Ik kan 'm niet alleen laten gaan. -Te laat. Nu is-ie er al.
Dan gaan Kofun, Wren en ik erachteraan.
Hoe denkt hij daar eigenlijk weg te komen?
Daar rekent hij niet op.
We moeten erachteraan. -Ja.
Alle inwoners van Pennsa bevinden zich in deze tunnel…
…en het einde is nog niet in zicht.
Als ze straks haar Dondergod weer inzet, wordt dit misschien wel een massagraf.
De tijd om te vechten is voorbij.
Maar mijn vader gaat vechten.
Nou, laten we hopen dat hij dat heel stilletjes doet.
Wil je er eentje?
Nee, bedankt.
Dan is die voor mij.
Dus, wat is het plan eigenlijk?
De koningin vinden en doden.
Dat is eerder een doel dan een plan.
U maakt mensen nog bang.
Ze zijn al bang voor me. -Ja, dat zal inderdaad wel.
Maar jij niet. -Vat het niet persoonlijk op.
Ik ben gewoon niet zo bang voor andere mensen.
Hoe komt dat?
Je bent niet bepaald groot.
Nee. Ik was zelfs de kleinste van allemaal.
Maar ook de slimste.
Macht kun je ook op andere manieren vergaren.
Edo Voss was een reus van een vent…
…maar daardoor gebruikte hij z'n fantasie niet.
De zienden moesten z'n legers de weg wijzen.
Het kwam niet in hem op dat ze de boeken van onze voorouders konden lezen.
Voor toegang tot kennis die de oorlogsvoering op z'n kop kon zetten.
Ik was m'n hele leven op zoek naar macht…
…die niet voortkwam uit de krachtige klappen van je zwaard.
En nu zit ik hier tegenover u.
Ik ben in staat om zonder een leger hele steden te verwoesten.
Dat hield Edo niet eens voor mogelijk.
Daarover gesproken…
Maghra had nu wel van zich moeten laten horen.
Wanneer kunnen we ervan uitgaan dat ze wat anders van plan is?
Maghra is altijd lang aan het dubben.
Haar familie wil vast dat ze zich verzet, maar door haar gevoel voor deugdzaamheid…
…vindt ze het vast een mooi idee om haar leven te geven voor haar volk.
Als u het zegt.
Tormada.
Houd wel je bommen paraat.
Die heb ik altijd paraat.
Ik zou het tegen haar moeten opnemen. -We hebben er niets aan als u doodgaat.
Dan zit uw volk zonder koningin. -Dus dan moet ik m'n man maar opgeven?
Als dat nodig is. Ja.
Maghra. Je moet deze koers blijven varen.
Dit is misschien wel…
…jouw lotsbestemming.
Laat de rivier stromen
Laat alle dromers
De natie wakker schudden
Kom
Het Nieuwe Jeruzalem
Zilveren steden ontwaken
Het ochtendlicht
De straten die het ontvangen
En sirenes die het aanroepen
Met een lied
Het vraagt erom
Buitgemaakt te worden
Trillend, bevend
Mijn hart doet zeer
We naderen de kant
Snellen over het water Bewegen ons door de mist
Zonen en dochters
Laat de rivier stromen
Laat alle dromers
De natie wakker schudden
Kom
Het Nieuwe Jeruzalem
Dit is haar tent. Ik ruik haar.
Waar is ze dan?
Hoogheid. -Wat is er?
Ayura, wat hoor je?
Niets.
Niets?
Geen stemmen. Geen werktuigen.
Geen pruttelende pannen of kampvuren.
Geen huilende baby's.
Alleen het gedempte geluid van voetstappen.
Gedempt? -Door de aarde.
Ze zijn onder de grond.
Om te schuilen. -Nee. Ze lopen.
Een tunnel.
Een ontsnappingsroute.
Staan ze paraat?
Ja, majesteit. -Bombardeer ze.
Breng ze om. -Vuur.
Vuur.
O nee.
Verdomme. Kom mee.
Het is uitgekomen. -Ja. Doorlopen.
Ik zei: doorlopen.
Nog niks?
Ga maar door.
Vuur.
Hoek van 10 graden. Dezelfde afstand.
Communiceren.
Gereed.
Vuur.
Stop.
Kofun? -Wacht hier.
Kofun.
Ze staan stil.
Mooi.
Nog een lading.
Kofun?
Wegwezen. Wegwezen.
Kofun.
Zou iemand dat gehoord hebben?
Wie is daar?
Tussen ons in.
Nieuw plan? -Ja.
Vechten.
Kofun.
Alles in orde?
Ja. Ik heb niks gebroken.
Ja? -Is Wolffe in orde?
We kunnen niet verder.
We moeten hier weg. Anders worden we levend begraven.
De bommen blijven maar komen.
Als we dan toch moeten sterven…
…ga ik liever strijdend ten onder dan verborgen onder de grond.
Mee eens.
Vind ik ook.
Generaal. -Ja?
Er wordt gevochten in het kamp. -Heksenzoekers?
Nee, en ook geen Trivantianen.
Twee mannen. Een van hen is nogal groot.
Baba Voss. -Ze hebben het kamp geïnfiltreerd.
Sla alarm. Er zijn indringers in het kamp.
Indringers in het kamp.
Indringers. Indringers in het kamp.
Ach, dit viel te verwachten.
Ze zijn hier geweest. Kom mee.
Baba, ben je kassiewijle?
Ik ook niet. -Ga richting de bommen.
Kom je nog overeind?
Geef me even. Het is een forse kerel.
Maghra.
Waarom nu? -Blaas de aanval af.
En uw voorwaarden dan? -M'n zus is makkelijk te doorzien.
Ze kon haar volk niet redden, dus nu offert ze zichzelf maar op.
We moeten niet stoppen. Hun leger is nog intact.
En zo meteen is dat ons leger.
Dat kunt u toch niet… -Tormada.
Eerst gemeenschap met mij en nu een capitulatie.
Best een mooie dag voor jou. Verpest 't nou niet.
Halt.
Luitenant Moss. Zorg dat de indringers gevonden worden.
Ja, sir.
Hup, aan de slag.
Maghra.
Fijn dat je m'n uitnodiging hebt aangenomen.
Ik vind het wel jammer dat het zo moest lopen.
O ja?
Jij vindt dat ik de verkeerde keuzes maak, maar net zoals jij…
…volg ik gewoon mijn gevoel. -Door onschuldige burgers om te brengen?
Moet je nou altijd zo uit de hoogte doen?
Ik heb je beschermd. -Je hebt me verraden.
Om de rest te beschermen.
Keer op keer dezelfde discussie.
Sibeth.
In het verleden heb je geprobeerd me van de troon te stoten. En nu weer.
En in beide gevallen…
…leken de nare gevolgen van je opstandige gedrag je nogal te verrassen.
Wanneer begrijp je nou eens dat jij nooit…
…en te nimmer koningin zult zijn. -Ik wilde niet eens koningin worden.
We weten allebei hoe het echt zit.
Het lievelingetje zijn was niet genoeg voor jou.
Je wilde alles hebben wat van mij was. -Dit gaat niet om ons.
Nee? -Sibeth.
We kunnen dit rechtzetten.
We kunnen ervoor zorgen dat iedereen z'n zin krijgt.
Ik heb m'n zin al.
Je brengt me echt niet om.
Misschien haat je me, maar je houdt ook nog steeds van me.
Aan zelfvertrouwen heeft het je nooit ontbroken.
Je bent nog steeds de zus die ik altijd heb liefgehad.
Die m'n haar invlocht.
Die handpoppen voor me maakte.
Die me bij haar liet slapen als het onweerde.
Mijn zus.
Die me in slaap zong toen onze moeder overleed.
Die nooit haar geduld verloor.
Die nooit mijn hand losliet.
De sterren schitteren aan de hemel
Avondbriesjes lijken te fluisteren
'Ik hou van je'
Vogeltjes fluiten onder de plataan
Droom toch een beetje over mij
Ik moet je alsnog ombrengen.
Het kan niet anders.
Weet ik.
Is ze dood, majesteit?
Ik ben je majesteit niet.
Breng haar om.
Maghra. -Tamacti.
In formatie.
Tamacti. -Hier ben ik.
Klaar voor de aanval.
Jij wilde graag vechten. -Klopt.
Kofun. -Hierzo.
Voorwaarts.
Doorzetten.
Lanceer die bommen. Gooi de hele stad plat.
Tormada.
-Baba Voss.
Fijn dat je er bent.
Pap.
Hou ze tegen.
Baba Voss. Leef je nog?
Die fout maak ik niet nog eens. -Tormada.
God nog aan toe.
Verdomme.
Papa.
Waar heb je pijn?
Niks aan de hand.
Kom niet achter me aan.
Wat ga je doen? -Hier een einde aan maken.
Papa, dat gaat niet. Je bent er te slecht aan toe.
Kom niet achter me aan.
Ik blijf bij je. -Nee. Je moet hier blijven.
Je moet me dekking geven, zoals je dat altijd doet.
Haniwa.
Ik hou van je.
Kijk me aan. Ik hou van je.
Vergeet niet wat ik je geleerd heb.
Ik ben Baba Voss.
Maghra.
Baba.
Ik zie je.
Pap.
Papa.
Ik loop nu elke ochtend langs de winkels en woningen.
Ik hoor de gezinnen die erin wonen…
Ze praten. Ze slapen.
Ze lachen. Ze huilen.
Als ik naar ze luister…
…voel ik me als een moeder die 's nachts checkt of haar kind nog wel ademhaalt.
Maar dat is niet waarom ik buiten rondloop.
Ik ben op zoek naar jou.
Een laatste echo van jou die nog nagalmt in de bergen.
Je laat een grote leegte na…
…waardoor ik 's ochtends de drang voel naar buiten te gaan.
Je hebt dit nooit gewild.
Dat weet ik.
En elke dag denk ik aan de dingen die jou ontnomen zijn.
Die ik jou ontnomen heb…
…ten bate van de troon die mij misschien niet eens toekomt.
Je kinderen worden net zozeer gekweld door je afwezigheid als ik.
Maar hun toekomst, waarvoor jij je leven gegeven hebt…
…houdt oneindig veel mogelijkheden in.
Je dochter is net als haar moeder met een Trivantiaan getrouwd.
Twee ziende vrouwen die hun eigen pad volgen in deze wereld.
Het zal niet meevallen en dat baart me zorgen.
Maar in hun stemmen klinkt zoveel liefde door.
En het is zo fijn dat onze Haniwa die liefde gegeven is.
Kofun vindt zijn draai in het vaderschap.
Het grootbrengen van zijn zoon zal hem elke dag aan zijn eigen vader doen denken.
Ik kan niet wegblijven van die vreselijke plek…
…waar zich de stoffelijke resten van mijn zus en mijn man bevinden.
En ik vraag me af of er ooit nog wat kan groeien in die verkoolde, ontzielde aarde.
Ik weet niet waar we na de dood naartoe gaan.
Maar waar je ook bent…
…ik hoop dat je eindelijk…
…die rust hebt gevonden waar je al die tijd naar op zoek was.
Die hoop koester ik ook voor onszelf.
En ik hoop dat je me kunt vergeven.
We mogen Paya dankbaar zijn dat ze Tormada onschadelijk hebben gemaakt.
Ik kon zelf maar net ontsnappen aan z'n aanslag op onze regering.
Maar we kunnen geen verdrag sluiten…
…met een natie die zienden op zijn grondgebied duldt.
We hebben net ondervonden hoeveel schade zicht kan aanrichten.
Het Trivantiaanse volk is van mening…
…dat het zicht veel te veel risico met zich meebrengt.
Ik snap dat u er zo in staat.
Maar Tormada's bommen waren niet het gevolg van zicht…
…maar van Tormada's uitbuiting van ziende kinderen…
…die toegang hadden tot de kennis van weleer.
Die schadelijke kennis, en niet het zicht…
…moet verboden worden.
De zienden zullen altijd de toegangspoort tot die kennis vormen.
En er zullen altijd mensen zoals Tormada zijn…
…die daar gebruik van willen maken.
We zijn in het gezelschap van drie ziende mensen…
…die alle drie hebben geholpen Tormada te verslaan…
…en z'n bommen te vernietigen.
Zoals eerder besproken zullen we hen gratie verlenen.
Waarom is dat nodig? We hebben niks verkeerds gedaan.
Als wij er niet waren geweest…
…stond Tormada jullie stad nu te bombarderen.
Haniwa, dit is niet het juiste moment.
Nee? Wanneer dan wel? -Prinses.
Je weet toch wel tegen wie je het hebt? -En u dan?
Ambassadeur, het spijt me…
Het zicht is niet bezig met een comeback. Het is er al.
En als ik u was, zou ik maar blij zijn met dit verdrag…
…want wij zijn een geduchte vijand.
Was dat een dreigement? -Natuurlijk niet…
Ambassadeur, neem het haar niet kwalijk.
Er wordt al ons hele leven jacht op ons gemaakt…
…vanwege iets waarmee we geboren zijn.
Het idee dat ik en anderen zoals ik een gevaar vormen…
…voor de zichtlozen berust op bijgeloof en angst…
…en niet mijn karakter.
Want mijn karakter heeft niets te maken met het feit dat ik kan zien.
Ik ben een zoon.
Ik ben een vader.
Ik ben een Payan.
Maar ik ben bovenal iemand die met u in vrede wil leven.
Dus, toe. Zullen we doorgaan?
Goed dan.
Haniwa.
Tak. -Tak.
Is ze overstag?
Ze gaan het er later nog eens over hebben. -En nu dan?
Ze heeft geen keus.
Een nieuwe oorlog zou rampzalig zijn voor 't rijk.
Ze zou ons beschermen. -Ze moet een heel rijk beschermen.
En wij ook, als prins en prinses.
Denk je nou echt dat je ooit koning gaat worden?
Een van ons is mams opvolger.
De Payanen zullen daar nooit mee akkoord gaan.
En anders steken de Trivantianen er wel 'n stokje voor. Je hebt ze gehoord.
Vergeet 't koningschap. Ze willen niet eens dat we bestaan.
Waarom ben je zo boos? -Waarom jij niet?
We zullen er nooit bij horen.
We horen hier niet thuis.
Mijn familie is hier.
Hier breng ik m'n zoon groot.
Je zoon zal hier een ander leven leiden.
M'n kinderen vergeven me dit nooit.
U heeft duizenden levens gered. Die van hen ook.
U heeft de basis gelegd voor een onderhandeling met Trivantes.
Maar het zicht wordt wederom verboden.
Toen ik nog klein was, viste mijn vader vaak op zalm.
In de herfst gingen we samen naar de rivier om te vissen.
De eerste paar dagen vingen we meestal niets.
Maar op een gegeven moment vingen we er een.
Twee.
Amper genoeg voor een heel gezin.
Maar genoeg om te weten dat er meer zouden volgen.
Vijf zalmen, tien zalmen.
Al gauw zou de hele rivier vol met zalm zitten.
Het zicht komt terug.
We zijn de eerste paar vissen al tegengekomen.
Dat worden er meer.
Er zijn er ongetwijfeld al een paar. Er zullen er nog meer volgen.
Daar kan geen wet of religie iets aan veranderen.
Hoe wij daar op ons grondgebied mee omgaan, is aan ons.
Ze gaven duidelijk aan wat hun standpunt was.
Politici die geen idee hebben waar ze het over hebben.
Het zicht zal tot een strijd leiden.
Niet tussen Paya en Trivantes, maar in steden.
In families.
In ons eigen hart.
Maar de natuur doet toch wat ze wil.
Zoals altijd.
Nou…
…jij hebt je er dus bij neergelegd.
Het voordeel van ergens compleet naast zitten…
…zoals dat bij mij 't geval was, is dat je eerder openstaat voor nieuwe ideeën.
Het ruikt hier naar de dood.
Baba wist wel dat-ie op het slagveld zou sterven.
Hij zei ooit tegen me dat je ook je best moest doen om de dood te verdienen.
Met zijn laatste krachten versloeg hij een heel leger.
En daarmee redde hij ons allemaal.
Een welverdiende dood.
Je klinkt wat jaloers.
Misschien.
Maar zolang ik me nog onder de levenden bevind…
…zal ik m'n best doen om u voor onheil te behoeden.
Wat moest ik toch zonder jou, Tamacti?
We zijn tot elkaar veroordeeld.
Ik mis hem, Ranger.
Baba was een enorme kerel…
…dus het is niet meer dan logisch dat hij een enorme leegte nalaat.
Baba gaf z'n leven voor jou.
Voor ons allemaal.
Maar denk niet aan het feit dat hij z'n leven gaf…
…maar z'n leven deelde.
Dat zou hij zeggen.
Ik heb gehoord dat Lu er is. -Ja.
Ja, we gaan morgen naar huis. -Jullie mogen best blijven.
Bedankt, maar Lu en ik…
…zijn niet echt dol op menigtes of mensen, mensenmenigtes dus.
Je mag wel een paard hebben.
Nee, joh.
Dan vreten de wolven hem op.
Haniwa.
Charlotte?
Haniwa.
Charlotte.
Ik wist niet of je wel terug zou komen.
Ik ben niet terug. Of heel even maar. Ik wilde kijken of alles goed met je ging.
Ik vind het zo erg van Baba.
En ik hoorde dat je met Wren getrouwd bent, echt geweldig.
En nu weet ik niet over welk nieuws ik eerst moet beginnen…
…of juist helemaal niet.
Hoe ging het met het Kompas? Hoe gaat het met Sheva en de kinderen?
De kleintjes zijn leuk. Sheva vindt me niet echt aardig.
Maar dat is wederzijds, dus dat geeft niet.
Ik moest dit aan je geven.
Jij wist wel wat het was.
Ze wenst je een goede reis.
Dus… Ik neem aan dat je ergens naartoe gaat?
Ga je met ons mee?
Deze keer niet.
Maar fijn dat je het vraagt.
Wie gaat me dan beschermen?
Daarvoor heb je Wren nu.
En zij heeft jou.
Ze hebben me nodig bij het Kompas.
We hebben onze handen vol aan Jerlamarels kinderen en… er zullen er vast meer komen.
Ze boffen maar met jou. -Dat moet je tegen hen zeggen.
Kleine rotzakjes.
Wees op je hoede.
Jij ook.
Bedankt.
Ik deed 't graag.
Ik huil niet, hoor.
Kom je me opzoeken?
Jij bent degene met zicht.
Zoek jij mij maar op.
Wil je echt geen afscheid nemen?
Dat zou geen succes worden.
Ik zie ze wel weer.
Het wordt fris.
De winter is in aantocht.
We hebben al een jaar niks van Haniwa gehoord.
Dat kan nog wel even duren.
Denk je nog wel 's aan de Alkenny?
Elke dag.
We waren altijd met z'n viertjes.
We hadden het vast weleens koud, maar in m'n herinneringen is het altijd warm.
Toen ik koningin werd, dacht ik dat ik dat weer werkelijkheid kon maken.
Maar toen we op zoek gingen naar de lavendelweg…
…was het gedaan met dat leventje.
Ja.
Maar we zijn nog wel een gezin.
Je kunt goed overweg met de raad.
Ze vertrouwen je.
Misschien… ben je hiervoor voorbestemd.
Volgens Haniwa zal het rijk dat nooit accepteren.
Wat denk jij?
Ik weet wat pap zou zeggen. Hij zou zeggen:
'Denk als een blinde. Je ogen houden je voor de gek.'
Dat hebben ze ook gedaan.
En dat zal weer gebeuren.
Hoe bedoel je?
Mijn moeder is koningin.
Mijn vader gaf zijn leven voor dit koninkrijk. Dit is nu mijn volk.
Ik kan geen goede leider of vader zijn als ik de wereld anders ervaar.
Ik bedoel dat ik wel genoeg heb gezien.
Ik wil hetzelfde leven leiden als mijn zoon.
Ik wil hetzelfde horen, voelen en ruiken als hij.
Kofun.
Er is geen weg meer terug.
Je moet het echt zeker weten.
Ik weet 't zeker.
Jullie zijn er.
Kent u ons?
Nee. Nog niet.
Maar ik ben blij dat jullie ons hebben gevonden.
Zoals je je vast wel kunt voorstellen…
…heeft iedereen hier een soortgelijke weg afgelegd.
Ik ben Michaela. Wie zijn jullie?
Haniwa.
Wren.
Welkom, Haniwa en Wren.
Nou, komen jullie nog? Dan kunnen jullie iedereen ontmoeten.
Welkom.
Hoi. Wat fijn dat je er bent.
Vertaling: Jenneke Takens