ข้าปล่อยให้เขาไปคนเดียวไม่ได้
สายไปแล้ว ป่านนี้เขาคงไปถึงแล้วล่ะ
งั้นเราจะตามไป โคฟุน เวร็นกับข้าตามเขาได้ทันแน่
ต่อให้เขาฆ่าซิเบธได้ เขาคิดว่าจะออกมาจากที่นั่นได้ไงกัน
เขาไม่คิดว่าเขาจะออกมา
- เราต้องไป - ใช่
ไม่ได้
ประชาชนทุกคนของเพนน์ซาอยู่ในอุโมงค์นี้
และเรายังไม่เข้าใกล้ปลายทางเลย
ถ้านางเริ่มขว้างเทพแห่งสายฟ้ามาอีกละก็
ที่นี่อาจจะกลายเป็นสุสานขนาดมหึมาเช่นกัน
เราเคยมีช่วงเวลาให้ต่อสู้ และช่วงเวลานั้นมันผ่านไปแล้ว
แต่พ่อข้ายังสู้อยู่
หวังว่าเขาจะทำแบบเงียบมากๆ แล้วกัน
เอาสักลูกไหม
ไม่ ขอบคุณ
ข้าขอกินอีก
ไง เรามีแผนการจริงๆ ไหมเนี่ย
หาตัวราชินีแล้วฆ่ามันซะ
นั่นมันเหมือนเป้าหมายมากกว่าแผนการว่ะ
ท่านจะทำให้คนอื่นกลัวเพราะไอ้นั่น
คนเขากลัวข้าอยู่แล้ว
อือ ข้าก็ว่างั้นแหละ
- แต่ไม่ใช่เจ้า - อย่าถือสากันนะ
ข้าแค่ไม่กลัวใครเหมือนที่คนอื่นๆ กลัวกัน
ทำไมล่ะ
เจ้าไม่ใช่คนตัวใหญ่กำยำอะไร
ถูก จริงๆ ข้าเป็นพวกปลายแถว
แต่ข้าฉลาดกว่าคนอื่น
ฉลาดพอที่จะรู้ว่ามีวิธีอื่นให้กุมอำนาจได้
อีโด วอสตัวใหญ่อย่างกับยักษ์
แต่เพราะแบบนั้นเอง เขาถึงไม่ค่อยใช้หัวคิด
เขาอยากใช้คนที่มองเห็น มาเป็นคนนำกองทัพของเขา
เขาไม่ได้คิดถึงข้อเท็จจริง
ว่าพวกเขาสามารถอ่านหนังสือ ของบรรพบุรุษเราได้
เปิดเผยความรู้ที่สามารถพลิกโฉมการทำสงคราม
ข้าใช้เวลาทั้งชีวิตตามหาอำนาจ
ที่ไม่ได้มาจากแรงเหวี่ยงดาบว่าหนักแน่นแค่ไหน
แล้วข้าก็มาถึงจุดนี้ ได้นั่งอยู่ตรงหน้าท่าน
สามารถทำลายทั้งเมืองลงได้ โดยไม่ต้องใช้กองทัพ
นั่นคือสิ่งที่อีโดไม่เคยคิดฝันไว้
ทำให้ข้านึกขึ้นได้พอดี
ดูเหมือนว่าเราน่าจะได้ข่าวจากมักห์ราแล้วตอนนี้
ตอนไหนเราถึงจะสันนิษฐานได้ ว่านางเปลี่ยนแผนการ
มักห์ราไม่เคยตัดสินใจอะไรว่องไว
ครอบครัวนางคงโน้มน้าวให้นางสู้แน่ๆ
แต่ต่อมศีลธรรมอันบิดเบี้ยวของนาง จะไม่มีวันต่อต้าน
แนวคิดเรื่องการสละชีพตัวเองเพื่อคนของนาง
ถ้าท่านว่างั้นละก็
ทอร์มาดา
ครับ
เตรียมระเบิดให้พร้อม เผื่อไว้น่ะ
พร้อมเสมออยู่แล้ว ฝ่าบาท
คนเผชิญหน้ากับนางควรเป็นข้า ไม่ใช่เขา
การเสียสละของท่านไม่ทำให้เราได้อะไร
มีแต่จะทิ้งประชาชนให้ไร้ราชินี
ข้าต้องยอมเสียสามีไปงั้นเหรอ
ถ้ามันต้องเป็นแบบนั้นก็ใช่
ไม่
มักห์รา เดินหน้าต่อไป อย่าวอกแวก
ช่วงเวลาตอนนี้
ท่านอาจเกิดมาเพื่อช่วงเวลานี้
จงปล่อยให้สายน้ำไหลไป
ปล่อยให้เหล่าคนช่างฝัน
ปลุกชาติที่หลับใหล
มาเถิด
สู่เยรูซาเล็มใหม่
ถือกำเนิดเมืองผ่องอำไพ
แสงรุ่งอรุณสว่างไสว
ถนนทุกสายที่มุ่งไป
กับเสียงเพรียก
ด้วยบทเพลง
อีกทั้งเรียกหา
หาผู้รับไว้
ผู้สะท้าน ผู้สั่นไหว
โอ้
หัวใจเจ็บปวดชอกช้ำ
เรากำลังจะถึงจุดจบ
วิ่งอยู่ในสายน้ำ
ฝ่าหมอกบังตา
เหล่าบุตรและธิดา
จงปล่อยให้สายน้ำไหลไป
ปล่อยให้เหล่าคนช่างฝัน
ปลุกชาติที่หลับใหล
มาเถิด
สู่เยรูซาเล็มใหม่
นี่กระโจมของมัน ข้าได้กลิ่นมัน
แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
- ฝ่าบาท - ต้องการพบข้าเหรอ
อายูรา บอกนางซิว่าเจ้าได้ยินอะไร
ไม่ได้ยินอะไรเลย
ไม่เลยเหรอ
ไม่มีเสียงคน ไม่มีเสียงเครื่องมือ
ไม่มีเสียงฉ่าในกระทะหรือเสียงกองไฟ
ไม่มีเสียงทารกร้องไห้
มีแค่เสียงอู้อี้ของคนเดินเท้าจำนวนมาก
เสียงอู้อี้เหรอ
อู้อี้เพราะแผ่นดิน
พวกมันอยู่ใต้ดิน
หลบซ่อนตัวสินะ
ไม่ใช่ พวกมันเดินอยู่
อุโมงค์
พวกมันหาทางหนีได้
เจ้าเตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม
ครับ ฝ่าบาท
ระเบิดพวกมันซะ
- ฆ่าพวกมันให้หมด - ยิง
ยิง
เวรละ
ฉิบหาย
มาเร็ว
- นางรู้ตัวแล้ว - ใช่
เดินต่อไป
บอกให้เดินต่อไป
ได้ยินอะไรไหม
ไม่
อย่าหยุด
ยิง
หันสิบองศา ระยะทางเท่าเดิม
จัดการให้เรียบ
- พร้อมแล้ว - พร้อมแล้ว
ยิง
หยุดก่อน
- โคฟุน - รอตรงนี้
โคฟุน
เราหยุดพวกมันได้แล้ว
เยี่ยมมาก
ยิงพวกมันอีก
โคฟุน
ครับ
วิ่งเร็ว วิ่ง
โคฟุน
เจ้าไม่คิดว่าจะมีคนได้ยินเหรอ บาบา
- ใครอยู่ตรงนั้น - ร้อยเอกครับ
มันอยู่ในหมู่พวกเรา
- แผนใหม่นะ - เออ
สู้สิวะ
โคฟุน
เจ้าเป็นอะไรไหม
ข้าไม่เป็นไร ไม่มีตรงไหนหัก
- แน่ใจนะ - วูล์ฟโอเคไหม
จ้ะ
เราไปไกลกว่านี้ไม่ได้แล้ว
เราอยู่ที่นี่ไม่ได้ ไม่งั้นเราจะถูกฝังทั้งเป็น
นางยังขว้างระเบิดมาเรื่อยๆ
ถ้าถึงเวลาต้องเลือกว่าจะตายแบบไหน
ข้ายอมตายเพราะสู้เพื่อแผ่นดินของข้า ดีกว่าหลบซ่อนอยู่ใต้ดินแบบนี้
ข้าเห็นด้วย
ข้าก็เห็นด้วย
ข้าก็เช่นกัน
- ท่านนายพล - มีอะไร
- การต่อสู้ ภายในค่าย - นักล่าแม่มดเหรอ
ไม่ใช่นักล่าแม่มด และไม่ใช่ทรีวานเทียน
ชายสองคน คนนึงตัวใหญ่มาก
บาบา วอส
พวกมันแทรกซึมเข้ามาในค่ายเรา
แจ้งเตือนเดี๋ยวนี้ มีคนบุกรุกค่าย
มีคนบุกรุกค่าย มีคนบุกรุกค่าย
มีคนบุกรุก มีคนบุกรุกค่าย
ช่างแม่งละ ยังไงก็ต้องมาถึงจุดนี้อยู่ดี
พวกมันผ่านมาตรงนี้ ไปกันเถอะ
บาบา ตายยังวะ
ยังโว้ย
- ข้าก็ยัง - ไปหาระเบิดกัน
ลุกมาเร็ว
แป๊บสิวะ ไอ้นี่แม่งหนักอย่างกับควาย
มักห์รา
- นางมาทำไมตอนนี้ - หยุดโจมตี
นางไม่ได้ทำตามข้อตกลงของท่าน
น้องสาวข้าซื่อบื้อและเดาทางได้ง่าย
นางล้มเหลวในการรับใช้ประชาชน
ตอนนี้นางจะเสียสละตัวเอง เพื่อรักษาส่วนที่เหลือไว้
เราควรโจมตีต่อไป พวกมันยังมีกองทัพอยู่นะ
อีกไม่กี่อึดใจ พวกมันจะกลายเป็นกองทัพภายใต้คำสั่งของเรา
- ท่านจะไว้ใจพวก… - ทอร์มาดา
เจ้าแตกในใส่ข้า และทิ้งระเบิดให้เมืองยอมศิโรราบ
ข้าว่าวันนี้เจ้าเจอแต่เรื่องดีๆ อย่าทำเสียอารมณ์สิ
หยุดโจมตี
ร้อยโทมอส
ให้ทหารสำรองทุกนายไปค้นหาผู้บุกรุกในค่าย
ได้ครับ
ได้ยินแล้วนี่ กระจายกันออกไป
มักห์รา
ดีใจจังที่เจ้าตัดสินใจยอมรับคำเชิญของข้า
และเสียใจด้วยที่มันกลายเป็นแบบนี้
เหรอ
ข้ารู้ เจ้าคิดว่าข้าผิด แต่ก็เหมือนเจ้านั่นแหละ
ข้าแค่พยายามทำสิ่งที่ข้ารู้สึกว่าถูกต้อง
ด้วยการฆ่าประชาชนบริสุทธิ์เนี่ยนะ
ไม่เบื่อบ้างรึไงที่เอาแต่คิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูก
- ข้าปกป้องเจ้า - เจ้าหักหลังข้า
ก็เพื่อปกป้องทุกคน
แล้วก็วนมาเรื่องเดิมๆ
ซิเบธ
ขอเตือนความจำอีกที ว่าเจ้าพยายามโค่นบัลลังก์ข้าตอนเจ้ายังเด็ก
และตอนนี้เจ้าก็ยังพยายามอีก
และทั้งสองครั้งที่ว่ามา
ผลสืบเนื่องที่เลวร้ายของการที่เจ้าก่อกบฏ
กลับทำให้เจ้าแปลกใจแฮะ
ข้าละสงสัยจริงๆ ว่าต้องทำยังไง เจ้าถึงจะเข้าใจว่าเจ้าไม่ใช่…
และจะไม่มีวันได้เป็นราชินี
ข้าไม่เคยอยากเป็นราชินี
ข้าว่าเราสองคนไม่มีใครเชื่อแบบนั้นจริงๆ หรอก
แค่เป็นลูกคนโปรดมันยังไม่เพียงพอสำหรับเจ้า
เจ้าต้องการทุกอย่างที่เคยเป็นของข้า
นี่มันไม่เกี่ยวกับเรา
- ไม่เกี่ยวเหรอ - ซิเบธ
เราแก้ไขเรื่องนี้ได้
ยังมีโอกาสให้ทุกคนได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ
ข้ามีสิ่งที่ข้าต้องการแล้ว
เจ้าไม่ฆ่าข้าหรอก
เจ้าอาจจะเกลียดข้า แต่ข้ารู้ว่าเจ้ายังรักข้าอยู่
เจ้าไม่เคยขาดความมั่นใจเลย
เจ้ายังคงเป็นพี่สาวที่ข้ารักมาทั้งชีวิต
คนที่ถักผมเปียให้ข้า
คนที่ทำตุ๊กตามือให้ข้า
คนที่พาข้าเข้าไปในห้องนอนตัวเอง เวลาฟ้าผ่าเสียงดัง
พี่สาวข้า
คนที่ร้องเพลงกล่อมให้ข้าหลับในคืนที่แม่เสียชีวิต
ไม่เคยหมดความอดทนเลย
ไม่เคยปล่อยมือข้าแม้แต่ครั้งเดียว
ดวงดาวส่องประกายบนท้องฟ้า
สายลมยามค่ำคืนเหมือนคอยกระซิบว่า
ข้ารักเจ้า
นกน้อยร้องเพลงอยู่บนต้นซิคามอร์
ขอเจ้าฝันถึงข้าบางครา
แต่ข้ายังต้องฆ่าเจ้าอยู่ดี
มันไม่มีทางอื่นแล้ว
ข้ารู้ดี ข้ารู้
เสร็จรึยัง ฝ่าบาท
ข้าไม่ใช่ราชินีของแก
ฆ่ามัน
- มักห์รา - ทามัคที
ตั้งแถว
- ทามัคที - ข้าอยู่ข้างหลังท่าน
พร้อม และ…
- เจ้าอยากสู้นี่ - ใช่แล้ว
- โคฟุน - อยู่นี่
เคลื่อนทัพ
โจมตีต่อ
ขว้างระเบิดพวกนั้นซะ ทำลายเมืองแม่งให้ย่อยยับ
ทอร์มาดา
- ทอร์มาดา - บาบา วอส
อยากเจออยู่พอดีเชียว
พ่อ
หยุดพวกมันให้ได้
บาบา วอส ยังหายใจอยู่ไหม
- ข้าจะไม่ทำพลาดเป็นครั้งที่สอง - ทอร์มาดา
ไม่ อย่านะ หยุด
เวรเอ๊ย
เจ็บฉิบหาย
พ่อคะ
เจ็บตรงไหนบ้าง
ข้าไม่เป็นไร
ไม่ต้องตามข้ามา
- ท่านจะไปไหน - ไปจบเรื่องนี้
พ่อคะ ท่านไปไม่ได้นะ ท่านบาดเจ็บหนัก
อย่าตามข้ามา
ข้าจะอยู่กับท่าน
ไม่ เจ้าต้องอยู่ที่นี่
ข้าอยากให้เจ้าปกป้องข้าด้วยธนูของเจ้า เหมือนที่เจ้าเคยทำมาตลอด
ฮานิวา
ข้ารักเจ้านะ
มองข้าสิ ข้ารักเจ้า
จำสิ่งที่ข้าสอนไว้ให้ดี
ข้าคือบาบา วอส
มักห์รา
บาบา
ข้าเห็นเจ้า
พ่อ
พ่อคะ
ทุกเช้าข้าจะเดินผ่านร้านรวงและบ้านเรือน
ข้าได้ยินเสียงครอบครัวที่อยู่ข้างใน…
พูดคุยกัน นอนหลับใหล
หัวเราะ ร้องไห้
เวลาที่ข้าฟังเสียงพวกเขา
ข้ารู้สึกเหมือนแม่ที่ตื่นมากลางดึก เพื่อดูให้แน่ใจว่าลูกน้อยยังคงหายใจอยู่
ข้ารู้ว่าข้าไม่ได้ออกมาข้างนอก เพื่อฟังเสียงพวกเขา
แต่ข้ามาตามหาเจ้าต่างหาก
เสียงสุดท้ายของเจ้า ยังคงสะท้อนก้องระหว่างภูเขา
เจ้าได้ทิ้งความว่างเปล่าอันเกินคณาไว้เบื้องหลัง
ที่ทำให้ข้าตื่นทุกเช้า และบังคับให้ข้าต้องออกมาข้างนอก
เจ้าไม่เคยต้องการอะไรพวกนี้เลย
ข้ารู้ดี
และทุกๆ วัน ข้าคิดว่าอะไรถูกพรากไปจากเจ้าบ้าง
ข้าพรากอะไรไปจากเจ้า…
เพื่อทำหน้าที่บนบัลลังก์นี้ ซึ่งข้าไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าข้าสมควรได้
ลูกๆ ของเจ้ารับรู้ถึงการไม่มีเจ้าอยู่ ไม่ต่างจากข้าเลยสักนิด
แต่อนาคตของพวกเขา ที่เจ้ายอมแลกด้วยชีวิตของตัวเอง
ปรากฏชัดอยู่เบื้องหน้า พร้อมความเป็นไปได้ที่ไร้ขีดจำกัด
ลูกสาวเจ้าได้เดินตามรอยเท้าของแม่นาง
และแต่งงานกับชาวทรีวานเทียน
หญิงสองคนที่มองเห็นใช้ชีวิตร่วมกันบนโลกใบนี้
มันไม่ง่ายหรอก และข้ากลัวแทนพวกเขาด้วย
แต่เวลาพวกเขาพูด ข้าสัมผัสได้ถึงความรักในน้ำเสียงของพวกเขา
และมันทำให้ข้ารู้สึกอบอุ่นหัวใจ ที่รู้ว่าฮานิวาลูกเราได้พบความรักที่ดี
โคฟุนเริ่มคุ้นเคยกับการเป็นพ่อคนแล้ว
และข้ารู้ว่าการมีลูกชาย แปลว่าไม่มีวันไหนจะผ่านพ้นไป
โดยที่เขาไม่คิดถึงพ่อของตัวเองเลย
ข้าถูกดึงดูดมายังสถานที่ที่เลวร้ายแห่งนี้…
ที่ที่ผืนดินเป็นเถ้าถ่าน ได้ฝังกลบร่างของทั้งพี่สาวและสามีของข้า
ข้าสงสัยนักว่าจะมีอะไรเติบโตขึ้นมาได้ยังไง บนผืนดินที่เผาไหม้และถูกทำลาย
จนสิ้นซากนี้
ข้าไม่รู้ว่าคนเราตายแล้วไปไหน
แต่ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ไหน
หวังว่าในที่สุดแล้ว
เจ้าจะได้เจอสันติสุข ที่เจ้าพยายามค้นหาอย่างหนักมาทั้งชีวิต
เพื่อตัวเจ้าและเพื่อเราทุกคน
และหวังว่าเจ้าจะยกโทษให้ข้า
ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าเราติดค้างพายา
ที่เอาชนะทอร์มาดาและทำลายอาวุธของเขาได้
ข้าเองก็หนีที่เขาโจมตีรัฐบาลเราแทบไม่พ้น
อย่างไรก็ตาม เราไม่สามารถลงนาม ในสนธิสัญญาฉบับนี้หรือฉบับไหน
กับชาติที่ให้สถานที่หลบภัยแก่คนที่มองเห็น
เราทุกคนเป็นที่ประจักษ์แล้ว ถึงอำนาจทำลายล้างของการมองเห็น
นี่คือจุดยืนของชาวทรีวานเทียน
การมองเห็นก่อให้เกิดความเสี่ยง ต่อเราทุกคนมากเกินไป
ข้าเข้าใจจุดยืนของท่าน
แต่สิ่งที่สร้างระเบิดของทอร์มาดา ไม่ใช่การมองเห็น
แต่เป็นเพราะทอร์มาดา ใช้แรงงานเด็กๆ ที่มองเห็นอย่างเหี้ยมโหด
ซึ่งสามารถเข้าถึงองค์ความรู้จากยุคโบราณได้
และไม่ใช่การมองเห็น แต่เป็นความรู้ที่มีอำนาจทำลายล้างต่างหาก
ที่ต้องเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย
คนที่มองเห็นจะเป็นผู้นำพาไปสู่องค์ความรู้นี้เสมอ
และจะต้องมีคนอย่างทอร์มาดาอีกแน่
ที่จะเลือกใช้ประโยชน์จากพวกเขา
เราอยู่ข้างเดียวกับคนที่มองเห็นทั้งสามคน
ซึ่งทุกคนมีบทบาทที่สำคัญอย่างยิ่ง ในการเอาชนะทอร์มาดา
- และทำลายระเบิดของมัน - ใช่
อย่างที่เราบอกไปก่อนหน้านี้ เราจะนิรโทษกรรมพวกเขา
เราต้องการนิรโทษกรรมไปเพื่ออะไร
เราไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย
อันที่จริง ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเรา
ป่านนี้ทอร์มาดากับระเบิดของมัน คงทำลายเมืองท่านพังไปแล้ว
ฮานิวา เวลานี้ไม่เหมาะ
- ไม่เหรอ แล้วเมื่อไรจะเหมาะล่ะ - เจ้าหญิง
เกรงว่าเจ้าจะลืมไปว่าพูดกับใครอยู่
ข้าว่าท่านนั่นแหละที่ลืม
ท่านทูต ข้าขออภัย…
การมองเห็นไม่ได้กำลังจะกลับมา แต่มันกลับมาแล้ว
และถ้าข้าเป็นท่าน
ข้าจะซาบซึ้งใจที่เราหยิบยื่นสันติภาพให้
เพราะเชื่อเถอะ ท่านไม่อยากให้เราเป็นศัตรูหรอก
- นั่นข่มขู่กันเหรอ - ไม่ใช่แน่นอน…
ท่านทูต ข้าขอโทษ แต่ท่านต้องเข้าใจ
ว่าข้ากับน้องสาวถูกไล่ล่ามาทั้งชีวิต
เพียงเพราะเราเกิดมาเป็นแบบนี้
แนวคิดที่ว่าข้าหรือใครก็ตามที่เป็นเหมือนข้า คือภัยคุกคาม
ต่อคนที่มองไม่เห็น มันคือความเชื่องมงายและความกลัวเท่านั้น
ไม่ใช่ความเป็นจริงของตัวตนข้าเลย
เพราะตัวตนของข้านั้น มันไม่เกี่ยวกับการที่ข้ามองเห็น
ข้าคือลูกชาย
ข้าคือพ่อ
ข้าคือชาวพายัน
แต่ที่สำคัญที่สุดคือ ข้าเป็นพันธมิตรเพื่อสันติภาพของท่าน
ฉะนั้นขอร้องล่ะ เราจับมือกันต่อไปได้ไหม
ก็ได้
ฮานิวา
ทัค
นางตกลงไหม
พวกเขาตกลงที่จะคุยกันเพิ่มเติมในอนาคต
แล้วตอนนี้ล่ะ
นางไม่มีทางเลือก
นางต้องคิดถึงอาณาจักร เราจะทำสงครามอีกไม่ได้
นางสัญญาว่าจะปกป้องเรา
นางมีทั้งอาณาจักรที่ต้องปกป้อง
เราในฐานะเจ้าชายและเจ้าหญิงก็เช่นกัน
เจ้าไม่คิดจริงๆ หรอกใช่ไหม ว่าสักวันเจ้าจะเป็นราชาที่นี่
หนึ่งในเราสองคนต้องรับช่วงต่อจากแม่
ประชาชนในพายาไม่มีวันยอมรับราชาที่มองเห็น
ต่อให้พวกเขายอมรับ พวกทรีวานเทียนก็ไม่ยอมอยู่ดี
เจ้าก็ได้ยินที่พวกเขาพูดแล้วนี่
ลืมการเป็นราชาหรือราชินีไปได้เลย โคฟุน พวกเขาไม่อยากให้เรามีตัวตนด้วยซ้ำ
- โกรธอะไรนักหนาเนี่ย - ทำไมเจ้าไม่โกรธล่ะ
เราไม่มีวันเหมาะสมกับที่นี่
นี่ไม่ใช่โลกของเรา
ครอบครัวข้าอยู่ที่นี่
ข้าจะเลี้ยงลูกของข้าที่นี่
ลูกเจ้าจะใช้ชีวิต อยู่ในโลกที่ต่างไปจากโลกของเจ้า
ลูกๆ ข้าจะไม่มีวันยกโทษให้ข้า
ท่านช่วยชีวิตคนไว้นับพัน รวมทั้งพวกเขาด้วย
ท่านเป็นคนเริ่มต้นการเจรจา กับทรีวานเทสอย่างจริงจัง
แต่การมองเห็นกลายเป็นสิ่งต้องห้ามอีกครั้ง
ตอนข้ายังเด็ก พ่อข้าเคยพาไปตกปลาแซลมอน
เขาจะพาข้าไปยังแม่น้ำทุกฤดูหนาว
แล้วเราก็ตกปลากัน
ช่วงไม่กี่วันแรก เราตกอะไรไม่ได้เลย
แล้ววันนึงเราก็ตกได้หนึ่งตัว
สองตัว
แทบไม่พอยาไส้คนทั้งครอบครัว
แต่มากพอที่จะทำให้รู้ว่าวันรุ่งขึ้นจะต้องตกได้อีก
แซลมอนห้าตัว แซลมอนสิบตัว
ไม่นานแม่น้ำทั้งสายก็เต็มไปด้วยปลาแซลมอน
การมองเห็นกำลังกลับมา
ท่านกับข้าได้เห็นปลาตัวแรกๆ ที่ว่ายทวนน้ำขึ้นมา
จะต้องมีมาเพิ่มอีกแน่นอน
แน่นอนว่าบางคนก็มาถึงที่นี่แล้ว
คนอื่นๆ จะตามมาอีก
ไม่มีกฎหมายหรือศาสนาใดจะหยุดยั้งได้
ถือเป็นหน้าที่เราว่าจะเลือกจัดการกับเรื่องนี้ ในเขตแดนของเรายังไง
ทรีวานเทียนแสดงจุดยืนชัดเจนแล้ว
นักการเมืองทำตามกฎที่พวกเขาไม่รู้จักสักนิด
จะเกิดสงครามเกี่ยวกับการมองเห็น
ไม่ใช่ระหว่างพายากับทรีวานเทส แต่เป็นภายในเมืองต่างๆ
ภายในครอบครัว
ภายในจิตใจของเราเอง
ไม่ว่ายังไง ธรรมชาติก็มีเส้นทางของมัน
มันมีมาเสมอ
ก็นะ…
ดูเหมือนเจ้าจะยอมรับมันได้แล้ว
ข้อได้เปรียบเดียวของการเป็นคนที่คิดผิดมหันต์
อย่างที่ข้าเป็นมาในชีวิตนี้ คือความคิดใหม่ๆ นั้นเป็นที่ยอมรับได้ง่ายกว่า
กลิ่นความตายคลุ้งไปหมด
ข้าว่าบาบารู้มาตลอดว่าเขาต้องตายในสนามรบ
ครั้งนึงเขาบอกข้าว่า
ทุกเศษเสี้ยวของชีวิตและความตาย ต้องเป็นสิ่งที่เราตั้งใจหามาเอง
เขาเอาชนะทั้งกองทัพได้ ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเขา
และเพราะทำเช่นนั้น เขาจึงช่วยเราทุกคนไว้ได้
ข้าว่าการตายของเขาบรรลุอย่างที่ตั้งใจแล้ว
เจ้าฟังดูอิจฉานิดๆ นะ
อาจจะใช่
แต่ระหว่างที่ข้ายังมีชีวิตอยู่
ข้าจะทำเต็มที่เพื่อให้ท่านอยู่ห่างจากปัญหา
ข้าคงเสียศูนย์ถ้าไม่มีเจ้า ทามัคที
ฟังดูช่างน่าเศร้าสำหรับเราสองคนจริงๆ
ข้าคิดถึงเขา เรนเจอร์
บาบาเป็นคนตัวใหญ่ยักษ์
จึงไม่แปลกเลยถ้าเขาจะทิ้งช่องว่างขนาดยักษ์ไว้
ในพื้นที่ที่เขาเคยเติมเต็มมาก่อน
รู้ไหม บาบายอมตายเพื่อเจ้า
เพื่อเราทุกคน
แต่มันสำคัญที่ต้องจดจำไว้ด้วย ว่าเขาไม่ได้ตายเพื่อเจ้าเท่านั้น
แต่เขาใช้ชีวิตอยู่เพื่อเจ้า
ถ้าเขาอยู่ตรงนี้ เขาคงพูดแบบนี้แหละ
ได้ข่าวว่าลูมาถึงแล้ว
ใช่แล้ว
ใช่ พรุ่งนี้เราจะกลับบ้านกัน
เจ้าอยู่ที่นี่ได้นะ
ขอบคุณ แต่ว่าลูกับข้า…
เราไม่ชอบฝูงชน หรือคนเยอะๆ แบบคนเป็นฝูงน่ะ
ข้ายกม้าให้เจ้าก็ได้
ไม่เอา
เดี๋ยวโดนพวกหมาป่ากินหมด
ฮานิวา
ชาร์ล็อตต์เหรอ
ฮานิวา
ชาร์ล็อตต์
เฮ้
ไม่ยักรู้ว่าเจ้าจะกลับมา
เปล่า ข้าไม่ได้กลับมา ข้าอยู่ได้ไม่นานหรอก
ข้าแค่อยากมั่นใจว่าเจ้าปลอดภัยดี
เสียใจเรื่องบาบาด้วยนะ
และข้าได้ข่าวว่าเจ้ากับเวร็นแต่งงานกัน
ข้าดีใจด้วยจริงๆ
ตอนนี้ข้าไม่รู้ว่าข้าควรคุยเรื่องเศร้าก่อนไหม
แล้วค่อยคุยเรื่องสุข หรือสุขก่อนค่อยเศร้าดี
หรือเจ้าอาจจะไม่อยากคุยเลยก็ได้
เดอะคอมพาสเป็นยังไงบ้าง ชีวากับเด็กๆ ล่ะ
พวกเด็กๆ น่ะเยี่ยมมาก
ข้าคิดว่าชีวาไม่ได้ชอบข้านัก
แต่ข้าไม่ชอบนางเหมือนกัน งั้นก็ถือว่าไปได้สวย
นางขอให้ข้าเอาไอ้นี่มาให้เจ้า
นางบอกว่าเจ้าจะรู้เองว่ามันคืออะไร
นางอวยพรให้เจ้าเดินทางปลอดภัย
แปลว่า… เจ้าจะเดินทางไปไหนใช่ไหม
เจ้าจะไปกับเราไหม
คราวนี้ไปไม่ได้
แต่ก็ขอบคุณที่ถามนะ
ใครจะดูแลให้ข้าปลอดภัยล่ะเนี่ย
ตอนนี้เจ้ามีเวร็นคอยดูแลแล้ว
และนางก็มีเจ้าด้วย
เดอะคอมพาสต้องการข้า
ลูกๆ ของเจอร์ลามาเรล ทำให้เราไม่ว่างเลย และ…
ข้ารู้สึกได้ว่าจะมีพวกเขามาอีก
พวกเขาโชคดีมากที่มีเจ้า
ไปบอกพวกเขาสิ
ไอ้พวกตัวป่วนทั้งหลาย
เจ้าคอยระวังตัวด้วยนะ
เจ้าก็เช่นกัน
ขอบคุณนะ
ข้ายินดีมาก
นี่ข้าไม่ได้ร้องไห้นะ
เจ้าจะมาตามหาข้าไหม
เจ้าคือคนที่มองเห็น
เจ้าสิต้องมาตามหาข้า
แน่ใจนะว่าเจ้าไม่อยากบอกลา
มันคงจบไม่สวยหรอก
ข้าจะได้เจอพวกเขาอีก
อากาศเริ่มเย็นแล้ว
อีกไม่นานก็จะถึงฤดูหนาว
ผ่านมาเกือบปีแล้ว ยังไม่ได้ข่าวจากฮานิวาเลย
คงอีกสักพักกว่าเราจะได้ข่าวจากนาง
เจ้าเคยคิดถึงเผ่าอัลเคนนีไหม
ทุกวันเลย
มีแค่เราสี่คนอยู่พร้อมหน้ากัน
ข้ามั่นใจว่าบางทีเราก็เย็นชาใส่กัน แต่ในความทรงจำของข้ามันอบอุ่นเสมอ
ข้าคิดว่าถ้าข้าได้เป็นราชินี
ข้าจะสามารถมอบสิ่งนั้นให้เราได้
แต่เมื่อเราออกเดินทางไปค้นหาถนนลาเวนเดอร์
เราไม่มีวันกลับไปเป็นครอบครัวแบบเดิมได้อีก
ใช่
แต่เรายังเป็นครอบครัวเดียวกันเสมอ
เจ้าประพฤติตัวต่อหน้าสภาได้ดีมาก
เจ้าทำให้พวกเขาไว้ใจเจ้า
ไม่แน่นะ… เจ้าอาจเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
ฮานิวาบอกว่า อาณาจักรจะไม่มีวันยอมรับราชาที่มองเห็น
ท่านคิดว่ายังไง
ข้ารู้ว่าพ่อจะพูดว่ายังไง เขาจะพูดว่า
"จงคิดเหมือนคนตาบอด สายตาของเจ้าหักหลังเจ้าได้"
ข้าคิดว่าสายตาของข้าหักหลังข้ามาแล้ว
และมันจะทำอีกแน่นอน
หมายความว่าไง
แม่ข้าเป็นราชินี
พ่อข้าสละชีพเพื่อช่วยอาณาจักรนี้ไว้
ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ใช่ประชาชนของข้า ตอนนี้พวกเขาใช่แล้ว
ข้าไม่มีวันรับใช้ประชาชนหรือลูกของข้าได้
ถ้าการรับรู้ถึงโลกของข้ามันต่างจากของพวกเขา
ที่ข้าจะบอกก็คือ… ข้าคิดว่าข้าเห็นมามากพอแล้ว
ข้าอยากอยู่ในโลกใบเดียวกับลูกของข้า
ข้าอยากได้ยิน รู้สึก และได้กลิ่นแบบที่เขาทำได้
โคฟุน
มันไม่มีทางถอยหลังกลับนะ
เจ้าต้องมั่นใจเต็มร้อยจริงๆ
ข้ามั่นใจ
มาถึงจนได้นะ
รู้จักเราด้วยเหรอ
เปล่า ยังไม่รู้จักหรอก
แต่ฉันดีใจจริงๆ ที่พวกคุณเจอเรา
ฉันมั่นใจว่าคุณคงพอนึกภาพออก
ว่าทุกคนที่นี่เคยผ่านชีวิตคล้ายๆ พวกคุณมาก่อน
ฉันชื่อมิเคลา พวกคุณล่ะ
ฮานิวา
เวร็น
ยินดีต้อนรับ ฮานิวากับเวร็น
อย่ามัวยืนนิ่งอยู่สิ ลงมารู้จักทุกคนเร็ว
ยินดีต้อนรับ
หวัดดีค่ะ
หวัดดีค่ะ ยินดีที่ได้เจอนะ
หวัดดีค่ะ
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี