ข้าอยากให้คนไปประจำอยู่ที่โบสถ์
และที่บ้านของตัวเอง เผื่อว่าพวกเขากลับมา
ข้าไม่คิดว่าพวกนักล่าแม่มด จะกลับบ้านเร็วๆ นี้หรอก
ท่านทำให้ความเชื่อพวกเขา กลายเป็นสิ่งผิดกฎหมาย
ความเชื่อพวกเขาผิดกฎหมายทั่วพายา แล้วพวกเขาจะไปไหนได้
อาณาจักรนี้ไม่ใช่เล็กๆ
ข้าเดาว่าคงเป็นเมืองที่อยู่รอบนอก อย่างเลบนิน อัลทูนา
พวกเขาเจอที่หลบภัยที่เห็นใจพวกเขามากขึ้นแน่
ลอร์ดดิเอโกกับลอร์ดทอร์แรนซ์ส่งข่าวมารึยัง ข้าอยากให้เจอพวกเขา
เรียบร้อย
อาจจะเรียกว่าข่าวก็ได้ สภารวมตัวกันแล้ว
ได้ข่าวเรื่องครอบครัวข้าไหม
ถึงทุกอย่างที่บ้านแห่งการรู้แจ้งจะจบได้สวย
แต่พวกเขาจะยังไม่กลับมา
เคยมีอะไรไปได้สวยด้วยรึไง
เจ้าบอกว่าสภารวมตัวกันแล้วงั้นเหรอ
ใช่
ทำไมข้าไม่รู้เรื่องล่ะ
ข้าได้กลิ่นเลือด
ตายหมดเลยเหรอ
ข้าคิดว่างั้น
ลอร์ดดิเอโก
พวกนักล่าแม่มด
เลือดยังอุ่นอยู่ พาท่านไปที่ปลอดภัยก่อนเถอะ
- โอเค มันไม่ได้ผลหรอก - พูดอะไรของเจ้า
ไม่ใช่แค่เราต้องไปถึงเพนน์ซาก่อนทอร์มาดา
แต่เราต้องไปถึงและมีเวลาพอให้รวบรวมกองทัพ
ตั้งแนวคุ้มกัน คิดแผนการ
เจ้ารู้ทางที่เร็วกว่านี้ไหมล่ะ
จริงๆ ก็รู้อยู่
มีอีกเส้นทางนึงที่พวกลักลอบค้าทาสใช้เป็นบางที
ทำไมเพิ่งมาบอกเอาป่านนี้
เพราะมันอันตรายไง โอเคนะ
แต่เราจะร่นเวลาได้หนึ่งวันเต็มๆ หรืออาจจะสองวัน
เจ้าอยากพาพวกเขาไปทางที่ราบต่ำงั้นเหรอ เออ เจ้ามันบ้าไปแล้ว
ที่ราบต่ำที่ว่าเป็นยังไง
มันไม่ได้อยู่ในแผนที่ไหนเลย และภูมิประเทศมันโหด
- หมายความว่าไง "โหด" น่ะ - เราเสียคนที่นั่น
- เสียเหรอ ยังไง - เราไม่รู้
- มีวิญญาณอยู่ - ไม่ใช่
โอเค มันไม่ใช่ทางที่ดีที่สุด แต่มันเป็นทางกลับที่เร็วที่สุด
และพวกเรามีกันเจ็ดคน สามในนั้นมองเห็น
ข้าเคยรอดมาได้หลายรอบด้วยคนที่น้อยกว่านี้มาก
กี่รอบ
สอง
เจ้าเป็นคนนำทาง
เออนะ ลงโทษคนคิดแผนซะฉิบ
เราปล่อยให้พวกนักล่าแม่มด ผ่านการคุ้มกันของเรามาได้ไง
พวกมันไม่ได้มากันเยอะ แค่สามสี่คนก็จัดการได้แล้ว
คนพวกนั้นเป็นพลเมืองที่ไม่มีทางสู้
ข้าทำให้เป็นแบบนี้
มักห์รา
พวกมันอยู่ในกำมือข้า ใกล้ถูกแขวนคอแล้วแท้ๆ
แต่ข้าก็ปล่อยพวกมันไป
ท่านแสดงความเมตตา
ความเมตตาของข้าทำให้ทั้งสภาของเราต้องตาย
พี่สาวข้าพูดถูก
ต้องจัดการความรุนแรงด้วยความรุนแรง
