เชท เชท!
เชท เชท เชท!
ผู้เฒ่าดอเรียนครั้งหนึ่งเคยพูดว่า
"เสียงที่รบกวนจิตใจที่สุด สำหรับมนุษย์ คือความเงียบ...
ยามที่ธรรมชาติร้องไห้คร่ำครวญ"
ความเงียบเมื่อถือกำเนิด ความเงียบในชั่วขณะที่หัวใจแหลกสลาย
ความเงียบในช่วงที่เกิด ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
ข้าภูมิใจในความกล้าของเจ้า
การแข็งขืนของเจ้าช่างทรงพลัง
คนอื่นที่เจอเรื่องนี้เช่นข้า อาจรู้สึกประทับใจกับการกระทำนี้...
ต่อสู้กับความสงสารที่เกิดในใจ ทำให้การตัดสินใจแย่ลง...
จากนั้นก็ยอมใจอ่อน
พูดชัดๆ คือพวกนั้นมันขี้ขลาด
นี่คือเหตุผลที่ข้าอยู่ในตำแหน่งนี้ แต่พวกเขาไม่
หลังจากที่ตัดนิ้วแปดนิ้ว...
เราจะลงมือที่นิ้วเท้า
ข้าทำอย่างนี้ได้หลายวัน จนกว่าเจ้าจะบอกว่าราชินีข้าอยู่ไหน
ข้าได้จุดหมายแล้วว่า ราชินีถูกจับตัวอยู่ที่ไหน
พวกนั้นไม่คิดว่าเราจะไปหาแน่
ถ้าเดินทางเร็ว ก็ใช้เวลาไม่กี่วัน
กลุ่มทหารกำลังเตรียมตัวออกเดินทาง
มีธุระไม่กี่อย่าง ที่เราต้องสะสางกันก่อน
"สะสาง" รึ
ก่อนอื่น เจ้าหนุ่มนั่น
ข้าขอบใจที่เขาช่วยจับกุม มนุษย์เงาสองคนข้างนอกนั่น
เอาล่ะ...
ข้าอยากรู้ว่าเขาทำยังไง
เขาไม่ใช่ลูกชายท่าน
รู้ชัดเจนตั้งแต่ตอนที่ เราพาเขามาหาท่าน
แต่เขาเองก็มองเห็นได้ใช่มั้ย
ใช่
ลูกอีกคนของเจอร์ลามาเรล...
กับผู้หญิงคนอื่น
ท่านสมควรเจอคนที่ดีกว่านี้
นั่นไม่ใช่ความผิดของเด็กหนุ่ม และถ้าเขาไม่ช่วย เจ้าก็ไปไม่ถึงไหน
ข้าคือนักล่าแม่มด มักห์รา และตอนที่ ข้าพูดอยู่นี้มีแม่มดนั่งในเต้นท์ข้า
ไม่เกี่ยวกับผิดไม่ผิดอะไร ข้าจะมองข้ามว่าเขาเป็นใครไม่ได้
มองข้ามได้สิ
เขาเป็นคนของข้า
เขาช่วยคุ้มครองข้า และข้าก็เป็นธิดาของพระราชา
มีเรื่องไหนอีกที่เจ้าอยากสะสาง
เขาจะไปกับเราด้วยรึเปล่า
"ไปกับเรา" รึ
ข้าจะเดินทัพนี้ ข้าทิ้งท่านไว้ที่นี่ไม่ได้
ไม่มีทางเด็ดขาด ข้าจะไม่ไปไหนจนกว่าจะเจอครอบครัวข้า
ผ่านไปหลายวันแล้ว ทหารพราน ของข้าไม่เจอร่องรอยอะไร
- เจ้าสัญญาแล้ว - ข้าสัญญาว่าจะตามหา
และจากมุมมองของข้า ถือว่าข้ารักษาสัญญาอยู่
งั้นเจ้าก็ทิ้งทหารบางส่วน ไว้ที่นี่ ข้าจะตามหาต่อ
เรื่องนี้ข้าไม่มีทางเลือก ท่านเองก็เช่นกัน
เจ้าหนุ่ม...
ข้ายังมีทักษะการฆ่า มากกว่าที่เจ้ารู้
ถ้าเจ้าคิดว่าเพราะเจ้ามองเห็น เจ้าจะสูสีกับข้านั้น...
คิดใหม่ซะ
ไม่เป็นไรหรอก
ที่นี่ไม่มีใครอาศัยอยู่ มีอันตรายแค่เล็กน้อย
ทิ้งคนไว้สักสองสามคน ข้าก็ปลอดภัย
มักห์รา ราชินีกำลังเป็นอันตราย
นางอาจจะพิการ นางอาจจะตายไปแล้ว
เราไม่รู้ว่าใครปกครองอาณาจักรอยู่
ความโกลาหลก่อนหน้าที่ราชวงศ์ท่าน จะขึ้นปกครองนั้นเลวร้ายมาก
เกิดการต่อสู้นับไม่ถ้วน ความทุกข์ และความอาฆาต
ถ้าปราศจากเคนเป็นผู้ปกครอง ความอลหม่านจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
และท่านก็คือผู้มีสิทธิ์ สืบทอดบัลลังก์ต่อจากเคน
ข้าจะทิ้งทหารไว้ส่วนหนึ่ง เพื่อตามหาครอบครัวท่านต่อ
แต่ท่านต้องไม่อยู่ที่นี่...
เราทั้งคู่ไม่มีทางเลือกอื่น
เจ้าคือผู้บัญชาการทหาร ที่อยู่ที่นี่ใช่มั้ย
ใช่ขอรับ ฝ่าบาท ข้าออกคำสั่งทหารอีกสี่คน
แปดคนดีกว่า
จัดการซะ
เจ้าเข้าใจใช่มั้ยว่า หน้าที่ของเจ้าสำคัญแค่ไหน
แน่นอนขอรับ
พวกเขาคือชีวิตข้า
ขอรับ
เจ้าต้องคุยกับพ่อของเจ้า
เขาไม่อยากฟังข้าพูดอะไรอีกแล้ว
เพราะงั้นเจ้าถึงต้องคุยกับเขา
ทำไมข้าล่ะ
ฮานิวา ไม่สำคัญว่าใครพูดก่อน
สำคัญที่เราต้องเดินหน้าต่อ
ท่านคิดว่ามันง่ายน่ะสิ
ง่ายสิ
รีบทำลายความเงียบนี้ ตอนที่ยังทำได้
เราหยุดทำไม
เราจะตั้งแคมป์ที่นี่คืนหนึ่ง พ่อของเจ้านำหน้าไปเพื่อแกะรอย
อีกไกลแค่ไหน
อีกไกลอะไร
โอ้ ว้าว
ข้าบอกไม่ได้ว่าโล่งใจ หรือข้าไม่ได้หวังว่าจะเจอกันแน่
ข้าจะไปบอกคนอื่นๆ
บ้าน
เป็นไปได้ไงที่ราชินี ที่ไม่เคยออกจากวัง
กลับไประหกระเหินโดยมีแค่ นางกำนัลและคนขับรถ
เจ้าว่ามีใครพยายามก่อกบฏนางรึเปล่า
ข้าคิดได้หลายอย่าง
แต่พยายามไม่คิด
นางมีศัตรูมากมาย
เพราะสวมมงกุฎนั้น
มีมากกว่าคนอื่นๆ
นางเหมือนแม่ของข้า เจ้ารู้ใช่มั้ย
ทั้งใบหน้า น้ำเสียง กระทั่งวิธีการหายใจ
แม่ข้าเสียไปตั้งแต่ข้ายังเล็ก แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็รู้
ทั้งสองละม้ายคล้ายกันไม่ผิดเพี้ยน
ดังนั้นเมื่อแม่ข้าสวรรคต
ข้ารู้สึกเจ็บปวดมาก ทุกครั้งที่พี่สาวข้าเข้ามาใกล้
ได้ยินเสียงนาง ได้กลิ่นนาง สัมผัสนาง...
ทันใดนั้น ข้าก็เศร้า เพราะคิดถึงแม่ข้าอีกครั้ง
ข้าว่าพ่อข้าก็รู้สึกไม่ต่างกัน
ข้าคิดว่านั่นคือเหตุผลที่พ่อข้า ไม่เคยลงมือริดรอนสิ่งหนึ่งได้เลย
สิ่งที่นางให้คุณค่าเหนือสิ่งอื่นใด
สิทธิ์แต่กำเนิดของนาง
ข้าเอาอาหารมาให้นาง อย่างที่เจ้าสั่ง
เจ้าเรียกนางตามสถานะของนางก็ได้ ในนี้ไม่มีพลังหรือเวทมนตร์อะไร
ข้าเอาอาหารมาให้ราชินี อย่างที่เจ้าสั่ง
ดีมาก
ยังไม่ได้มาตรฐานท่านสินะ หือ
ข้าได้ยินเรื่องเล่าความดื้อดึง ของท่าน กระทั่งทำร้ายตัวเอง
ตอนที่ข้าได้ยินครั้งแรก เรื่องนั้น ดูแปลกประหลาดมาก ข้าไม่เชื่อ
แต่ตอนนี้...
บางทีท่านอาจพอบอกได้ว่า เรื่องไหนจริงหรือไม่จริง
ข้าได้ยินว่าท่านฆ่าคนรัก เพราะพวกเขากรนเวลาหลับ
ฆ่าคนรับใช้ เพราะท่านไม่ชอบกลิ่นตัวพวกเขา
ท่านตัดลิ้นเด็กสาว
เพราะว่าพวกนางรับใช้ไม่ทันใจท่าน
มีเรื่องไหนมั้ยที่ท่านอยากเถียง หรือยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน
ท่านก็รู้กฎนี่
กระดิ่งดัง เราจะได้รู้ ว่าท่านไม่ได้พยายามหนี
พอกระดิ่งดัง เราก็ต้องโต้ตอบ
พอกระดิ่งดัง ท่านก็จะต้องทรมาน
จนกว่าจะมีคนจ่ายค่าไถ่ท่าน
ท่านคือสมบัติที่ข้าจะต้องระมัดระวัง
ทำไมท่านไม่ผ่อนคลายสักหน่อย
เรามาคุยกันต่อ ดีมั้ย
ขอให้ท่านรู้ว่า แม้ว่าข้าจะเห็น ว่าเรื่องเล่าพวกนี้สนุกมากแค่ไหน...
เรื่องเดียวที่ข้าสนใจจริงๆ เกี่ยวกับคนรักคนหนึ่ง...
ที่หักอกท่าน และทิ้งท่านไป
ฮานิวา
เรื่องที่ข้าพูดก่อนหน้า...
ข้ารู้
- นั่นเพราะว่า... - ไม่เป็นไร
- ในถ้ำนั้น... - ข้าเข้าใจ
จริงหรือ
อื้อ
เจ้าคิดว่าเรากำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน
พูดตามตรง ข้าคิดว่า เจ้าต้องไม่คาดหวังอะไรมาก
ไม่นับเรื่องที่เรารู้เกี่ยวกับเขา โอเคมั้ย
ไม่นับความจริงที่ว่า เขาทิ้งลูกตัวเองให้โดนรังแก
จนเขากลายเป็นปิศาจ
- เราไม่รู้ว่าจริงๆ มันเกิดอะไร... - แม่ก็ไม่ต้องการสิ่งนี้
ข้าจำได้แต่ว่าเวลาที่แม่พูดถึงเขา แม่จะดูเศร้าเสมอ
ข้าจำได้ว่า แม่ไม่เคยพูดเรื่องนี้ โดยที่ไม่พยายามเตือนเรา
มันต้องมีเหตุผลบางอย่างสิ ฮานิวา
เจ้าไม่คิดรึว่ามันแปลกที่ แม่ไม่เคยบอกเหตุผลกับเราเลย
ข้าไม่รู้...
ว่าแม่... คิดอะไรอยู่
แต่ข้ารู้ว่าแม่รักเขา
และนั่นต้องมีเหตุผลสักอย่าง
ถึงเจ้าหลับก็ยังได้ยิน
เสียงนกฮูกรึ
ไม่ใช่นกฮูก เสียงคน
เราอยู่ในแบดแลนด์ บาบา ดินแดนที่ไร้กฎหมาย
และเจ้าก็ไม่สบาย
ข้าไม่เป็นไร
พวกเด็กๆ รู้มั้ย
พวกเขาไม่จำเป็นต้องรู้
พวกเขารู้มากกว่าที่เจ้าคิดเสมอ
ฮานิวามาพูดกับเจ้ารึยัง
ทำไมรึ
นางมีอะไรในใจบางอย่าง...
บางอย่างที่นางไม่กล้าพูด...
และทำให้นางกลัว
นางกำลังโศกเศร้า
โคฟุนก็เช่นกัน
แต่เขาไม่ได้จมอยู่ในความมืดเดียวกัน
พวกเขานิสัยต่างกัน จึงรับมือต่างกันในเวลาเช่นนี้
ข้าคิดว่าในบรรดาคนทั้งหมด เจ้าน่าจะเข้าใจว่านางต้องการอะไร
เจ้าหมายความว่าไง
จำครั้งแรกที่ข้ามาหาเจ้าได้มั้ย
ความโกรธแค้น และข้าทำลายล้างมากแค่ไหน
เพราะว่าข้ากลัว
กลัวที่จะไว้ใจเจ้า
กลัวที่จะเชื่อว่าข้าหนีออกมาได้ และนั่นเป็นเรื่องจริง
เจ้าจำได้มั้ยว่า เจ้าพูดว่าอะไรในตอนนั้น
ข้าบอกเจ้าว่า ถ้าเจ้าทำลายของของข้าอีก
ข้าจะฆ่าเจ้าตอนหลับ
ใช่ แต่หลังจากนั้น...
จำได้มั้ยว่าเจ้าทำอะไร
เจ้านั่งลงและอยู่ข้างๆ จนกระทั่ง ข้าสามารถหายใจได้อีกครั้ง
เจ้าอยู่ตรงนั้นเพื่อให้ข้ารู้ว่า ข้าไม่ได้อยู่คนเดียว
ฮานิวากำลังหลงทาง
นางกำลังเผชิญอนาคตที่ไม่แน่นอน...
สูญเสียแม่ และพ่อคนใหม่
แต่ข้าจะให้เวลานางเท่าที่นางต้องการ
และเหมือนที่เจ้าทำ ข้าจะให้นาง รู้ว่านางไม่ได้อยู่คนเดียว
พาริส นี่อะไรน่ะ
ไม่ได้กลิ่นลาเวนเดอร์แล้ว
ข้าได้กลิ่นไอความตาย
อาจจะผ่านมาหลายวัน หรือหลายสัปดาห์
มนุษย์ใช่มั้ย
"โลกใหม่อยู่เบื้องหน้า
พระเจ้าองค์ใหม่พำนักอยู่ภายใน
เข้าไป และจักถูกเห็น
เข้าไป และจักถูกตัดสิน
เข้าไป แล้วจักพบความตาย
เข้าไป แลัวจักถูกเห็น"
เจอร์ลามาเรล
เขาเป็นบ้าไปแล้ว
อาจจะไม่
บางที นี่อาจเกิดขึ้น
เมื่องานของเจ้าสำคัญมาก และไม่ต้องการใครมาเยี่ยม
พาริส ไม่รู้สิ
เจ้าคงรู้แล้วว่าการมองเห็น ในโลกใบนี้อันตรายแค่ไหน
สิ่งที่เราต้องทำคือ คอยควบคุมไม่ให้เกิดอันตราย
ข้าเห็นด้วยกับพาริส
เราไม่ได้มาไกลขนาดนี้ เพื่อถอยหลังกลับ เพราะของสิ่งนี้
ข้าอยากให้เจ้าทั้งคู่รู้ว่า เราเดินทางมาเพื่อต้องการรู้
ข้าอยากรู้ว่า เราทุกคนสละหลายสิ่งไปเพื่ออะไร
ข้าอยากรู้ว่า ข้าเสียภรรยาไปเพื่ออะไร
ข้าต้องการรู้
มาเถอะ
อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่าเรามาถูกทาง
โคฟุน
มุ่งหน้ากันต่อ
ข้าเห็นยามสี่คน
คนหนึ่งอยู่ตรงนี้ ข้างทางเข้า
อีกสองคน...
ลาดตระเวนอยู่ระหว่าง แถวคนงานทอเส้นไหม
ส่วนอีกคนอยู่ข้างหน้าต่างบานที่สอง
คนงานต่างประจำที่ทุกคนใช่มั้ย มีแค่ยามที่เดินอยู่
ใช่ และพวกเขาก็ตีคนงานเบาๆ เพื่อบอกให้รู้ว่าพวกเขาอยู่
พวกยามใส่รองเท้าแบบไหน
รองเท้าแบบไหน รองเท้าหนัง หรือรองเท้าไม้
หนัง ข้าคิดว่านะ
แล้วราชินีล่ะ เจ้ารู้มั้ยว่านางอยู่ไหน
ข้าไม่รู้ว่าราชินีหน้าตาเป็นไง
มีผู้หญิงที่เลือดท่วมคนหนึ่งอยู่นี่ อยู่ด้านหลัง
เลือดท่วมรึ นางยังมีชีวิตมั้ย
ข้าไม่รู้
งั้นเจ้าแน่ใจใช่มั้ย ยามสี่คน ต่างมีระยะระหว่างกัน
ข้าเห็นแบบนั้น
เจ้าเห็นแบบนั้นรึ
ราวกับว่าการมองเห็น รับประกันได้ว่าเจ้าพูดไม่ผิด
เจ้ามีคนพอที่จะเอาชนะพวกมันใช่มั้ย
ทันทีที่พวกมันได้ยินพวกเราสักคน ทันทีที่รู้สึกถึงพวกเรา
ทันทีที่ส่งสัญญาณเตือนภัย ทุกอย่างก็จบ
ทางเดียวที่จะเข้าถึงตัวนางได้
ก็คือต้องไม่มียามหลงเหลือ ตอนที่พวกมันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่
ต้องใช้คนเดียว จัดการทีละคน
ข้าลงมือเอง ข้าจัดการพวกมันทั้งหมดได้
ข้าถามเจ้าแค่เรื่องดวงตา แม่มด ไม่ใช่ความคิดเห็น
อนาคตของอาณาจักรตกอยู่ในความเสี่ยง
ข้าไว้ใจเจ้าได้เท่าที่ ข้าอยากจะไว้ใจ
เว้นแต่ว่า มักห์รา เจ้าจะเชื่อใจเขา
ลืมว่าข้าถามละกัน
จัดทัพทหารกองหน้า ใช้สัญญาณ ห้ามพูด
คนถัดไปที่จะพูดคือข้าเท่านั้น เมื่อข้าพร้อมเรียกพวกเจ้าเข้ามา
ถ้าท่านไม่ส่งสัญญาณล่ะ
แปลว่าข้าล้มเหลว ราชินีตายแล้ว
เจ้าต้องเผาทุกอย่างให้เป็นจุล
แล้วพาเจ้าหญิงไปที่คันซูอา แต่งตั้งให้นางขึ้นบัลลังก์
ข้าไม่ยินยอมด้วยนะ
ถ้าเรื่องมันถึงขั้นนั้นจริง ท่านก็ไม่จำเป็น
มันจะเลวร้ายถึงขั้นนั้นเชียวรึ
ไม่หรอก
มือมีด มือมีด มานี่เร็ว
ยาม
มีผู้บุกรุก มีคนอยู่ที่นี่
ลุกขึ้น นังชั่ว
มีดข้า มีดข้า
เจ้าคิดว่าข้าบอกนางว่าข้าเป็นใคร โดยไม่วางแผนเลยงั้นรึ หือ
ฝ่าบาท
ราชินีอยู่ที่นี่
ทำไมนางไม่พูด
ข้าเหนื่อยเป็นบ้า
ไม่เป็นไรแล้ว ท่านปลอดภัยแล้ว
เกิดเรื่องนี้ได้ยังไง
พวกมันได้ตัวท่านได้ยังไง
ข้าต้องหนีมา
มีคนต่อต้านท่าน ใครกัน
หลายคน
เดี๋ยวท่านก็จะหายดี แล้วเราจะกลับไปที่คันซูอา
แต่ก่อนอื่น หมอกำลังมา
นางอยู่ที่นี่
- ระวัง - ค่ะ
เราเคยเจอกันมาก่อนหรือ
ข้าเสียใจที่ท่านต้องเจอเรื่องแบบนี้
เจ้าอย่าเพิ่งไป มักห์รา
อย่าเพิ่งจนกว่าจะได้ยินข่าวนี้
ข่าวอะไร ฝ่าบาท
พวกมันทุกคนก่อกบฏกับข้า
อ้างว่าพระเจ้าอยู่เคียงข้างพวกมัน
แล้วพอพวกมันล้มเหลว ข้าก็เหลือทางเลือกเพียงแค่
ปล่อยให้พวกนอกรีตนี้อยู่ต่อไป...
หรือโต้ตอบด้วยวิธีของข้าเอง
ท่านหมายความว่าไง
เจ้าอยากจะกลับไปที่คันซูอาเหรอ
ไม่มีคันซูอาแล้ว
หลายปีที่เราครองอำนาจด้วยเสียง เครื่องจักรกระหึ่มเบื้องล่างเรา
เมื่อเครื่องจักรเลือกจะทำงาน ผู้คนก็บูชาเรา
แต่เมื่อมันไม่ทำงาน ก็ไม่มีใครบูชา
ข้าไม่อยากเป็นราชินี เพราะเครื่องจักรทำงาน
ข้าอยากเป็นราชินีเพราะตัวข้าเอง
เรื่องราวจึงกลายเป็นเช่นนี้
พวกเทพเจ้ายึดเอาเขื่อนนั่นไป
ทำลายมันด้วยความโกรธเกรี้ยว
และเอาชีวิตพวกนอกรีตแท้จริงไปด้วย
พวกคนอ่อนแอ เห็นแก่ตัว ปัญญาทึบ
แต่เทพเจ้าไว้ชีวิตข้า
แค่ข้าคนเดียว
ท่านทำลายมัน
พวกทหารข้างนอกนั่น...
กว่า 20 ปีที่พวกเขารับคำสั่งท่าน ด้วยสัญญาว่าวันหนึ่ง
พวกเขาจะได้กลับบ้าน ไปเจอครอบครัว
ตลอดการสู้รบมานับไม่ถ้วน...
ทั้งความทุกข์ยาก และความหวาดกลัว
นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ค้ำจุนพวกเขาไว้
แล้วท่านกลับทำลายมันหมดสิ้น
ข้าทำสิ่งที่ต้องทำ
ข้ารักษาราชวงศ์ไว้
ท่านคิดว่าข้าจะออกไปข้างนอก
และบอกทหารข้าว่าครอบครัวพวกเขาทุกคน ถูกฆ่าเพื่อรักษาราชวงศ์ท่าน
แล้วพวกเขาก็จะยอมไป ที่ไหนก็ตามที่ข้าสั่งงั้นหรือ
ทหารของเจ้ารึ
ทหารข้าต่างหาก
ข้าคิดว่าพวกเขาจะทำตามที่ข้าสั่ง...
เพราะข้าคือราชินีของพวกเขา
ข้าคิดว่า นี่เป็นครั้งแรกในเวลาหลายปี...
ที่เราควรมาคิดเรื่องนี้กันใหม่
โหวว โหวว
อะไรรึ
เราหยุดทำไมน่ะ
มีบางอย่างผิดปกติ
- ข้างหน้ามีอะไร - ช่องเขา
- มีทางอื่นอีกมั้ย - ไม่มี เท่าที่ดู ข้าไม่เห็น
พาริส
ข้ารู้สึกถึงสิ่งที่ขัดแย้งกัน
ข้ารู้สึกถึงอันตราย
แต่ข้าไม่แน่ใจว่าอันตรายอยู่ตรงไหน
บางทีเพราะมันไม่มีก็ได้
เราจะหาเส้นทางอื่น
เราจะเสียเวลาหลายวัน
- ข้าบอกว่าเราจะหาเส้นทางอื่น - ที่นี่ไม่มีอะไรสักหน่อย
โคฟุน บอกพ่อสิว่ามันไม่มีอะไร
พ่อ ข้าไม่เห็นอะไรเลย
- ข้าจะไป - เฮ้
โคฟุน เทพแห่งเพลิงอยู่ไหนบนท้องฟ้า
เคลื่อนผ่านไปหลังภูเขาแล้ว
พระอาทิตย์สำคัญต่อท่านยังไง
เปล่า ข้าแค่พยายามคิดอยู่ว่า
อีกนานแค่ไหนจึงจะมืด แล้วเจ้าจะไร้ประโยชน์สิ้นเชิง
บาบา
กับดัก
ชี้พวกมัน
ได้ละ
ไป
อย่าขยับ
มีคันธนูกับลูกศร เราต้องใช้
เจ้าทำอะไรน่ะ
ข้าเคลื่อนไหวในความเงียบได้ เจ้าทำไม่ได้
- ฮานิวา อย่า - หยุดยิง
เจ้าคือฮานิวารึ
ใช่
และเจ้าคนที่ตะโกน...
เจ้าชื่ออะไร
โคฟุน
ลูกของเจอร์ลามาเรล
พ้นต้นไม้เหล่านั้นไปจะมีสะพาน
เจ้าข้ามสะพานนั้น เพื่อไปยังบ้านแห่งการรู้แจ้ง
มีหมอที่บ้านแห่งการรู้แจ้งมั้ย
พวกเจ้าผ่านไปไม่ได้
เจ้าเพิ่งบอกว่าเราข้ามไปได้
เฉพาะลูกของเจอร์ลามาเรลเท่านั้น ที่จะข้ามไปยังบ้านแห่งการรู้แจ้งได้
มีกฎข้อเดียวเท่านั้น และนั่นคือกฎที่ว่า
เจ้าไปบอกเจอร์ลามาเรลว่า พวกเราอยู่ที่นี่ เขาจะเข้าใจ
เฉพาะโคฟุนและฮานิวา เท่านั้นที่ข้ามได้
เจ้าฟังข้า...
ลูกชาย
มีกฎข้อเดียวเท่านั้น และนั่นคือกฎที่ว่า
เจ้าไปบอกเจอร์ลามาเรลได้เลยว่าทำไม ลูกชายและลูกสาวเขามาถึงที่นี่
แต่หันหลังกลับน่ะ
เราจะไม่หันหลังกลับ
เจ้าพูดอะไรน่ะ เราต้องหันหลังกลับ
- นางต้องการหมอ - ไม่ นางมีพ่อกับพาริสดูแลแล้ว
เขาช่วยพานางไปเผ่าอื่นได้
เจ้าพูดอะไรน่ะ เราไม่ทิ้งนางไว้ที่นี่ ฮานิวา
นางไม่ต้องมีเราทุกคนช่วยดูแล
- เราจะอยู่ด้วยกัน - โคฟุน
- พอได้แล้ว - มันบ้าชัดๆ
พอเถอะ
ฟังข้านะ ฟังข้า
ฮานิวา โคฟุน
เราเดินทางมาไกล สูญเสียอะไรมากมาย เกินกว่าที่จะหันหลังกลับเวลานี้
ข้าคิดเรื่องนี้มานานสักพักแล้ว
ข้าไม่อยากจะเชื่อ แต่พาริสพูดถูก
ลูกทุกคนย่อมมาถึงสะพาน ที่พวกเขาต้องข้ามตามลำพังในที่สุด
ท่านพูดเรื่องอะไรน่ะ
วันที่เจ้าเกิดมา ข้ายืนหยัดที่กำแพง สู้เพื่อปกป้องพวกเจ้า
และข้าก็ทำมาตลอดนับแต่นั้น
คนเป็นพ่อจะต้องปกป้องลูกตัวเอง
แต่พ่อก็ต้องรู้ด้วยว่า เวลาใดที่ควรปล่อยลูกไป
เพื่อให้พวกเขามีหนทางของตัวเอง
- เวลานั้นคือเวลานี้ - ไม่ ไม่จริงสักหน่อย
ไม่จริงเลย ฮานิวา บอกพ่อสิว่าไม่จริง
เรื่องจริง โคฟุน
เจ้ากับข้าอยู่ในโลกที่แตกต่างจากพ่อ
เราแตกต่างกันมาตลอด
เราไม่เคยเข้าใจอีกฝ่ายจริงๆ เลย
พ่อพาเรามาที่นี่ เพราะรู้เรื่องนั้นดี
พ่อทำแบบนั้นทำไม
เพราะข้าคือพ่อของเจ้า
โอ พ่อคะ
เด็กสาวตัวน้อยของพ่อ
เจ้าเข้าใจผิดแล้ว
เราไม่ได้อยู่ในโลกที่ต่างกัน
เจ้าและน้องชายเจ้า
คือโลกใบเดียวที่ข้าอาศัยอยู่ นับตั้งแต่วันที่เจ้าเกิด
ลูกๆ พ่อตาบอดไม่ต่างจากคนอื่น
แต่พ่อเห็นเจ้าทั้งคู่
และจะไม่มีวันเลิกเห็นพวกเจ้า
แต่ข้าเข้าใจถูกละ
วันนี้ต้องมาถึง และพวกเจ้าต้องไปเจอพ่อของเจ้า
พ่อ ท่านคือพ่อของข้า
ข้ารักเจ้า ลูกชาย
เราจะได้เจอกันอีกมั้ย
เจอสิ
โบวไลออน
เจ้าอาจรู้สึกเจ็บนิดนึง
ได้ละ
เยี่ยม
จดจำแม่ของเจ้าไว้เสมอนะ
ปกป้องกันและกันไม่ว่าจะเกิดอะไร
- พ่อ - โคฟุน ไม่เอา หยุด
เขาจะโดดเดี่ยว
เขาจะมีมักห์ราอยู่กับเขาเสมอ
ตอนนี้ เขามีพวกเจ้าทั้งสองด้วย
ข้าก็จะอยู่กับเขา
มองพี่สาวเจ้าสิ
นางรู้ดี
เอาล่ะ...
ฟังให้ดี เจ้าทั้งสองคน
พลังในการมองเห็นอาจทำให้ตามืดบอดได้
เจอร์ลามาเรล... คือพ่อของเจ้า
และเขาก็มองเห็น
แต่เขาไม่ใช่พระเจ้า เจ้าทั้งสองคนก็ไม่ใช่
ถ้าพวกเจ้าคิดจะสร้างโลกใบนี้...
จดจำแม่ของพวกเจ้าไว้
และจดจำบาบาวอส ผู้สอนเจ้าทุกสิ่ง
และเจ้าจงสร้างโลกใบใหม่นี้ เพื่อคนที่มองเห็นและคนที่มองไม่เห็น
ไม่ต้องมีพระเจ้า เข้าใจมั้ย
- เข้าใจที่ข้าพูดมั้ย - เข้าใจ
- เข้าใจ - โอเค
โอ้ เด็กน้อยของข้า
อ่านหนังสือให้ข้าด้วย อ่านหนังสือให้ข้าด้วย
หนุ่มน้อยของข้า
ของๆ ข้า
โอเค ไปเถอะ ไปได้แล้ว
ไปซะก่อนที่มันจะมืด เจ้าจะได้มองเห็น
ข้าไม่อยากจะเชื่อ ว่าพ่อจะจากเราไปจริงๆ
พวกเราคือคนที่จากไปต่างหาก
โอเค
เรากำลังไปละ เราทั้งสองคน
ฮานิวากับโคฟุน
เจ้ากับข้าสองคน น้องชาย
ได้เสมอ พี่สาว
พร้อมรึยัง
ยังเลย
ข้าก็ไม่พร้อม
ไปกันเถอะ
เจ้าปล่อยพวกเขาไปลำพัง
บางครั้งวิธีที่ดีที่สุด ที่จะปกป้องลูกๆ
คือปล่อยให้พวกเขาเชื่อ ว่าเราเลิกปกป้อง
มักห์ราบอกเจ้าเช่นนั้นรึ
ใช่ นางเป็นคนพูด
บ้านหลังเดียวที่ข้ามีคือลูกๆ
ข้าไม่มีที่อื่นให้ไป
เจ้าล่ะ
ถ้างั้นเราจะคอยอยู่ใกล้ๆ
อ๋อ แน่ล่ะ
เราจะอยู่ใกล้ๆ
คราวนี้อะไรน่ะ
ไม่รู้สิ
ข้ามองไม่เห็นอะไร
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ บวรกีรติขจร