεν σου είπα πολλά για 'κείνον.
Για τον πατέρα μου.
Δεν σου το ζήτησα ποτέ.
Δεν μ' ενδιέφερε από πού ερχόσουν.
Το ξέρω. Ούτε κι εμένα εσύ.
Αυτό μου το έδωσε τη μέρα που πέθανε.
Ανήκε στην οικογένεια απ' όσο θυμόταν τον εαυτό του.
Άνοιξέ το.
Όλα αυτά, γι' αυτό.
Πρέπει να τον αγαπούσες πάρα πολύ.
Ήταν πολύ καλός άνθρωπος.
Καλοσυνάτος, συνετός.
Θαρρώ πως θα σε συμπαθούσε.
Ας μην τα παραλέμε.
Μακάρι να τον είχα γνωρίσει.
Ίσως να μου πεις κι άλλα για εκείνον κάποτε.
Νομίζω πως θα το ήθελα.
Ο Κοφούν έχει δίκιο.
Πρέπει να πηγαίνω.
Φυσικά.
Εκείνο το αγόρι, τον Μπουτς...
δεν τον εμπιστεύεσαι, έτσι;
Δεν σκοπεύω να εμπιστευτώ κανέναν νεοφερμένο για καιρό.
Μάλιστα.
Και γιατί επέλεξες να το επιτρέψεις;
Κολακεύομαι που θαρρείς πως είχα λόγο.
Σοβαρολογώ.
-Το ξέρω. -Γιατί δεν το απαγόρευσες;
Γιατί στο τέλος του ταξιδιού...
θα γνωρίσουν έναν νέο πατέρα.
Και δεν θα τους δώσω λόγο να θέλουν άλλον.
Ο Κοφούν καταλαβαίνει τις επιλογές μας.
Πάντα καταλάβαινε.
Δεν τις παίρνει προσωπικά.
Μα εκείνη...
Δεν θέλω να τη χάσω.
Δεν θα τη χάσεις.
Ναι.
Σ' αγαπώ!
Δεν με συμπαθούν, έτσι δεν είναι;
Είναι φοβισμένοι.
Και μπερδεμένοι.
Μα είναι καλοί άνθρωποι. Θα αλλάξουν γνώμη.
Εσένα σε συμπαθούν;
Τι είπες;
Σου φωνάζουν.
Σ' αμφισβητούν, σε μειώνουν.
Έτσι μου φέρονταν πάντα οι δικοί μου.
Γιατί σ' έβαζαν να φοράς τη μάσκα;
Έλεγαν πως δεν ήμουν σαν εκείνους.
Πως δεν ήμουν άνθρωπος, μα κάτι άλλο.
Η μάσκα θα μου το υπενθύμιζε, έλεγαν.
Η οικογένειά μου μ' αγαπά.
Δεν καταλαβαίνουν πάντα.
Μα δεν αμφέβαλα ποτέ, ούτε για μια στιγμή, ότι μ' αγαπούν.
Ήταν λάθος ο τρόπος που σου φέρονταν.
Αξίζεις κάτι καλύτερο.
Μα σ' το υπόσχομαι.
Είσαι ένας από μας πια.
Ποτέ δεν θα σου ξαναφερθούν έτσι.
Η μητέρα σου.
Πιστεύεις πως θα 'χει χώρο ν' αγαπήσει άλλο ένα παιδί
όπως αγαπά εσένα και τον αδελφό σου;
Ίσως πάρει λίγο χρόνο.
Είναι περίπλοκο για εκείνη.
Μα...
η μητέρα μου έχει τη μεγαλύτερη καρδιά απ' όποιον έχω γνωρίσει.
Κάνει το σωστό.
Πάντα κάνει το σωστό.
-Γιατί κρατήσατε το μυστικό τόσο καιρό; -Πώς το κάνεις αυτό;
Ποιο πράγμα;
Να πλησιάζεις ύπουλα όσους σε βλέπουν να πλησιάζεις ύπουλα.
Δεν το έκανα ύπουλα. Ίσως απλώς δεν πρόσεχες.
Θα μου απαντήσεις;
Τι εννοείς;
Ποιο μυστικό;
Το κρύβατε τόσο καιρό, που δεν ξέρεις ότι είναι μυστικό πια.
Γιατί κανείς απ' το Άλκενι δεν ήξερε...
ότι βλέπατε;
Αν κρίνω απ' την αντίδραση όλων όταν εμφανίστηκε ο Ανιχνευτής,
οι γονείς μου είχαν τη σύνεση
να μην τους εμπιστευτούν τέτοια πληροφορία.
Ο Μπάμπα και η Μάγκρα είχαν παγιδευτεί στο Άλκενι.
Και κράτησαν το μυστικό για να σας προστατεύσουν.
Κάτι τέτοιο, ναι.
Να σου πω πώς είναι να παρατηρείς ανθρώπους
που δεν το ξέρουν;
Είναι απόλυτα ευάλωτοι απέναντί σου.
Θα μπορούσες να φυλάξεις τα μυστικά τους.
Να τα διαδώσεις στους εχθρούς τους.
Να τους επιτεθείς...
χωρίς να μάθουν ποτέ ποιος το 'κανε
ή πώς ή γιατί.
Θα μπορούσες να τους αλλάξεις τη ζωή.
Να της βάλεις τέλος...
για οποιονδήποτε λόγο...
ή για κανέναν απολύτως.
Αυτό κάνουν οι θεοί.
Ίσως δεν ξέρεις την αίσθηση,
γιατί ποτέ δεν επέλεξες να εκμεταλλευτείς αυτήν τη δύναμη.
Επέλεξαν οι γονείς σου για σένα.
Εγώ, όμως, ξέρω.
Και υποπτεύομαι πως ήξερε κι ο Τζερλαμαρέλ.
Εμένα, μ' έφερε πιο κοντά σ' εκείνους που ίσκιωνα.
Ο Τζερλαμαρέλ...
έσπειρε ένα παιδί ανάμεσά τους και το εγκατέλειψε.
Τι σχέση έχουν όλα αυτά μ' εσένα, αλήθεια;
Ίσως το βρίσκω διασκεδαστικό που παρότι βλέπεις, παρατηρείς τόσο λίγα.
Πού είμαι;
Στην Πόλη των Σκωλήκων.
Πού είμαι;
Φίλες μου!
Τι μου έχετε φέρει;
Έχω ένα άλογο! Χρειάζεται νερό!
Κι είμαι κουρασμένη! Θέλω να κοιμηθώ!
Ταξιδεύω όλη τη μέρα!
Θέλω λάδι για τον πισινό μου και μια υπηρέτρια!
Μόλις κοιμηθώ, θα σου μιλήσω.
Έκανες λάθος...
Εξαίσια δάχτυλα.
Τα καταφέρατε καλά. Σας ευχαριστώ. Θα είναι... τέλεια.
Ο μεταξοσκώληκας είναι συναρπαστικό πλάσμα.
Θες να μάθεις γιατί;
Γεννιέται τόσο μικρός, τόσο αθώος, ταπεινός.
Μα στο διάστημα της πολύ σύντομης ζωής του,
παράγει μια ουσία τόσο όμορφη, τόσο τέλεια,
που οι πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο,
εκείνοι που ντύνονται οι ίδιοι, οι σύζυγοί τους, οι παλλακίδες τους
μ' ό,τι λαχταράνε,
επιλέγουν... αυτό.
Κι όταν η ζωή του κάνει τον κύκλο του και η χρησιμότητά του παρέλθει,
περνά τις τελευταίες του μέρες θλιβερά αποκρουστικά.
Ένα φτερωτό πλάσμα, με τη λαχτάρα να πετάξει,
μα που στερείται της ικανότητας.
Ένα άδειο κέλυφος, χρησιμοποιημένο,
που αδημονεί για τον θάνατο.
Θα τον γνωρίσεις καλά εδώ.
Θα τον καταλάβεις.
Φίλε μου... δεν με θέλεις εδώ μέσα.
Δεν έχω δει ποτέ μου σκώληκα.
Ναι. Ίσως για λίγο, θα σε ψυχαγωγεί.
Μα σύντομα, θα το μετανιώσεις!
Ώστε έτσι;
Αναρωτιέμαι ποια να 'σαι που ισχυρίζεσαι κάτι τέτοιο.
Ντελικάτα χέρια, ασυνήθιστα στη δουλειά.
Ένα θρασύ στόμα, ασυνήθιστο στα χτυπήματα.
Μια γυναίκα με πλούτο...
συνηθισμένη να κατέχει την εξουσία ή την εξουσία ενός συζύγου, ίσως.
Μα από... πού;
Η εκστρατεία του Ανιχνευτή Μάγων τον έφερε στα μέρη μας πριν λίγο καιρό.
Όταν ζητούσε πληροφορίες,
η προφορά του μου θύμισε τον καιρό που πέρασα στην Κανζούα,
πουλώντας τα καλούδια μας στους καλοαναθρεμμένους με μπόλικο χρήμα.
Η προφορά σου ξυπνά τις ίδιες θύμησες.
Ήσουν ευγενής, υποθέτω.
Ίσως και σύμβουλος σ' εκείνη τη σκύλα βασίλισσα.
Μα δεν έχει σημασία.
Εδώ, θα 'σαι ίση με τους άλλους, ίσως και πιο κάτω,
εφόσον πρέπει να μάθεις τα πάντα από την αρχή.
Αν δουλέψεις σκληρά για μένα, θα ζεις καλά.
Αν επιχειρήσεις να το σκάσεις, δεν θα πας μακριά, κι οι συνέπειες θα 'ναι...
δυσάρεστες.
Είσαι ενδιαφέρουσα περίπτωση.
Αδημονώ για όσο χρόνο θα περάσουμε εδώ μαζί.
Άκουσέ με...
Τζερλαμαρέλ.
Κοφούν;
Ναι! Εδώ, μπαμπά.
Είναι ελεύθερη η βάρκα;
Λυτή είναι, μα έχει κολλήσει.
Τι εννοείς; Πού έχει κολλήσει;
Τραβήχτηκε η παλίρροια.
Τι θα κάνουμε;
Πρέπει να περιμένουμε ως το πρωί.
Έλα.
Τρέξτε.
Έλα.
Τρέξτε!
Περνάνε τα άλογα από δω;
Περνάνε. Μα θα τους επιβραδύνει.
Τους ακούω.
-Χάνιβα; -Ναι.
Προστάτεψε τη μητέρα σου και την Πάρις.
Σ' αγαπώ. Πηγαίνετε.
Είναι παντού.
Μπαμπά, θα πολεμήσω μαζί σου.
Ναι, γιε μου.
Μείνετε εδώ.
Όλα θα πάνε καλά.
Μάγκρα;
Μπάμπα Βος!
Η μαμά; Τι έγινε;
-Εξαφανίστηκε! -Χάνιβα!
-Χάνιβα. -Όχι!
Μπάμπα, την κρατούσα απ' το χέρι!
Την άρπαξαν;
Όχι! Εκείνη μου άφησε το χέρι!
Μου ψιθύρισε. Είπε "Πρόσεχε".
Μαμά;
Μαμά!
Ταμάκτι Τζουν!
Ακούς τη φωνή μου, Ανιχνευτή Μάγων;
Μ' ακούς;
Μίλα.
Ανιχνευτή Μάγων...
μ' ακούς;
Ακούω τη φωνή μιας νεκρής.
Τότε, άκου πιο προσεκτικά.
Πιάσε το χέρι μου.
Και μίλα.
Χαίρε...
Πριγκίπισσα Μάγκρα...
του Οίκου... των Κέιν.
Προσκυνήστε!
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου