Δεν τον αφήνω να πάει μόνος.
Πολύ αργά πια. Είναι ήδη εκεί.
Ο Κοφούν, η Ρεν κι εγώ τον προλαβαίνουμε.
Ακόμη κι αν σκοτώσει τη Σίμπεθ, πώς πιστεύει ότι θα γλιτώσει;
Δεν πιστεύει ότι θα γλιτώσει.
-Πρέπει να πάμε! -Ναι.
Όχι!
Έχουμε ολόκληρο τον πληθυσμό της Πένσα μες στη σήραγγα
και δεν πλησιάζουμε καν στο τέλος της.
Αν αρχίσει πάλι να εξαπολύει τον Θεό Κεραυνό της,
τούτο το μέρος εύκολα θα γίνει μαζικός τάφος.
Υπήρξε η στιγμή για πόλεμο, μα έχει παρέλθει.
Μα ο πατέρας μου πολεμά.
Τότε, ας ελπίσουμε να το κάνει πολύ αθόρυβα.
Θες ένα;
Όχι, ευχαριστώ.
Περισσότερο για μένα.
Λοιπόν, έχουμε κάποιο σχέδιο;
Να βρούμε και να σκοτώσουμε τη βασίλισσα.
Αυτό το λες μάλλον στόχο παρά σχέδιο.
Θα φοβίσεις τον κόσμο μ' αυτό.
Ο κόσμος με φοβάται ήδη.
Υποθέτω πως ναι.
-Μα όχι εσύ. -Μην το παίρνεις προσωπικά.
Απλώς δεν φοβάμαι τους ανθρώπους όπως άλλοι.
Γιατί αυτό;
Δεν είσαι ιδιαίτερα μεγαλόσωμος.
Όχι. Για την ακρίβεια, ήμουν ο πιο καχεκτικός.
Μα εξυπνότερος απ' όλους τους άλλους.
Ήξερα ότι υπήρχαν κι άλλα μονοπάτια για τη δύναμη.
Ο Ίντο Βος ήταν σωστός γίγαντας,
μα ακριβώς γι' αυτό σκεφτόταν πολύ περιορισμένα.
Ήθελε να καθοδηγήσει τις στρατιές του με τους βλέποντες.
Ούτε που σκέφτηκε ότι θα μπορούσαν να διαβάσουν τα βιβλία των προγόνων μας.
Να ξεκλειδώσουν γνώση που θα άλλαζε την όψη των εχθροπραξιών.
Πέρασα όλη μου τη ζωή αναζητώντας μια δύναμη
που δεν προερχόταν απ' το πόσο δυνατά κράδαινες το σπαθί σου.
Και να 'μαι τώρα, να κάθομαι απέναντί σου.
Ικανός να καταστρέφω πόλεις ολόκληρες χωρίς στρατό.
Κάτι που ο Ίντο ούτε καν ονειρεύτηκε ποτέ.
Τώρα που το θυμήθηκα.
Θα έπρεπε να έχουμε νέα από τη Μάγκρα πλέον.
Σε ποιο σημείο εικάζουμε ότι έκανε άλλα σχέδια;
Η Μάγκρα δεν αποφασίζει τίποτα γρήγορα.
Οι δικοί της θα την προτρέπουν να πολεμήσει,
μα η διεστραμμένη αίσθησή της περί ηθικής δεν θα αντισταθεί
στην ιδέα να θυσιάσει τη δική της ζωή για τον λαό της.
Αφού το λες εσύ.
Τορμάντα;
Ναι.
Έχε έτοιμες τις βόμβες σου, για παν ενδεχόμενο.
Πάντα έτοιμες είναι, βασίλισσά μου.
Εγώ πρέπει να την αντιμετωπίσω, όχι εκείνος.
Με τη θυσία σου δεν θα κερδίζαμε τίποτα
κι ο λαός σου θα έμενε ακέφαλος.
Άρα, θα παραδώσω τον σύζυγό μου;
Αν έτσι πρέπει, ναι.
