ச்செட்-ச்செட்!
ச்செட்-ச்செட்-ச்செட்!
மாக்ரா!
இங்கிருக்கிறேன்.
அப்பா.
மகனே.
நிறைய பேர் வருகிறார்கள். சுற்றிவளைக்கப் போகிறார்கள்.
-அப்பா. -என்ன நடந்தது?
என்ன நடந்தது?
நான் பார்க்கவில்லை, ஆனால் இவன் பார்த்ததாக சொன்னான்...
-எதை பார்த்தான்? -எதை பார்த்தான்?
இவள் எதை பற்றி பேசுகிறாள்?
அம்மாவை கண்டுபிடித்தாயா?
அவர் காட்டை விட்டு வெளியேறுவதை பார்த்தேன்.
அவரை அவர்களோடு பார்த்தேன்...
அவர் இறப்பதை பார்த்தேன்.
என்ன?
அம்மாவை அவர்களின் தலைவர் முன் கொண்டு சென்றார்கள்.
அவர் அவனிடம் மன்றாடினார்.
அவன் கேட்பது போல் தோன்றியது, ஆனால் அவன் வாளை எடுத்து அவரை வெட்டினான்.
அவன் அவரை கொன்றுவிட்டான்.
இல்லை. அவள் சாகவில்லை.
-இவன் பொய் சொல்கிறான். -இல்லை.
நான் ஏன் இவனை நம்ப வேண்டும்?
நானும் நம்பவில்லை.
நானும் சென்று பார்த்தேன்.
எனக்கு இது கிடைத்தது.
-அவருடைய பை இரத்தத்தில் இருப்பதை கண்டேன். -என்ன?
நான் என் கண்களால் பார்த்தேன்.
மன்னிக்கவும், ஆனால் நாம் போக வேண்டும்.
இல்லை. நான் போகப் போவதில்லை.
விட்ச்ஃபைண்டரை கண்டுபிடித்து கொல்லும்வரை நான் எங்கும் போகப் போவதில்லை.
-இல்லை. -அப்பா.
நாம் போகிறோம்.
-என்ன? -நமக்கான நேரம் வரும்,
நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் நேரம், இப்போது உங்களை பாதுகாப்பாக வைத்திருக்க வேண்டும்.
-இல்லை. நான் போகிறேன்... -நான் சொல்வதை கேள்.
நான் உங்களை பாதுகாக்க வேண்டும்.
நாம் போக வேண்டும். அவர்கள் வருகிறார்கள்.
நாம் பாதுகாப்பாக ஒளிந்துகொள்ள எனக்கு ஒரு இடம் தெரியும்.
என்னை பின்தொடருங்கள்.
நீங்கள் இறந்துவிட்டீர்கள், இப்போதோ உயிரோடு.
இது எப்படி சாத்தியம்?
என் குடும்பம் எங்கே?
பார்வை உள்ள குழந்தைகள், அவர்கள் உங்களுடையவர்கள்...
உங்களுடையவர்கள் தானே?
என் குடும்பத்திற்கு எந்த தீங்கும் ஏற்படாது என நீ உத்திரவாதம் தரும்வரை
என்னால் எதுவும் கூற முடியாது.
அவர்களை எந்த வகையிலும் பிடிக்க என்னிடம் உத்தரவு உள்ளது.
நான் வேறொரு உத்தரவுகளை தருகிறேன், என்னால் முடியாதா?
நீங்கள் ராணி அல்ல.
அது யாருடைய தவறு?
அவர்களை உயிருடன் பத்திரமாக உன் ஆட்களை கூட்டிவரச் சொல்,
உனக்கு தேவையானதை நான் சொல்கிறேன்.
மேலும் பலவற்றை சொல்கிறேன்.
தளபதி.
தப்பித்தவர்களை உயிருடன் பிடிக்கவேண்டும், இதை அனைவருக்கும் பரப்புங்கள்.
அவர்களுக்கு தீங்கு நேர்ந்தால், நம்மில் ஒவ்வொரு பத்தாவது வீரருக்கு குலுக்கல்
முறையில் தண்டனை கிடைக்கும்.
உனக்கு புரிந்ததா?
புரிந்தது, தளபதி.
நீங்கள் கேட்டவாறே உத்தரவிடப்பட்டது.
இப்போது, என் கேள்விக்கு பதிலளிப்பீர்களா?
முன்பு ஒரு காலத்தில்...
நான் உங்களுக்கு வாக்கு கொடுத்திருந்தால்...
நீங்கள் அதை நம்ப தயங்கியிருக்கமாட்டீர்கள்.
அது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு.
ஆம்.
ஆனால் நாம் இப்படித்தான்.
எவ்வளவு காலம் சென்றாலும் அதை மாற்ற முடியாது.
அப்போது என்னை நம்பியிருந்தால், இப்போதும் நம்புங்கள்.
தயவுசெய்து...
என்ன நடந்ததென்று சொல்லுங்கள்.
இந்த வழியாக.
நாம் எங்கிருக்கிறோம்?
மறைவாக உள்ள ஒரு குகையில்.
குழந்தை பருவத்தில் இங்கு விளையாடியுள்ளேன்.
இது ஆழமானது மற்றும் இருட்டானது. யாராலும் நம்மை கண்டுபிடிக்க முடியாது.
இங்கு காற்று இன்னும் இருக்கிறது.
-வழி முடிந்தது. -பரவாயில்லை. நாம் வந்துவிட்டோம்.
பூட்ஸ்!
நீ என்ன செய்கிறாய்?
-கதவை திற. -முடியாது.
பூட்ஸ்.
நான் சொல்வதை கேள். கதவை திற.
எங்களை விட்டுவிட்டுப் போய்விடாதே.
தயவுசெய்து நில்.
நீ ஏன் இதை செய்கிறாய்?
நாங்கள் உன்னை ஏற்றுக்கொண்டோம். நான் உன்னை ஏற்றுக்கொள்ள சொன்னேன்.
இப்படி இருப்பதுதான் நல்லது.
அனைவரையும் நம்ப நிறைய பேர் இருக்கிறீர்கள்.
ஒருவர் இருந்தால் நல்லது.
-சென்று வருகிறேன். -பையனே.
-இல்லை. -பையனே!
-கதவை திற. -ஹேய்!
கதவை திற.
இந்த கதவை திற!
-பூட்ஸ்! -கதவை திற!
பூட்ஸ்!
-இல்லை. இப்படி நடக்கக்கூடாது. -இப்படி நடக்குமென்று எனக்கு தெரியும்.
நீ ஒருபோதும் கேட்கவில்லை. யாரும் கேட்கவில்லை.
இதை செய்ய வேண்டாமென்று உனக்கு சொன்னோம்.
-நீ என்ன சொன்னாய்? -நான் சொன்னது அவளுக்கு புரியும்.
கோஃபூன்!
உட்பகுதிக்கு போக வேண்டாம் என்று நாங்கள் சொன்னோம்.
அவனை நம்பவேண்டாமென்றோம். ஆனால் எப்போது நீ அதை கேட்டிருக்கிறாய்?
நீ சொல்வதுதான் சரி என்று எப்போதும் உறுதியாக நம்பினாய்!
அது இப்போது எங்கே கொண்டு வந்திருக்கிறது பார். ஹனிவா!
அடச்சே.
என்ன நடக்கிறது?
கீழே போகிறது.
கோஃபூன்.
கீழே சென்றவுடன், நாம் இருட்டில் இருக்கப்போகிறோம்.
என்னிடம் தீக்கல் உள்ளது. எரியவைக்க எதாவது தேவை.
கடிதம்.
கூண்டை இறக்க முடிந்தால், மேலே தூக்கவும் முடியும்.
இதைச் செய்வதற்கான கருவி ஏதாவது தெரிகிறதா?
இருக்கும் என்று நினைக்கவில்லை.
இங்கே யாரோ இருக்கிறார்கள்.
எனக்கு யாரும் தெரியவில்லை.
நம்மால் இங்கே இருக்க முடியாது.
நாம் வந்த வழியிலேயே போக முடியாது என்றால், இங்கே ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.
விரைவில் மீண்டும் இருளுக்கு போகப்போகிறோம்.
என்னை பின்தொடருங்கள்.
நீ என்ன செய்கிறாய்?
உனக்கு என்ன அக்கறை?
நீ வேலை செய்வதை நிறுத்திவிட்டாய்,
அவர்கள் பார்த்துவிடுவார்கள், அது உனக்கு தேவையில்லை.
கூடு நகர்கிறது. ஏன் அப்படி செய்கிறது?
அது தவறு. யாரையேனும் விரைவாக கூப்பிடு அவர்கள் வந்து அதை எடுத்துச்செல்வார்கள்.
எதற்காக?
புழு வெளியே வரப்போகிறது
கூட்டிலிருக்கும் அனைத்து பட்டையும் வீணாக்காமல் அதனால் வெளியே வர இயலாது.
மேற்பார்வையாளர்களுக்குத் தெரிந்தால் கோபப்படுவார்கள்.
உன் பெயர் என்ன?
உனக்கு என்ன அக்கறை?
நாம் பேசிக்கொண்டதில்லை என்றாலும் என் நலனில் நீ மிகுந்த அக்கறை காட்டுகிறாய்.
-எனக்கு உன் பெயர் தெரிய வேண்டும். -என் பெயர் கோரா.
நான் என்னுடைய நலனில் அக்கறை காட்டுகிறேன், உன்னுடையதில் அல்ல.
மேற்பார்வையாளர்கள் அல்லது கட்டருக்கு நம்மில் ஒருவர் மீது கோபம் வந்தால் கூட
மற்றவர்களும் இதனால் துன்பமடைவோம்.
நான் உன்னிடம் உண்மையாக இருப்பேன், கோரா.
உன் வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான வழி இதுவல்ல.
சரி. நீ அவர்களில் ஒருவள்.
"அவர்களா"?
பணக்காரியாக இருந்துவிட்டு சூழ்நிலை மாற்றத்தால் பட்டு வேலை செய்து
புலம்பும் முதல் பெண் அல்ல நீ.
இங்கே எனக்கு உணவு மற்றும் அடைக்கலம் கிடைக்கிறது, யாரும் துன்புறுத்துவதில்லை.
வாழ்க்கையை வாழ இன்னும் மோசமான வழிகளும் உள்ளன, நான் உனக்கு உறுதியளிக்கிறேன்.
ஒருவேளை இதை விட நன்றாக வாழ நீ தகுதியானவளாக இருக்கலாம்.
எதிர்காலத்தில் என்னில் ஒரு பகுதிக்கு கூட இதை விட மேம்பட்ட வாழ்க்கை தேவைப்படாது.
நல்லது, ஒருவேளை, இந்த சிறிய பட்டு புழுவைப் போல,
அதிகமான தேவைகளுக்காக நீயும் புதிய பகுதிகளை வளர்த்துக்கொள்ளலாம்.
நீ! நீ ஏன் வேலை செய்யாமல் இருக்கிறாய்?
ஏன் நீ வேலை செய்யவில்லை?
நீ வந்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சி.
அதை என்ன செய்வதென்று எனக்கு தெரியவில்லை, மேலும் எனக்கு...
இது அவசரமாக தேவைப்படுகிறது.
இது வீணாகியிருக்கும்.
வேலையை தொடங்கு.
வேலையை தொடங்கு என்றேன்!
உன் பட்டில் கவனமாக இரு.
எழுந்திருக்க முடியுமா?
நீ இப்போது என்னை மிகவும் கோபப்படுத்துகிறாய்.
எழுந்திருக்க முடியமா என்றேன்?
முடியாது.
நீ புதியவள். நீ கற்றுக்கொள்வாய்.
இவள் விழிக்கும் போது எனக்கு தெரியப்படுத்து.
மீண்டும் முயற்சிப்போம்.
நிறைய மாறப்போகிறது...
ஒரு கணத்தில்.
உலகம் தனது தோலுரித்து புதிய ஒன்றை வெளிப்படுத்துகிறது.
இருப்பினும் நான் உணர்வது சோகம் மட்டுமே.
அதை நான் குறிக்க பயன்படுத்தும் எந்த வார்த்தையும்...
எனக்கு சிறியதாகவே தோன்றுகிறது...
ஒரு சிறந்த வாழ்க்கைக்கு தகுதியற்றதாகிறது.
அதனால் நான் சொல்கிறேன்...
உங்களுக்குப்பின் அரியணை ஏறும் பணி...
தோல்வியடையப் போகிறது.
நீங்கள் ஈடுசெய்ய முடியாதவர்.
ஆனால் நான் என் சிறப்பானதை செய்வேன்...
என்னிடம் விட்டுச் சென்றதைப் பாதுகாக்க, உங்களை பெருமைப்படுத்த.
வா.
மாக்ரா?
பரவாயில்லை, பயப்படாதே. நான் இருக்கிறேன்.
நான் இங்குதான் இருக்கிறேன்.
மாற்றங்கள் நிகழும்.
ஆனால் ஒருபோதும் மாறாதது இதுதான்:
நான் உன்னை கவனித்துக்கொள்ள போகிறேன்.
மாக்ரா.
மிகச்சிறிய தருணம் முழு உலகத்தை எவ்வாறு மாற்றுகிறது, எத்தனை உயிரை புரட்டிபோடுகிறது
என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
ராஜ்ஜியங்கள். வரலாறு. அனைத்தையும்.
எல்லாம் தொடங்கியது இறக்கும் ஒருவர் தனது மகளிடம் கிசுகிசுத்த நான்கு வார்த்தைகளால்.
"நீ ஆள வேண்டும்... விரைவில்."
அவர் சொன்னது, அவர் அதை சொல்லியிருந்தால், நீங்கள் செய்ததை விட குறைவான அழிவுதான்.
உங்கள் விருப்பம் மாக்ரா, அவருடையது அல்ல.
அவர் அதை "சொல்லியிருந்தாலா"'?
என் வார்த்தையை நீ நம்பியிருக்கும் ஒரு காலம் முன்பு இருந்தது.
உங்களுடன் விளையாட நான் விரும்பவில்லை.
என்ன விளையாட்டு?
நான் வளர்ந்த பின், என் சகோதரியை அரியணையிலிருந்து நீக்க
ஆதரவு திரட்டிய போது, அது எனக்கு விளையாட்டாக தெரியவில்லை.
பெரும்பாலான தளபதிகள் மற்றும் அமைச்சர்கள் மாற்றம் செய்ய
ஆதரவளித்தபோது, அது நிச்சயமாக அவர்களுக்கு விளையாட்டல்ல.
முழு ராஜ்ஜியத்தின் தலைவிதியையும் உன் கையில் இருந்த சமயம்,
ஒரு நல்ல ராஜாவின் கடைசி ஆசையை நிறைவேற்ற எனக்கு ஆதரவு தேவைப்பட்டபோது,
"சரி" என்ற உன்னுடைய ஒற்றை வார்த்தையால் உலகையே மாற்றியிருக்க முடிந்த போது...
நீ "முடியாது" என்றாய்.
-அது அப்போது உனக்கு விளையாட்டாக தெரிந்ததா? -நீங்கள் ஒரு குழந்தை...
என் தந்தைக்கு தெரிந்ததைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு எனக்கு வயதாகியிருந்தது,
என் சகோதரி இந்த பதவிக்கு பொருத்தமானவள் அல்ல என்று...
அவளுடைய அதிகாரம் அவளது எல்லா பலவீனங்களையும் அதிகரிக்கும் என்று.
என் சகோதரியை நேசிக்கிறேன், ஆனால் அவள் என்ன ஆவாள் என்று எனக்குத் தெரிந்தது.
அதிலிருந்து அவளை காப்பாற்ற முயன்றேன்.
நான் செய்தது தவறா?
நீங்கள் செய்தது தவறா?
நீங்கள் புத்திசாலி.
நீங்கள் கனிவானவர், விசுவாசமானவர்.
ஆனால் நீங்கள் வலிமையாக இல்லை.
உங்கள் சகோதரியைப் பற்றி என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லுங்கள்,
ஆனால் அது அவருக்கு ஒருபோதும் பொருந்தாது.
நீ அப்போது என்னை குறைத்து மதிப்பிட்டாய், இப்போது மீண்டும் செய்கிறாய்.
இதில் எதுவுமே நான் கேட்கவில்லை.
அவர் என்னிடம் நீங்கள் இறந்துவிட்டதாக கூறினார்.
எங்கள் எல்லோரிடமும் ஜெர்லாமரெல் உங்களை கொன்றதாக கூறினார். ஏன்?
நான் தோல்வியடைந்தவுடன், என்னால் தங்க முடியாது என்று தெரிந்தது.
எனவே நான் ஓடிவிட்டேன்.
அவள் பொய் சொல்லியிருக்கிறாள். நாம் இங்கிருக்கிறோம்.
அவருடைய கிரீடத்தை மட்டும் நீங்கள் கைப்பற்ற முயற்சிக்கவில்லை.
தோல்வியடைந்தவுடன் நீங்கள் தனியாக ஓடவில்லை.
பேரத்திலும் அவருக்கு மிகவும் பிடித்த காதலனையும் அழைத்துச் சென்றீர்கள்.
அந்த வகையில் அவளை காயப்படுத்தியது எனக்கு எந்த மகிழ்ச்சியையும் தரவில்லை.
ஜெர்லாமரெலுக்கு அவள் மூலம் அதிகாரத்தை தாங்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது,
அதற்கு பதிலாக அவர் என்னுடன் வருவதை தேர்வு செய்தார்.
அந்த உறவில் எங்களுக்கு எவ்வளவு கட்டுப்பாடு இருந்தது என்பதை இது உனக்கு சொல்லும்.
அதை மறுப்பது நமது திறன்களுக்கு அப்பாற்பட்டது.
அவர் எங்கே இருக்கிறார்? ஜெர்லாமரெல் எங்கே?
எனக்கு தெரியாது.
குழந்தைகள் பிறப்பதற்கு முன்பிருந்தே அவர் குரலை நான் கேட்கவில்லை.
குழந்தைகள் உண்மையிலேயே யார் என்று தெரியாமல் பூமியின்
முனைகளுக்கு சென்று நான் வேட்டையாடினேன்.
தப்பியோடிய குழந்தைகளை கைது
செய்வதாக சத்தியம் செய்து அரை வாழ்நாளை நான் கழித்துவிட்டேன்.
அப்போது உன் குறைகளை சத்தியம் செய்த உன் ராணியிடம் சொல்.
நாட்டிற்கு திரும்பி அவளிடம் இதைப் பற்றி பேசுங்கள் என்கிறேன் நான்.
நீங்கள் சாப்பிட ஏதாவது கொண்டுவர சொல்கிறேன்.
இதற்கிடையில், நீங்கள் உள்ளே இருப்பதற்கு நன்றி.
என் ஆட்கள் மத்தியில் நீங்கள் செல்வது அவர்களை குழப்பமடையச் செய்யும்.
டமாக்டி ஜூன்.
நீ அவர்களை கண்டுபிடிக்கும் போது...
நீ எங்களை விட்டுவிடுவாயா?
இங்கே யாரோ இருக்கிறார்கள்.
நீங்கள் அழைக்கப்படாதவர்கள், சரியா?
பெண்ணே. ஆம். ஆனால் நாங்கள் விரும்பவில்லை...
நீங்கள் எங்களிடம் வந்துள்ளீர்கள். ஏன்?
ஒரு மனிதனால் இங்கே மாட்டிக்கொண்டோம்... ஒரு பையன் துரோகம் செய்துவிட்டான்.
வெளியே போக வழியைத் தேடுகிறோம்.
ஒரு பையனா.
நீங்கள் விரும்பும் வரை இங்கே இருக்கலாம். வாருங்கள்.
இது என்ன இடம்? யார் நீ?
வாருங்கள். இந்த பக்கம்.
பரவாயில்லை. நீங்கள் நன்றாக இருப்பீர்கள்.
நாம் எங்கே இருக்கிறோம்?
நாங்கள் அனைவரும் கண் விழித்தபோது கதவு பூட்டியிருந்தது.
உனக்கு தெரிந்ததை விட எங்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது.
உங்கள் வாயில் இருப்பது ராணி காளானின் சுவை.
புலன்களை மரத்துப்போக செய்வதற்கான காளான்கள்.
வெளிச்சம்?
வெளிச்சமா?
நீ அவர்களுக்கு சொல்லவில்லையா, கோஃபூன்?
மேற்கூரையில் தொங்கும் ஒருவித ஒளிரும் பூச்சிகள்.
பாதாளத்தில் தஞ்சம் புகுந்த குழுக்களின் கதைகள் உண்டு.
நீண்ட காலமாக சிலர் கீழே இருந்திருக்கிறார்கள்...
அவர்கள் மனிதர்களை போன்றவர்கள் அல்ல.
யாராயினும், நம்மை கொல்ல நினைத்திருந்தால், நாம் ஏற்கனவே இறந்திருப்போம்.
நாம் இறக்கவில்லை என்பது எப்படி நமக்கு தெரியும்?
ஏனெனில் அம்மா இங்கே இல்லையே.
நம்மை கொல்ல நினைப்பதில் இருந்து வேறுபட்டது நாம் இறக்கவேண்டும் என நினைப்பது.
ஒருவேளை நமக்குள் நாமே அடித்துக்கொள்வோம் என்று விட்டிருக்கலாம்.
அவர்கள் மிகவும் ஏமாற்றமடையப் போகிறார்கள்,
ஏனெனில், இங்கே இருக்கும் வரை, நாம் ஒன்றாக இருப்போம்.
இதில் இருந்து நாம் தப்பிக்கும் வரை ஒற்றுமையாக இருப்போம்.
நம்மை கொல்லவில்லையெனில், நமக்கு உணவளிக்க வேண்டும்.
அப்படியென்றால், ஒரு கட்டத்தில், யாரவது ஒருவர் வருவார்கள்.
அந்த கதவு திறக்கும் போது... நாம் தப்பிக்க வழி செய்கிறேன்.
ஆனால் எவ்வளவு காலத்திற்கு?
என்ன?
இன்னும் எவ்வளவு காலத்திற்கு நாம் இப்படியே இங்கிருப்பது?
இதோ. இது கதகதப்பாக இருக்கும்.
எதையும் குணப்படுத்தாது, ஆனால் குறைந்தபட்சம் தூங்க உதவும்.
ஏன் எனக்கு உதவுகிறாய்?
ஆறு பேரில் நான்தான் இளையவள், எங்கள் தந்தை ஒரு அரக்கன்.
நாங்கள் அனைவரும் அவரது கொடுமைகளை அனுபவித்தோம், மேலும் கோபத்தை...
அவரது காமத்தை.
இதற்கு முடிவில்லை என்பதை அறிந்தே அதை அனுபவித்தோம்.
எனக்கு ஒன்பது வயதான அன்றைய இரவு, எனக்கு போதும் என்றிருந்தது.
இரவில் நான் அவரிடம் சென்று இதயத்தில் ஒரு கத்தியை சொருகினேன்.
பின்னர் மீண்டும் படுக்கைக்குச் சென்று, நன்றாக தூங்கினேன்.
சுவாரஸ்யமானது.
நான் பலவீனமானவள் என்று நினைக்கிறாய்.
எனக்கு தைரியம் இல்லாததால்தான் நான் எதிர்க்கவில்லை என்று நினைக்கிறாய்.
நீ நினைப்பது தவறு.
இருவரில் நான்தான் மூத்தவள்.
எங்கள் தந்தை ஒரு கனிவான மனிதர்...
என் சகோதரியிடம், எந்த வகையிலும்.
என்னைப் பொறுத்தவரை, அவரது கோபத்தையோ, வன்முறையையோ, கொடுமையையோ அல்லது
உண்மையில் எதையுமே நான் ஒருபோதும் உணரவில்லை.
அவரிடமிருந்து நான் உணர்ந்ததெல்லாம் அப்பட்டமான அலட்சியம்தான்.
நான்தான் மூத்தவள்...
ஆனால் அவர் என் பிறப்புரிமையை என் தங்கைக்கு கொடுக்க விரும்பினார்...
என்னால் முடிந்த வழியில் எல்லாம்...
நான் கவனத்தோடு பாதுகாத்த ஒன்றை.
என் எதிர்காலத்தை அவளிடம் ஒப்படைக்க விரும்பினார்.
அப்போதுதான் நான் கற்றுக்கொண்டேன்...
இந்த வாழ்க்கையில்...
ஒருவர் விரும்பும் வாழ்க்கையை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
எனவே அவர்கள் இருவரிடமிருந்தும் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டேன்.
"எல்லாம்" என்றால் என்ன? நீ எதை எடுத்துக்கொண்டாய்?
நீ கற்பனை செய்வதை விட அதிகமானது.
நம்மைப்போல சரியாக எத்தனை பேர் இங்கே இருக்கிறோம்?
தொழிலாளர்களா? கிட்டத்தட்ட முப்பது பேர்.
அவர்கள் எத்தனை பேர்?
நான்கு மேற்பார்வையாளர்கள் மற்றும் கட்டர்.
என்ன வகையான ஆயுதங்களை வைத்திருக்கிறார்கள்?
எனக்கு தெரியாது. கத்திகள் மற்றும் தடிகள்.
நீ நிழல்களை சந்தித்திருப்பாய். அவர்கள் வெளியே ஒளிந்திருப்பார்கள்.
அவர்கள் எங்கிருக்கிறார்கள் என்று யாருக்கும் தெரியாது.
நம்மவர்கள் போதுமான அளவு இருந்தால்...
அந்த ஆயுதங்கள் நம் கைக்கு கிடைத்தால், அதை பற்றி கவலையில்லை.
என்னைப் பின்பற்றுங்கள், நான் அதை செய்வேன்.
ஏன் உன்னை பின்பற்றுவார்கள்? நீ யார் என்றே யாருக்கும் தெரியாது.
நான் யார் என்று நீ அவர்களிடம் சொன்னவுடன், புரிந்துகொள்வார்கள் என்று நம்புகிறேன்.
எனக்கும் நீ யார் என்று தெரியாதே.
அதை தெரிந்துகொள்வோம், சரியா?
அப்போது?
நீங்கள் சொன்னதை நான் செய்தேன்.
என்னிடம் செய்தி உள்ளது.
எல்லோரும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
தெரியும். அவர்கள் குறட்டை விடுகிறார்கள்.
அவர்கள் குழந்தைகளாக இருந்த அளவுக்கு சத்தமாக இல்லை, ஆனாலும் கேட்க முடிகிறது.
இது ஆறுதலளிக்கிறது.
அவர்கள் வருவதற்கு முன்பு நான் உன்னை அறிந்த அளவுக்கு அவர்களை அறிந்திருக்கிறேன்.
அது சரியல்ல.
அது சரியாக இருக்க முடியுமா?
நீ வந்த நாள் எனக்கு நினைவிருக்கிறது.
அவ்வளவு வலிமையாக...
ஆனால் மிகவும் மனம் உடைந்து.
பாபா.
நான் நினைத்தேன்...
"இந்த சிறுவன் என்னென்ன கொடூரத்தை கடந்து வந்திருப்பான்?"
எனக்கு நானே கூறிக்கொண்டேன்,
"பேரிஸ், இவன் ஏற்கனவே தாங்கிக்கொண்டதை விட
அதிக துன்பங்களை இவன் அனுபவிக்க விடாதே" என்று.
நான் பயப்படுகிறேன்... அதைத்தான் நான் செய்திருக்கிறேன் என்று.
பாபா. நான் மிகவும் வருந்துகிறேன்.
அவளது கை என்னுடைய கையில் இருந்தது. என்னிடம் இருந்தது.
அவள் அங்கேதான் இருந்தாள்.
வேண்டாம்.
பின்னர் அவள் போய்விட்டாள்.
குழந்தைகளை நான்தான் அதிகமாக வற்புறுத்துகிறேன், இன்னும் வேண்டும்,
இன்னும் தேவை என்று.
அது இங்கே கொண்டுவந்துவிட்டது.
பேரிஸ், நிறுத்து. தயவு செய்து நிறுத்து.
நிறுத்து.
இதை நான் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க வேண்டும்.
அவர்களை ஒன்றாக வைத்திருக்க வேண்டும்.
நான் மனமுடைகிறேன் என்று அவர்களுக்கு தோன்றினால்...
அவர்கள் அதை ஒரு கணம் உணர்ந்தால் கூட, இது எல்லாம் முடிந்துவிடும்.
சரியா? நீ அவர்களை நேசிப்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்யவில்லை.
அதற்காக மன்னிப்பு கேட்க நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்.
என்ன நடந்ததோ... அது உன் தவறு அல்ல.
பின்னர் அது யாருடைய தவறு?
வேண்டாம்.
வேண்டாம்! என்னை விட்டு விடுங்கள்! நீ...
ராணியாரே.
முதலில் உன்னை என்னிடம் அழைத்து வந்தபோது,
சந்தேகப்பட்டேன், ஒப்புக்கொள்கிறேன், உன்னால் எந்த பயனும் இல்லை என நினைத்தேன்.
முன்பே செல்வந்தர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள், அவர்கள் நீண்ட காலம் நீடித்தது இல்லை.
ஆனால் நீ வெறும் பணக்காரி அல்ல.
நீ முற்றிலும் வேறு ஒருவள்.
என் இராணுவம் எனக்காக வரும்.
அவர்கள் வரும்போது...
உன் உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு எலும்பிலும் நீ வருத்தப்படுவாய்,
கேவலமானவனே.
நான் உன்னைக் கொல்லப்போகிறேன்.
உன் ஆதிக்கத்தை பறிக்க என்னால் முடிந்த
அனைத்தையும் நான் செய்யப்போகிறேன்.
உனக்கு இதைச் செய்ய நினைத்தவர்களை மட்டுமே என்னால் கற்பனை செய்ய முடிகிறது.
விட்ச்ஃபைண்டர் இங்கிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறான்.
ஆனால் அவன் போகும்போது, அவன் எங்கு, எதற்காக செல்கிறான் என தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறான்,
அவனுக்கு மதிப்புள்ளதாக தோன்றும் எந்தவொரு
தகவலையும் நாங்கள் பெறக்கூடிய வாய்ப்புள்ளது.
அவனுடைய உலகின் மிகவும் மதிப்புமிக்க விஷயம் இப்போது என் வசம் உள்ளது
என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்று நினைக்கிறேன்.
அதை அவனுக்கு எவ்வாறு நிரூபிப்பது என்பதுதான் ஒரே கேள்வி.
ஒரு முறை ஒரு கதையைக் கேட்டேன். அது உண்மையா என்று ஒருவேளை நீ சொல்லலாம்.
ஒரு பயான் மன்னர் அரியணையில் ஏறும் போது,
இந்த நிகழ்வை கௌரவிக்கும் வகையில் ஒரு விழா நடைபெறும்.
அந்த விழாவில்,
ஆளும் மன்னரின் தோலுக்கு அடியில் பதிக்கப்பட்ட
ஒரு தாயத்து அகற்றப்பட்டு அவரது வாரிசின் உடம்பில் பொறுத்தப்படும்.
மேசை மேலே.
இதயத்திற்கு சற்று மேலே இருக்கும் ஒரு தாயத்து.
இது உண்மையாக இருக்குமா?
உனக்கு என்ன தெரியும்? இது உண்மை.
இதற்கு உனக்கு நன்றி.
இப்போது, இதனால் என்ன செய்ய முடியும் என்பதை பார்ப்போம்.
தயவு செய்து பொறுங்கள்.
இங்கிருந்து வெளியேற நீ உதவப் போகிறாய்.
அதற்காகவே நான் இங்கே வந்தேன்.
நான் செய்வது தடைசெய்யப்பட்டது.
நாம் பேசுவதை அவர்கள் கேட்டால், அது உங்களைப் போலவே எனக்கும் ஆபத்தானது.
தயவுசெய்து. எனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்லவிடுங்கள்.
என் பெயர் டெலியா.
நீங்கள் காணும் இந்த இடம், இது அமைதியானது, இது சாந்தமானது,
ஆனால் இது மன்னிக்க முடியாதது.
இந்த இடத்தைப் பாதுகாக்க, இது ஒருபோதும் மேலேயுள்ள உலகத்தைத் தொடர்புகொள்ளக்கூடாது.
எனவே உள்ளே நுழையும் எவரும் ஒருபோதும் வெளியேறக்கூடாது.
கடந்த காலங்களிலும் அழைக்கப்படாதவர்கள் வந்தார்கள்.
கடந்த காலங்களில், அவர்கள் எங்களுடன் சேர முடிவு செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டார்கள்,
ஆனால் உடனே அல்ல, சிறிது காலத்திற்கு அல்ல.
திரும்புவதற்கான வேட்கை மிகவும் வலுவானது. அதை விலக்க முடியாது.
எவ்வளவு காலம்?
எனக்கு கதவு திறப்பதற்குள் ஐந்து குளிர் மற்றும் கோடைகாலங்கள் கடந்துவிட்டன.
நீங்கள் இதை சொல்ல வந்திருக்க முடியாது.
நீ ஏன் இங்கு வந்தாய்?
நான் நம்புகிறேன் நீங்கள்...
இங்கே ஏமாற்றி அழைத்து வரப்பட்டிருப்பீர்கள்... ஒரு பையனால்.
அவன் என்னை இங்கே அழைத்துவரும்போது சிறுவனாக இருந்தான்.
பூட்ஸ். உனக்கு அவனை தெரியுமா?
அவன் என் மகன்.
அவன் பிறந்து வெகு நாட்களாகவில்லை, அவன் வித்தியாசமாக இருப்பதை நான் உணர்வதற்கு.
கிராமத்தின் மற்றவர்களும் அறிந்துகொள்ள வெகுநாட்கள் ஆகவில்லை.
நான் அவனைப் பாதுகாக்க முயற்சித்தேன்.
மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்வதற்கும் கருணை காட்டுவதற்கும் நான் கெஞ்சினேன்.
அவன் ஒரு சிறுவன். அவனது சாபம் இயற்கையின் ஒரு விபத்து.
அவர்கள் அவனை கேலி செய்தனர், அவனை இழிவுப்படுத்தினர், அடித்தனர்...
சில நேரங்களில் இன்னும் மோசமாக நடத்தினர்.
அவனது தந்தை எங்கே இருந்தார்?
அவர் போய்விட்டார்.
சமீபத்தில் எங்கள் கிராமத்துடன் இணைந்த ஒருவர்,
பையன் சிறுவனாக இருந்தபோதே.
அவர் ஒரு நாள் கிளம்பினார். திரும்பவே இல்லை.
சிறுவன் வளரும்போது அமைதியாகவும் கோபத்துடனும் வளர்ந்தான்...
அவனால் இனியும் அதை அனுபவிக்கமுடியாத ஒரு நாள் வரை.
அவன் அவர்களுக்கு என்ன செய்தான்?
அவன் மீது அதிக வன்முறை செலுத்தியவர்களிடமிருந்து தொடங்கினான்.
தூக்கத்தில் இருந்த சிலரைக் கொன்றான்.
சிலரை பீதியிலும் பயத்திலும் ஓட ஓட துரத்தினான்.
அது முடிந்ததும், தன்னை நோக்கி மோசமாக பேசியவர்களிடம் சென்றான்.
கொலைவெறி முடிந்த நேரத்தில், எஞ்சியிருந்த ஓபயோல் அவனும் நானும் மட்டுமே.
இதை ஏன் எங்களிடம் சொல்கிறாய்?
அந்த குழந்தை என் தவறு.
எனவே நீங்கள் இங்கே இருப்பதும் என் தவறுதான்.
உங்களில் எவரேனும் உயிருடன் வெற்றிகரமாக தப்பிப்பவர்...
சிறுவனைக் கண்டுபிடிப்பேன் என்று என்னிடம் சத்தியம் செய்யுங்கள்,
என் மகனைக் கண்டுபிடித்து...
அவனைக் கொல்வேன் என்று.
நான் செய்வேன்.
இந்த இடம் மூதாதையர்களால் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது,
ஆனால் மேலே இருந்து கடவுளின் சுடர் சக்தி வருவதை நான் உணர்ந்தேன்.
ஹனிவா. ஏன் நின்றாய்?
மன்னிக்கவும். நான் எதையோ பார்த்தேன்.
எதை பார்த்தாய்?
உங்களுக்கு புரியாது.
அவள் பார்க்கிறாள். அவளிடம் மிகவும் கவனமாக இருங்கள்.
அப்பா, இது எவ்வாறு இயங்குகிறது என்று எனக்குத் தெரியும்.
உயர்த்தி மேலே போகும் வரை இதை பிடித்து இழுக்க வேண்டும்.
இதை மேலே இருந்தும் கட்டுப்படுத்தலாம். மீண்டும் கீழே அனுப்பலாம்.
ஆனால் யாராவது இங்கே இருந்து இதை பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும்.
எத்தனை பேர் இருக்கக்கூடும்?
மிக அதிகம். அவர்களை தாமதப்படுத்த என்னால் முடிந்ததைச் செய்கிறேன்.
சரி. எல்லோரும் ஏறுங்கள்.
-அப்பா. நான் உங்களுக்கு உதவ முடியும். -ஏறு, மகனே!
-ஏறிவிட்டாயா? -ஆம்.
அப்பா, அதை திருப்பி அனுப்புகிறோம்.
நாம் மேலே வந்துவிட்டோம். சரி, வாருங்கள்.
அப்பா, இதை மீண்டும் கீழே இறக்குகிறோம்!
எனக்கு உதவுங்கள்!
இல்லை!
அப்பா, நகருங்கள்!
-கோஃபூன். -அப்பா.
ஹனிவா!
அப்பா!
அப்பா, நாங்கள் இங்கே இருக்கிறோம்!
-அப்பா! -அவர் ஏறுகிறார்.
இங்கே இருக்கிறோம், அப்பா. உங்களுக்கு ஒன்றும் இல்லை.
நாங்கள் சொல்வது கேட்கிறதா? நாங்கள் இங்கேயே இருக்கிறோம்.
எங்கள் குரல்களைப் பின்தொடருங்கள்.
நீங்கள் நன்றாக இருக்கிறீர்கள்.
நாங்கள் இங்கே இருக்கிறோம்.
இங்கேயே இருக்கிறோம்.
ஏறுங்கள். உங்களுக்கு ஒன்றும் இல்லை. நெருங்கிவிட்டோம்.
பிடித்துக்கொள்ளுங்கள்!
அப்பா, பிடித்துக்கொள்ளுங்கள்.
உங்கள் வலதுபுறம்.
அப்பா, வலப்புறம் ஒரு பாறை இருக்கிறது.
இல்லை! அப்பா!
இங்கே இருக்கிறோம்!
நீங்கள் நெருங்கிவிட்டீர்கள்.
அப்பா, நீங்கள் கிட்டத்தட்ட ஏறிவிட்டீர்கள்.
எனக்கு தெரியவில்லை...
நீங்கள் நெருங்கிவிட்டீர்கள்.
எட்டாத தொலைவில் இருக்கிறார்.
-கோஃபூன், நீ அவரை அடைய முடியுமா? -ஒரு கையை விடுகிறேன்.
அப்பா! என் கையை பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்!
அப்பா... என்னால் உங்களை அடைய முடியவில்லை!
உங்களை அடைய முடியவில்லை! தூரம் அதிமாக இருக்கிறது.
சரி.
அப்பா!
பிடித்துக்கொள்ளுங்கள்!
-அப்பா! பிடித்துக்கொள்ளுங்கள்! -பிடித்துக்கொள்ளுங்கள்! அப்பா!
நாங்கள் உங்களை பிடித்துவிட்டோம்!
தயவுசெய்து பிடித்துக்கொள்ளுங்கள்.
-அப்பா! -மகனே.
உங்களை கையை கொடுங்கள்!
உங்களால் முடியும்!
உங்களை பிடித்துவிட்டேன்!
உங்கள் ஆட்களில் ஒருவன் கிடைத்திருக்கிறான்.
அவன் இங்கு இருக்கிறான்.
மாக்ரா.
இவன் உங்களில் ஒருவன்தானே, இல்லையா?
ஆம்.
எங்களை தனியாக விடு.
தயவு செய்து.
என் குடும்பம் எங்கே?
-எனக்கு தெரியாது. -அவர்களை விட்டுவிட்டாய்.
சண்டை நடந்தது.
அவர்களுக்கு உதவ முயற்சித்தேன். ஆனால் பார்த்தபோது, போய்விட்டார்கள்.
நான் இங்கே உங்களுக்கு உதவ வந்தேன்.
எனக்கு உதவ விரும்பினால், என் கணவரையும் குழந்தைகளையும் கண்டுபிடி.
நான் முயற்சி செய்தேன்.
நீங்கள் சொன்னால் நான் மீண்டும் முயற்சிப்பேன்,
ஆனால் நான் உங்களுக்கு உதவ வேறு வழிகளும் உள்ளது என்பதை தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.
எனக்கு வேறு எதுவும் தேவையில்லை.
அவர்கள் உங்கள் முன் மண்டியிடுவதை கண்டேன்.
நீங்கள் முக்கியமானவர் என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள்தானே?
முக்கியமானவராக இருக்க, நீங்கள் வலுவாக இருக்க வேண்டும்.
நான் உங்களை வலுவாக்க முடியும்.
இங்கே இருக்கும் யாரும் செய்ய முடியாத விஷயங்களை என்னால் செய்ய முடியும்.
நான் உங்கள் சேவையில் இருந்தால், யாரும் செய்ய முடியாதவற்றை நீங்கள் செய்யலாம்.
நீங்கள் முக்கியம் என்று அவர்கள் நம்ப வேண்டியதில்லை என்றால் நல்லது.
அதை நிரூபிக்கும் அளவுக்கு வலுவாக இருப்பதும் நல்லது.
நான் உங்கள் சேவையில் அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பேன்...
நான் உங்களிடம் கேட்பதெல்லாம் ஒன்றுதான்.
என்ன?
என்னை இழிவுபடுத்த மாட்டீர்கள் என்று உறுதியளியுங்கள்.
அது என்ன?
தயவுசெய்து கூடாரத்திற்குத் திரும்புங்கள்.
-நான் சிறிது நேரத்தில் வருகிறேன். -நான் எங்கும் செல்லப்போவதில்லை.
என்ன நடந்தது என்று சொல்.
அந்த செய்தியை அனுப்பியவர் ராணி, உங்கள் சகோதரி தன்னிடம் இருப்பதாக கூறுகிறார்.
பிணைப்பணம்?
அவர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள், கோரப்பட்ட பணத்தை குறிப்பிட்ட
இடத்தில் நாம் வழங்காவிட்டால்...
இது ஒரு மோசடி.
எப்படி கான்சுவாவுக்குள் இருந்து ராணியை கடத்தியிருக்க முடியும்?
ஒரு இராணுவமே அவளை பாதுகாக்கிறது.
எனது அதிகாரிகளுடன் பேச ஒரு கணம் கொடுங்கள்.
விரைவில் உங்களை உள்ளே சந்திக்கிறேன்.
உங்களுக்கு உதவ அனுமதியுங்கள்.
என்ன?
செய்தியை அனுப்பியது யார் என்று எனக்குத் தெரியும்.
உங்கள் சகோதரி யாரிடம் இருக்கிறார் என்று.
எப்படி அது சாத்தியம்?
ஏனென்றால் அவர்கள் இன்னும் இங்கேதான் இருக்கிறார்கள்.
நான் அவர்களைப் பார்க்கிறேன்.
உங்கள் அதிகாரியாக என்னை உங்கள் சேவையில் ஏற்றுக்கொள்வீர்கள் என்று சொல்லுங்கள்.
நான் மட்டுமே இங்கு உங்களுக்கு உதவ முடியும்.
சரி என்று சொல்லுங்கள், நான் அதை செய்கிறேன்.
வசன தமிழாக்கம் அருண்குமார்