ข้าจะหาตัวนักล่าแม่มดพวกนี้ให้เจอ
พวกมันคือฆาตกร และพวกมันต้องชดใช้
ข้าขอแค่ให้ท่านปล่อยเรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง มือท่านไม่ควรเปื้อนเลือด
มันสายเกินไปแล้ว
หยุดๆ หยุด
ยินดีต้อนรับท่านสมาชิกสภา มาได้เวลาเหมาะเจาะเลย
ได้ข่าวว่าท่านเสียทหารทั้งกองเพราะคนคนเดียว
คนที่ท่านบอกว่าฆ่าทิ้งไปแล้ว
ใช่ ใช่ๆ บาบา วอส
ความผิดข้าเอง ได้บทเรียนและอะไรต่างๆ แล้ว
แต่ทำไมต้องคุยเรื่องความผิดพลาดในอดีต
ในเมื่อคุยเรื่องจำนวนทหาร ที่ท่านพามาหาข้ายังดีกว่า
น่าเวทนาที่มีไม่มาก ข้าต้องระวังตัว
ถ้าข้ายังไม่ได้ความไว้วางใจจากพวกนายพล
ข้าก็เปิดเผยบทบาทของข้าในงานนี้ไม่ได้
คิดคำนวณเหตุผลได้ดีนี่
อาจจะ แต่เราขาดทหารอีกหนึ่งกอง
เราจะยังจัดการเพนน์ซาไหวอยู่ไหม
ท่านยังคงประเมินพลังระเบิดของข้าต่ำไป
ข้าห่วงว่าจะมีทหารไม่พอเอาระเบิดไปวางน่ะสิ
ไม่ต้องใช้ทหารหรอก
เราสร้างเครื่องจักร ที่สามารถขว้างระเบิดได้จากระยะไกล
- ท่านทดสอบเครื่องพวกนั้นรึยัง - ท่านดูถูกข้าอีกแล้ว
แล้วพวกเด็กๆ ที่มองเห็นล่ะ
ท่านจะดำเนินการต่อโดยไม่มีพวกเขาได้ไง
เดี๋ยวเราก็หาเจอ ยังมีคนอื่นๆ ที่มองเห็นอีก
ระหว่างนี้เรามีระเบิดมากเกินพอ
ที่จะถล่มอาณาจักรพายันให้ราบเป็นหน้ากลอง
ถ้างั้นข้าว่าท่านควรเดินทางต่อไปยังเพนน์ซา
ท่านมีทหารของข้าแล้ว
- และข้าก็ต้องขอบคุณท่าน - ผู้บังคับบัญชา
เรียงแถว
กลับบ้านเหรอ
ใช่ ข้ามีจักรวรรดิท่ามกลางวิกฤตที่ต้องจัดการ
ส่วนท่านก็มีอาณาจักรที่ต้องบุกปราบ
เดินทางปลอดภัยนะ
ฮาร์แลน ในหมู่ความคิดแย่ๆ ที่เจอมาทั้งชีวิต คราวนี้หนักสุดเลยว่ะ
เออ ถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว
เจ้าควรไปคุยกับน้องสาวเจ้า
นางยิงปืนใส่ข้านะ
โคฟุน รู้ไหมว่า ทำไมแม่เจ้าจึงเป็นราชินีที่ดีกว่าซิเบธมาก
ไม่รู้ เพราะนางไม่ได้บ้าเหรอ
เพราะนางมีความเห็นใจคนอื่น
ข้าไม่มีวันเป็นราชาได้
เพราะความเห็นใจของข้า มันไม่ทรงพลังเหมือนสัญชาตญาณในการต่อสู้
นี่อาจเป็นสิ่งที่ทำให้เป็นนักรบที่ดีได้มั้ง ข้าก็ไม่รู้
แต่ที่ข้ารู้คือเจ้าเป็นลูกของแม่เจ้า
เจ้ามีความเห็นใจและสติปัญญาเหมือนนาง ตั้งแต่อายุยังน้อย
ข้ารู้ เจ้าคิดว่ามันทำให้เจ้าอ่อนแอ แต่มันทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น
เหมือนแม่เจ้าไง เจ้าจะเป็นราชาที่ยอดเยี่ยมได้
ว่าไงนะ
พูดอะไรของท่าน ข้าไม่ได้จะเป็นราชาซะหน่อย
พูดอย่างเจ้าชายตัวจริง
ขอล่ะ ไปคุยกับน้องเจ้าซะ
ไม่ได้ผลหรอกน่า
ต้องงี้สิลูกพ่อ
เฮ้
- ข้าจะปล่อยให้เจ้าอยู่กับเขานะ - เวร็น
- ถึงไงเราก็ต้องคุยกันอยู่ดี - ใช่เหรอ
ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียว พ่อกับแม่ก็อยากทำลายมันทิ้งด้วย
ความรู้ที่ถูกเก็บไว้ที่นั่นจะเปลี่ยนแปลงโลกได้
คิดว่าข้าไม่รู้รึไง ฮานิวา พวกมันสร้างระเบิดขึ้นมานะ
ใช่ไง พวกมันสร้างระเบิด ไม่ใช่เรา
เราไม่ทำแบบนั้นหรอก
เจ้าชักปืนนั่นไวทีเดียว
ขอโทษ ข้าทำพลาดไป
อือ พลาดครั้งใหญ่ด้วย
ขอทีเถอะ ทำอย่างกับเจ้าไม่เคยทำพลาด ซิเบธไง
พ่อคะ อะไรเหรอ
ไม่ได้มีแค่พวกเรา
ที่นี่แม่ง
ข้าเห็นคน
มีอีกคน
มีอีก
อย่างน้อยหกคน
หกคนเรารับมือไหวใช่ไหม
สวัสดี
เราแค่ผ่านมาเฉยๆ ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร
แต่… เรามีอาวุธครบมือ
พวกมันมีหมาด้วย
ไม่ใช่หมาหรอก
หยุด บ้าฉิบ
กุนทาร์
แม่งเอ๊ย ฉิบหายละ ไม่นะ
ตายห่า ฉิบหายแล้ว
เวรเอ๊ย
- โคฟุน บาดเจ็บรึเปล่า - ไม่ครับ
ฮานิวาอยู่ไหน
ปล่อยนะโว้ย
ฮานิวา
บาบา
- นางอยู่ไหน - พวกมันจับไป
นางโดนจับไปแล้ว
หยุด
มีอะไร หยุดทำไม
มีคนอยู่บนถนนครับ
อะไรน่ะ
หยุดโจมตี
เจ้าเป็นใคร ต้องการอะไร
ข้ามาตามหาทอร์มาดา
ข้าคือทอร์มาดา
ข้าลงเองได้
ปล่อยข้า
เจ้าเป็นใคร
ทอร์มาดา ข้าคือซิเบธ เคน
ฝ่าบาท เป็นเกียรติยิ่งนัก
ได้ข่าวว่าเจ้าฉลาดนี่
เอาละ อาวุธวิเศษที่ข้าได้ยินกิตติศัพท์มามากมาย มันอยู่ไหน
นั่นใช่กระดูกมนุษย์ไหม
ตัวอะไรเนี่ย
ข้าเคยได้ยินเรื่องเล่าพวกนี้สมัยยังเด็ก
มีชนเผ่าที่ใช้ชีวิตเยี่ยงสัตว์ป่า ออกล่าและกินพวกเดียวกัน
ข้าก็เคยได้ยินมา ไอ้พวกเวรกินเนื้อคน
มนุษย์กินคน เราเคยอ่านเจอ
เอาละ เราจะทำไงดี เราต้องตามหาพวกเขาให้เจอ
เราควรแยกกันไป ค้นหาให้ทั่วทั้งพื้นที่
ไม่ได้ แบบนั้นใช้เวลานานเกิน เราจะไม่ทันการ
อาจจะไม่ พวกมันมีเหตุผลที่เอาตัวไปเป็นๆ
ท่านจะสื่ออะไร
พวกมันเก็บเหยื่อไว้เป็นๆ เนื้อจะได้ไม่เน่า
โคฟุน ข้าอยากให้เจ้าขี่ม้ากลับไปเพนน์ซา บอกแม่ของเจ้าว่าทอร์มาดากำลังไป
ไม่เอา ไม่นะ ข้าไม่ไป ฮานิวาต้องการข้า
ลูกเจ้ากับแม่เจ้าก็เช่นกัน
ขี่ม้ากลับไปเพนน์ซาแล้วแจ้งเตือนนางเดี๋ยวนี้
เวร็น มากับข้า
เราจะพานางกลับมาให้ได้
- เรเมนด์ สเกลต์ - ใครน่ะ
ทามัคที จุน
ได้ข่าวว่าเจ้าฟื้นมาจากความตาย
พอกลับมาได้ไม่นาน เจ้าก็ทอดทิ้งกองทัพที่เจ้าเคยรับใช้
ข้ารับใช้ราชินี
ส่วนเจ้าก็หันไปเข้าร่วม
กับคนที่เป็นบ่อนทำลายราชบัลลังก์
ข้าเป็นแค่ช่างตีดาบธรรมดา ข้าไม่ได้เข้าร่วมกับใครทั้งนั้น
ถ้างั้นละก็…
ถึงเวลาปล่อยให้เป็นอดีตแล้ว
ฝ่าบาท
สวัสดี เรเมนด์ใช่ไหม
ฝ่าบาท
ข้าต้องการนักล่าแม่มด
พวกนักล่าแม่มดแยกย้ายกันไปหมดแล้ว ฝ่าบาท
เจ้าแน่ใจนะว่าอยากให้เป็นแบบนี้
ทามัคที จุน
- พวกมันอยู่ไหน - ข้าไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ
วางมือเขาไว้บนโต๊ะ
นี่คือดาบพิฆาต
ข้าว่าเจ้าเคยตีมันขึ้นมา
มันต้องใช้ทักษะเชิงศิลป์ระดับสูง ซึ่งมีไม่กี่คนที่ครอบครอง
คมดาบของมันถูกขัดเกลา จนมีความแม่นยำในระดับที่แทบจะเหนือมนุษย์
นักล่าแม่มดที่เราตามหาอยู่ เพิ่งสังหารชาวพายันผู้บริสุทธิ์ไป 12 คน
ถ้าหาตัวพวกมันไม่เจอ พวกมันจะฆ่าคนไปเรื่อยๆ
ฉะนั้นช่วยทีเถอะ บอกเราทีว่าพวกมันอยู่ไหน
ข้าไม่บอก
เข้าใจแล้ว
เจ้าคงตีดาบต่อไปได้แม้ไม่มีนิ้วนั้น
แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าข้าตัดนิ้วหัวแม่มือ
อย่านะ แม่งเอ๊ย
อย่า พวกเขาอยู่ที่ลานช่างก่ออิฐ
มีบ้านอยู่ข้างหลัง ทุกคนอยู่ที่นั่น
ขอบคุณ
ไอ้คนนอกรีต ขอให้แกโดนพวกเขาปาดคอ
แกกับลูกๆ ที่เป็นแม่มดระยำของแก
ตัดทั้งมือไปเลย
ใช่ ทางนี้แหละ
อีโดก็เคยแกะรอยแบบนี้เช่นกัน
พ่อข้าเคยเป็นคนค้าทาส
เขาสอนให้เราแกะรอยด้วยวิธีนี้
คนที่หวาดกลัวมักจะทิ้งร่องรอยไว้
พวกเขาจะทำผิดพลาด
แต่นี่น่ะ ไอ้คนพวกนี้…
ไม่กลัวอะไรเลย
ท่านหาไม่เจอเหรอ
เจออะไรบ้างไหม
พวกมันไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย
พวกมันเป็นนักล่า
เราจะปล่อยให้พวกมันล่าเรา
มาเถอะ
นี่ทามัคที จุน เรารู้ว่าพวกเจ้าอยู่ที่นี่
แม่ทัพของนักล่าแม่มด
จะกลับมารวมกลุ่มกับเราอีกเหรอ
ไชโลห์ ว่าแล้วเชียว
จะไม่มีการเจรจาต่อรองอะไรทั้งนั้น
ข้าไม่มีเจตนาที่จะเจรจากับใคร
พวกมันอยู่บนหลังคา
ถอยไป
มักห์รา เคน แกอยู่ไหน
ทางนี้
มักห์รา
พวกแกที่เหลืออยู่ไหน
แกวางแผนอะไรอยู่
แกคิดว่าข้าจะผิดคำสาบานต่อเทพ เพื่อคนนอกรีตอย่างแกงั้นเหรอ
แกไม่มีอำนาจสั่งพวกเขา
ตอนนี้พวกเขารับใช้ราชินีอีกคนแล้ว
ราชินีอะไร พูดเรื่องอะไรของแก
ตกข่าวเหรอ
ซิเบธกับนักล่าแม่มด จะโปรยเทพแห่งสายฟ้าลงมาเป็นห่าฝน
ใส่แกกับลูกๆ จากนรกของแก
แกสู้เพื่ออาณาจักรที่พ่ายแพ้ไปแล้ว
ฆ่าข้าซะสิ มักห์รา เคน ไม่งั้นแกจะต้องเสียใจ
แกเป็นนักล่าแม่มดที่เดินไม่ได้อีก
แกก็ตายไปแล้วเช่นกัน
ฆ่าข้าสิ อีเวรเอ๊ย
ไชโลห์
ทามัคที จุน
เป็นเกียรติให้ข้าที ปลิดชีวิตข้าซะ
ความตายเป็นสิ่งที่ต้องรนหาเอง ไชโลห์
เชื่อสิ ข้ารู้ดี
ฆ่าข้าสิ
ฆ่าข้า
เจ้าฟื้นแล้ว
เราอยู่ไหนเนี่ย
กลิ่นแบบนี้ ข้าว่าเราอยู่ในบ้านพวกมัน
กลิ่นเหมือน…
ไม่นะ
อะไรเหรอ อะไรๆ
พวกมันกำลังกินคน
แย่ละสิ
กุนทาร์
เวรฉิบ
เราต้องไปจากที่นี่
อือ
ตอนเจ้าหลับอยู่ ข้าพยายามดูแล้ว
พวกมันอาจจะเหมือนสัตว์ แต่พวกมันก็รู้วิธีผูกเชือก
พวกเขาต้องมาช่วยเราแน่
ฮานิวา ถ้าพวกเขาแกะรอยเราได้ พวกเขาคงมาถึงที่นี่ไปนานแล้ว
ไหนจะมีเรื่องเพนน์ซาที่ต้องคิดอีก
- มันทำไมเหรอ - งานสำคัญอันดับแรกยังคงอยู่
พวกเขาต้องกลับบ้านและไปเตือนมักห์รา
พ่อข้าไม่มีวันทิ้งข้าไว้
แม้ต้องแลกด้วยทั้งอาณาจักรน่ะเหรอ
ใช่ แม้จะเป็นเช่นนั้นก็ตาม
งั้นก็นะ…
ข้าว่าคงสบายใจขึ้นหน่อยนึงที่ได้รู้ว่า
ไม่ว่าจะจบแบบไหน เราก็ตายอยู่ดี
เฮ้ เฮ้ๆ
- ฮานิวา - ว่า
รู้ไหม เราไม่เคยได้คุยกันจริงๆ ซะทีเลย
ท่านคิดจะเริ่มคุยตอนนี้เนี่ยนะ
โทษที เจ้าต้องไปไหนรึเปล่า
โอเค โอเค
โอเค ข้างหลังท่านมีเศษแก้วแตก อยู่ห่างไปประมาณหนึ่งช่วงแขน
แต่ท่านต้องขยับตัวหน่อย
- นั่นแหละ - ไหน ทางไหน
ถอยไปอีก นั่นแหละ
อีกประมาณครึ่งช่วงแขน ไปอีกนิดนึง
- ครึ่งช่วงแขนเหรอ - ใช่
ใกล้จะถึงแล้ว อีกนิดเดียว
- ไปอีกๆ ไปอีกหน่อย - โอเค
ข้าไปอีกไม่ได้แล้ว อ๊ะ เวร
ใช่ นั่นแหละ เกือบแล้ว
- ใช่ อีกนิดเดียว - โอเค
มันกำลังมาทางนี้ มันกำลังมา
- ไหนล่ะ อยู่ไหน - เงียบๆ
อย่า… งั้นก็บอกข้าเบาๆ สิ มันอยู่ตรงไหน
มันกำลังมา มันมาแล้ว
ได้แล้ว
โอเค อ๊ะ เวร
- ไม่นะ ไม่ - ฉิบหายแล้ว ตายห่า
ลูเชียน ใช่เจ้าไหม
ใช่ครับ ฝ่าบาท
ได้ตัวนักวิทยาศาสตร์ทรีวานเทียนแล้ว
พาเขามา
ข้าได้ยินเสียงโซ่ ทำไมเขาถึงถูกล่าม
เพื่อความปลอดภัยของท่าน ฝ่าบาท
จะปฏิบัติกับเพื่อนใหม่ที่เป็นพันธมิตรแบบนี้ไม่ได้
ปลดโซ่ตรวนเขาซะ
- ฝ่าบาท - เดี๋ยวนี้
ข้าขอโทษจริงๆ ทอร์มาดา
ข้าว่าประเทศของเราไม่ลงรอยกันมานานเกินไป
จะโทษลูเชียนก็ไม่ถูก
ถ้าข้าเป็นท่าน ข้าจะจับกุมข้าแล้วทำแบบเดียวกัน
ทรีวานเทสกับพายา ใกล้จะทำสนธิสัญญาสันติภาพสำเร็จ
และเจ้าก็วางแผนโจมตี
สนธิสัญญากับน้องสาวท่าน ไม่ได้มอบสันติภาพให้ข้าสักเท่าไร
และเจ้าจะทำสงคราม ทั้งที่มีทหารแค่หยิบมือเนี่ยนะ
ข้าเป็นคนประหลาดแบบนี้แหละ
ใช่ ข้าเคยได้ยินเรื่องเจ้า
อาวุธใหม่ที่แสนวิเศษของเจ้า…
เปรียบเหมือนสายฟ้าจากสวรรค์ที่ฉีกโลกเป็นชิ้นๆ
ข้อได้เปรียบที่ไม่มีใครเทียบได้
แต่เจ้าไม่ได้ทำในนามของทั้งทรีวานเทสใช่ไหม
ไม่มากไปกว่าที่ท่านทำในนามของพายาหรอก ข้าว่างั้นนะ
ทอร์มาดา ข้าคิดว่า
เจ้ากับข้าน่าจะเป็นเพื่อนที่เข้ากันได้ดี
ข้าช่างโชคดีจริงๆ
ศัตรูของศัตรูคือมิตรของข้า
หรือคู่แข่ง
ข้าสงสัยว่าเรื่องนี้มันจะจบยังไง
ถ้าเจ้ารอบคอบ หัวเจ้าก็อาจจะไม่หลุดจากบ่า
ข้ามั่นใจว่ามันไม่หลุดแน่
เพราะถ้าข้าตาย ระเบิดของข้าก็เป็นแค่เศษกระดูกเทพ
และไม่มีประโยชน์อะไรกับท่านเลย
ถ้าไม่มีระเบิดของข้า ท่านก็จะไม่มีวันยึดอาณาจักรของท่านคืนมา
และถ้าไม่มีกองทัพของข้า
เจ้าก็จะถูกเพนน์ซากับทรีวานเทสโจมตีได้ง่ายๆ
ฟังดูเป็นรากฐานที่สมบูรณ์แบบ ของการทำข้อตกลงนะ หืม
บอกข้าทีสิ ฝ่าบาท ท่านต้องการอะไร
ข้าต้องการอาณาจักรของพ่อข้าคืนมา
ทำไมถึงหยุดอยู่แค่นั้นล่ะ
นอกพายายังมีโลกอีกทั้งใบ นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการ
เมื่อพายาเป็นของข้า เจ้าจะใช้ที่นั่นเป็นฐานเพื่อสร้างอาวุธใหม่ๆ ได้
เพื่อขยายอาณาจักรไปไกลเท่าที่ใจเจ้าต้องการ
ท่านดูไม่เหมือนคนที่ชอบแบ่งปันเท่าไร
ไม่ใช่กับใครที่ไหนนี่
แต่เป็นสามี
ราชา
- นี่ขอข้าแต่งงานเหรอ ฝ่าบาท - ฝ่าบาท
- ถ้าเช่นนั้น ข้าตกลง - เดี๋ยวสิ
เงียบซะ ลูเชียน ไม่ได้ยินเหรอว่าเรากำลังคุยกันอยู่
ท่านล้อเล่นแน่ๆ เรื่องจะรวมเป็นพวกเดียวกับทรีวานเทียน
เราไว้ใจหมอนี่ไม่ได้
อาจจะถูกของเจ้า
ส่งดาบของเจ้ามาให้ข้าที
ฝ่าบาท
ว่าไง ทอร์มาดา ข้าไว้ใจเจ้าได้ไหม
นี่เป็นสถานการณ์ที่เสี่ยงตายสุดๆ ข้ายอมรับเลย
แต่ข้าว่าท่านคือคนที่ใช้เวลาเป็นปีๆ
ลับคมสัญชาตญาณของท่านเกี่ยวกับผู้คน
แน่นอน ถูกแล้ว
ขอบคุณที่รับใช้ข้า
ข้าปกครองคนเดียวมาทั้งชีวิต
มันเหนื่อยนะ
เหงาด้วย
ข้าแค่ไม่เคยเจอใครที่แกร่งกล้าพอจะทำได้
แต่ดูเหมือนเจ้าจะเหมาะกับงานนี้
แน่นอน ฝ่าบาท ข้าเหมาะมาก
ฮาร์แลน
นี่อาจเป็นโอกาสเดียวของเรา
ท่านทำได้แล้ว
ฮานิวา
ข้าอยู่นี่
ฮาร์แลน
ฮานิวา
ข้าอยู่นี่
โอเคๆ
ท่านกลับมา
ข้าไม่เคยหายไปไหน
ข้าแค่อยากหาอะไรหนักๆ ไว้ฟาดกบาลไอ้ระยำนั่น
โอเค เอาละ เราต้องไปแล้ว
- พ่อคะ - ฮานิวา
- บาดเจ็บรึเปล่า - ไม่ค่ะ
- ฮานิวา - ฮาร์แลนล่ะ
น้ำเสียงเหมือนเป็นห่วงข้าเลยนะ พ่อบูบู
- ฮาร์แลน - อ๊ะ ไม่นะ
- เวรละ ให้ตายเถอะ - ช่วยที
ข้าไม่ได้ว่องไวเหมือนอย่างที่ข้าคิดสินะ
รอยบาดลึกมาก
ไม่เป็นไร เราห้ามเลือดเขาไว้จนกว่าจะพาไปหาหมอได้
ฮานิวา…
พวกมันไม่ได้มีกันแค่นั้น เข้าใจนะ
ยังมีอีก และพวกมันจะกลับมาแน่
พวกเจ้าทุกคนต้องรีบออกเดินทางให้ไว
เราจะไม่ทิ้งท่านไว้ที่นี่ ฮาร์แลน
ข้าว่าเจ้าไม่มีทางเลือกมากนักหรอก
ไม่นะ
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรจริงๆ
ฟังนะ ข้าดูแลตัวเองมานานมากแล้ว รู้ไหม
รู้สึกดีที่ได้ดูแลคนอื่นบ้าง
- ขอบคุณนะคะ - ไม่ ขอบคุณเจ้าต่างหาก
เห็นไหม ดีจะตาย ดีออก
เอาละ ทีนี้ฟังข้านะ
เวลาที่เจ้าเล่าเรื่องนี้…
ข้าอยากให้เจ้าสัญญากับข้า
ว่าเจ้าจะโม้เรื่องความกล้าหาญของข้า ขณะเผชิญหน้ากับความตาย
โอเคไหม
ค่ะ ฮาร์แลน ท่านกล้าหาญมาก
ดีเลย ดีมากๆ เอาตามนั้นเป๊ะ
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว…
มอบไอ้นี่ให้มักห์ราที โอเคนะ
และฝากบอกนางว่า…
อือ บอกนางว่า…
นาง…
ไม่เป็นไร นางรู้แหละ
ไปเถอะ เร็วเข้า เจ้าต้องรีบไปแล้ว
มัวเอ้อระเหยรอให้ข้าตายมันน่าเศร้าเกินไป
- ฮาร์แลน - ไม่เป็นไร ฮานิวา
ไปเถอะ รีบไปซะ ไปสิ
เวร
แม่งเอ๊ย
บ้าฉิบ
บาบา วอส
ว่าไง ฮาร์แลน
ขอร้องอย่าให้พวกมันเอาเมืองของข้าไป
หยุด
ข้าไม่เคยต้องต่อสู้เพื่อบัลลังก์ของข้า
ข้าเกิดมาในราชวงศ์ เป็นราชินีที่ถูกลิขิตโดยเทพ
ข้านั่งบนบัลลังก์ แต่มันรู้สึกเบาหวิวสำหรับข้ามาตลอด
แต่บัดนี้บัลลังก์จะถูกสร้างขึ้นมา จากเปลวเพลิงแห่งสงคราม
และข้าจะเป็นราชินีที่กลับมาจุติใหม่ ชโลมด้วยเลือดของศัตรูข้า
ท่านมีหัวใจเช่นกวี ฝ่าบาท
เราพร้อมรึยัง
พร้อมแล้ว
ดีเลย งั้นเริ่มได้
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี