‫بزرگترین اثر لئوناردو داوینیچی، ‫«لِدا و قو» هرگز پیدا نشده.
‫دلیل ناپدید شدنش، ‫هنوز یک راز باقی مونده.
‫(زمان حال)
‫انتظار یک غول رو داشتم.
.غولی که از انگشت‌هاش صاعقه میزنه
‫اونا میگن که شما بلدین ‫از جادوی سیاه استفاده کنید، استاد لئوناردو.
‫باز کنید!
‫اگر که می‌خواید به دار آویخته نشید، الان می‌تونه زمان خوبی باشه.
‫به نام پودستا درب رو باز کنید!
‫- نه! ‫- شما به جرم قتل بازداشتید!
‫«میلان»
‫دیگه درباره من چی میگن؟ ‫می‌تونی بهم بگی؟
‫- بعضیا میگن شما نابغه هستین. ‫- بعضیاا؟
‫و بقیه چی؟
‫بقیه می‌ترسن.
‫تو نظری نداری، مامور...
‫جیرالدی.
‫- جیرالدی. ‫- از این خانم برام بگو.
‫کاترینا دا کِرِمونا.
‫- دقیقا چی رو بگم؟ ‫- میگن که بحثتون شده.
‫اون چندتا از نقاشی‌هات رو سوزونده ‫و تو اون رو مسموم کردی.
‫اگه واقعا دارن همچین چیزی میگن، ‫دروغه.
چقدر اون رو می‌شناختی؟
‫خطوط صورتش رو بهتر از ‫خطوط صورت خودم به یاد داشتم.
‫اون برای تو چی بود؟
‫- عشق بود. ‫- یه معشوقه بود؟
‫تا حالا به آسمون خیره شدی؟
‫میدونی...
‫هوا رنگی نداره، نامرئیه.
‫- با این حال آسمون آبیه. ‫- بله، آبیه، که چی؟
‫یک معما مثل آسمون.
‫اون دختر برای من همچین چیزی بود.
‫(فلورانس، 16 سال جلوتر)
‫یالا، نوبت شماست. ‫تخته‌ها رو زودتر بردارید.
‫بیا، پات رو اینجا بذار.
‫چونه بره بالا.
‫کمربند رو دور کمرش بنداز. ‫آرنجت رو بشکن، بشکن.
‫- دستتون رو جمع کنید. ‫- حتما اشتباه متوجه شدم.
‫- ببخشید...آماده‌ام قربان. ‫- خوبه.
‫دستت رو ببر بالا، بالای ابروها.
‫پشت موها رو درست کنید.
‫خیلی خوبه، بیشتر روی چونه تمرکز کن، ‫حالا هیچ عضله‌ای رو حرکت نده.
‫دیانا، الهۀ‌ شکار.
‫نگهبان دنیای مردگان.
‫آلفونسو...خاکی شده، ‫رون پاش رو تمیزش کن.
‫خیلی خب، شروع می‌کنیم.
‫از سر شروع کنید و کفِ پا تموم کنید.
‫آناتومی مسیر مشخصی داره.
‫آشغاله! بالاتنه بدی رو کشیدی! ‫شبیه دوتا کیسه آرد شدن!
‫- از نو شروع کن، از نو شروع کن. ‫- اینو به من بده.
‫متشکرم.
‫- نمی‌تونم موفق بشم. ‫- از چیزی که شده راضی نیستم.
‫- وسایلت چه مشکلی داشت؟ ‫- چی؟
‫چرا نقاشی منو نکشیدی؟
‫- خیلی خسته‌ای. ‫- جانم؟
‫خسته و کوفته به نظر میای.
‫خسته...داغون.
‫بلدی دل خانم‌ها رو ببری؟ ‫تاکتیک‌هات باید عوض بشن.
‫یه زمانی بی‌عیب و نقص بودی.
‫ما هممون بی‌عیب و نقص به این دنیا اومدیم.
‫ولی کمال به آرومی از دست میره.
‫این ضربه‌های چکش هستش که ‫از ما اثر هنری می‌سازه.
‫متوجه هستی داری چی میگی ‫و چقدر حرفات عجیب غریبه؟
‫تو بیشتر عمرت خدمتکار بودی.
‫- ببخشید، چطور مگه... ‫- دست‌هات پینه بسته.
‫چربی شمع توی موهات رفته. ‫می‌تونم همه‌چیز رو ببینم.
‫- من برای یه پرتره خوشگل نیستم؟ ‫- من همچین حرفی نزدم.
‫- ولی اینطور فکر می‌کنی. ‫- نه، نه، نه. تو...
‫تو یه چیزی داری که تعریف کردنش خیلی سخته. ‫همین و بس.
‫دیگه خیلی دیره.
‫اون کارآموز اولش رو انتخاب میکنه.
‫متاسفم که به اطلاعتون برسونم، ‫اسم من اونجا نوشته شده.
‫- تو چت شده لئوناردو؟ ‫- دیاناش رو تموم نکرده.
‫اون از کمال‌گرایی بی‌پایانش فلج شده.
‫- اینجوری کارآموز اول نمیشی. ‫- دقت کردی.
‫چطوره که نور شمع از خورشید متفاوته؟
‫رنگش، شدتش فرق داره.
‫باورنکردنیه، ‫هیچوقت به ذهنم نرسیده.
‫چندین نوع نور داریم. ‫این شگفت‌انگیز نیست؟
‫بسه دیگه، داری با سوالای تموم نشدنیت ‫ما رو هم نابود می‌کنی، بخور.
‫- آره! ‫- امکان نداره.
‫- این هفتمیه! ‫- من برمیدارم.
‫خیلی ازت ممنونم، ‫بازی کردن با تو لذتبخشه.
‫- لئوناردو کجاست؟ ‫- کیه که بدونه؟ اون میره می‌چرخه!
«مترجم: «مهرداد
Sync: Michael Scofield
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫- ولی چندتا طرح کشیدی؟ ‫- نه، هنوز تموم نشده.
‫- کار تو هیچوقت تموم بشو نیست. ‫- نه!
‫بی‌خیال لئوناردو. ما هممون اینجا شاگردیم.
‫چطوره؟
‫فکر می‌کنم که...
‫اینو به وروکیو نشون میدی؟
‫این اون چیزی نیست که می‌خواد، ‫متوجهی.
‫اونو به شکل دیانا نکشیدی.
‫اون لباس مسخره، ‫اون لوازم صحنه.
‫خیلی واقعیه. شبیه یه رعیت شده. ‫یک رعیت واقعی.
‫شبیه یه الهه نیست.
‫باید چیزی که می‌بینیم رو بکشیم. ‫اینو می‌بینم.
‫آره، ولی معنیش این نیست که ‫بقیه می‌خوان اون رو ببینن.
‫متاسفم.
‫نمی‌خوام که کارت رو از دست بدی.
‫- بگو ببینم. مادرت دوستت داره؟ ‫- بله. حداقل دوستم داره.
‫خوبه.
‫چون من تو رو نمی‌خوام.
‫میمون‌ها از تو با استعدادترن!
‫از کارگاهم برو بیرون! ‫برو! برو!
‫بازش کن، سریع.
‫خطوط خوبی داره. شکل خوبی داره.
‫- متشکرم. ‫- ولی...احساس نداره.
‫- چطور، قربان؟ ‫- فقط چیزی که دیدی رو کشیدی.
‫باید یاد بگیری چیزی که حس میکنی رو بکشی. ‫بهش فکر کن.
‫بدش من، یالا.
‫- داری منو مسخره می‌کنی؟ ‫- نه، استاد.
‫- طرحت کجاست؟ ‫- اون...
‫نتونستم منبع الهامم رو پیدا کنم.
‫شاید اگه شکمت پر نبود و ‫مجبور بودی توی فاضلاب بخوابی
‫زودتر منبع الهامت رو پیدا می‌کردی.
‫تا می‌تونی سریع تمیزش کن، ‫منظورم اونقدر تمیز هستش که توش غذا بخوری
‫- قربان. ‫- وای، نه.
‫- آهای...قربان؟ ‫- جوابت رو که دادم.
‫باید کار دیگه‌ای واسه من باشه.
‫- کارت رو کردی و مرخص شدی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫می‌تونم ژست‌های خیلی زیادی بگیرم.
‫شاهدخت رومی، مریم، بلقیس، ‫هر چی که بگید، خواهش می‌کنم.
‫متاسفم. کسی تو رو اینجا نمی‌خواد.
‫تو! تقصیر توئه.
‫اونا منو نمی‌خوان، ‫تو گفتی من خسته و کوفته به نظر میام.
‫- چی گفتی؟ ‫- همین.
‫نه، نه! من جز تو به چیز دیگه‌ای فکر نمی‌کنم ‫و هنوز می‌خوام پرتره تو رو بکشم.
‫می‌خوام از اول شروع کنم، ‫می‌خوام
‫حاضرم بهت پول بدم.
‫بیا.
‫- اینجا زندگی می‌کنی؟ ‫- نه موقتیه.
‫- دارن کف عمارت جدیدم رو درست میکنن. ‫- عجب.
‫شوخی، تا حالا این کلمه به گوشت نخورده؟
‫- چی؟ ‫- بیا تو.
‫اومدم.
‫- اول پول. ‫- چشم.
‫- خدمت شما. ‫- خصوصی بیشتر خرج داره.
‫متشکرم.
‫بهت هشدار میدم، ‫توافق ما کاریه.
‫- یک هنرمند به یک مدل دستمزد میده، نه بیشتر ‫- نه همینه.
‫آماده‌ام.
‫اسمت چیه؟
‫- کاترینا از کرمونا ‫- کرمونا
‫من لئوناردو هستم، اهل وینچی.
‫تو خیلی زیبایی.
‫با وجود اینکه زجر کشیدی. ‫یا شایدم به همین خاطره.
‫همیشه انقدر عجیب حرف میزنی ‫یا باهاش درگیری؟
‫متوجهی، من مثل بقیه طرح نمی‌کشم.
‫- تو حتی مثل بقیه حرف نمی‌زنی. ‫- نه...نه.
‫اونا چیزی رو میکشن که دنیا می‌خواد ببینه ‫این یه ایده‌آله
‫من این رو نمی‌کشم، ‫من چیزی که می‌بینم رو می‌کشم.
‫باورم اینه که طبیعت بهترین اثر هنریه.
‫مثل یک عمل بی‌نقص آفرینش.
‫یا پرواز گنجشک‌ها، ‫یا مسیرهای پر پیچ و خم رودخونه‌ها
‫یا داستان‌هایی که توی چهره آدما می‌بینیم.
‫این چیزیه که می‌خوام به تصویر بکشم، ‫نه یک تقلید خالی. خب...
‫پس...بگو می‌خوای چه ژستی بگیرم.
‫مثل همیشه بشین.
‫پارچه، میشه یه کم از پشتت بدی بیاد پایین؟
‫خوبه؟
‫بله. حالا اگه میشه یه کم موهات رو کنار بدی.
‫- ببخشید، داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- متاسفم.
‫توی رسم کردنت... ‫دلم نمی‌خواد زخمم باشه.
‫نمی‌خوام این داستان رو برات تعریف کنم.
‫سکه‌های تو نمی‌تونن همه‌چیز رو بخرن.
‫همه بیاین! جمع بشید!
‫یالا، سریع، همه بیاید.
‫اونجا هم به صف بایستید، ‫آروم باشید، آفرین. استاد بفرمایید.
‫آقایون، سفارش هنری جدیدمون.
‫کلیسای جامع فلورانس.
‫ببینید...ناقصه.
‫چی کم داره؟
‫این صلیب رو بالاش کم داره.
‫دو و نیم متر قطر داره، ‫هیجده تُن وزن دره.
‫میره اون بالا...
‫...روی کلیسای جامع قرار می‌گیره.
‫برای شکوه ابدی پروردگارمون.
‫و البته که شکوه ابدی وروکیو میشه.
‫- ولش کن، مارکو. ‫- ازش پرسیدم هر شب کجا میره.
‫- به مسائل شخصیش اهمیت میدی؟ ‫- مشخصه که یه دختره.
‫البته که یه دختره، ابله.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫اینا رنگ‌هایی هستن ‫که برای کشیدن نقاشیت استفاده می‌کنم.
‫- از کجا آوردیشون؟ ‫- ازم نپرس.
‫کشیدن طرحم کافی نیست؟ ‫چرا نقاشی کنی؟
‫هیچی هیچوقت کافی نیست.
‫رسیدن به دست‌نیافتنی. ‫این چیزیه که ما رو جذب میکنه...
‫- شکوه واقعی. ‫- استاد.
‫لئوناردو.
‫چی باعث ناراحتیتون شده، استاد؟
‫به تو اعتراف می‌کنم.
‫ممکنه که یه کم اغراق کرده باشم.
‫وزن کره بیش از حده.
‫این اهرم می‌تونه بخش اول رو بالا ببره
‫ولی از اینجا تا اون بالا... ‫چوب‌بست نمی‌تونه وزن رو تحمل کنه.
‫همین الانشم وقتی اهرم بچرخه، ‫بالاخره میریزه.
‫اعتبار من به این بسته‌اس.
‫برو بخواب لئوناردو، برو بخواب. ‫این مشکل منه.
‫بی‌وزن.
‫باید بی‌وزن باشه.
‫نه...نه، امکان نداره.
‫تمام این قرقره‌ها از وزن کم می‌کنن.
‫واقعا جواب میده؟
‫یالا. قرقره رو بچرخون.
‫بیشتر، بیشتر!
‫- خودشه! ‫- هورا!
‫- آره! ‫- آفرین!
‫- آفرین! آفرین! ‫- هورا!
‫آفرین استاد! آفرین!
‫- کجا میریم؟ ‫- جای مورد علاقه‌ام که بهت گفتم.
‫باشه.
‫- اینجاست؟ ‫- خودشه.
‫- اینجا جای مورد علاقه توئه؟ ‫- آره.
‫میام تا از مردم طرح بکشم.
‫- جایی که لباسشون رو می‌شورن؟ ‫- آره.
‫خیلی آرومم می‌کنه، ‫آب جاریه...عجیبه؟
‫یه چیز دیگه رو هم نشونت میدم.
‫وقتی بچه بودم بیشتر وقتم رو ‫صرف تماشای مردم می‌کردم.
‫به چهره‌ها خیره میشدم.
‫- میدونستی که هنوزم مثل بچه‌ها حرف میزنی؟ ‫- منظورت چیه؟
‫- هیچی، منظورم اینه که حرف دلت رو میزنی. ‫- البته.
‫وقتی که کوچیک هستی، ‫همه‌چیز جادویی و شگفت‌انگیزه.
‫و ما ذاتا خیلی کنجکاو هستیم. ‫تقریبا...
‫خیلی از مردم اون سرچشمه رو تماشا می‌کنن ‫و فقط این رو می‌بینن...
‫- ...که آب از مسیری جریان داره. ‫- تو چی می‌بینی؟
‫منم اون رو می‌بینم، ‫ولی هزاران سوال دیگه هم هست.
‫"چطور آب جریان پیدا می‌کنه؟" ‫"چطور آب خم می‌خوره؟"
‫"به پیرامونش چه واکنشی نشون میده؟"
‫هزاران راز هست که باید آشکار بشه.
‫- متوجه میشی چی میگم؟ ‫- سعی می‌کنم، آره.
‫تمام روز این چهره‌ها رو نگاه می‌کنم.
‫وقتی نگاهشون می‌کنی چی می‌بینی.
‫داستان‌ها می‌بینم.
‫هر کدوم از این آدما راهی سفری شدن...
‫می‌تونی توی صورتش ببینی. ‫اگه نزدیک بشی. می‌تونی واضح ببینی.
‫نظرت راجع به این چیه؟
‫- این صورت؟ ‫- آره.
‫این خانم انگار...
‫- به نظر قوی میاد. ‫- آره.
‫- و مصمم هستش. ‫- بد نبود.
‫زندگی بهتری می‌خواد.
‫این رو هم می‌بینم که...
‫اون رنجیده.
‫نمی‌خواد که دوباره اتفاق بیفته.
‫قبول. ‫لئوناردو داوینچی چی؟
‫داستان اون چیه؟
‫- میرم سر کار. ‫- تازه اومدیم اینجا.
‫- امشب می‌بینمت، قول میدم. ‫- لئوناردو.
‫بیا گولی‌یِلمو، بیا پیشم.
‫می‌خوای با بابایی به بازار بری؟
‫بابا!
‫بابا! بابا!
‫بابا!
‫بابا! بابا!
‫کسی هست؟ ‫ببخشید که رفتم.
‫چی شده؟
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫مجبور نبودی ببینیش. هنوز تموم نشده.
‫ازت خواستم، التماست کردم ‫که اون رو نکشی.
‫- باید چیزی که می‌بینم رو بکشم. ‫- چطور متوجه این مسئله نمیشی؟
‫اتفاق وحشتناکی برام افتاده، ‫می‌خوام که فراموشش کنم.
‫من...فکر می‌کردم...
‫...که ما دوستیم، ‫ولی تو قلب نداری.
‫تو...
‫خودخواهی، متوجه نیستی؟ ‫فقط به هنرت اهمیت میدی.
‫نقاشی رو پیش خودت نگه‌دار.
‫- احمق نباش. ‫- از بین ببرش.
‫- مال توئه، داشتم دنبال... ‫- نه، یه مدل دیگه پیدا می‌کنم.
‫- صدها مدل توی فلورانس هستش. ‫- برو بیرون.
‫کیف رو بده من.
‫هدیه‌هایی هستن که پدرت بهت داده؟
‫نه، استاد.
‫پس...
‫پس اعتراف می‌کنی که ‫اونا رو از من دزدیدی.
‫قبل اینکه بیرونت کنم حرفی داری بزنی ‫تا از خودت دفاع کنی؟
‫می‌خواستم یه نقاشی بی‌نقص بکشم.
‫می‌خوام که از اینجا بری.
‫بیرون!
‫متشکرم.
‫اینجا هیچ کاری برای تو نیست، ‫می‌تونی بری.
‫در واقع برای لئوناردو داوینچی ‫به اینجا اومدم.
‫- اون اینجا نیست. ‫- کجاست؟
‫- رفته. ‫- منظورت چیه که رفته؟
‫- ما اینجا دزد نگه نمی‌داریم. برو. ‫- دزد؟ استادت اونه؟
‫برو وگرنه می‌برمت زندان بارجلو. ‫آهای، نه!
‫نمی‌تونی وارد بشی! استاد، ‫سعی کردم جلوش رو بگیرم. متاسفم.
‫- باید یه چیزی رو نشونتون بدم. ‫- عیب نداره، آلفونسو.
‫برو، برو!
‫چی شده؟
‫این...
‫کار لئوناردوئه؟
‫می‌دونم کجا می‌تونه باشه.
‫استاد.
‫می‌خواستی یه راز مهم رو از من مخفی کنی.
‫استاد؟
‫طرح‌هایی که برای بالا بردن چراغ ‫توی کلیسای جامع استفاده شدن، مال تو بودن؟
‫بله، مال من بودن.
‫می‌خوام که برگردی پیشم.
‫کارآموز اولم میشی.
‫یه سفارش هنری داریم.
‫یک صفحه تزئینی بالای محراب رو ‫برای کلیسای سان سالوی بساز.
‫"غسل تعمیدِ عیسی مسیح"
‫ببین.
‫مسیح، جووانی...
‫و فرشته‌ها. ‫اونا رو کنار دست من می‌کشی.
‫باشه، ولی چرا من، استاد؟
‫چون تو...موهبت یک فرشته رو داری.
‫میشه لطفا باهات صحبت کنم؟
‫اتفاقی افتاده؟ ‫به نظر خوشحال میای.
‫بله، بله، خوشحالم...به لطف تو.
‫کارآموز اول شدم.
‫گوش کن. من اومدم پیشت که بگم...
‫...به خاطر رفتارم و ‫حرفایی که زدم خیلی متاسفم.
‫و اینکه ازت تشکر هم بکنم.
‫من...تمام زندگیم حس پوچی داشتم.
‫تا الان...
‫...که تو اومدی و...
‫میشه بریم جشن بگیریم؟
‫- بریم؟ ‫- باشه، بریم.
‫به افتخار کارآموز اول.
‫- نوش جان! ‫- نوش جان!
‫یه روز میاد که تو استاد شهر میشی.
‫همینطوره.
‫چیه؟
‫الان باید منو ببوسی.
‫- جدا؟ ‫- جدا.
‫چه نوع بوسه‌ای مد نظرته؟
‫یه بوسه پرحرارت.
‫- پس یعنی یه بوسه واقعی. ‫- آره.
‫خوبه.
‫خب...
‫وایستا، وایستا.
‫متاسفم، نمی‌تونم.
‫- چرا؟ ‫- متاسفم، نه.
‫- چرا؟ ‫- اینو نمی‌خوام.
‫- به خاطر اینکه خسته و کوفته‌ام؟ ‫- تو...
‫فکر می‌کنی می‌تونی منو اغوا کنی، ‫می‌تونی...
‫- با این کار معشوقه من بشی. ‫- معشوقه تو؟
‫- آره، فکر می‌کنی... ‫- داری چی میگی؟
‫اگه منو اغوا کنی ‫تو رو از اینجا می‌برم.
‫- داری چی میگی؟ ‫- تا از این آشغال‌دونی بیرون بیای.
‫برای همین نقاشی رو به استاد نشون دادی.
‫- داشتم بهت کمک می‌کردم. ‫- نه.
‫- داشتی به خودت کمک می‌کردی. ‫- چرا؟
‫واقعا همچین فکری رو راجع به من می‌کنی؟ ‫که من یه هرزه‌ام؟
‫- نه. ‫- چی توی سرته؟
‫حالا برو بیرون.
‫- متاسفم. ‫- گفتم برو بیرون.
‫دیگه اینجا نبینمت!
‫درس اول.
‫بیا.
‫سه نوع نور داریم. ‫نوع اول مستقیم هست.
‫این نور از پنجره ‫یا از شعله شمع میاد.
‫نوع دوم...
‫نور پخش‌شده هستش، نگاه کن.
‫می‌بینی تاریکی چطور حجم و عمق میده؟
‫- تاریکی به اندازه نور روشن می‌کنه. ‫- دقیقا.
‫تاریکی در مقابل نور.
‫نور در مقابل تاریکی.
‫- سایه‌روشن. ‫- هیچ خطوط یکپارچه‌ای در طبیعت نیست.
‫ولی چشم انسان اینطوری درکش میکنه.
‫ما حقیقت رو می‌کشیم. ‫انتقالی از نور...
‫- ...به تاریکی. ‫- نوع سوم نور چیه؟
‫الان می‌بینی. دنبالم بیا.
‫نوع سوم نور.
‫تمام زندگیم سعی کردم تمام زیباییش رو ‫ثبت کنم.
‫افسوس که از دستم برنمیاد.
‫یالا، بیا دست به کار بشیم.
‫باید این رویا پرداز رو ‫به یک هنرمند واقعی تبدیل کنیم.
‫درس دوم، ‫رنگ چطور بدنیا میاد.
‫اینو دیدی؟ سبز زیتونی.
‫- می‌بینی؟ این ترکیب متعادله. ‫- بله، استاد.
‫ملایمه.
‫من فرشته رو آبی می‌کشم ‫و تو اون یکی رو می‌کشی.
‫نگران نباش، تو هم می‌تونی اشتباه کنی، ‫اشتباه کن.
‫اینجایی.
‫مدل مشهور.
‫حالش چطوره؟
‫مشغوله، سفارش گرفته.
‫- روز و شب رو با وروکیو می‌مونه. ‫- چه خوب، براش خوشحالم.
‫اون لایق اون موفقیته.
‫یه جوری میگی که آدمو متقاعد می‌کنه.
‫حالا به دیدنت نمیاد؟
‫من...یه احمق بودم.
‫مشخصا اشتباه فهمیدم چی بینمون هست ‫و حالا...
‫یعنی میگی اون تو رو پس زد؟
‫زن زیبایی مثل تو رو پس می‌زنه؟
‫اون یه احمقه.
‫و اینطوری شد که... ‫شاگرد از استاد جلو زد.
‫- متشکرم. ‫- شب بخیر.
‫- متشکرم.
‫- لئوناردو، چه حسی داری؟ ‫- نگرانم.
‫وقتشه خودت رو نشون بدی. ‫همۀ اونا برای تو به اینجا اومدن.
‫- بیا بریم، یالا. ‫- یالا.
‫تبریک میگم، استاد!
‫خوشحال باش، لئوناردو.
‫برای یک هنرمند، اولین پیروزی ‫لحظه‌ایه که فراموش نمیشه.
‫بله، استاد.
‫- آفرین لئوناردو! ‫- اونی که ستوده شده اومد!
‫بالاخره تمومش کردم. ‫سلام.
‫- آفرین. ‫- متشکرم.
‫چشمگیره، مگه نه؟
‫می‌دونم که وروکیو فرشته سمت راست رو کشیده.
‫بهم گفتن که اون یکی رو کارآموزش کشیده.
‫بله.
‫اگه اشتباه نکنم، یه کارآموز چپ دست بوده.
‫من چشم‌های تیزی دارم.
‫- تو چپ دستی. ‫- من کارآموز اولم.
‫پس شاید بیشتر از یک داستان ‫توی این نقاشی گفته میشه.
‫جووانی داره مسیح رو غسل تعمید میده،
‫و وروکیو داره تو رو به عنوان جانشینش ‫غسل تعمید میده.
‫تو لئوناردو هستی؟
‫میدونی کی جلوت ایستاده؟
‫بله، سرورم.
‫لودوویکو اسفورزا.
‫بیا و برام توی میلان نقاشی بکش.
‫دستمزدت رو دو برابر میدم ‫و کارگاه خودت رو داری.
‫نمی‌تونم، تازه اینجا کار رو قبول کردم.
‫بابت پیشنهادتون ممنون.
‫پیشنهادی که رد بشه رو ‫هیچوقت دو بار تکرار نمی‌کنم.
‫حیف.
‫اون لودوویکو اسفورزا هستش.
‫- نایب‌السلطنه میلان؟ ‫- داره میره.
‫به فلورانس اومده و دنبال هنرمند می‌گرده.
‫تبریک میگم.
‫- تو اینجایی؟ ‫- یک چشمه بصیرت دیگه از هنرمندمون.
‫- اولین باری که حرف زدیم، اینجا بودیم. ‫- من بهت بی‌احترامی کردم.
‫ما به هم‌دیگه بی‌احترامی کردیم. ‫چه خاطرات شیرینی.
‫آره.
‫من...
‫کاترین.
‫تبریک میگم.
‫- بیا. ‫- باشه.
‫- اگه اینطوریه، چرا کشتیش؟ ‫- من نکشتمش.
‫نمی‌تونست کار من باشه.
‫شاهدها هستن و ‫تو متخصص کیمیاگری هستی.
‫اگه بی‌گناهی، برام مدرک بیار.
‫چیزی بگو که منو متقاعد کنه.
‫نمی‌تونم.
‫چی شد؟
‫- اعتراف نکرد. ‫- موقع ارتکاب جرم دستگیر شده.
‫این منو قانع نمی‌کنه.
‫بیا راجع به بزرگترین هنرمند زمانش ‫صحبت کنیم.
‫اونقدر احمقه که به این واضحی بکشتش؟
‫من نمی‌دونم، ولی بهتره که تو بفهمی، ‫سریع هم بفهمی.
‫- یعنی چی؟ متوجه نمیشم. ‫- تو ترفیع نمی‌خواستی؟
‫بله، در واقع از قبل قولش رو بهم دادن.
‫استفانو، اگه نتونی اعتراف لئوناردو رو بگیری
‫دولت فرانسوی سر قولش نمی‌مونه.
‫داری کجا میری؟
‫برم چوبه‌دار رو برای لئوناردو محکم کنم.
Sync: Michael Scofield
«مترجم: «مهرداد