Όχι.
Μάγκρα. Συνέχισε ως έχει.
Τούτη δω η στιγμή
πολύ πιθανώς να είναι η στιγμή για την οποία γεννήθηκες.
Άσε το ποτάμι να κυλήσει
Άσε όλους τους ονειροπόλους
Το έθνος να ξυπνήσουν
Έρχεται
Η Νέα Ιερουσαλήμ
Ασημένιες πόλεις υψώνονται
Το πρωινό φως
Οι δρόμοι που τις οδηγούν
Και σειρήνες που τους καλούν
Μ' ένα τραγούδι
Ζητά
Ν' αποκτηθεί
Τρέμοντας, ριγώντας
Η καρδιά μου πονά
Φτάνουμε στο τέλος
Τρέχουμε στο νερό
Απ' την ομίχλη βγαίνουμε
Γιοι και θυγατέρες
Άσε το ποτάμι να κυλήσει
Άσε όλους τους ονειροπόλους
Το έθνος να ξυπνήσουν
Έρχεται
Η Νέα Ιερουσαλήμ
Η σκηνή της. Τη μυρίζω.
Και πού είναι;
-Βασίλισσά μου! -Με κάλεσες.
Αγιούρα, πες της τι ακούς.
Τίποτα.
Τίποτα;
Ούτε φωνές. Ούτε εργαλεία.
Ούτε τσιτσίρισμα καζανιών ή φωτιές στους λάκκους.
Ούτε μωρά να κλαίνε.
Μόνο τους πνιγμένους ήχους πολλών ποδιών.
Πνιγμένους;
Απ' τη γη.
Είναι κάτω απ' τη γη.
Κρύβονται.
Όχι. Βαδίζουν.
Μια σήραγγα.
Βρήκαν διέξοδο.
Τις έχεις έτοιμες;
Ναι, βασίλισσά μου.
Βομβάρδισέ τους.
-Σκότωσέ τους! -Πυρ!
Πυρ!
Ωχ, όχι.
Γαμώτο!
Έλα!
-Ξέρει. -Ναι.
Συνεχίστε!
Είπα, συνεχίστε!
Ακούς κάτι;
Όχι.
Μη σταματάς.
Πυρ!
Στροφές δέκα μοιρών! Ίδια απόσταση!
Ενημερώστε!
-Έτοιμοι! -Έτοιμοι!
Πυρ!
Σταματήστε!
-Κοφούν; -Περιμένετε εδώ.
Κοφούν!
Τους σταματήσαμε.
Έξοχα.
Χτύπα τους ξανά.
Κοφούν;
Ναι;
Τρέξε!
Κοφούν!
Λες να τ' άκουσε κανείς αυτό, Μπάμπα;
-Ποιος είναι; -Λοχαγέ;
Είναι ανάμεσά μας!
-Νέο σχέδιο; -Νέο σχέδιο.
Πολέμα!
Κοφούν!
Κοφούν;
Χτύπησες;
Δεν έσπασα κάτι.
-Σίγουρα; -Ο Γουλφ είναι καλά;
Ναι!
Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε.
Ούτε να μείνουμε εδώ. Θα θαφτούμε ζωντανοί.
Οι βόμβες της πέφτουν ακόμη εκεί πάνω.
Αν πρέπει να επιλέξουμε τον τρόπο του θανάτου μας,
προτιμώ να πεθάνω πολεμώντας για τη γη μας παρά να κρυφτώ από κάτω της.
Συμφωνώ.
Κι εγώ.
-Στρατηγέ; -Τι συμβαίνει;
-Πάλη. Εντός καταυλισμού. -Ανιχνευτές Μάγων;
Ούτε Ανιχνευτές Μάγων ούτε και Τριβάντιαν.
Δύο άνδρες. Ο ένας είναι πολύ μεγαλόσωμος.
Ο Μπάμπα Βος.
Έχουν διεισδύσει στον καταυλισμό.
Σημάνετε συναγερμό! Εισβολείς στον καταυλισμό!
Εισβολείς! Εισβολείς στον καταυλισμό!
Δεν γαμιέται; Κάποια στιγμή θα γινόταν.
Έχουν περάσει από δω. Πάμε.
Μπάμπα; Πέθανες;
Όχι.
-Ούτε κι εγώ. -Πήγαινε στις βόμβες.
Θα σηκωθείς;
Στάσου ντε. Είναι βαρύς ο καριόλης!
Η Μάγκρα.
-Γιατί να έρθει τώρα; -Σταμάτα την επίθεση.
Δεν συμμορφώθηκε με τους όρους σας.
Η αδελφή μου είναι τόσο απλοϊκή όσο και προβλέψιμη.
Δεν κατάφερε να σώσει τον λαό της.
Τώρα θα αυτοθυσιαστεί για να σώσει όσους απομένουν.
Πρέπει να συνεχίσουμε την επίθεση. Έχουν ακόμη στρατό.
Και μέσα σε λίγη ώρα, θα είναι δικός μας στρατός.
-Πώς είστε βέβαιη ότι… -Τορμάντα.
Μπήκες μέσα μου και υπέταξες μια πόλη με τις βόμβες σου.
Θα έλεγα ότι είναι μια καλή μέρα για σένα. Μην τη χαλάς.
Αλτ!
Υπολοχαγέ Μος!
Όλοι οι στρατιώτες θα 'πρεπε να ερευνούν τον καταυλισμό για εισβολείς!
Μάλιστα, κύριε.
Τον ακούσατε! Εξαπλωθείτε!
Μάγκρα!
Πολύ χαίρομαι που αποφάσισες να δεχτείς την πρόσκλησή μου.
Απλώς λυπάμαι που φτάσαμε ως εδώ.
Αλήθεια;
Ξέρω πως πιστεύεις ότι κάνω λάθος, μα, όπως κι εσύ,
απλώς προσπαθώ να κάνω αυτό που νιώθω σωστό.
Σκοτώνοντας αθώους πολίτες;
Δεν σε κουράζει ποτέ η ηθικολογία σου;
-Σε προστάτευσα. -Με πρόδωσες.
Για να προστατεύσω όλους τους άλλους.
Και πάλι η ίδια συζήτηση.
Σίμπεθ.
Να σου υπενθυμίσω ότι επιχείρησες να με ανατρέψεις όταν ήσουν νεότερη.
Και τώρα ξανά.
Και στις δύο περιπτώσεις, οι φρικτές συνέπειες της εξέγερσής σου,
φάνηκαν να σε εκπλήσσουν.
Αναρωτιέμαι πότε θα καταλάβεις επιτέλους ότι δεν είσαι
και ούτε θα γίνεις ποτέ βασίλισσα.
Ποτέ δεν θέλησα να γίνω βασίλισσα!
Καμία από τις δυο μας δεν το πιστεύει αυτό.
Δεν σου αρκούσε να είσαι το αγαπημένο παιδί.
Έπρεπε να αποκτήσεις καθετί δικό μου.
Δεν αφορά εμάς.
-Όχι; -Σίμπεθ.
Μπορούμε να το διορθώσουμε.
Υπάρχει ακόμη μια ευκαιρία να πάρουν όλοι αυτό που θέλουν.
Εγώ έχω αυτό που θέλω.
Δεν θα με σκοτώσεις.
Μπορεί να με μισείς, αλλά ξέρω ότι ακόμη μ' αγαπάς.
Ποτέ δεν σου έλειψε η αυτοπεποίθηση.
Είσαι ακόμη η αδελφή που αγαπούσα σ' όλη μου τη ζωή.
Που μου έπλεκε τα μαλλιά.
Που μου έφτιαχνε μαριονέτες.
Που μ' έπαιρνε στο κρεβάτι της όταν μπουμπούνιζε.
Η αδελφή μου.
Που μ' αποκοίμισε με τραγούδι τη βραδιά που πέθανε η μητέρα.
Που ποτέ δεν έχανε την υπομονή της.
Που ούτε μια φορά δεν μου άφησε το χέρι.
Τ' άστρα φέγγουν λαμπρά από πάνω σου
Το βραδινό αεράκι μοιάζει να ψιθυρίζει
Σ' αγαπώ
Πουλιά κελαηδούν επάνω στο πλατάνι
Ονειρέψου ένα όνειρο για μένα
Και πάλι πρέπει να σε σκοτώσω.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Το ξέρω.
Τελείωσε, βασίλισσά μου;
Δεν είμαι η βασίλισσά σου!
Σκοτώστε την.
-Μάγκρα! -Ταμάκτι!
Σχηματισμός!
-Ταμάκτι! -Δίπλα σου.
Έτοιμοι και…
-Εσύ ήθελες πόλεμο. -Αυτό είναι αλήθεια.
-Κοφούν! -Εδώ.
Προχωρήστε!
Συνεχίστε την επίθεση!
Εκτοξεύστε τις βόμβες! Ισοπεδώστε τη γαμημένη πόλη!
Τορμάντα!
-Τορμάντα! -Μπάμπα Βος!
Ήλπιζα να σε πετύχω.
Μπαμπά!
Σταματήστε τους!
Μπάμπα Βος! Είσαι ακόμη μαζί μας;
-Δεν ξανακάνω το ίδιο λάθος δυο φορές. -Τορμάντα!
Όχι! Όχι!
Θεέ μου!
Γαμώτο!
Μπαμπά!
Πού χτύπησες;
Καλά είμαι.
Μη μ' ακολουθήσεις.
-Πού πας; -Να βάλω ένα τέλος.
Μπαμπά, δεν μπορείς να πας. Είσαι πολύ βαριά χτυπημένος.
Μη μ' ακολουθήσεις.
Θα μείνω μαζί σου.
Όχι. Θέλω να μείνεις εδώ.
Να με προστατέψεις με τα βέλη σου όπως έκανες πάντα.
Χάνιβα.
Σ' αγαπώ.
Κοίτα με. Σ' αγαπώ.
Να θυμάσαι όσα σου έμαθα.
Είμαι ο Μπάμπα Βος.
Μάγκρα.
Μπάμπα.
Σε βλέπω.
Μπαμπά!
Μπαμπά…
Περνώ τώρα, κάθε πρωί, από τους πάγκους και τα σπίτια.
Ακούω τις οικογένειες μέσα.
Να μιλούν. Να κοιμούνται.
Να γελούν. Να κλαίνε.
Όταν τους ακούω,
νιώθω σαν τη μητέρα που ξυπνά τη νύχτα για να βεβαιωθεί ότι το μωρό της αναπνέει.
Ξέρω ότι δεν είμαι στ' αλήθεια έξω για ν' ακούω εκείνους.
Εσένα αναζητώ.
Μια τελευταία ηχώ σου που δονείται ακόμη ανάμεσα στα βουνά.
Έχεις αφήσει πίσω ένα αχανές κενό
που με ξυπνά κάθε πρωί και με ωθεί να βγω έξω.
Ποτέ δεν ήθελες τίποτα απ' όλα αυτά.
Το ξέρω αυτό.
Και κάθε μέρα σκέφτομαι τι σου στέρησαν.
Τι σου στέρησα εγώ.
Στην υπηρεσία αυτού του στέμματος που δεν ξέρω καν αν μου αξίζει.
Τα παιδιά σου νιώθουν την απουσία σου εξίσου μ' εμένα.
Μα το μέλλον τους, το οποίο εξασφάλισες δίνοντας τη ζωή σου,
απλώνεται μπροστά τους με απεριόριστες υποσχέσεις.
Η κόρη σου, στα χνάρια της μητέρας της, παντρεύτηκε μία Τριβάντιαν.
Δύο γυναίκες με όραση που χαράσσουν την πορεία τους σε αυτόν τον κόσμο.
Δεν θα είναι εύκολο και φοβάμαι γι' αυτές.
Μα ακούω την αγάπη στις φωνές τους όταν μιλούν.
Και παρηγορούμαι στη σκέψη ότι η Χάνιβά μας βρήκε μια τέτοια αγάπη.
Ο Κοφούν αρχίζει να ωριμάζει ως πατέρας.
Και ξέρω πως η ύπαρξη του γιου του σημαίνει ότι δεν θα περάσει ούτε μία μέρα
χωρίς να σκεφτεί τον δικό του πατέρα.
Πιάνω τον εαυτό μου να προσελκύεται από αυτό το τρομερό μέρος…
με τα απομεινάρια της αδελφής και του άντρα μου στο καψαλισμένο του έδαφος.
Κι αναρωτιέμαι πώς θα ξαναβλαστήσει οτιδήποτε σ' αυτήν την καμένη,
κατεστραμμένη γη.
Δεν ξέρω πού πάμε όταν πεθαίνουμε.
Μα όπου κι αν είσαι εσύ,
ελπίζω να έχεις βρει επιτέλους
τη γαλήνη που πάσχιζες τόσο να βρεις στη ζωή.
Για σένα και για όλους μας.
Και ελπίζω να με συγχωρέσεις.
Ουδείς αμφισβητεί την υποχρέωσή μας στο Πάγια,
που κατατρόπωσε τον Τορμάντα και κατέστρεψε τα όπλα του.
Εγώ η ίδια απέφυγα οριακά την επίθεσή του στη δική μας κυβέρνηση.
Ωστόσο, δεν μπορούμε να υπογράψουμε οποιαδήποτε συνθήκη
με ένα έθνος που προσφέρει καταφύγιο στους βλέποντες.
Όλοι μόλις γίναμε μάρτυρες της ολέθριας δύναμης της όρασης.
Η θέση του λαού των Τριβάντιαν
είναι ότι η όραση απλώς αποτελεί υπερβολικά μεγάλο κίνδυνο για όλους μας.
Κατανοώ τη θέση σας.
Μα τις βόμβες του Τορμάντα δεν τις έφτιαξε η όραση,
αλλά η σκληρή εκμετάλλευσή του σε παιδιά με όραση
που κατείχαν τη γνώση των αρχαίων.
Κι είναι εκείνη η ολέθρια γνώση, όχι η όραση αυτή καθαυτή,
που πρέπει να απαγορευτεί.
Οι βλέποντες θα είναι πάντα η πύλη γι' αυτήν τη γνώση.
Και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Τορμάντα
που θα επιλέγουν να τους εκμεταλλευτούν.
Βρισκόμαστε ανάμεσα σε τρεις βλέποντες
που είχαν καίριο ρόλο στο να κατατροπώσουν τον Τορμάντα
-και να καταστρέψουν τις βόμβες του. -Ναι.
Και όπως είπαμε νωρίτερα, θα τους απονεμηθεί αμνηστία.
Γιατί να χρειαζόμαστε αμνηστία;
Δεν έχουμε κάνει κάτι κακό.
Για την ακρίβεια, χωρίς εμάς,
οι βόμβες του Τορμάντα θα κατέστρεφαν την πόλη σας τώρα!
Χάνιβα, δεν είναι η κατάλληλη ώρα.
-Όχι! Πότε είναι η κατάλληλη ώρα; -Πριγκίπισσα!
Φοβούμαι πως έχετε ξεχάσει σε ποια μιλάτε!
Εσείς έχετε ξεχάσει, θαρρώ.
Κυρία πρέσβειρα, ζητώ συγγνώμη…
Η όραση δεν θα επιστρέψει! Είναι ήδη εδώ!
Κι εγώ στη θέση σας θα ήμουν ευγνώμων που σας προσφέρουμε ειρήνευση,
διότι, πιστέψτε με, δεν μας θέλετε ως εχθρό.
-Αυτό ήταν απειλή; -Όχι φυσικά…
Κυρία πρέσβειρα, σας ζητώ συγγνώμη. Πρέπει να καταλάβετε
ότι η αδελφή μου κι εγώ είμαστε κυνηγημένοι σ' όλη μας τη ζωή
απλώς και μόνο επειδή γεννηθήκαμε έτσι.
Η ιδέα ότι εγώ ή οποιοσδήποτε όμοιός μου θα αποτελούσε απειλή
για τους μη βλέποντες βασίζεται μόνο σε δεισιδαιμονίες και φόβο
και όχι στην πραγματικότητα αυτού που είμαι.
Διότι αυτό που είμαι δεν έχει σε τίποτα να κάνει με το γεγονός ότι βλέπω.
Είμαι γιος.
Είμαι πατέρας.
Είμαι Παγιάν.
Μα κυριότερα, είμαι ο σύμμαχός σας στην ειρήνευση.
Σας παρακαλώ, λοιπόν. Μπορούμε να συνεχίσουμε;
Πολύ καλά.
Χάνιβα.
Τακ.
Τακ!
Δέχτηκε;
Συμφώνησαν να το ξανασυζητήσουν στο μέλλον.
Αλλά όχι τώρα;
Δεν έχει επιλογή.
Πρέπει να σκεφτεί το βασίλειο. Δεν αντέχουμε άλλον πόλεμο.
Υποσχέθηκε να μας προστατεύσει.
Έχει να προστατεύσει ένα βασίλειο.
Κι ως πρίγκιπας και πριγκίπισσα, κι εμείς.
Δεν πιστεύεις σοβαρά ότι θα γίνεις βασιλιάς εδώ, έτσι;
Εμείς θα διαδεχθούμε τη μαμά.
Οι Παγιάν δεν θα επέτρεπαν ποτέ βασιλιά με όραση.
Και να το έκαναν, δεν θα το επέτρεπαν οι Τριβάντιαν.
Άκουσες τι είπαν πριν!
Ξέχνα τις βασιλείες, Κοφούν. Δεν θέλουν καν να υπάρχουμε!
-Γιατί έχεις τόσο θυμό; -Εσύ γιατί δεν έχεις;
Ποτέ δεν θα ανήκουμε εδώ.
Δεν είναι ο κόσμος μας αυτός.
Εδώ είναι η οικογένειά μου.
Εδώ θα μεγαλώσω τον γιο μου.
Πάντα θα ζει σε διαφορετικό κόσμο απ' τον δικό σου.
Τα παιδιά μου δεν θα με συγχωρέσουν ποτέ.
Έσωσες χιλιάδες ζωές, μαζί και τις δικές τους.
Διαμόρφωσες το ξεκίνημα ενός αληθινού διαλόγου με τα Τριβάντες.
Μα η όραση είναι και πάλι απαγορευμένη.
Όταν ήμουν νεαρός, ο πατέρας μου ψάρευε σολομούς.
Κάθε φθινόπωρο, με πήγαινε στο ποτάμι και ψαρεύαμε.
Τις πρώτες ημέρες, συνήθως δεν πιάναμε τίποτα.
Ώσπου ερχόταν η μέρα που πιάναμε έναν.
Δύο.
Μετά βίας αρκετούς για ένα σπιτικό.
Μα αρκετούς για να ξέρουμε ότι την επομένη θα έρχονταν κι άλλοι.
Πέντε σολομοί, δέκα σολομοί.
Σύντομα ολόκληρο το ποτάμι έβριθε από σολομούς.
Η όραση επιστρέφει.
Εσύ κι εγώ έχουμε συναντήσει τα πρώτα ψάρια που κολυμπούν αντίθετα.
Θ' ακολουθήσουν κι άλλα.
Κάποια, αναμφίβολα, βρίσκονται ήδη εδώ.
Θα έρθουν κι άλλα.
Κανένας νόμος, καμία θρησκεία δεν θα το εμποδίσει αυτό.
Εμείς ελέγχουμε πώς θα επιλέξουμε να το χειριστούμε εντός των συνόρων μας.
Οι Τριβάντιαν έκαναν σαφέστατη τη θέση τους.
Οι πολιτικοί ακολουθούν κανόνες για τους οποίους δεν ξέρουν τίποτα.
Ο πόλεμος για την όραση θα δοθεί
όχι ανάμεσα στο Πάγια και τα Τριβάντες, αλλά μέσα στις πόλεις.
Μέσα στις οικογένειες.
Μέσα στις καρδιές μας.
Όπως και να 'χει, η φύση θα υπερισχύσει.
Πάντα το κάνει.
Μάλιστα…
Φαίνεται πως το έχεις αποδεχτεί.
Το μόνο πλεονέκτημα στο γεγονός ότι είχα τελείως άδικο
σ' όλη μου τη ζωή είναι ότι αποδέχομαι ευκολότερα τις νέες ιδέες.
Μυρίζει θάνατο.
Νομίζω πως ο Μπάμπα πάντα ήξερε ότι θα πέθαινε στη μάχη.
Μια φορά μού είπε
"Τον θάνατο πρέπει να τον κερδίσεις εξίσου με τη ζωή".
Με την τελευταία του ανάσα κατατρόπωσε έναν ολόκληρο στρατό.
Κι έτσι, μας έσωσε όλους.
Κέρδισε τον θάνατό του με το σπαθί του.
Ακούγεσαι σαν να τον ζηλεύεις λίγο.
Ίσως.
Μα όσο ακόμη βαδίζω σε τούτη τη γη,
θα κάνω ό,τι μπορώ για να σε προστατεύσω.
Θα ήμουν χαμένη χωρίς εσένα, Ταμάκτι.
Πόσο ατυχές και για τους δυο μας.
Μου λείπει, Ρέιντζερ.
Ο Μπάμπα ήταν γιγαντόσωμος,
οπότε είναι λογικό να 'χει αφήσει μια γιγάντια τρύπα
στον χώρο που έπιανε.
Ξέρεις, ο Μπάμπα πέθανε για σένα.
Για όλους μας.
Μα σημασία έχει να θυμάσαι όχι ότι πέθανε για σένα,
αλλά ότι ζούσε για σένα.
Αν ήταν εδώ, αυτό θα έλεγε.
Μαθαίνω πως ήρθε η Λου.
Ναι!
Ναι, γυρνάμε στο σπίτι μας αύριο.
Είστε ευπρόσδεκτοι εδώ.
Ευχαριστώ… αλλά στη Λου και σ' εμένα
δεν αρέσουν τα πλήθη ή ο κόσμος, ξέρεις τα πλήθη κόσμου.
Θα μπορούσα να σου δώσω ένα άλογο.
Μπα!
Θα το φάνε οι λύκοι.
Χάνιβα!
Σάρλοτ;
Χάνιβα!
Σάρλοτ!
Γεια σου!
Δεν ήξερα αν θα ξαναγυρίσεις.
Δεν ξαναγύρισα. Όχι για πολύ τουλάχιστον.
Ήθελα να βεβαιωθώ ότι ήσουν καλά.
Λυπάμαι πολύ για τον Μπάμπα.
Μετά έμαθα για τον γάμο σας με τη Ρεν και χάρηκα πάρα πολύ.
Και τώρα δεν ξέρω αν πρέπει να σου πω πρώτα το στενάχωρο
και μετά το ευχάριστο ή το αντίστροφο ή ίσως δεν θες να το συζητήσουμε καν.
Πώς πήγε με την Πυξίδα; Πώς είναι η Σέβα και τα παιδιά;
Τα μικρά, μια χαρά.
Η Σέβα δεν με πολυσυμπαθεί. Μα ούτε εγώ τη συμπαθώ, οπότε όλα καλά.
Μου ζήτησε να σου δώσω αυτό.
Είπε ότι θα καταλάβεις εσύ.
Σου εύχεται καλό ταξίδι.
Λοιπόν… να υποθέσω ότι πας κάπου;
Θα έρθεις μαζί μας;
Όχι αυτήν τη φορά.
Μα χαίρομαι που μου το ζητάς.
Ποιος θα με προστατεύει;
Τώρα έχεις τη Ρεν γι' αυτό.
Κι εκείνη εσένα.
Εμένα με χρειάζεται η Πυξίδα.
Θα είμαστε απασχολημένες με τα παιδιά του Τζερλαμαρέλ και…
έχω την αίσθηση ότι θα έρθουν κι άλλα.
-Είναι τυχερά που σ' έχουν. -Σ' εκείνα πες το.
Τα μαλακιστήρια.
Να προσέχεις εκεί έξω.
Κι εσύ.
Σ' ευχαριστώ.
Ήταν χαρά μου.
Δεν θα κλάψω.
Θα έρθεις να με βρεις;
Εσύ έχεις την όραση.
Έλα να με βρεις εσύ.
Σίγουρα δεν θες να πεις αντίο;
Δεν θα πήγαινε καλά.
Θα τους ξαναδώ.
Ψύχρα έπιασε.
Σύντομα θα έρθει ο χειμώνας.
Πάει κοντά ένας χρόνος κι ακόμη κανένα νέο απ' τη Χάνιβα.
Μπορεί να πάρει καιρό.
Σκέφτεσαι ποτέ τους Άλκενι;
Κάθε μέρα.
Μόνο οι τέσσερίς μας, πάντα μαζί.
Σίγουρα θα κρυώναμε μερικές φορές, μα στις αναμνήσεις μου ήταν πάντα ζεστά.
Νόμιζα πως όταν γινόμουν βασίλισσα
θα κατάφερνα να μας το προσφέρω αυτό.
Μα μόλις αναζητήσαμε τον Δρόμο της Λεβάντας,
δεν θα ήμασταν ποτέ ξανά εκείνη η οικογένεια.
Όχι.
Μα είμαστε ακόμη οικογένεια.
Τα πας καλά με το συμβούλιο.
Κέρδισες την εμπιστοσύνη τους.
Ίσως… γεννήθηκες γι' αυτό.
Η Χάνιβα λέει ότι το βασίλειο δεν θα δεχόταν ποτέ βασιλιά με όραση.
Εσύ τι λες;
Ξέρω τι θα έλεγε ο μπαμπάς. Θα έλεγε
"Σκέψου σαν τυφλός. Τα μάτια σου σε προδίδουν".
Θαρρώ πως όντως με πρόδωσαν τα μάτια μου.
Και θα το ξανακάνουν.
Τι εννοείς;
Η μητέρα μου είναι βασίλισσα.
Ο πατέρας μου πέθανε για να σώσει αυτό το βασίλειο.
Αν δεν ήταν ο λαός μου πριν, είναι τώρα.
Δεν μπορώ να υπηρετήσω απόλυτα τον λαό μου ή τον γιο μου
αν έχω διαφορετική αίσθηση του κόσμου.
Λέω… πως νομίζω ότι έχω δει αρκετά.
Θέλω να ζήσω στον ίδιο κόσμο με τον γιο μου.
Θέλω να ακούω, να νιώθω, να μυρίζω ό,τι κι εκείνος.
Κοφούν.
Δεν υπάρχει επιστροφή.
Θα πρέπει να είσαι απόλυτα σίγουρος.
Είμαι σίγουρος.
Τα καταφέρατε.
Μας γνωρίζετε;
Όχι. Όχι ακόμη τουλάχιστον.
Μα χαίρομαι πάρα πολύ που μας βρήκατε.
Όπως σίγουρα φαντάζεστε,
όλοι εδώ έχουν κάνει ένα ταξίδι πολύ παρόμοιο με το δικό σας.
Είμαι η Μικέιλα. Εσείς;
Χάνιβα.
Ρεν.
Καλώς ήρθατε, Χάνιβα και Ρεν.
Μη στέκεστε εκεί. Ελάτε να γνωριστούμε.
Καλώς ήρθατε.
Γεια.
Γεια! Χαίρομαι που σε βλέπω.
Γεια!
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου