เริ่มการติดเครื่องยนต์
หก ห้า สี่
สาม สอง หนึ่ง ศูนย์
เครื่องยนต์ทั้งหมดทำงาน
ออกตัว
เหตุเกิดในฤดูใบไม้ผลิปี 1969
สถานที่คือโรงเรียนประถมเอ็ด ไวท์ ในเอล ลาโก เท็กซัส
ย่านชานเมืองเซาธ์ฮูสตัน บนถนนเส้นที่ตรงมาจากนาซ่า
ส่วนช่วงเวลาที่เริ่มต้นทุกอย่าง ในวันสำคัญนี้น่ะเหรอ
ช่วงพักเด็กเกรดสี่ไง
ไม่ นั่นไม่ใช่ผม นั่นริกกี้ โรดริเกซ หนึ่งในเพื่อนก๊วนเด็กป่วนที่ผมมีอยู่อื้อซ่า
พวกเขาเพิ่งจะเปลี่ยนกฎ
ห้ามไม่ให้เราปาลูกบอลใส่กัน
ซึ่งนั่นคือจุดที่สนุกที่สุดของคิกบอล
เราต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะชิน
ส่วนนั่นคุณเซนต์จอร์จ ครูพละของเรา เขาพาริกกี้เดินไปที่กำแพง
เขาคือครูจอมเฮี้ยบที่มีวิธีลงโทษเฉพาะ
เขาจะวาดวงกลมเล็กๆ บนกำแพงที่ใกล้ที่สุด
ตรงนี้ เอาจมูกมาแตะ แล้วค้างเอาไว้
และมันจะสูงกว่าจุดที่ยืนสบายเสมอ
นั่นทำให้เราต้องยืนเขย่งปลายเท้า ไปจนกระทั่งหมดชั่วโมง
มีครั้งหนึ่งที่ผมต้องเอาจมูกไปชนกำแพง ผมเตรียมพร้อมมาแล้ว
วิธีที่ผมคิดมาก็คือเราต้องแยกขาออกเล็กน้อย
ย่อตัวหน่อยๆ ในจังหวะสำคัญที่เขากำลังคำนวณ
แตะจมูกไว้ตรงนี้
นั่นแหละผม สแตนลีย์
ใครๆ ก็เรียกผมว่าสแตน ถ้าไม่นับตอนที่ผมกำลังจะซวย แน่ล่ะ
หรือไม่ก็ตอนขานชื่อในวันเปิดเรียนวันแรก
ในเกมคิกบอล ตำแหน่งผมคือ ตัวหยุดลูกและตัวรับทั่วไป
เพื่อนร่วมทีมบอกให้ผมพยายามรับทุกอย่างที่รับได้
และรู้ไหม จริงๆ ผมเป็นตัวเตะที่เก่งเอาเรื่องด้วย
แต่กลับมาที่จุดเริ่มต้นของเรื่องเถอะ
คนพวกนั้นแหละที่เปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล
เด็กคนนั้น
(นาซ่า ลับสุดยอด)
เราไปดูเธอมาแล้วที่สนามคิกบอล เราได้คุยกับพวกครูๆ ของเธอ
เราประทับใจกับ…
รายงานวิทยาศาสตร์บางชิ้นของเธอ
รวมถึงเรื่องที่เธอได้รับ รางวัลเยาวชนพลานามัยดีเด่นสามปีซ้อน
เธอจึงเป็นตัวเต็งที่เราเลือกมาทำภารกิจ
ภารกิจเหรอ
ภารกิจอะไร
ฟังนะ ตอนนี้เวลาไม่คอยท่า ฉะนั้นเราจะเข้าเรื่องกันเลย
เราสร้างยานลงดวงจันทร์พลาด
มันเล็กเกินไปหน่อย
แต่เราจะล่าช้าเพราะเรื่องนั้นไม่ได้
แล้วมันเป็นงั้นได้ไง
เธอเก่งเลขใช่ไหม
- แม่น - แล้วสอบได้ร้อยเต็มทุกครั้งหรือเปล่า
- เปล่า - ก็นั่นไง
เราใกล้สำเร็จเต็มทีแล้ว แต่เราต้องใช้เจ้ายานที่…
บังเอิญเล็กไปนี่ในการทดสอบ ลงจอดบนดวงจันทร์โดยเร็วที่สุด
เราต้องให้เด็กอย่างเธอมาช่วยเรา
เราจะได้ไปถึงดวงจันทร์ก่อนพวกรัสเซียเวรนั่น
ทำไมคุณไม่ส่งชิมแปนซีไปล่ะ
เพราะเธอพูดคำภาษาอังกฤษจริงๆ ได้มากกว่าลิงยังไงเล่า
สแตน เธอคือความหวังเดียวของเรา
เอาน่า เธอจะว่าไง ทำเพื่อชาติหน่อย
ทำเพื่อโลกเสรี
โอเค
เยี่ยม
การฝึกลับจะเริ่มหลังหมดปีการศึกษา
ลับเหรอ
ลับสุดยอด สแตน
นี่คือปฏิบัติการลับ มันไม่เคยมีอยู่ เข้าใจไหม
การประชุมนี้ ก็ไม่เคยเกิดขึ้น
ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด
ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ พี่ชาย พี่สาว
ห้ามทั้งนั้น
เดี๋ยว
แล้วเราจะชิ่งไปจากที่นี่ได้ยังไง
ทุกคนจะคิดว่าผมไปไหน
ค่ายฤดูร้อน เธอถูกเสนอชื่อ ได้รับคำตอบรับ
และเธอก็ได้ทุนไปเข้าค่ายกริซลี
ค่ายพิเศษกลางแจ้ง นอกทะเลสาบทราเวิร์ส มิชิแกน
เธอไปช่วงปลายเดือนพฤษภา และอยู่ที่นั่นจนเกือบหมดเดือนมิถุนา
ฉันจะไม่โกหก อากาศและแมลงที่นั่น โหดหินเอาเรื่อง แต่เธอก็มีช่วงเวลาที่ดี
ดีสุดๆ เลยด้วย
เธอจะไม่มีวันลืมมัน สแตน
(นาซ่า)
(อาคารฝึกและจำลองภารกิจ)
(โครงการอะพอลโล)
(โวลต์)
โอเค หยุด
ตอนนี้ลืมเรื่องนี้ไปก่อน เอาไว้ค่อยกลับมาว่ากันทีหลัง
ก่อนอื่น ผมจะเล่าถึงชีวิตสมัยนั้นให้ฟัง
มันคือช่วงเวลาและสถานที่ที่ดีต่อการเป็นเด็ก
การใช้ชีวิตอยู่ในฮูสตันช่วงปลายทศวรรษที่ 60 โดยเฉพาะใกล้ๆ นาซ่า
เหมือนการได้อยู่ใน ที่ที่นิยายวิทยาศาสตร์กลายมาเป็นเรื่องจริง
อนาคตทางเทคโนโลยีที่สดใสได้มาถึง
และเราก็อยู่ ณ ใจกลาง ของทุกสิ่งที่ใหม่และดีกว่า
แน่นอน มันนำมาด้วยโครงการอวกาศ
แผนไปดวงจันทร์ถูกประกาศ
ตอนที่ประธานาธิบดีเคนเนดี้ มากล่าวสุนทรพจน์ที่ม.ไรซ์ในฮูสตัน
แต่ทำไมต้องดวงจันทร์ บางคนถาม
ทำไมถึงเลือกที่นี่เป็นเป้าหมายของเรา
และพวกเขาก็อาจจะถามด้วยว่า
"ทำไมต้องปีนเขาลูกที่สูงที่สุด"
"ทำไมเมื่อ 35 ปีที่แล้ว ถึงต้องบินข้ามแอตแลนติก"
"ทำไมไรซ์ต้องแข่งกับเท็กซัส"
เราเลือกจะไปดวงจันทร์
ในทศวรรษนี้และทำสิ่งอื่นๆ
ไม่ใช่เพราะมันง่าย แต่เป็นเพราะมันยาก
ศูนย์วิจัยอวกาศย้ายมาตั้งอยู่ ที่แถบชานเมืองในปี 1962
ในปีเดียวกันนั้น ฮูสตันเริ่มการก่อสร้าง
สนามกีฬารูปโดมแห่งแรกของโลก สิ่งมหัศจรรย์อันดับแปดของโลก
แอสโตรโดม
ตอนที่พวกเขาทำพิธีเปิดหน้าดิน
แทนที่จะเอาพลั่วขุดดิน
เจ้าหน้าที่ทุกคนยิงปืนโคลท์ .45 ใส่พื้นแทน
และที่โดมก็มีป้ายคะแนนแอนิเมชันป้ายแรก
ซึ่งฉายภาพสว่างไสวชวนตื่นตา
แต่ที่เจ๋งที่สุดคือตอนที่ทีมแอสโตรตีโฮมรัน
หรือถ้าใช้คำที่พวกเขาชอบพูดกัน คือตอนที่ส่งบอลสู่วงโคจรแอสโตร
จอจะแสดงภาพพลุอิเล็กทรอนิกส์ใหญ่ๆ ให้ดู
นี่คือที่แรกที่มีการใช้แอสโตรเทิร์ฟ
พื้นสนามเทียมที่ไม่ต้องการการรดน้ำ ไม่ต้องตัดหญ้า ไม่ต้องถอนหญ้า
และมันก็เป็นภาพแทนที่ไร้ที่ติของยุคสมัย
ซึ่งทุกอย่างใหม่เอี่ยม สร้างโดยมนุษย์ ดังนั้นจึงดีกว่า
ถึงโจ นาแมธจะบอกว่าเหมือนเล่นบนพื้นคอนกรีต
แต่มันเหมือนกับว่าธรรมชาติ และข้อจำกัดทางโลกทั้งหลาย
ได้ถูกพิชิตแล้ว
และทุกคนต่างก็แน่ใจว่าในช่วงชีวิตของเรา
เราจะสามารถเลือกไปอยู่บนดวงจันทร์ หรือดาวเคราะห์ใกล้เคียงได้
อาจจะในอาณานิคมอวกาศรูปโดม
และจากอัตราพัฒนาการทางเทคโนโลยี
มันง่ายที่เราจะจินตนาการ
ว่าเราอาจจะมีอายุยืนยาวกว่าร้อยปี
ดูตัวอย่างสิ อย่างที่ศูนย์การแพทย์
ดีเบกี้กับคูลีย์สามารถปลูกถ่ายหัวใจ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
และถ้าใกล้บ้านขึ้นมาหน่อย
เราเป็นภูมิภาคแรกๆ ในประเทศ ที่มีโทรศัพท์แบบปุ่มกดใช้
ทุกคน ฟังนะ
มันเจ๋งสุดๆ เราไม่ต้องหมุนอีกแล้ว
แถมเรายังบรรเลงเพลงด้วยเสียงมันได้
พี่สาวผม วิคกี้ เป็นนักดนตรีประจำบ้าน
เธอเป็นพี่คนโตสุด รองมาคือสตีฟ
แล้วก็จาน่า เกร็ก สเตฟานี่ แล้วก็ผม
โอเค ตาเธอโชว์บ้าง
โอเค ดี
ฮัลโหลๆ
จริงอยู่ ประเทศเราอยู่ในภาวะสงคราม
หลายเมืองลุกเป็นไฟ
ความโกลาหลเกิดขึ้นทั่วทุกหนแห่ง
แต่จากมุมมองของเด็กที่อาศัยอยู่ชานเมือง
เรื่องทั้งหมดอยู่แค่ในจอโทรทัศน์
และด้วยความเป็นเด็ก เราจึงคิดว่ามันปกติ
เหตุจลาจลอีกครั้ง
การลอบสังหารผู้นำคนสำคัญอีกครั้ง
ผมคิดว่าผู้ใหญ่เขาคงทำกันอย่างนั้น
ในบ้านเรา เหมือนจะมีแค่วิคกี้ที่แสดงให้เห็น
ถึงสิ่งที่เรียกว่าช่องว่างระหว่างวัย
เธอเป็นคนเดียวในหมู่พวกเรา
ที่เหมือนจะรู้และใส่ใจเรื่องราวซึ่งเกิดขึ้นในโลก
ส่วนเราเคยเข้าใกล้มันมากที่สุด ก็แค่ตอนที่ไปฮูสตันกับแม่
ที่แถวๆ วิทยาลัยซึ่งในช่วงนั้น แม่เหมือนจะเรียนปริญญาโทไม่จบสักที
- ดูการแต่งตัวพวกเขาสิ - พวกนั้นเหรอ
ดูไว้นะ เด็กๆ นี่แหละเหตุผลที่เราย้ายไปอยู่ชานเมือง
เพื่อไปให้ไกลจากคนพวกนี้
พวกโลกแคบเขากลัว
ไม่จริง พี่ของลูกน่ะเพ้อเจ้อ
เราย้ายเพราะงานของพ่อ พ่อเบื่อกับการเดินทางเที่ยวละชั่วโมง
เข้าใจไหม
- โอเค แม่ - เข้าใจแล้ว
เข้าใจแล้ว
แม่ นั่นใช่ฮิปปี้หรือเปล่า
ใช่ นั่นพวกฮิปปี้
แล้วคนนั้นล่ะ
ไม่ ผมเขายังยาวไม่พอ
แต่เขาใส่กางเกงขากระดิ่ง
โอเค ใช่ นั่นก็ฮิปปี้
หนูว่าหนูชอบพวกฮิปปี้นะ
และในย่านชานเมืองใหม่ ที่ขยายตัวออกไปทางใต้ของฮูสตัน
ก็มีโซนที่อยู่อาศัยผุดขึ้นเต็มไปหมด
ละแวกบ้านเราเต็มไปด้วยบ้านที่กำลังก่อสร้าง
ผืนดินเรียบเตียน
สิ่งเดียวที่พอจะดูเป็นเนินเขาได้ คือทางยกระดับบนทางหลวงระหว่างรัฐ
เรากำลังพูดถึงที่ราบชายฝั่ง ที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลแค่ราวเก้าเมตร
การติดตั้งท่อระบายน้ำมีไม่เพียงพอ
เพราะงั้นแค่ฝนตกแป๊บเดียว น้ำก็ท่วมหมดแล้ว
นั่นงูวอเตอร์มอกคาซิน
ทุกทีเลย
ที่นี่ไร้ซึ่งประวัติศาสตร์
ทุกอย่างเท่าที่เห็นถูกสร้างใหม่หมด
ศูนย์การค้าแห่งใหม่เรียงราย
มีทั้งร้านชำ ร้านเบอร์เกอร์
และที่ดีที่สุด
ลานโบว์ลิ่งกับเกมตู้
เราจะเดินไม่ก็ปั่นจักรยาน ไปลานโบวลิ่งสัปดาห์ละครั้งเป็นอย่างน้อย
เราจะโยนโบวล์ถ้าพ่อแม่จ่าย แต่ถ้าไปกันเอง
เราจะไปเล่นกันที่โซนเกมตู้
เราได้พัฒนาระบบต่อยอดตัวเอง ที่ช่วยต่ออายุค่าขนมอันน้อยนิดของเราขึ้นมา
ด้วยการลงทุน 25 เซนต์ เราจะได้อาร์ซี โคล่าในราคา 15 เซนต์
และเล่นพินบอลหนึ่งตาด้วยเงินสิบเซนต์
เราเน้นไปที่ตู้ซึ่งเราเล่นจนเชี่ยวชาญ อย่างเช่นอควาเรียส
แน่นอนว่าความกดดันทั้งหมดอยู่ที่เกมแรก
เราต้องชนะทันที ไม่ใช่แค่เพื่อเล่นต่อไป
แต่เพื่อให้เครื่องแถมตาฟรีให้กับเราด้วย
จากนั้นเมื่อถึงเวลากลับบ้าน
เราจะขายตาฟรีทั้งหมดที่ได้ ในราคา 50 เซนต์ให้กับคนที่แก่กว่า
ที่คิดว่ามันคุ้มค่า
บางทีเสน่ห์อย่างหนึ่งของที่นี่
คือมันเป็นที่สุมหัวของพวกอันธพาลท้องถิ่น
เราทึ่งกับความเก๋าของพวกเขา
และวิธีที่พวกเขาใช้เพื่อพิชิตระบบ
ไม่ว่าจะเป็นการลดความโน้มถ่วง ของเครื่องอย่างหยาบๆ
หรือทักษะในการเล่นเกมฟรี โดยไม่ต้องหยอดเหรียญ
ถ้าทำได้ถูกวิธี เครื่องจะเริ่มเกมใหม่ให้
นี่คือฝีมือขั้นเทพ
ผมพยายามลองทำสูตรนั้นอยู่หลายปี
แต่ก็ไม่เป็นผล
เราเป็นบ้านหลังแรกๆ ที่สร้างเสร็จ บนถนนเส้นที่เราอยู่
มันให้ความรู้สึกเหมือนทั้งละแวก เป็นพื้นที่ก่อสร้างที่เราจะไปหยิบฉวยอะไรก็ได้
เราสามารถสร้างป้อมทั้งหลัง จากแผ่นไม้ที่ถูกโยนทิ้ง
แค่นั้นก็ใช้ได้แล้ว
เพราะถ้าจะสร้างบ้านต้นไม้ เราคงต้องรออีกสักสองทศวรรษ
พ่อ นี่ถือว่าเป็นการขโมยหรือเปล่า
ในมุมมองของพ่อนะ
พวกเขาตั้งราคาบ้านเราแพงเกินไป
เพราะงั้นในทางเทคนิค พวกเขาเป็นหนี้เรา
ก็แค่ไม้อัดแผ่นเดียว พวกเขาไม่คิดถึงมันหรอก
ผมยังไม่แน่ใจว่าพ่อผมจัดอยู่ในประเภท
คนมัธยัสถ์ที่ดิ้นรนหาเลี้ยงครอบครัว
หรือใกล้เคียงกับพวกนักต้มตุ๋นมากกว่า
ดึงเข้า ขึงให้ตึง นั่นแหละ
แต่ที่แน่ชัด เป้าหมายเดียวของบ้านเรา คือการประหยัดเงินให้ได้มากที่สุด
สวย
(เอสโซ่)
เดี๋ยวๆ
คุณยังเติมไม่เสร็จ
เอาหัวจ่ายกลับเข้าไปในถังน้ำมัน
ทีนี้บีบด้ามจับให้เปิดจนสุด
แล้วก็ยกสายจากหลังมาหน้า
ในสายนั่นคือน้ำมันของผม
- ผมจ่ายไปแล้ว - พ่อ…
เขารู้น่า
ถึงแม้ว่าพ่อผมจะมีหน้าที่คุม การรับพัสดุเข้าออกของนาซ่า…
ไปจัดการพวกรัสเซียซะ
รับทราบ สหาย
และสามารถเลี้ยงดูครอบครัว
ที่มีลูกหกคนได้ดีไม่มากก็น้อย
ผมก็ยังอายอยู่ดีที่งานของพ่อเป็นงานเสมียน
ไม่ใช่คนที่มีบทบาทอะไรในภารกิจ
เราทั้งมีและไม่มี ความเป็นไปได้ที่จะเลื่อนตำแหน่ง…
พ่ออยู่ห่างไกลจากคำว่านักบินอวกาศ มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
พ่อฉันเป็นคนล็อกพิกัด
เพื่อที่เวลานักบินอวกาศลงจอดบนทะเล
ทหารเรือจะได้ไปรับพวกเขาได้
เวลาที่นับถอยหลังจนถึงตอนปล่อยยาน
พ่อฉันเป็นคนที่กดปุ่มเพื่อปล่อยยาน
ตอนที่ผมเดินกลับบ้านจากโรงเรียน…
ผมเป็นเด็กประเภทที่คุณคงเรียกว่านักปั้นเรื่อง
ซึ่งก็คือ "จอมโกหก" แต่แค่เรียกให้สวยกว่า
ผมเลยเดินเข้าไปใกล้อีก
ตอนนั้นแหละที่ผมพบว่า
ตัวเขามีสายระโยงระยาง
สายมันโยงขึ้นไปจนถึงนอกอวกาศ
เขาเป็นหุ่นยนต์อะไรสักอย่าง
จริงๆ วันนี้ผมอยากพาเขามาด้วย
แต่จู่ๆ เขาก็ถูกสายนั้นดึงกลับขึ้นไป
คุณอูลริชบอกว่าลูกไม่ได้เอาของ ไปนำเสนอเพื่อเล่าเรื่อง
ผม "เล่าเรื่อง" และหวังให้พวกเขา จินตนาการสิ่งที่ผม "นำเสนอ"
เธอบอกว่าลูกเล่าให้เพื่อนทั้งห้องฟัง
ว่าพ่อของลูกจะได้ไปกับ ยานอะพอลโล 14 ไม่ก็ 15 ในปี 1972
ลูกรัก จริงหรือเปล่า
ทำไมพ่อถึงไม่ทำหน้าที่สำคัญในนาซ่าล่ะครับ
- มันน่าอายนิดๆ - สแตน
พ่อของลูกทำงานหนักมาก กว่าจะได้ขึ้นเป็นหัวหน้าแผนก
เขาเป็นคนดูแลทุกอย่างที่เข้าไปยังที่นั่น
ตั้งแต่ปากกาไปจนถึงชุดอวกาศ หน้าที่พ่อสำคัญ โอเคไหม
โอเคฮะ
ผมแค่สงสัยว่าทำไมพ่อถึงไม่ได้เป็น นักบินอวกาศหรืออะไรเจ๋งๆ
ลูกรัก ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เป็นนักบินอวกาศ
ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง โครงการต้องพึ่งคนจำนวนมาก
รวมถึงพ่อของลูกด้วย เข้าใจไหม
- ครับ - ดี
มันเป็นความจริง
เพื่อนบ้านที่อยู่หลังบ้านเราเป็นคนทำหมวก
พ่อของเพื่อนผมหลายคนเป็นวิศวกรอยู่ที่นาซ่า
แม่ของเด็กผู้หญิงในชั้นของผมช่วยทำชุดอวกาศ
มันเหมือนทุกคนทำหน้าที่อะไรสักอย่างให้นาซ่า
พ่อของผมก็ทำหน้าที่ของเขา ถึงในสายตาผมมันจะเป็นงานจิ๊บจ๊อย
อย่างที่ผมบอก
ผมเป็นลูกคนสุดท้องจากจำนวนหกคน ในครอบครัวใหญ่สไตล์เบรดี้ บันช์
และเป็นคนเดียวที่เกิดในยุค 60
ในช่วงเวลาที่ผมเกิดมา
พ่อแม่ผมเหมือนจะพอใจแล้ว กับการบันทึกทุกอย่างที่ลูกๆ ทำ
ผมได้เป็นส่วนหนึ่งของระบบที่มีอยู่เดิม
แต่ก็แค่นั้นจริงๆ
ผมแทบไม่ได้อยู่ในรูปถ่ายครอบครัว หรือในโฮมวิดีโอเลย
พี่ๆ ผมมักจะแกล้งผมเรื่องที่ว่า
เห็นไหม นายไม่ได้อยู่ในรูปพวกนี้เลย
พ่อแม่ไม่กล้าบอกนายแต่นายน่ะโดนเก็บมาเลี้ยง
พ่อกับแม่เจ็บปวดเกินกว่าจะบอกนาย แต่เราเอานายมาจากบ้านเด็กกำพร้า
เราเลือกนายจากฝูงเด็กที่ร้องไห้โยเย
ฮ่าๆ ตลกจังเลย
ผมมารู้ทีหลังว่าหลังจากผมเกิด
แม่ผมก็เริ่มกินยาตัวใหม่ที่เรียกว่ายาคุม
แต่แม่ไม่ได้บอกบาทหลวง เพราะกลัวว่าจะโดนขับออกจากศาสนา
เรามีเพื่อนบ้านหลังติดกัน ครอบครัวพาเท็ก
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้คุมกำเนิดอะไร
เพราะบ้านนี้มีลูกคนใหม่ออกมาลืมตาดูโลกทุกปี
แม่ของพวกเขาทำงานหนักมาก
บางครั้งเธอก็จะเอาหนังยาง ให้ลูกเคี้ยวเล่นระหว่างมื้ออาหาร
และเธอก็หมกมุ่นกับความสะอาด
เธอเก็บกวาดบ้านให้สะอาดเอี่ยมตลอด
และเพื่อความสะดวก เธอจึงให้ลูกๆ ทุกคนอยู่นอกบ้านตลอดวัน
เว้นแต่เจ้าทารก แน่ล่ะ
เธอจะเอาลูกคนรองสุดท้าย มาอยู่กับพวกพี่ๆ นอกบ้าน
ส่วนเธอจะอยู่ในบ้านกับน้องเล็ก และทำความสะอาด
บางครั้งบางคราวก็จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
แต่เราทุกคนก็ล้วนรอดจากวัยเด็กของเรามาได้
แป๊บหนึ่งๆ
หลังจากพ่อของพวกพาเท็กเลิกงานแล้ว
เขามักจะเปิดโรงรถนั่งสูบซิการ์เกือบทั้งเย็น
ผมเดาว่านั่นคือการรักษา ความสะอาดของบ้านในส่วนของเขา
พวกเราหกคนจะร่วมมือกันทำงาน
เราเก็บกวาดบ้านและสนาม และปฏิบัติการตามระบบของเราอย่างแม่นยำ
นอกจากงานกลางแจ้งที่มีไม่รู้จบ
งานใหญ่ที่สุดของผมในบ้าน ก็คือการเอาขยะในถังทั้งหมดไปทิ้ง
ผมไม่แน่ใจว่าสมัยนั้นมีถุงดำพลาสติกหรือยัง
แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก เพราะเราใช้แค่ถุงร้านชำของเก่า
ซึ่งมีแนวโน้มที่จะรั่ว
เพราะขยะเปียกที่ทุกคนทิ้งลงไป
และแน่นอน หน้าที่ถูพื้นหลังจากนั้นเป็นของผม
บางทีอาจเพราะเราจ่ายไม่ไหว
เราเลยไม่ค่อยได้ออกไปกินข้าวตามร้านอาหาร
แม่ผมเป็นอัจฉริยะด้านการสร้างสรรค์เมนูอาหาร แล้วดัดแปลงไปเรื่อยๆ ได้เป็นหลายวัน
แฮมกระป๋องจะราดด้วยน้ำตาลทราย และสับปะรดในวันอาทิตย์
วันจันทร์ก็จะเป็นแฮมแคสเซอโรล
วันอังคาร แซนด์วิชแฮม
ส่วนวันพุธก็จะเป็นซุปถั่วขาวที่ใส่แฮมที่เหลือลงไป
สำหรับอาหารหลักอื่นๆ ก็จะมีทั้งซุปมะเขือเทศและแซนด์วิชกริลด์ชีส
ทูน่าแคสเซอโรลโรยมันฝรั่งแผ่นทอดกรอบ
พายถ้วย มีตโลฟ
เมนูไก่หลากหลายชนิดไม่รู้จบ และแน่นอน ครีมข้าวโพดปริมาณมาก
เมนูสนุกได้แก่ไข่ยัดไส้
ไอติมทำเอง ไส้กรอกเวียนนา
และข้าวโพดคั่วจิฟฟี่ในโอกาสพิเศษ
มันยังเป็นช่วงที่เบ้าเจลโล ได้รับความนิยมระลอกแรก
มื้อเที่ยงที่โรงเรียนก็เป็นงานในครัวเรือน
ทุกคืนวันอาทิตย์ เราทุกคนจะเป็นผู้ช่วยของแม่
เราจะทำแซนด์วิชมื้อเที่ยงสำหรับไปโรงเรียน ของทั้งสัปดาห์อย่างเป็นระบบ
จากนั้นก็แช่แข็งไว้ แล้วค่อยเอามาละลายข้ามคืน
ในวันก่อนหน้าที่จะไปโรงเรียน
(จาน่า วิคกี้ เกร็ก สตีเวน สเตฟานี่ สแตน)
บางทีแซนด์วิชที่ได้ก็ยังละลายไม่หมด
และเราก็จะได้แซนด์วิชโบโลญญา ที่ขนมปังแฉะและเป็นน้ำแข็งอยู่ครึ่งหนึ่ง
พ่อแม่ของพ่อผมอาศัยอยู่ในย่านเก่าที่ฮูสตัน
เราจะไปเยี่ยมพวกท่านช่วงสุดสัปดาห์
เคาะมันเบาๆ ไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งมันตรง
เห็นไหม
ตะปูน่ะใช้ได้ตลอดไป หลานไม่จำเป็นต้องทิ้งมันเลย
หลานต้องหาที่เก็บดีๆ ให้กับมัน
การผ่านยุคเศรษฐกิจตกต่ำมา ทำให้ปู่กับย่าผม
รู้สึกว่ามันจะเกิดขึ้นอีกได้ทุกเมื่อ
อย่าทุบโดนนิ้วล่ะ
ปู่กับย่าเก็บทุกอย่างถึงมันจะมีราคาน้อยนิด
และเอาทุกอย่างมาใช้ใหม่เท่าที่ทำได้
หลานทำได้แล้ว
พวกท่านใช้ซ้ำกระทั่งกระดาษชำระ ซึ่งทำให้อดสงสัยไม่ได้
ว่าทำไมไม่ใช้ผ้าขี้ริ้วแทนกระดาษชำระไปซะเลย
แต่พวกเราทุกคนต่างก็ปิดปากเงียบ
เราจะไม่แวะร้านขนม…
สาบานได้ ย่าผมพาเราไปดูมนต์รักเพลงสวรรค์
ทุกๆ หกเดือน
ผมไม่แน่ใจว่าหนังเรื่องนั้นฉายอยู่หลายปี
หรือมันถูกเอามาฉายใหม่เรื่อยๆ
มันก็แค่การออกไปเที่ยวกับย่าอีกรอบ
ซึ่งก็เหมือนกับหนังที่ย่าเลือก
ย่าเป็นผู้หญิงใจดีที่แทบจะไม่มีจุดให้ติ
ส่วนยายของผมเป็นคน ที่แหวกแนวและหวาดระแวงกว่า
แต่อยู่กับยายแล้วสนุกสุดๆ
ยายจะมาพักกับเราเป็นเวลานานๆ
และทำให้เราเพลิน ไปกับทฤษฎีสมคบคิดทั้งหลายแหล่
รวมถึงนานาลางหายนะสุดหดหู่
เรารู้แล้วว่าเจเอฟเคไม่ได้ตายในวันนั้นที่ดัลลัส
ชายที่น่าสงสารคนนั้นอยู่ในสภาพผัก
เพราะกระสุนทำให้สมองเขาเสียหายรุนแรง
แต่พวกนั้นพยุงชีพเขาไว้ และให้เขาอยู่อย่างสันโดษบนเกาะที่กรีซ
พวกเขาคิดว่าประชาชนจะรับไม่ไหว ถ้าเห็นประธานาธิบดีในสภาพผัก
พวกเขาเลยกันเราไว้จากข้อเท็จจริง
มันเป็นเกาะของอริสโตเติล โอนาซิส
ซึ่งนั่นอธิบาย เรื่องการแต่งงานของเขากับแจ็คกี้ได้
สำหรับยาย โลกกำลังดิ่งลงเหว
อย่างรวดเร็ว
การมีประชากรล้นเกิน กำลังทำให้ดาวดวงนี้หายใจไม่ออก
และในอีกไม่กี่ปี
เราจะผ่านจุดที่ไม่อาจหวนคืนได้
นักวิทยาศาสตร์บอกว่าในทางเทคนิค โลกไม่สามารถแบกรับ
ประชากรจำนวนมากกว่า 3,500 ล้านคน และ ณ จุดหนึ่งของทศวรรษที่ 70
แหล่งอาหารของประชากรโลกส่วนมากจะพังเละ
ซึ่งจะนำไปสู่ความอดอยากเป็นวงกว้าง สงครามและทุพภิกขภัย
ยายไม่รู้ว่าพวกเขาจะรับมือกับศพ…
พอได้แล้วแม่ เลิกพูดเรื่องที่แม่หวาดระแวงสักที
แม่กำลังทำให้เด็กๆ กลัว และทำให้หนูเป็นประสาท
แม่ไม่ยอมหุบปาก ช่วยหยุดทีเถอะ
หยุดที
งบประมาณในการบรรทุกขยะไปทิ้ง สูงกว่า 4,500 ล้านดอลลาร์ต่อปี…
ใช่ เมื่อภัยคุกคามแบบนั้นปรากฏรางๆ หลายครั้งอนาคตก็น่าหวาดกลัว
เราได้ฟังมาว่าถ้าทุกอย่างยังเป็นแบบที่เป็นต่อไป
ขยะจะท่วมสูงถึงเข่า และเราจะต้องใส่หน้ากากกันแก๊สเพื่อหายใจ
พวกเขาทำให้ทุกคนกลัวได้เก่งจริงๆ
มันคงได้ผล
ประธานาธิบดีนิกสันได้ลงนาม ในกฎหมายอากาศและน้ำสะอาด
และในไม่ช้า การทิ้งขยะเกลื่อนกลาด ก็กลายเป็นสิ่งที่รับไม่ได้
สตีเวนหนุ่ม นั่นคือความแตกต่างระหว่าง พวกผิวขาวบ้านนอกกับพวกสวะผิวขาว
พวกบ้านนอกจะโยนกระป๋องลงบนพื้นรถ
โยนไปท้ายกระบะ แต่ถ้าเป็นพวกสวะ พวกนั้นจะโยนกระป๋องออกนอกหน้าต่าง
ทิ้งขยะไว้บนถนน
มันใช้ไม่ได้เลย
งั้นเราเป็นพวกบ้านนอกเหรอ
อ้อ เปล่า
พวกบ้านนอกจะทิ้งกระป๋องเอาไว้ตรงนั้น
แต่เดี๋ยวพอเรากลับถึงบ้าน ลูกต้องเอามันไปทิ้งซะ
จับพวงมาลัยหน่อย
- อะไรนะ - ขับที
ใช่แล้ว
ตอนนั้นการดื่มและขับไปด้วยยังไม่ผิดกฎหมาย
ขอแค่ไม่เมาก็ไม่ผิด
ขอพรเร็ว
พ่อ ผมน่ะ…
ผมจำได้ว่าพ่อจะทิ้งฝากระป๋องลงไปในเบียร์
ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นพิธีกรรมการดื่ม หรือเป็นความพยายามที่จะลดขยะของพ่อ
แต่จะยังไงผมก็ประทับใจ
เพราะฝากระป๋องพวกนั้นมันเกลื่อนไปทั่ว และสามารถบาดเท้าเราได้
แต่ผมก็ได้ยินมาเหมือนกัน ว่ามีคนตายเพราะสำลักฝากระป๋อง
ที่ไหลย้อนกลับมาเข้าปากปีละหกคน
ผมคิดเสมอเลยว่าวันที่ว่าอาจจะเป็นวันนี้
แต่ก็เหมือนคำทำนายเรื่องหายนะอื่นๆ
โชคดีที่มันไม่เคยเกิดขึ้น
เรื่องราวที่ขัดแย้งกันเองนี่ ยากเกินกว่าที่สมองเด็กจะประมวลได้
ในทางหนึ่ง โอเค โลกกำลังมุ่งสู่หายนะ
เรากำลังทำสงครามในเวียดนาม
แต่ที่น่ากลัวกว่าคือสงครามเย็นกับสหภาพโซเวียต
เราได้ฟังมาว่าฝ่ายนั้นอาจทิ้ง ระเบิดไฮโดรเจนใส่เราได้ทุกเมื่อ
เราเป็นเด็กรุ่นสุดท้าย ที่ถูกสอนให้หมอบหลบระเบิด
ระเบิดลง หมอบหลบระเบิด
ผมจำได้ ผมคิดว่าการหลบใต้โต๊ะ ไม่น่าจะช่วยอะไรได้มาก
เมื่อเจอระเบิดกัมมันตรังสี หรือระเบิดที่ทำให้กลายเป็นไอ
แต่ก็แล้วไง
ให้ทำเราก็ทำ
ทว่าในขณะเดียวกัน อนาคตนั้นช่างเจ๋งและสดใส
เรากำลังมุ่งหน้าไปดวงจันทร์และไกลกว่านั้น
มันง่ายที่เราจะไหลไปตามคำสัญญาเรื่องอนาคต
และความคิดที่ว่าวิทยาศาสตร์กับเทคโนโลยี
จะแก้ไขสิ่งต่างๆ ได้เกือบทั้งหมด
ที่จุดสูงสุด ศูนย์รวมของความรู้สึกเชิงบวกก็คือนาซ่า
และแน่นอน นักบินอวกาศ
ชื่อของพวกเขายังติดปาก
นักบินเมอร์คิวรีรุ่นบุกเบิก
จอห์น เกล็นน์ สก็อตต์ คาเพนเทอร์ อลัน เชพาร์ด
วอลเตอร์ ชีร์รา กอร์ดอน คูเปอร์
กัส กริสซัม ดีค สเลย์ตัน
จากนั้นชื่อนักบินอะพอลโลก็กลายเป็นที่คุ้นหู
พีท คอนราด นีล อาร์มสตรอง บัซ อัลดริน
ไมเคิล คอลลินส์ แฟรงก์ บอร์แมน
เจมส์ โลเวลล์ จีน เซอร์แนน
จอห์น ยัง อลัน บีน
พวกเขาคือผู้กล้า คือที่สุดของที่สุด
รายงานพิเศษช่องข่าวซีบีเอส
นักบินอะพอลโลสามคนแรก เสียชีวิตเมื่อยานสำหรับลงจอดบนดวงจันทร์
เกิดไฟลุกไหม้อย่างฉับพลัน ระหว่างการทดสอบปล่อยยานในค่ำวันนี้…
ตอนที่กัส กริสซัม
โรเจอร์ แชฟฟีและเอ็ด ไวท์ตาย ระหว่างการทดสอบอะพอลโล 1
ผมจำได้ว่าแม่ร้องไห้
โรงเรียนเราถูกตั้งชื่อตามเอ็ด ไวท์ ตั้งแต่ก่อนเกิดโศกนาฏกรรม
หลังเกิดเหตุ มันกลายเป็นอนุสรณ์สถาน
แต่โลกกำลังเปลี่ยนแปลง สายตาที่เรามองตัวเองในโลกก็ด้วย
ตอนที่อะพอลโล 8 ถ่ายภาพเอิร์ธไรซ์อันโด่งดัง
เหนือดวงจันทร์ในวันคริสต์มาสอีฟ
มันทำให้ชาวโลกอย่างเรา เกิดมุมมองที่เราไม่เคยมีมาก่อน
เราทุกคนอยู่ในนั้น ในบอลสีฟ้าที่ลอยอยู่กลางอวกาศ
ว่ากันว่าสักวันหนึ่งในไม่ช้า เมื่อมนุษย์เข้าใจความหมายของสิ่งนี้ดีแล้ว
จิตสำนึกของพวกเขาจะเปลี่ยนไป และจะไม่มีสงครามเกิดขึ้นอีก
แต่กลับมาที่ส่วนเล็กๆ ในบอลสีฟ้าของเรา
ไม่ว่าจะมองไปทางไหน
ก็จะมีแต่สิ่งที่ทำให้นึกถึงนาซ่า และโครงการยานที่ควบคุมโดยมนุษย์
ที่สนามเด็กเล่นของเรา ก็มีจรวดม้าลื่น
เราสามารถปีนขึ้นไปและขับมัน
ผมคิดว่าทุกคนรู้ดี ยานอวกาศไม่มีพวงมาลัย
แต่มันไม่สำคัญหรอก
การแข่งขันด้านอวกาศ กลายเป็นวัฒนธรรมที่แพร่หลายของเรา
มันเข้าไปอยู่ในทุกๆ อย่าง
รวมทั้งในโฆษณาและโปรโมชัน ถึงมันจะดูบ้าบอก็เถอะ
สวัสดีทุกคน ผมแซม เดอะ ร็อคเก็ตแมน
เราจะพาคุณไปถึงดวงดาว ด้วยส่วนลดที่ทุ่มให้แบบหลุดโลก
ยิ่งใกล้ดวงจันทร์เท่าไร ราคาก็ยิ่งถูกลงเท่านั้น
เราซื้อขายทุกอย่าง
ยานอวกาศมือสอง ยานลงจอดบนดวงจันทร์หรือแม้แต่รถมือสอง
ในวันปล่อยยาน ธรรมเนียมที่โรงเรียนจะเหมือนเดิมเสมอ
ครูจะเข็นทีวีเข้ามา
เราจะดูจรวดบนแท่นปล่อยยานเป็นเวลาห้านาที
จากนั้นก็จะพร้อมใจกันนับถอยหลัง สิบวินาทีสุดท้ายไปกับทีวี
สิบ เก้า แปด
เจ็ด หก ห้า สี่
สาม สอง หนึ่ง ปล่อยยาน
ยานเราออกตัวแล้ว
จากนั้นก็จ้องจอมองจรวดที่ทะยานสู่ฟากฟ้า
คาบวิทยาศาสตร์ก็สนุก เพราะมันเหมือนเหตุการณ์ปัจจุบัน
เนื้อหามีแต่เรื่องดาราศาสตร์ จักรวาลวิทยา แล้วก็เรื่องอะพอลโล
ก่อนที่เอ็ดวิน ฮับเบิลจะพิสูจน์ได้ในปี 1922
มนุษย์เชื่อว่าจักรวาลนั้น อาจมีแค่กาแล็กซีของเราเพียงแห่งเดียว
ตอนนี้เรารู้แล้วว่า เราเป็นแค่หนึ่งในแสนล้านกาแล็กซี
ในตอนนี้ เรายังไม่มีหลักฐานว่ามีระบบสุริยะอื่น
โคจรรอบดวงดาวห่างไกล หรือมีดาวเคราะห์นอกเหนือจากเก้าดวงของเรา
แต่โอกาสที่เราจะเป็นแค่ ดาวเคราะห์เก้าดวงในอวกาศ
และเป็นแค่ดวงเดียวที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่
เมื่อคำนวณแล้วมีแค่หมื่นล้านล้านล้านต่อหนึ่ง
ใช่ สิ่งที่เกิดขึ้นกับรูปแบบการเรียงตัว ของระบบสุริยะของเรา
จะต้องเกิดกับระบบสุริยะอื่นๆ ด้วย จริงไหม
ทุกที่มีวัตถุดิบ แรงโน้มถ่วงและเงื่อนไขเดียวกัน
พูดอีกอย่าง ไม่มีทางที่เราจะอยู่ตามลำพัง
ไม่ช้าก็เร็วจะต้องได้พบกับ
สิ่งมีชีวิตจากที่อื่นๆ ในจักรวาล ถ้าไม่ใช่ว่าเจอไปแล้วน่ะนะ
(โรงภาพยนตร์ 2001 จอมจักรวาล - พิภพวานร)
ในหนังเรื่อง 2001 เราไปถึงดาวพฤหัสบดีและไกลกว่านั้นแล้ว
และแน่นอน ในอีกไม่ช้าเราจะไปถึงที่นั่น
จำได้ว่าหนังเรื่องนั้นสะกดผมจนอยู่หมัด
จนผมพยายามพรรณนา ความหมายที่ลึกลงไปของมัน
ให้กับใครก็ตามที่ยอมรับฟัง
จากนั้น เมื่อเขาผ่านดาวพฤหัสบดี
เขาก็เข้าสู่ห้วงเวลาบิดผันที่แสนบ้าคลั่ง
มีแสงเจิดจ้าแวบผ่านเขาไป
แล้วทันใดนั้น เขาก็มาอยู่ในห้องเก่าๆ
กลายเป็นชายแก่
แล้วเขาก็เห็นแท่งสี่เหลี่ยมสีดำ
แบบเดียวกันกับบนดาวพฤหัสบดี
ตรงปลายเตียงที่เขานอนใกล้ตาย
มันใช่หรือเปล่า
เขาเอื้อมมือ พยายามจะแตะมัน
แล้วเขาก็กลายไปเป็นเด็กทารก ที่ยังไม่คลอดออกมาด้วยซ้ำ
ถอยๆ
ก็อย่างที่บอก มันอยู่รอบตัวเรา
เราได้ยินมาว่าสักวันคนในวัยเรา
จะสามารถไปฮันนีมูนบนดวงจันทร์ได้
และเมื่อสิ้นสุดศตวรรษ
เราจะสามารถจ่ายเงิน เพื่อบินไปดาวอังคารเป็นเวลาหกเดือนได้
ทุกอย่างอยู่ใกล้แค่เอื้อม
กระทั่งนักบินอวกาศยังขับเครื่องบินเจ็ต ผ่านเหนือหัวเราเสียงดังหึ่งๆ
เพราะฐานทัพอากาศเอลลิงตันอยู่ที่สุดปลายถนน
ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย ถ้าจะได้ยินเสียงฟิ้วเหนือหลังคาบ้านไปหน่อย
เห็นเครื่องเจ็ตพุ่งผ่านแล้วหายวับ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงซอนิกบูม เมื่อมันฝ่ากำแพงเสียง
หลังเลิกเรียนเรามักจะวิ่งกลับบ้านให้เร็วที่สุด
เพื่อมาดูเงามืด
ละครที่เราติดหนึบ
มันเป็นเรื่องราวสุดประหลาดชวนสยอง
ของครอบครัวชนชั้นสูงเก่าแก่ ที่อาศัยอยู่ในปราสาทริมทะเล
และแวมไพร์ไม่แก่เฒ่าตนหนึ่ง บาร์นาบัส คอลลินส์
กับทีวี มันเหมือนการต่อสู้ที่ไม่เคยจบ
แค่การหาคลื่นสัญญาณที่ใช้ได้
ในยุคสมัยที่ยังใช้สายอากาศ เพื่อให้ดูสามช่องใหญ่ได้ยังลำบาก
จากนั้น อย่างน้อยก็ในครอบครัวเรา เรายังต้องจองอาณาเขต
และบ่อยครั้งก็ต้องใช้ร่างกาย เพื่อปกป้องรายการที่จะฉายในจอ
ต่อไปเป็นเวลา 30 นาที
ตลอดค่ำ ทีวีเต็มไปด้วยรายการดีๆ
หลายครั้งก็เลือกยาก และแต่ละรายการก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง
เดอะ เบเวอร์ลี ฮิลล์บิลลีส์
กันสโมค
มาย ธรี ซันส์
เดอะ มันสเตอร์ส โบนันซ่า
บีวิตช์
สตาร์ เทรค
อดัม ทเวลฟ์ เก็ต สมาร์ท
โกเมอร์ ไพล์ แบทแมน
กิลลิแกน ฟลิปเปอร์
เพ็ตติโค้ท จังก์ชัน แอนดี้ กริฟฟิธ
ไอ ดรีม ออฟ จีนนี่ ดิ แอดดัมส์ แฟมิลี่
ดิค แวน ไดค์
เดอะ กรีน ฮอร์เน็ต แม็คเฮลส์ เนวี
มิชชั่น อิมพอสซิเบิล
กรีน เอเคอร์ส โฮแกนส์ ฮีโรส์
แดร็กเน็ต และฮาวาย ไฟฟ์ โอ นี่แค่ส่วนหนึ่ง
แต่ก็จะมีรายการที่ถูกตัดจบแค่ซีซั่นเดียว
และส่วนใหญ่ก็ถูกลืม แต่ผมไม่ลืม
ในเดอะ ไทม์ ทันเนล นักวิทยาศาสตร์สองคนหลงไปในห้วงเวลา
และมักมาโผล่ ในเหตุการณ์สำคัญของประวัติศาสตร์
ไททานิค ศึกลิตเติลบิกฮอร์น โรงละครฟอร์ด
แล้วก็มีรายการชื่ออิทส์ อะเบาท์ ไทม์
รายการตลกเกี่ยวกับนักบินอวกาศสองคน ที่ระหว่างการกลับเข้าสู่โลก
พวกเขาเจอมิติเวลาบิดผัน
และต้องมาอยู่ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ กับมนุษย์ถ้ำและไดโนเสาร์
- ฉันเชื่อแล้ว - เชื่อแล้วจ้า
และนี่ยังเป็นยุคแรกๆ ที่มีการออกอากาศร่วม
ทำให้มีรายการจากยุคก่อนหน้านิดหน่อย ฉายอยู่ตลอดเวลา
ส่วนในช่วงดึก ทไวไลท์ โซนก็ยังฉาย
ตอนผมยังเล็กมาก ก่อนจะรู้ว่ามันคือรายการอะไร
ผมเรียกมันว่ารายการลูกตายักษ์บินได้สุดสยอง
มิติแห่งการมองเห็น
มิติแห่งจิตใจ
คุณกำลังเข้าสู่ดินแดนของเงาและสสาร ของวัตถุและความคิด
จากนั้นก็เช้าวันเสาร์
เราตื่นแต่เช้ามานั่งจ้องจอภาพทดสอบ
และรอให้ความสนุกเริ่มต้น
ช่วงดึกคืนวันเสาร์ จะมีรายการท้องถิ่นชื่อว่าเวียร์ด
ซึ่งเปิดรายการด้วยเสียงเธรามินชวนขนลุก
ขอต้อนรับสู่เวียร์ด
พวกเขาฉายหนังอย่าง แอ็ทแท็ก ออฟ เดอะ ฟิฟตี้ ฟุต วูแมน
ดิ อินเครดิเบิล ชริงกิ้ง แมน
เดอะ ธิง บีกินนิ่ง ออฟ ดิ เอนด์
เดอะ บล็อบ
แอ็ทแท็ก ออฟ เดอะ มัชรูม พีเพิล
พูดง่ายๆ ก็คือหนังที่เกี่ยวกับ การกลายพันธุ์จากระเบิดปรมาณู
- การแพร่ภาพวันนี้จบแต่เพียงเท่านี้ - ราตรีสวัสดิ์
จากนี้ไปจะเป็นเพลงชาติ
มันจะจบลงราวๆ เที่ยงคืน แล้วสถานีก็จะยุติการออกอากาศ
ปิดทุกอย่างด้วยล่ะ
ในคืนวันอาทิตย์ช่วงระหว่างเปิดเทอม ความรู้สึกแย่อย่างสิ้นเชิงจะเริ่มขึ้น
เดอะ วันเดอร์ฟูล เวิลด์ ออฟ คัลเลอร์
ซึ่งคือชื่อก่อนที่มันจะกลายเป็น เดอะ วันเดอร์ฟูล เวิลด์ ออฟ ดิสนีย์
อบอวลไปด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยวนี้
เมื่อเช้าวันต่อมาเราจะต้องไปโรงเรียน ต่อให้รายการจะสนุกก็เท่านั้น
อิสรภาพและความสนุกสุดสัปดาห์กำลังจะจบลง
ปีละครั้ง
จะมีการฉายพ่อมดแห่งเมืองออซ เป็นกรณีพิเศษในทีวี
เราจะมารวมตัวกันดู
อีกเดี๋ยวมันจะกลายเป็นภาพสี แล้วก็…
มันเป็นมากกว่าหนัง
ก่อนเราจะมีทีวีสี ทุกอย่างเป็นสีขาวดำ
แม้แต่ออซ
แต่ไม่ว่าจะเป็นภาพสีหรือขาวดำ
เจ้าลิงบินได้จะทำให้สเตฟานี่ พี่สาวผม
หาอะไรปิดตาหรือวิ่งออกจากห้องไปเสมอ
ในข่าวภาคค่ำ มีรายงานเรื่องสงครามเวียดนามไม่เคยขาด
และมันก็มีบทบาทกับเกือบทุกเรื่องที่ดำเนินอยู่
กองบัญชาการสหรัฐฯ รายงานว่า สัปดาห์ก่อนมีทหารอเมริกันเสียชีวิต 148 นาย…
สำหรับเด็ก มันแสนสับสน
พวกผู้ใหญ่พูดให้เรารู้สึกผิดอยู่เสมอ
ทุกคนต้องกินข้าวให้หมดจาน ที่เวียดนามกำลังมีเด็กที่อดอยาก
เราทำสงครามกับพวกเขา ทิ้งระเบิดใส่พวกเขา
แต่เรากลับห่วงเรื่องเด็กอดอยากเนี่ยนะ
(จาก: ฮูสตัน ถึง: เวียดนาม)
ทางนี้
สิ่งที่ทำให้ที่นี่เป็นละแวกที่เหมาะต่อการเติบโต
คือที่นี่เต็มไปด้วยครอบครัวคู่หนุ่มสาว ที่มีลูกรุ่นราวคราวเดียวกับเรา
เราเลยเล่นกันได้แบบไม่มีขาดตอน
เราเล่นกันในสนามหน้าบ้านใครสักคน บนถนน
หรือกับบางเกม
เราจะไปจนสุดเขตก่อสร้างที่อยู่อาศัย
จะมีสนามกว้างๆ กับโรงบำบัดน้ำเสียอยู่
เราเรียกมันว่าซูเวอร์พาร์ค
ในเวลาที่ฝนตกหรือตกกลางคืน
ผมกับเกร็ก พี่ชาย ก็ได้คิดค้นเกมเบสบอล
ที่สามารถเล่นในโรงรถได้
ดาวดังทีมแอสโตร จิม วินน์ เตรียมที่จะหวดลูก
โฮมรัน
เดอะ ทอย แคนนอน
ลูกตรงเลียดพื้นทำกระดานคะแนนปั่นป่วน
เรามีการ์ดนักเบสบอลให้เลือกตัวเพื่อสร้างทีม
และถนนทุกสายก็มุ่งสู่เวิลด์ซีรีส์ของเราเอง
นี่คือก่อนที่เนิร์ฟบอลจะถูกคิดค้น และเปลี่ยนทุกอย่างไป
ในบางครั้งก็จะมีการยกพวกตีกัน
คนต่อไป บู๊ก โพเวลล์
พอกันที
ตายซะ
ผมจะไม่มีวันลืมเด็กคนไหนในละแวกนั้น
นั่นแลร์รี่ คนที่เป็นกลากขั้นร้ายแรง
และเหมือนกับว่าทุกคนแถวนั้น จะผลัดกันเป็นเด็กที่ต้องใส่เฝือก
นั่นไบรอน ลูกชายนักวิทยาศาสตร์นาซ่า
เจ้าหนูชุดอุปกรณ์เคมี ที่คลั่งการจุดไฟในละแวกบ้านเรา
เขาชอบสร้างเครื่องยนต์ไอพ่น รูปร่างคล้ายจรวดเล็กๆ
บางครั้งเขาก็จะเอาตั๊กแตนใส่ไว้ในที่นั่งนักบิน
สาม สอง หนึ่ง
โอ้ ซูซานนาห์
ทำไมไม่ร้องไห้ให้ฉัน…
แล้วผมก็มีโทนี่ จอมอวดดีหัวไว ที่มักจะหาเรื่องมาให้เรา
แบนโจบนเข่าฉัน
เขาเชี่ยวชาญ เรื่องการเปลี่ยนเนื้อเพลงในคาบดนตรี
จากเนื้อเพลงดั้งเดิมให้กลายเป็น ใช่ ลามก
เฒ่าแดน ทัคเกอร์เป็นผู้ยิ่งใหญ่
เขาใช้กระทะเอามาล้างหน้า
เขาใช้ล้อเกวียนเอามาหวีผม
เขาตายเพราะปวดฟันใน…
ไข่
สแตน โทนี่
ออกไปยืนนอกห้อง
ข้อเสียหนึ่งของการเป็นเด็กในยุคนี้
คือการที่พวกเขาคิดว่า การฝึกเด็กแบบฝึกสัตว์เป็นความคิดที่ดี
และจำเป็นต้องใช้อะไรเพื่อย้ำเตือน ถึงการปฏิบัติตัวที่ไม่ถูกต้อง
แค่ออกนอกลู่นอกทางนิดหน่อย เราก็มีโอกาสที่จะโดน
ผู้ใหญ่คนไหนก็ได้ในชีวิตฟาดเอา
ทั้งพ่อแม่ ครูใหญ่ โค้ช
แม้กระทั่งพ่อแม่ของเพื่อน ที่ทำสัญญาใจอันแสนสะดวก
"เธอตีลูกฉันได้ ฉันตีลูกเธอได้" เอาไว้
แต่ไม่มีใครน่ากลัวไปกว่าครูใหญ่ของเรา
พญามัจจุราช
คุณโคแวน
พวกเธอออกมายืนตรงนี้เพราะเรื่องวินัยใช่ไหม
อีกแล้วนะ
ตามฉันมา
- ไม่นะ - เอาล่ะ กลับไปเข้าชั้นเรียน
โทนี่ สแตน
เข้ามาได้แล้ว
มันคงเหมาะสมกับช่วงเวลา
ชีวิตมีค่าน้อยกว่า
พวกเราถูกทิ้งขว้างได้มากกว่า
และไม่มีใครคิดมากเรื่องความปลอดภัย
ยกตัวอย่างนะ นั่นเราล่ะ บนกัลฟ์ฟรีเวย์ ด้วยความเร็ว 112 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
และบนกระบะก็เต็มไปด้วยเด็กๆ ซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังชายหาด
ไม่มีใครฉุกคิดเลยว่า
แค่ชนเบาๆ ทีเดียวหรือคว่ำ เราทุกคนก็จะกลายเป็นศพเกลื่อนถนน
การกินไอติมที่สระว่ายน้ำ ก็อาจกลายเป็นหายนะได้
วิธีที่ไอติมถูกแช่แข็งมา ทำให้มันกลายเป็นน้ำแข็งแห้ง
และมันก็ติดกับลิ้นเรา
นอกจากนี้ สระว่ายน้ำในละแวกบ้านเรา ยังใส่คลอรีนเกินขนาดเป็นประจำ
มันทำให้ตาของเราแสบร้อนไปหมด
เรื่องสารเคมี พวกเขาก็ยังทำได้ไม่เป๊ะ
และเราก็ไม่ได้ฉุกใจคิดเลยว่า สิ่งที่พวกเขาทำอยู่อาจเป็นอันตราย
และเราก็เป็นเด็กรุ่นสองรุ่นสุดท้าย
ที่คิดว่ามันช่างแสนสนุก
ที่ได้ไล่ตามรถกระบะพ่นดีดีทีฆ่ายุง
แถมยังไม่ใช่เรื่องแปลกเลยถ้าจะกลับมาบ้าน
และเจอว่าพวกเขากำลังพ่นแก๊สพิษรมบ้าน
เพื่อฆ่าแมลงสาบที่โผล่มาให้เห็นนานๆ ครั้ง
แล้วมาดูเทคนิคสร้างแรงผลักดันที่ไม่เหมือนใคร ของโค้ชลิตเติลลีกเราสิ
ถ้าเกิดเราทำพลาดในเกมนัดก่อนหน้า
เราต้องมายืนต่อหน้าเพื่อนร่วมทีมสามคน
ซึ่งเรียงแถวกันเหมือนพลยิงเป้า และพยายามปาลูกบอลใส่เรา
กลยุทธ์ของผมคือพยายามรับ ลูกของมือขว้างที่ขว้างแม่นที่สุด
หลบอีกลูก และหวังว่าอีกคนจะปาวืด
แบบนั้นก็อาจรอดชีวิตมาได้
ใช่ ถึงชีวิตจะเต็มไปด้วยความสนุก
แต่มันเหมือนการลงโทษ ความเจ็บปวด และการได้แผลอยู่ไม่ไกลจากตัวเราเลย
อย่างเกมนี้ที่เราเคยเล่น ชื่อเกมว่าเร้ด โรเวอร์
เร้ด โรเวอร์ เร้ด โรเวอร์ ขอให้สแตนออกมา
เร้ด โรเวอร์ เร้ด โรเวอร์ ขอให้รอนนี่ออกมา
เราจะเล่นเกมเดิมซ้ำไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์พรรค์นี้ขึ้น
นั่นความหมายว่าเราโตขึ้นมาอีกระดับหนึ่งแล้ว
ได้เวลาเลิกเล่นเกมนั้นแล้วหาเกมใหม่
ถ้าเราไม่เล่นเบสบอล ฟุตบอลหรือบาสเกตบอล
เราก็จะออกไปผจญภัยด้วยจักรยาน
เราเก่งนักเรื่องซ่อมจักรยาน
โดยเฉพาะเรื่องปะยางที่รั่ว
ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่มีการขับรถทางไกล
การเปลี่ยนยางแบนคือสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
อาจเป็นเพราะเราอยู่ในยุค ก่อนที่จะมีการใช้โครงยางเรเดียล
และยางในท้องตลาดก็ยังคุณภาพไม่ดีนัก
ไม่ก็เพราะพ่อของผมชอบซื้อยางมือสองมาใช้
ได้คิดเรื่องเปลี่ยนยางใหม่บ้างไหมพ่อ
มันก็จะไม่เข้ากับสามล้อที่เหลือน่ะสิ มันจะดูตลก สตีเวน
เรามีเกมที่เล่นในละแวกบ้านนานาชนิด ขึ้นอยู่กับว่าคนที่เล่นเป็นใคร
ถ้ามีเด็กผู้หญิงเล่นเยอะ พวกพี่สาวน้องสาวของเด็กผู้ชายน่ะ
เราก็จะเล่นเกมที่เรียกว่าเกมสร้างรูปปั้น…
ระวัง
เราต้องบอกว่าเราทำท่าเป็นรูปปั้นอะไร
แพนเค้ก
ฟีนิกซ์
คลื่น
นักบินอวกาศ
ตอนกลางคืน เราจะย้ายเข้าไปเล่นเกมในบ้าน
ไม่ก็ที่ชานบ้านด้านหลัง
เราเล่นบอร์ดเกมคลาสสิกมากมาย
ห้า หก เจ็ด…
บางครั้งเวลาพ่อแม่ผมจัดปาร์ตี้
และมีบ้านอื่นๆ มาเยี่ยม
เราก็ต้องคิดเยอะกว่าเดิม และเล่นเกมอื่น อย่างเกมงับผลแอปเปิล
คอยดูให้ดีๆ ล่ะ
ได้เวลาสร้างสถิติโลกใหม่
สาม สอง หนึ่ง ไป
เมื่อถึงจุดหนึ่ง เกร็กก็ได้วิธี ที่ไม่ว่าเล่นยังไงก็จะชนะทุกตา
เขาครองชัยชนะและแน่วแน่กับเกมมาก เราเลยเลิกเล่นไปเลย
มันต้องแบบนี้
โดยปกติ พี่สาวทั้งสามคนของผม ถือเป็นฝ่ายตรงข้าม
แต่ใช่ว่าพวกเธอจะไม่มีข้อดี
วิคกี้ได้งานที่บาสกิ้น ร็อบบิ้นส์ ร้านไอศกรีมที่ปฏิวัติวงการ
ซึ่งมีรสชาติสุดบรรเจิดที่แตกต่างถึง 31 รส
และเธอก็ได้ไอศกรีมฟรีสองลูกต่อกะ
ฉันเอารสบานาน่านัตฟัดจ์
เข้าใจเลือก
ช่วงสองสามเดือนแรกที่เธอทำงาน เธอจะกินมันเอง
แต่ในที่สุด เธอก็เอียนไอศกรีม และเริ่มแจกมันฟรีๆ
ทำให้เราอยากไปที่นั่น เวลาที่เธอกำลังจะเลิกงาน
ขอบใจ
จะให้ฉันเดารสที่ต้องตักให้ เพื่อให้ได้ติดรถกลับบ้านไหม
เอา…
พูดมาเถอะ
เอาวานิลลา
- วานิลลา - ใช่ วานิลลา
- จะเอาวานิลลา - ใช่
- ทั้งที่มีตั้งหลายรส แต่นายจะเอา… - ใช่
ตักๆ มาเถอะ
โอเค
ได้
ผมจำไม่ได้ว่าสตีฟ พี่ชายผม เคยเลือกรสอื่นนอกจากวานิลลา
ถึงเขาจะทำให้รสแปลกอื่นๆ สูญเปล่า
แต่ผมก็ชื่นชมในความมักน้อย และคงเส้นคงวาของเขา
พวกพี่สาวผมยังเป็น คนเลือกเสียงดนตรีภายในบ้านด้วย
และรสนิยมของทั้งสามคน ก็ครอบคลุมเพลงหลากหลายแนว
น้องสาวคนเล็กของบ้าน สเตฟานี่ ชอบเพลงอะไรก็ได้ที่กำลังดัง
ผมจำได้ว่าเธอฟังแผ่นไวนิล เพลง "ชูการ์ ชูการ์" ของดิ อาร์ชีส์
ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ดิ อาร์ชีส์เป็นตัวละครจากหนังสือการ์ตูน
แต่พวกเขาก็ยังเป็นเจ้าของ ผลงานเพลงฮิตแห่งปี 1969 ได้อยู่ดี
(ดิ อาร์ชีส์)
เอาล่ะ
รอบสุดท้าย ตกลงนะ
- ก็ได้ - ฉันฟังจนเอียนแล้ว
พี่สาวคนกลางของผม จาน่า ชอบวงเดอะ มังกีส์ และพอมานึกๆ ดูแล้ว
เธอก็ชอบทุกวงที่มีหนุ่มน่ารักในนั้น
ส่วนแนวที่ผมชอบ เรียกได้ว่ากำลังพัฒนาตามอายุแล้วกัน
ยกตัวอย่างก็เช่นเฮิร์บ อัลเพิร์ต
หรืออย่างน้อยก็ปกอัลบั้มหนึ่งของเขา
รสนิยมทางดนตรีของวิคกี้เจ๋งที่สุด
และเธอก็มักจะบรรยาย ความหมายที่ลึกลงไปของเพลงให้เราฟัง
ความหมายที่แท้จริงถูกซ่อนอยู่ในนั้น
และเราต้องถอดรหัสมัน เช่นเพลง "ลูซี่ อิน เดอะ สกาย วิธ ไดมอนส์"
แอลเอสดี
คนที่เข้าใจก็จะเห็นชัดๆ เลย และถ้าคนที่คิดอะไรตรงๆ ก็จะไม่เข้าใจ
(เซอร์เรียลลิสติก พิลโลว์)
พระเจ้า ปิดเร็วๆ
- ไม่นะ - โอเค
โธ่ จาน่า
จาน่าเจออุบัติเหตุอยู่เสมอ
เธอเป็นคนแรกที่ต้องเย็บแผล เป็นคนแรกที่กระดูกหัก
อุบัติเหตุมักชอบเกิดกับเธอ
และดูเหมือนการเป็นผู้หญิง จะมีอะไรให้ต้องทำมากกว่าเยอะ
ในเวลานั้น ผมตรงคือลุคที่ทุกคนต้องการ
แต่เพราะความชื้นของฮูสตัน มันจึงเป็นเรื่องยาก
และนี่คือยุคก่อนที่จะมี ผลิตภัณฑ์สำหรับผมและไดร์เป่าผม
สมัยนั้นที่ม้วนผมยังอันเล็กๆ พวกเธอเลยใช้กระป๋องน้ำส้ม
พวกพี่สาวผมไม่เพียงแต่เจ้าความคิด แต่พวกเธอยังชอบเล่นใหญ่
วีจา อยู่กับเราหรือเปล่า
(ใช่ วีจา ไม่ใช่)
- ใช่ - พระเจ้า
ดีแล้ว
โรเบิร์ตแอบมีใจให้ฉันบ้างไหม
เย่
ในห้องนอนของเรา สตีฟ เกร็ก และผมเห็นพ้องกัน
สุดยอดผู้หญิงคือราเคล เวลค์
เธอแสดงในหนังอย่างโลกล้านปี
ท่องทะเลเลือดและบันโดเลโร่
ผมจำได้ด้วยว่าสตีฟ มีนิตยสารเพลย์บอยซ่อนไว้ใต้ลิ้นชัก
(เพลย์บอย)
และเราไม่เคยรู้ว่าพี่สาวผมคนไหนเป็นคนแฉเรา
วิทยุถูกเปิดไว้ตลอด มันเล่นแต่เพลงฮิต
เพลงโปรดผมคือ "อิน เดอะ เยียร์ 2525" ที่พูดถึงอนาคตแบบดิสโทเปียอันแสนน่ากลัว
เพลงหลายเพลงก็มีชื่อของ เด็กผู้หญิงหลายคนที่ผมรู้จักในนั้น
("วอล์ค อะเวย์ เรเน่" เดอะ เลฟต์ แบงก์)
("วัลเลรี" เดอะ มังกีส์)
("อะลอง คัมส์ แมรี" ดิ แอสโซซิเอชัน)
("วินดี้" ดิ แอสโซซิเอชัน)
("จีน" โอลิเวอร์)
มีเพลงดังเพลงหนึ่งที่มีชื่อผู้ชายอยู่ในนั้น
แต่เขาชื่อว่าซู
ฉันเหงื่อหลั่งโซมกายและพูดออกไป
"ฉันชื่อซู
สบายดีใช่ไหม
ทีนี้เตรียมตัวตาย…"
เราชอบตอนจบที่พวกเขาเซนเซอร์คำสบถดังตี๊ด
กรวดในลำไส้ น้ำลายในดวงตา
เพราะฉันคือตี๊ดที่ตั้งชื่อแกว่าซู
คงต้องบอกว่านี่คือจุดสูงสุด ของยุคแห่งการโทรแกล้ง
อีกเป็นสิบปีกว่าโทรศัพท์จะโชว์เบอร์ได้
เราใช้ตั้งแต่วิธีพื้นฐาน อย่างเช่น…
คุณมีปรินซ์ อัลเบิร์ตในกระป๋องไหม
งั้นก็ปล่อยเขาออกมาซะนะ
ไปจนถึงมุกที่ซับซ้อนกว่า…
สวัสดี นี่ทอมมี่ โอจากเคอาร์บี และรายการทายชื่อเพลง
ผมกำลังคุยกับใครอยู่
ฉันชื่อมาร์ตา
มาร์ธา วันนี้คุณโชคดีแล้ว มาร์ธา
รางวัลใหญ่ของเราอยู่ที่ 285 ดอลลาร์
มันจะเป็นของคุณถ้าคุณทายชื่อเพลงถูก
หลังจากฟังเพลงเป็นเวลาห้าวินาที
พร้อมไหมครับ
คิดว่าพร้อมค่ะ
ทายชื่อเพลงนี้
มาร์ธา คุณทายชื่อเพลงนี้ออกไหม
ใช่ "วิชิต้า ไลน์แมน" ไหมคะ
ถูกต้อง "วิชิต้า ไลน์แมน" คุณชนะรางวัลใหญ่
จาน่า ไปรับซิ บอกไปว่าเรากินอยู่
- ใครกันนะ - ไร้มารยาท
ในทางกลับกัน พ่อก็มีวิธีรับมือ
ตอนที่บ้านเราตกเป็นเป้า ของนักโทรแกล้งรายหนึ่งอย่างต่อเนื่อง
เขาอีกแล้ว
พ่อมีอะไรมาให้ไอ้เวรนี่
สวัสดี
อ้อ น่าสนใจจังเลย
ทีนี้ฟังให้ดีๆ นะ
พ่อ
แก้วหูมันน่าจะแตกแล้วล่ะ
ผมจำได้ว่าผมสงสารจอมแกล้งรายนั้น
การลงโทษเหมือนจะรุนแรงเกินความผิด
ถ้าเกิดเราไม่ได้มีเล่นในลิตเติลลีก
เราก็จะไปเตร่อยู่ที่สนามเพื่อดูเพื่อนๆ เล่น
ทำอะไรบ้าๆ บอๆ และไล่เก็บลูกฟาวล์
เอาลูกฟาวล์กลับมาคืนเพื่อแลกกับน้ำแข็งไส
- ขอสตรอว์เบอร์รีแล้วกัน - ลูกฟาวล์หนึ่งลูก
แล้วก็เอาชิกโอสติ๊ก
ของเธอ
ขอบคุณครับ
เราจะได้น้ำแข็งไสฟรีเหมือนกัน ถ้าเก็บขยะใส่เต็มถุง
ฉันศรัทธาในพระเจ้า รักในชาติ และจะเคารพกฎหมายของชาติ
ฉันจะเล่นอย่างขาวสะอาดและคว้าชัยมาให้ได้
ไม่ว่าแพ้หรือชนะ ฉันจะทำให้เต็มที่
ทีนี้มองไปที่ธงตรงเซ็นเตอร์ฟีลด์ เราจะบรรเลงเพลงชาติ
ผมจำได้ว่ารู้สึกซาบซึ้งกับคำปฏิญาณตนลิตเติลลีก
และเพลงชาติ จนทำให้รู้สึกว่าต่อให้เราชนะหรือแพ้
มันก็ไม่สำคัญ
ความรู้สึกนั้นมักจะอยู่ ไปจนถึงแค่ตอนขว้างลูกแรกนั่นแหละ
แต่ไม่มีอะไรทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็ก ได้ดีไปกว่าหนังสามเรื่องซ้อนที่มาเจสติก
ทั้งที่ชื่ออลังการ แต่โรงหนังมันกลับโทรม
ผมจำได้ว่ามีโปรแกรมหนึ่ง ที่ฉายหนังไซไฟเรื่องเคาท์ดาวน์
การแข่งไปดวงจันทร์ปิดฉาก เมื่อเราไปที่นั่น
และพบว่าพวกรัสเซียก็ไปถึงที่นั่นเหมือนกัน
แต่พวกนั้นตายเพราะยานตกในตอนที่ลงจอด
เพื่อแสดงน้ำใจ นักบินอวกาศอเมริกันจึงกางธง
ของทั้งสหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต
โลกอันบ้าคลั่ง
จากนั้นก็เป็นหนังสยองขวัญสองเรื่อง
เดอะ โฟรเซน เดด
หนังว่าด้วยนักวิทยาศาสตร์นาซีเพี้ยน ที่วางแผนชุบชีวิตผู้นำนาซีซึ่งถูกแช่แข็ง
และอิท
เรื่องของผู้ช่วยพิพิธภัณฑ์สติแตก รับบทโดยร็อดดี้ แมคโดวอลล์
ที่ได้ปลุกชีพโกเลมศตวรรษที่ 16 ขึ้นมา ด้วยการเอาม้วนคัมภีร์เล็กๆ ใส่ปากมัน
ตามคำทำนาย มันคงกระพัน
และมันก็กลายเป็นผู้ช่วยของเขา ในการฆาตกรรมและก่อความวุ่นวาย
ฆ่าเขา
หนังจบด้วยฉากที่โกเลมเดินลงทะเล
สมัยนั้นยังไม่มีหนังภาคต่อ
ฉะนั้นเท่าที่ผมรู้ โกเลมไม่เคยเดินกลับขึ้นมา
ผมไม่มีวันลืมปาร์ตี้ส่งท้ายปีที่พ่อแม่ผมจัด
เพราะมันกำลังจะเข้าสู่ปีสำคัญ ปี 1969
พวกผู้ใหญ่ปาร์ตี้กันข้างใน
พวกเราส่วนใหญ่อยู่ที่สนามด้านหลัง ที่ซึ่งสงครามไฟพะเนียงกำลังปะทุ
และความคลั่งการจุดไฟของไบรอน
ก็พัฒนาขึ้นไปอีกขั้นด้วยท่อระบายน้ำขนาดใหญ่
ระเบิดเล็ก
และลูกซอฟต์บอลไฟท่วมที่ทะยานผ่านฟากฟ้า
ทุกคนพร้อมนับถอยหลังแล้วหรือยัง
โอเค เอาล่ะนะ
สิบ เก้า
แปด เจ็ด
หก
ห้า สี่
สาม สอง หนึ่ง
สวัสดีปีใหม่
ผมคิดว่านี่น่าจะเป็นจุดที่ดีเหมือนกัน ที่จะกลับไปยังเรื่องที่เล่าค้างเอาไว้
นั่นแหละๆ เชิญหัวเราะตามสบายเถอะ
แต่พวกเขาบอกผมแบบนี้…
เก่งมาก สแตน เธอไม่หมดสติ
เรื่องอ้วกไม่ต้องห่วง
นักบินอวกาศทุกคน ตั้งแต่จอห์น เกล็นน์ จนถึงนีล อาร์มสตรอง พวกเขาอ้วกทั้งนั้น
อย่างน้อยก็ในครั้งแรก
ขณะที่ช่วงเวลาวัยเด็กของผมธรรมดาพอสมควร
ช่วงเวลาที่นาซ่าของผมไม่ใช่เลย
ผมได้รับการฝึกที่สุดแสนโหดหิน
นี่เรียกว่าการฝึกวอมิต โคเม็ต
ผมชอบเมื่อแรงโน้มถ่วงเหลือแค่หนึ่งในหก
แต่มันเหมือนการฝึกเคลื่อนไหวด้วยร่างกายใหม่
ผมต้องเข้าชั้นเรียนหลายคาบ ไม่น่าสนใจเท่าไร แต่มันคงจำเป็นมั้งนะ
การฝึกใต้น้ำถูกคิดค้นโดยบัซ อัลดริน
หลังพวกเขาล้มเหลวตอนออกนอกยานเจมิไน
มันน่ากลัวมาก
พวกเขายังจำลอง สถานการณ์เอาตัวรอดทุกรูปแบบให้เราคิด
ให้ฝึก และวางแผนเผื่อไว้
ไล่ตั้งแต่สถานการณ์ติดอยู่ในป่า ไปจนถึงการเดินฝ่าทะเลทราย
ก่อนอื่นเราต้องใช้ร่มชูชีพทำชุด และผ้าคลุมเพื่อปกป้องตัวเองเป็น
ผมจำได้ ผมคิดว่าถ้าเกิดผมต้องลงเอยแบบนี้
ผมคงไม่กังวลกับมันเท่าเรื่องอื่น ก็เหมือนกับตอนหนึ่งของทไวไลท์ โซนน่ะ
หลังจบการฝึกซ้อม พวกเขาจับผมเข้าหลักสูตรตัดตอน…
ผมคิดว่านั่นน่าจะไม่ใช่ชื่อที่ดีนัก
เป็นหลักสูตรสอนวิธีบินแบบรอบด้าน ของยานซึ่งตอนนี้ถูกเรียกอย่างลับๆ ว่า
อะพอลโลสิบครึ่ง
ขั้นแรก ผมต้องรู้จักตัวควบคุมทั้งหมด แม้กระทั่งในตอนที่ถูกปิดตา
ระดับความสูง
เช็ก
ตัวจับเวลา
- เช็ก - อุณหภูมิภายใน
เช็ก
โปรแกรมจำลองก็เรื่องหนึ่ง
แต่เพื่อให้รู้ว่าการเอายานลงจอด ในที่ที่มีแรงโน้มถ่วงแค่หนึ่งในหกเป็นยังไง
พวกเขาจึงสร้างอสุรกายตัวนี้
เครื่องฝึกซ้อมลงจอดบนดวงจันทร์
หรือแอลแอลทีวี
นีล อาร์มสตรองเคยเกือบตาย ตอนพยายามเอาเจ้านี่ลงจอด
เขาดีดตัวออกมา ก่อนหน้ายานจะตกและระเบิดแค่ไม่กี่วินาที
จากนั้นก็ไปกินมื้อเที่ยงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นั่นแหละนีล ผู้ใจเย็นเป็นน้ำเสมอ
หลังจากเรียนรู้เรื่องยานครบทุกอย่าง ก็ถึงเวลาของแบบจำลองประสานงาน
ครานซ์ โบสติ๊กและทุกๆ คน อยู่ในศูนย์ควบคุมภารกิจ
ส่วนผมอยู่ในโปรแกรมจำลอง
พวกเราจะถูกทดสอบ โดยผู้ควบคุมโปรแกรมจำลอง
เสียงอัปมงคลที่อยู่หลังกระจกสองทาง
มีรอยรั่วในไอพ่นซีเอสเอ็ม
เครื่องยนต์เอสไอวีบีหยุดทำงาน ระหว่างโหมดยุติ คาบเกี่ยวกัน
เราเรียกพวกเขาย่อๆ ว่า "ผู้คุม"
พวกเขานั่งอยู่หลังกระจกสีดำ ในศูนย์ควบคุมภารกิจ
และคอยกำหนดสถานการณ์ที่เลวร้ายสุดกู่
เท่าที่จะจินตนาการได้
เพื่อที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอวกาศ เราก็จะพร้อม
ได้ยินว่าในโครงการเจมิไน พวกเขาให้หนึ่งในผู้ควบคุมระบบแกล้งหัวใจวาย
เพื่อดูว่าทุกคนจะตอบสนองยังไง
ทุกคนเกลียดพวกเขามาก
โอเค การจำลองสุดท้าย
ทำให้ดี ลงจอดให้ปลอดภัย แล้ววันนี้พอแค่นี้
หวังว่าจะทันได้ไปซดเบียร์ที่ซิงกิ้ง วีล
ส่วนเธอจะได้โค้ก สแตน
แค่แท็งก็ได้ ผู้คุมการบิน
เอาล่ะ อนุมัติให้ลดระดับเพื่อลงจอดได้
โอเค เริ่มเดินเครื่องยนต์ แรงดันสิบเปอร์เซ็นต์
ไปได้สวย
ลงจอดเต็มกำลังได้
เต็มกำลัง
อยู่ที่ 1,000 ฟุต
แจ้งเตือน 1201 ดัง
- รหัส 1201 เบลส์ มันคืออะไร - เดี๋ยวนะ
ตอนนี้ 750 ฟุต
"คอมพิวเตอร์ทำงานหนักเกินพิกัด ทำหน้าที่ได้ไม่สมบูรณ์"
ระบบทั้งหมดก็ดูปกติดีนี่นา
แจ็ค มันเกิดอะไรขึ้น
แจ้งเตือนดีดตัว คอมฯ ทำงานหนักเกินเพราะอะไรบางอย่าง
ตอนนี้ 500 ฟุต ฝั่งผมดูปกติดี
ตอนนี้ 400 ฟุต
เดี๋ยว
แจ้งเตือนรหัส 1202
รหัส 1202 เหรอ
ผมไม่เห็นความผิดปกติ แต่นี่ดูท่าไม่ดีแล้ว
ผมว่าเราต้องยุติภารกิจ
คอมพิวเตอร์มีปัญหาบางอย่าง ยุติเถอะ
จะยุติการบินเหรอ
- ยุติการบิน - เวรเอ๊ย ยุติ
นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ต้องยุติ
ถ้าอ่านคู่มือให้ละเอียดกว่านี้
ก็จะรู้ว่าให้ดำเนินการลงจอดต่อไป
แต่ตอนนี้นักบินอวกาศของเรา
ต้องบินกลับสู่โลกอย่างอับอายขายขี้หน้า
เราต้องสูญภาษีมูลค่าพันล้าน
และต้องไปนั่งเก้าอี้แถวหน้าดูพวกรัสเซีย
ปักธงของพวกมันในเดือนสิงหา
พอใจไหม
เมื่อถึงเวลาที่ผมพร้อมสำหรับการปล่อยยาน
ผมใจเย็นสุดๆ เพราะผมรู้สึกว่าผมได้ทำมันมาแล้ว
พวกเขาทำให้ผมอยู่ในสภาพพร้อมลุย
จำได้ว่าผมตื่นเต้นมากกว่ากังวล
อาจจะใจเย็นมากไปด้วยซ้ำ
สแตน พร้อมไหม
พร้อม
ถึงเวลาออกเดินทางไปดวงจันทร์แล้วกลับมา
ภารกิจลับอะพอลโลสิบครึ่งดำเนินไปอย่างราบรื่น
แต่ก็นั่นแหละ มันเหมือนว่าภารกิจนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
ไม่มีพาดหัวข่าว ไม่มีการจัดขบวนพาเหรดให้ผม
ผมบอกใครไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่ครอบครัว
ตอนอะพอลโล 11 ออกตัวในวันที่ 16 กรกฎาคม และลงจอดบนดวงจันทร์สี่วันให้หลัง
ผมก็ได้ดูทางทีวีเหมือนกับทุกๆ คนทั่วโลก
แต่สำหรับผม มันเหมือนกับเป็นฝัน
ผมเป็นคนเดียวในโลกที่รู้ว่า พวกเขากำลังเจอประสบการณ์แบบไหน
เหมือนผมขึ้นไปบนนั้นกับพวกเขาด้วย
แต่ผมไม่ได้ไป
ผมอยู่ที่นี่
เห็นยานแซเทิร์น 5 นั่นไหม
พวกเขาเอามันขึ้นเรือที่ฮันท์สวิลล์ แอละแบมา ซึ่งเป็นที่ที่มันถูกสร้าง
จากนั้นมันก็ไปยังเทนเนสซีและโอไฮโอ ก่อนจะล่องมาตามมิสซิสซิปปี
ข้ามอ่าวเม็กซิโก อ้อมแหลมฟลอริดา
แล้วก็เอามันขึ้นฝั่งที่แหลมเคนเนดี้
แน่นอน ถ้าจะขนมันมาที่นี่ ก็ต้องเลี้ยวขวาที่อ่าว
จากนั้นก็ถึงอ่าวกัลเวสตัน แล้วก็เป็นทะเลสาบเคลียร์
จากนั้นเราก็แค่ข้ามถนนนาซ่า 1 แล้วไปรับมันจากที่นั่นได้
แล้วพ่อรับผิดชอบเรื่องนั้นเหรอ
ถ้านั่นไม่ใช่การส่งรับพัสดุ แล้วจะเรียกว่าอะไร
เวลาตะวันออก นั่นคือจรวดขนส่งที่ใหญ่มาก สูงเท่าตึก 36 ชั้น…
แต่เปล่า ไคล์ที่ฟลอริดา เป็นคนจัดการรายละเอียดส่วนใหญ่
นับถอยหลัง 34 นาที ทุกอย่างไปได้สวย
ตามรายงาน นักบินสภาพร่างกายฟิตพร้อม
พวกเขาอยู่บนนั้น กำลังรอให้อะพอลโล 11 ออกตัว
ระบบของยาน
ในการทดสอบขั้นสุดท้าย ผลออกมาสมบูรณ์ดี
สภาพอากาศปลอดโปร่ง
ดูเหมือนเช้านี้ มนุษย์จะได้
ออกเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ และลงจอดบนดวงจันทร์ในที่สุด…
กังวลบ้างไหม
- ไม่เลย - ทำไมพ่อต้องกังวลด้วย
พ่อเปล่า
ลูกรัก พ่อของลูกก็มีส่วนในงานนี้นะ
คนมากมายมีส่วน
เรายังไม่มีคำสำหรับพรรณนาสิ่งนี้
เราจะพูดว่า "สูงเทียมฟ้า" อีกได้ยังไง
"ท้องฟ้าเป็นขีดจำกัด" มันหมายความว่าอะไร
ดวงจันทร์ดูแปลกประหลาด และไกลแสนไกลสำหรับคุณไหม
ไม่ค่ะ มีสิ่งที่ไกลกว่าดวงจันทร์อีก
ตอนนี้ แน่นอนครับว่าผมกำลังคิดถึง เป้าหมายต่อไป ดาวอังคารและไกลกว่านั้น
คิดถึงดาวอังคารและไกลกว่านั้นเหรอ เรายังไม่ทันได้ไปดวงจันทร์เลยนะ อาเธอร์
แต่นั่นคงเป็นธรรมชาติ ของนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์อย่างคุณ
เราจะได้เจอเซอร์ไพรส์บนดวงจันทร์
อาจจะไม่ใช่ในการเดินทางรอบแรก แต่ในที่สุดเราจะเจอแน่
ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเจอเสาหินสีดำขนาดใหญ่ รอเราอยู่หรือเปล่า
อ้างอิงจากหนัง 2001…
สแตน เข้ามาเร็ว เขาจะปล่อยยานแล้ว
เครื่องยนต์ที่สร้างแรงดัน
มีกำลังแรงม้ารวม เทียบเท่าเครื่องบินเจ็ตขับไล่ 543 ลำ
มันใช้เชื้อเพลิง 2,568,240 กิโลกรัม
ซึ่งเทียบเท่ากับรถรางบรรทุกถัง 98 คัน
ซึ่งมีความจุเท่าถังน้ำของเมืองเล็กๆ หนึ่งเมือง
จรวดขนส่งมีน้ำหนักเท่าเรือดำน้ำนอติลุส
เมื่อออกตัว เสียงรบกวนจะดังถึง 120 เดซิเบล
เทียบได้กับชุดเครื่องเสียง แปดล้านเครื่องเปิดพร้อมกัน
ศูนย์ควบคุม เช็กระบบเพื่อปล่อยยาน
- ผู้ควบคุมการบิน - พร้อม
- โอเค เรโทร - พร้อม
- ไฟโด - พร้อม
- คอนโทรล - พร้อม
- เทลคอม - พร้อม
- จีเอ็นซี - พร้อม
- เซอร์เจียน - พร้อม
แคปคอม พร้อมจะเดินหน้าต่อแล้ว
นับถอยหลัง 60 วินาที
ตามรายงานคืนนี้ ทุกอย่างไปได้ดี นับถอยหลัง 25 วินาที
- หลบไป หัวนายบัง - อีก 20 วินาที
ใช่ เร็วเข้า
นับถอยหลัง 15 วินาที
- ใช้ระบบนำทางภายใน - ต่ำลงอีก
สิบสอง สิบเอ็ด
สิบ เก้า เริ่มการติดเครื่องยนต์
หก ห้า
สี่ สาม
สอง หนึ่ง
ศูนย์ เครื่องยนต์ทั้งหมดทำงาน
ออกตัว
ยานออกตัวแล้ว
อาคารสั่นสะเทือน
เรารู้สึกถึงแรงปะทะที่เราคุ้นชินแล้ว
ช่างเป็นช่วงเวลาสำคัญ มนุษย์กำลังไปดวงจันทร์
ไปได้ดีเลย มันตรงดิ่งขึ้นไป
ตอนนี้วิถีของมันดูไปได้ดี ว่าไหม วอลลี่
ดีมาก
ขึ้นไปแล้วหนึ่งไมล์
สาม สี่ไมล์
อยู่ที่ 2,195 ฟุตต่อวินาที
ทุกอย่างไปได้ดี
- ยังเห็นมันไหม - ยังเห็น
โอเค
แยกตัวขั้นแรก เตรียมพร้อม
ตอนนี้ไปได้ดี
รู้อะไรไหม บิกินี่สุดสวยตัวนี้ ผลิตโดยบริษัทกระดาษ
ผ้าคอนฟิลวิเศษมาก
ในแง่หนึ่งมันก็เหมือนกระดาษ ราคาถูกจนโยนทิ้งได้สบายๆ
อือ ว่าแล้วก็นึกได้
แม่มีงานต้องทำ
นี่คือกาแฟ
มันไม่สนที่หน้าตามันดูไม่เหมือนกาแฟ
วิธีที่กาแฟนั้น…
นี่เจ็ตโธร โบดีนใช้พลังจิตเรียกมนุษย์อวกาศ
คุณอาจกำลังมองหาสุดยอดมันสมองของดาวโลก
เพื่อพากลับดาวศุกร์ ดาวอังคาร ดาวไหนก็เถอะ…
ต้องเป็นมนุษย์ดาวอังคารแน่
- พวกมันพูดอะไร - โอเค แป๊บนะ
นี่มันบ้าอะไร เจ็ตโธร
รายงานข่าวอยู่ไหน
ขั้นที่สาม…
ไม่เอาน่า วันนี้วันประวัติศาสตร์
และ 47 วินาทีเพื่อเร่งความเร็ว…
วันน่าเบื่อแห่งประวัติศาสตร์
- ว่าไงนะ - พามันเดินทางไปสู่ดวงจันทร์
เปล่า
อยู่ที่ 26,000 ฟุตต่อวินาที
การเผาไหม้เป็นไปด้วยดี
เครื่องยนต์ติดขึ้นตรงเวลากับที่คาดการณ์ไว้
เห็นได้ชัด ไอพ่นแรงดัน ได้รับการเฝ้าสังเกตอย่างใกล้ชิด
โทรมาตรและเรดาร์ติดตามทำงานสมบูรณ์
ความเร็วตอนนี้เกิน 35,000 ฟุตต่อวินาทีแล้ว
ระดับความสูง หนึ่ง เจ็ด เจ็ดไมล์ทะเล
เธออยู่นอกวงโคจรแล้ว สแตน
เหมือนอะพอลโลจะเกิดปัญหาในการเชิดหัวขึ้น
เครื่องยนต์หยุดทำงาน พวกเขายืนยัน เรายังไม่ได้รับสัญญาณจากตัวยาน
เรารู้สึกกังวลกับช่วงนาทีนี้อย่างมาก
อะพอลโลสิบครึ่ง นี่ฮูสตัน ได้ยินไหม
รับทราบ ฮูสตัน นี่อะพอลโลสิบครึ่ง
เป็นการเดินทางที่วิเศษมาก
รับทราบ อะพอลโลสิบครึ่ง เราจะส่งข่าวต่อ
ดูเหมือนการเดินทางของเธอจะไปได้ดี
และนั่นคือจุดเริ่มต้นการไปดวงจันทร์ของผม
ถึงแม้ผมจะเคลื่อนที่ ด้วยความเร็ว 12,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
แต่ผมก็รู้สึกว่ามันเป็น การเดินทางสามวันครึ่งที่ยาวนาน
สาม สอง…
แน่นอน ข่าวยังรายงานต่อไปในทีวี
และความคาดหวังที่เพิ่มพูน
ต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกสองสามวัน ก็ไม่ได้หายไปไหน
แต่สองสามวัน ในการเดินทางไปดวงจันทร์ถือว่านาน
- และตอนนั้นเป็นหน้าร้อน - ละครเงามืดฉายไม่รอเราแล้วนะ
บาย เจอกันพรุ่งนี้
ผมจำได้ คืนนั้นเราไปโรงหนังไดรฟ์อิน
และเราก็ใช้อุบายประหยัดเงินของพ่อ
ผู้ใหญ่สี่คน ส่วนสองคนนั้น
เป็นเด็กอายุต่ำกว่า 12
ฉะนั้นถ้าไม่ถึง 12 ก็ไม่ต้องจ่าย
โอเค หกดอลลาร์
ก็บอกแล้ว
มาเร็ว
ให้ตาย
- เราอยากดูเฮลไฟเตอร์ส - ไม่ แม่ไม่ให้ดูหนังที่ชื่อแบบนั้นหรอก
- แต่เขาถ่ายทำที่ฮูสตันนะ จอห์น เวย์นเล่นด้วย - ฉันอยากดูผจญภัยทะเลใต้
งั้นเธอก็อยู่ดูผจญภัยทะเลใต้ที่นี่สิ
ใช่ เราจะไปดูเฮลไฟเตอร์ส
- โอเค ก็ได้ - โอเค ได้
รถจะจอดอยู่ที่ฝั่งคาวบอยปืนสั่น และผจญภัยทะเลใต้
พอหนังจบแล้วรีบกลับมา
- ได้พ่อ - โอเค
- เมื่อกี้พ่อบอกว่าไง - หนังจบแล้วกลับมา
ขอบคุณ
รอแป๊บนะ พร้อมแล้ว
เยี่ยม วิเศษจริงๆ
มันสนุกเสมอที่ได้ออกไปเดินเตร่
เราจะมองหาคู่รักที่นัวเนียกันอยู่ในรถ
และเบาะแสที่ดีที่สุดคือให้มองหา รถที่ไฟเบรกติดๆ ดับๆ เข้าไว้
นี่คือช่วงสุดท้ายของวัยเด็กที่ผมได้สัมผัส
ความสบายแสนพิเศษของการหลับไปในรถ
เราสามารถผล็อยหลับ โดยที่รู้ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
และเราจะตื่นมาบนเตียงของตัวเองในตอนเช้า
ในอวกาศ มันโดดเดี่ยวมากกว่านิดหน่อย
วันต่อมา เรานั่งรถกระบะ ของครอบครัวเพื่อนไปชายหาด
เราต้องนั่งรถไปหนึ่งชั่วโมง
กัลเวสตัน โอ้ กัลเวสตัน มันเป็นชายหาดเดียวที่เรารู้จัก
แต่มันสนุกเสมอ จะรถหรือไส้กรอกร่วนๆ ก็ช่างมันสิ
และแค่การลงไปในน้ำ เราก็เสี่ยงชีวิตแล้วในระดับหนึ่ง
เพราะที่นั่นมีกระแสใต้น้ำที่จะฉุดคุณลงไป
และพัดคุณไปโผล่ที่ไหนสักแห่งในลุยเซียนา
ถ้าแค่นั้นทำอะไรคุณไม่ได้
ที่นั่นยังเต็มไปด้วยแมงกะพรุนลอยคอพร้อมต่อยคุณ
และเพรียงบนเสาไหนสักเสาที่ยื่นขึ้นมาจากน้ำ
ก็พร้อมที่เฉือนผิวคุณ
และดูเหมือนว่าที่ไหนสักแห่งในอ่าวเม็กซิโก
จะมีน้ำมันรั่วอยู่เสมอ และผลที่ตามมา ก็คือก้อนน้ำมันขี้โล้ที่มีอยู่ทั่ว
ตอนที่เราจะกลับบ้าน
เราเลยต้องใช้น้ำมันเบนซิน ถูเท้าที่ดำเพราะน้ำมันดินให้สะอาด
ในช่วงหลายวันนี้ เพราะภารกิจไปดวงจันทร์
ทีวีเลยฉายแต่หนังไซไฟคลาสสิก
ที่น่าจดจำที่สุด
อาจจะเป็นเดสติเนชัน มูน ของโรเบิร์ต ไฮน์ไลน์ฉบับปี 1950
ซึ่งคาดการณ์อนาคตล่วงหน้าเกือบ 20 ปี
ได้เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นในปี 1969 อย่างมาก
มันสุดยอดมากที่ทุกอย่างถูกเผงไปหมด
ทั้งการปล่อยยานครั้งแรกที่ล้มเหลว
ชาวเท็กซัสคนหนึ่งเรียกร้องให้สร้างทุกอย่างที่นี่
ที่ผมจะพูดคือเราสร้างมันที่เท็กซัสจะดีกว่า
แรงจี
ภาวะไร้น้ำหนัก
การมองกลับมายังโลก
- นี่ๆ - นี่ เธอทำอะไรน่ะ
แจนิส จอปลินมาออกดิก คาเว็ตต์
แต่หนังมันยังไม่จบเลยนะ
พวกเด็กผู้ชายครองทีวีมาทั้งคืนแล้ว ตาเราบ้าง
ให้ผมจุดไฟให้ไหม ลูกเอ๋ย
นั่นนักร้องคนโปรดฉันเลย คุณรู้ได้ไง
- คุณคงไม่รู้ - จริงๆ ไม่ ผมไม่
ถ้าไม่บอก ผมคงคิดว่าไม่ใช่…
สแตน
ไม่
เพื่อออกไปและเข้าไปสู่ดนตรี ไปให้ถึงชั้นที่ลึกที่สุดของดนตรี
แทนที่จะเสียเวลาอยู่ที่ชั้นบนสุด เหมือนที่นักร้องหญิงส่วนใหญ่ทำ
ฉันคิดว่าพวกเธอ อยู่บนท่วงทำนอง
แทนที่จะเข้าไปถึงความรู้สึกของดนตรี ไม่รู้สิคะ
สำหรับผม คำตอบนั้นดีพอแล้ว
เราใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันต่อมา เหมือนกับในวันฤดูร้อนแสนร้อนวันอื่นๆ
ไปเล่นอยู่ที่สระว่ายน้ำ
พวกเราต่างมีท่ากระโดดน้ำที่ชำนาญเป็นพิเศษ
ผมทำท่าแจ็คไนฟ์ได้เป๊ะ
ท่าลูกปืนใหญ่ แล้วก็ท่าที่นั่งนักเทศน์ซึ่งคนไม่ค่อยรู้จัก
เกร็กเก่งเรื่องคิดค้นท่ากระโดดน้ำของตัวเอง
แต่ไฮไลท์น่าจะอยู่ที่ การได้กินฟริโตพายเป็นมื้อเที่ยง
มันก็แค่การเอาห่อฟริโตมาตัดเปิดด้านข้าง
แล้วตักชิลลี่ใส่ลงไปเยอะๆ
ตอนที่ผมเข้าสู่วงโคจรของดวงจันทร์
ผมเดินทางด้วย ความเร็ว 3,680 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
รอบเทห์ฟากฟ้าที่ไม่เคยมีมนุษย์มาถึงมาก่อน
ผมมองลงไป ขณะผ่านทะเลแห่งความเงียบสงบ
มันดูไม่สงบนักสำหรับผม
ผมจะต้องลงจอดตรงไหนเนี่ย
สวัสดี ผมจอห์นนี แคช
ตอนกลับมาจากสระในคืนนั้น เราทุกคนดูรายการจอห์นนี แคช โชว์
สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ วงเดอะ มังกีส์
- พวกเขาจริงด้วย - พระเจ้า
เดวี่น่ารักมาก
เรารีบกลับบ้าน
เพราะสเตฟานี่กับจาน่าบอกว่า เดอะ มังกีส์จะมาออกรายการ
มิคกี้ เดวี่และไมค์มาออกรายการ แต่ปีเตอร์ไปไหนล่ะ
หลังจากนั้นก็เป็นคิวโจนี มิตเชลล์ เธอร้องเพลงคู่กับจอห์นนี
เสียงเธอชวนฟังสุดๆ
เธอเป็นศิลปินที่ครบเครื่องมาก เธอเป็นจิตรกรด้วยนะ
จากนั้นวันสำคัญก็มาถึง 20 กรกฎาคม ปี 1969
พวกเขาจะลงจอดบนดวงจันทร์ในตอนบ่าย
และลงไปเดินสำรวจในช่วงค่ำ
แต่พ่อมีตัวเลือกสุดเซอร์ไพรส์มาให้เรา
โอเค เราได้บัตรส่วนลดแอสโตรเวิลด์มา
แต่ใช้ได้แค่วันนี้เท่านั้น
ฉะนั้น พวกลูกจะไปก็ได้
หรือไม่ก็อยู่ดูรายงานข่าว การลงจอดบนดวงจันทร์กับพ่อแม่ที่นี่
- แอสโตรเวิลด์ - แอสโตรเวิลด์
แต่เราจะพลาดการลงจอดหรือเปล่า
พวกเขามีกำหนดจะลงไปเดินในช่วงค่ำ ตอนนั้นลูกก็กลับบ้านแล้ว
เอางี้แล้วกัน มาโหวตเถอะ วิคกี้ วันนี้ลูกต้องทำอะไรบ้าง
หนูทำงานถึงห้าโมง
- สตีฟล่ะ - ผมเหลือสนามที่ต้องจัดการ
ก็จริง
แล้วพวกลูกสี่คนล่ะ
- ใครจะไปแอสโตรเวิลด์บ้าง - ไป
ไม่มีใครปฏิเสธแอสโตรเวิลด์ได้หรอก มันเป็นที่ที่สุดยอดที่สุด
มันเป็นสวนสนุกขนาดยักษ์ ริมทางด่วนฝั่งตรงข้ามของแอสโตรโดม
มันคือดิสนีย์แลนด์ฉบับฮูสตัน
มันคือที่แห่งความตื่นเต้นและการผจญภัยไม่รู้จบ
ทุกอย่างมีคำว่า "แอสโตร" ในชื่อ ทั้งแอสโตรวีล
แอสโตรนีดเดิล
แอสโตรเวย์
แล้วก็มีแบล็กดราก้อน
แบมบูชูต
และรางรถสปินเอาท์
ในการล่องเรือตะลุยป่าลอสต์เวิลด์ เราจะเจอจระเข้ตีนเป็ด
และชนพื้นเมืองผู้ไม่พอใจที่ยิงธนูใส่เรา
กลยุทธ์ที่เราใช้ประจำ คือเราจะไปที่นั่นแต่เช้า ตั้งแต่ประตูเปิด
จากนั้นก็วิ่งไปที่รถเลื่อนอัลไพน์ ซึ่งอยู่เกือบท้ายสวนสนุก
มันเป็นเครื่องเล่นที่ฮิตที่สุดในตอนนั้น
เราอาจจะได้เล่นมันสักสองสามรอบ
ก่อนที่แถวจะยาวเกินไป และเราต้องรอนาน 45 นาที
รถเลื่อนนั่นมันสนุกมากเลย
เราจะเจอน้ำตกขนาดใหญ่
ห้องหิมะถล่ม
อุโมงค์เสียงสะท้อน
ที่ซึ่งเมื่อเราตะโกนในถ้ำแรก เราจะได้ยินเสียงซ้ำในถ้ำถัดไป
- สวัสดีอนาคต - เดวี่ โจนส์ตลอดไป
คิดถึงนะ
สวัสดีอนาคต
เดวี่ โจนส์ตลอดไป
คิดถึงนะ
เครื่องเล่นจะพาเราไปสู่ตอนจบที่สุดเหวี่ยง
เราจะแล่นไปแบบสบายๆ
จากนั้นเมื่อเลี้ยว รถจะช้าลง
ก่อนเราจะพบว่าเรากำลังมุ่งหน้าสู่
ถ้ำมืดๆ ที่ดูเหมือนอุโมงค์เหมืองน่ากลัว ตรงด้านข้างของภูเขา
แล้วพอเราคิดว่าทุกอย่างกลับสู่ปกติแล้ว…
ตัวเยติน่าจะเป็นนักเรียนการละครสักคน
ครั้งหนึ่งเราเคยเจอเขาพักสูบบุหรี่ด้วย
ตัวปลอม
เราจะหยุดการถ่ายทอดครู่หนึ่ง แต่เราจะกลับมาแน่นอนครับ
กำลังจะลงจอดบนดวงจันทร์ใน 40 นาที
และอีกเก้านาที เราจะเริ่มได้ยินเสียง
จากยานบังคับการที่โคจรผ่านทาง
ในการโคจรรอบดวงจันทร์รอบที่ 14
การลงจอดอาจฟังดูเหมือนง่าย แต่มันไม่ใช่เลย
พวกเขาจะบินผ่านภูมิประเทศที่ค่อนข้างสูง
ก่อนที่จะลงจอดบนจุดที่เรียบของดวงจันทร์
ส่วนที่ยากคงเป็นการกลับออกมา หลังจากเข้าไปใกล้ขนาดนั้น
หลังจากที่ทำไปทั้งหมด
ผมคิดว่านั่นน่าจะเป็น
เรื่องที่ทำให้ลูกเรือรู้สึกกดดันที่สุด
พวกเขากำลังหมุนตัว ให้ตำแหน่งหน้าต่างอยู่ด้านบน
(ลงจอด 46,000 ฟุต)
ทุกอย่างต้องพร้อมก่อนเริ่ม
- พร้อมทำการลดระดับไหม เรโทร - พร้อม
- ไฟโด - พร้อม
- คอนโทรล - พร้อม
- เทลคอม - พร้อม
- จีเอ็นซี - พร้อม
- อีคอม - พร้อม
- พร้อมให้ลดระดับลงจอดต่อไปแล้ว - ไปได้สวย
นี่คืออีกหนึ่งหลักไมล์สำคัญ
ระดับความสูง 40,000
สัญญาณแจ้งเตือนดัง แจ้งเตือน 1202
รับทราบ 1202 รับทราบแล้ว เดินหน้าต่อตามสัญญาณนั้น
- บรรจบกันที่เดลต้าเอช - ศูนย์ควบคุมการบิน ได้ความเร็วแล้ว
นี่สัญญาณอะไร วอลลี่
มันคือสัญญาณบอกความพร้อมของระบบ…
บางอย่าง
- มันดังจากคอมพิวเตอร์ - เดลต้า ตอนนี้ไปได้ดี
อย่างน้อยนี่ก็สนุกกว่าโปรแกรมจำลอง
โอเค รับทราบ
พวกเขาอาจยุติการลงจอดตอนนั้นก็ได้
เหลืออีกแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น
ค่าตอนนี้ 760 ฟุตต่อวินาที
ตัวนำทางเรดาร์การลงจอดยังทำงาน โอเค
ลดระดับอย่างรวดเร็ว
อยู่ที่ 760 ฟุตต่อวินาที พวกเขากำลังลงไป
ความสูง 4,200
พร้อมให้ลงจอดแล้ว อีเกิล
รับทราบ
สามพันฟุต
พร้อมแล้ว 2,000 ฟุต 47 องศา
รับทราบ อีเกิล ไปได้สวย เธอพร้อมแล้ว
ความสูง 1,600
ความสูง 1,400
เธอกำลังไปได้สวย
ตอนนี้ทางฝั่งพวกเขาเห็นภาพชัดแล้ว
นี่คือช่วงเวลาสำคัญ พวกเขาจะร่อนเหนือพื้น
พวกเขาจะต้องตัดสินใจ
ตอนนี้ 750 ฟุต
ตรงนี้กำลังไปได้สวย
ตอนนี้ 540 ฟุต
- ข้อมูลกำลังเข้ามาอย่างงดงาม - ร้อยฟุต ลงไปที่ 19
เห็นแอ่งใหญ่ เต็มไปด้วยหิน
เอาล่ะ…
ดูเหมือนว่าเธอจะต้องคุมยาน แล้วลงจอดด้วยตัวเอง
- หกสิบวินาที - หกสิบวินาที
เปิดไฟ
ลดระดับสองครึ่ง เดินหน้า
สี่สิบฟุต
ฝุ่นตลบขึ้นมา
สามสิบฟุต
เห็นเงาขนาดใหญ่
ไปได้สวย ลงมาครึ่งหนึ่ง
เทมาข้างหน้า
- ไม่เอียงใช่ไหม - ไม่เอียง
เหลือเชื้อเพลิงไม่ถึง 20 วินาที
เดินหน้า ร่อนไปทางขวา
ไฟลงจอด
เครื่องยนต์หยุดทำงาน
ปลดแขนเครื่องยนต์
- ปลดแขน - เราถึงบ้านแล้ว
4-13 ทำงาน
มนุษย์ไปถึงดวงจันทร์
อีเกิล ทราบแล้ว เธอลงจอดแล้วนะ
ฮูสตัน นี่ฐานความเงียบสงบ
อีเกิลลงจอดเรียบร้อย
รับทราบ ฐานความเงียบสงบ ทีมภาคพื้นดินรับทราบแล้ว
หนุ่มๆ ที่นี่กำลังหน้าซีดกันใหญ่
ตอนนี้เราหายใจโล่งแล้ว ขอบใจมาก
ให้ตาย
- ให้ตาย - ทางนี้คงจะยุ่งสักแป๊บ
ดีจริงๆ เลย
ให้ตายเถอะ
เราลอยอยู่บนอากาศ ในเครื่องเล่นแอสโตรเวย์ตอนที่รู้ข่าว
- ลงจอดแล้ว - พวกเขาอยู่บนดวงจันทร์แล้ว
เจ๋งเลย พวกเขาทำได้
ใช่ พวกเขาทำได้
พวกเขาทำได้
- พวกเขาลงจอดบนดวงจันทร์แล้ว - ใช่ พวกเขาทำได้
พวกเขาอยู่บนดวงจันทร์แล้ว แต่ไม่มีใครรู้แน่ชัด ว่าพวกเขาจะลงไปเดินตอนไหน
เราเลยเฝ้าอยู่ใกล้ๆ
เกาะติดหน้าจอไว้
เมื่อวานเดอะไทมส์ลงบทบรรณาธิการ บอกว่าคุณนิกสันจะใช้เรื่องนี้…
ประวัติศาสตร์ไม่ได้บันทึกเรื่องนี้ แต่ในตอนนั้น คนจำนวนมากมีปัญหา
กับเรื่องค่าใช้จ่ายในการไปดวงจันทร์
เราสามารถทำอะไรด้วยเงินจำนวนนั้นได้บ้าง และมันแสดงให้เห็นถึงอะไร
เหมือนกับสเปนในศตวรรษที่ 15 เรากำลังค้นพบโลกใหม่
แต่ฉันสงสัยว่า ถ้าเราไม่ไปตั้งศาลศาสนาที่เวียดนาม
ในนามของศาสนาอันยิ่งใหญ่ นั่นคือการต่อต้านคอมมิวนิสต์…
เธอมาออกทีวีทำบ้าอะไร วันอื่นก็มี ทำไมต้องวันนี้
ใครให้เธอมาออก
เชื่อสิ ที่ซีบีเอสตอนนี้ เสียงโทรศัพท์คงดังระงมไปหมด
หนูว่าเธอดูเจ๋งดี
หนูชอบผมเธอ
ถ้าลองดูที่แหลมเคนเนดี้ เราจะพบว่ารอบๆ นั้นเต็มไปด้วยคนยากจน
และถ้าเราดูที่ศูนย์ฮูสตัน
ที่นั่นมีพนักงานผิวดำ น้อยกว่าสี่เปอร์เซ็นต์เสียอีก…
จริงหรือเปล่าพ่อ
ในชั้นนายมีเด็กผิวดำกี่คน เกร็ก หนึ่งหรือเปล่า มันก็ต้องจริงน่ะสิ
มันไม่น่าสบายใจเลย
- เมื่อไหร่พวกเขาจะลงไปเดินบนดวงจันทร์ - นั่นสิ พวกเขารออะไรอยู่
นอกเหนือจากประเด็นวิทยาศาสตร์
แต่ในความเห็นผม เงินที่พวกเขาผลาญไปในการไปดวงจันทร์
สามารถนำมาใช้เลี้ยงดูคนผิวดำที่ยากจน
ในฮาร์เลมและที่อื่นๆ ทั่วทั้งประเทศได้
ช่างหัวดวงจันทร์ไปสิ เอาเงินนั่นมาลงที่ฮาร์เลมเถอะ
ถูกเผง
ดังที่ดร.เพนได้พูดไว้ ตอนที่มีการนำอะพอลโลขึ้นบินครั้งแรกๆ
นี่เป็นชัยชนะของพวกหัวโบราณ
ผมคิดว่านี่คือหนึ่งในเหตุผล ที่คนคิดว่ามันไม่น่าพิสมัย…
หลังไปเที่ยวแอสโตรเวิลด์มาทั้งวัน
มันยากที่จะฝืนลืมตาตื่น เมื่อนักข่าวเอาแต่พล่ามด้วยเสียงต่ำๆ
เราต้องรอนานมาก
ขณะที่นักบินอวกาศลำบากกับการสวมชุด
และระหว่างที่ห้องนักบินลดแรงดัน
ผมเห็นใจพวกเขานะ
แต่ผมก็อดคิดไม่ได้ว่า ความฝันและความทุ่มเทตลอดเวลาหลายปี
กำลังจะกลายเป็นจริงแล้วในอีกไม่กี่นาทีนี้
เฮ่ พวกเขาจะออกมาแล้ว
ไปได้สวย
เขามองไม่เห็นที่เหยียบ เขากำลังกลับไปที่ประตูยาน
- เขาไม่อยาก… - ทุกอย่างราบรื่น
จับด้านข้างของช่องทางเข้า
ต้องระวังชุดและสัมภาระด้านหลัง
โอเค ฮูสตัน ผมอยู่บนบันไดแล้ว
รับทราบ นีล
เราเห็นภาพแล้วในทีวี อีกสามก้าวแล้วก้าวยาวๆ
โอเค
เขามาแล้ว เท้าของเขาลงมาตามขั้นบันได
ดี นีล เราเห็นคุณลงมาตามบันได
ผมลงมาถึงบันไดขั้นสุดท้ายแล้ว
ขาของยานจมลงไป
แค่สามหรือห้าเซนติเมตร
ถึงแม้ว่าพื้นผิวจะดูเหมือนทรายละเอียด
เมื่อเราเข้าไปใกล้ มันเกือบจะดูเหมือนแป้งเลย
ดูภาพพวกนั้นสิ
ผมจะลงจากยานลงจอดแล้ว
อาร์มสตรองอยู่บนดวงจันทร์แล้ว นีล อาร์มสตรอง
เขาลงไปแล้ว
ชาวอเมริกันวัย 38 ปี ยืนอยู่บนผิวของดวงจันทร์แล้ว
เยี่ยมยอด
ก้าวเล็กๆ หนึ่งก้าวของมนุษย์คนหนึ่ง
คือก้าวกระโดดที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ
ผิวของมันเหมือนแป้งและละเอียด
ผมสามารถใช้นิ้วเท้าคีบมันขึ้นมาได้
มันเกาะติดกันเป็นชั้นละเอียด
คล้ายผงถ่านอยู่ตรง…
พื้นและด้านข้างของรองเท้าผม
รอยของรองเท้าและรอยดอกรองเท้า
ฝังอยู่ในอนุภาคที่เหมือนทรายละเอียด
เฮ่ ดูท่ากระโดดนั่นซะก่อน
พร้อมให้ผมออกไปหรือยัง
เขาดูสบายใจเฉิบสุดๆ
ใช่
- แหม ดูน่าสนุกนะ - โอเค ได้แล้ว
คุณพร้อมไหม
- วิวสวยมาก - วิเศษมากเลยใช่ไหมล่ะ
วิวข้างนอกนี่สวยมากเลย
เป็นความเปลี่ยวร้างที่งดงาม
เรามองเห็นรอยเท้าของมนุษย์ ที่กำลังทิ้งรอยเท้าไว้บนดวงจันทร์
เพราะที่นั่นไม่มีชั้นบรรยากาศ ไม่มีลม ไม่มีฝนที่จะมาชะล้าง
รอยเท้าที่ประทับ อาจคงอยู่แบบนั้นเป็นเวลานานทีเดียว
ฮูสตัน โคลัมเบียอยู่ในสายอากาศเกนสูง เปลี่ยน
รับทราบ อีวีเอดำเนินไปได้อย่างงดงาม พวกเขากำลังปักธง
พวกเขาปักธงแล้ว เราจะเห็นธงดาวและริ้ว
เราจะเห็นธงดาวและริ้วบนพื้นผิวดวงจันทร์
มันงดงาม งดงามจริงๆ
นั่นเรียกกันว่าท่ากระโดดจิงโจ้
บนนั้น พวกเขาเริ่มสนุกกันใหญ่แล้วสิ
ฐานความเงียบสงบ นี่ฮูสตัน
พวกคุณทั้งคู่มาอยู่หน้ากล้องหน่อยได้ไหม
ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
อยากจะกล่าวอะไรกับพวกคุณสักหน่อย เปลี่ยน
เป็นเกียรติอย่างยิ่ง
ผมคุยกับคุณผ่านทางโทรศัพท์ ในห้องทำงานรูปไข่ของทำเนียบขาว
และนี่ก็เป็น
สายโทรศัพท์ที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์
ผมบอกไม่ถูกเลยว่าเรา ภูมิใจแค่ไหนในผลงานของพวกคุณ
นี่เป็นวันที่เราภูมิใจที่สุดในชีวิต
เพราะสิ่งที่คุณทำ
สวรรค์จึงกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของโลกมนุษย์
และขณะที่คุณคุยกับเรา จากทะเลแห่งความเงียบสงบ
สิ่งนี้สร้างแรงบันดาลใจให้เราทวีความพยายาม เพื่อนำความสงบและสันติมาสู่โลก
นี่คือหนึ่งในช่วงเวลาที่ประเมินค่าไม่ได้
ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
ผู้คนทั้งหมดบนโลกใบนี้รวมเป็นหนึ่งเดียว
ร่วมกันภาคภูมิใจในสิ่งที่คุณทำ
และร่วมกันภาวนาขอให้คุณ กลับมาสู่โลกอย่างปลอดภัย
โอเค ราตรีสวัสดิ์
ราตรีสวัสดิ์ลูกรัก
ขอบคุณ ท่านประธานาธิบดี…
- ราตรีสวัสดิ์ สาวๆ - ราตรีสวัสดิ์
ราตรีสวัสดิ์ ลูกรัก
- ราตรีสวัสดิ์จ้ะ เจอกันตอนเช้า - ที่ยืนอยู่บนนั้นไม่ใช่ชิมแปนซี…
- ผมจะไปนอนแล้วเหมือนกัน - โอเค
- สตีเวน - เฮ่
ที่เราเห็นคือวันที่ไม่ธรรมดา…
- ให้เขาไปนอนเถอะ - ผมเหนื่อย
วันที่มนุษย์ไม่เคยประจักษ์มาก่อน
วันที่ถูกฉายให้เห็นต่อหน้าเรา
ด้วยปาฏิหาริย์ที่มาถึงอย่างน่ายินดี
พร้อมกันกับการสำรวจ ด้านการโทรทัศน์อวกาศของมนุษย์
เราได้เห็นมนุษย์สำรวจดวงจันทร์ ในภาพที่แสนงดงาม
และเมื่อคิดว่ามันถูกส่งมา เป็นระยะทางเกือบสี่แสนกิโลเมตร
จากพื้นผิวของดวงจันทร์
มนุษย์ได้ลงจอดที่นั่น และได้เหยียบก้าวแรกที่นั่น
ผมสงสัย เอริค เซวาร์เรด
เราจะพูดอะไรมากกว่านี้ได้อีก
พวกเขาค้นพบความงามที่แปลกประหลาดที่นั่น
ซึ่งผมคาดว่าพวกเขา คงไม่อาจพรรณนาให้เราเห็นภาพได้
มันอาจไม่ใช่ความงามที่สามารถส่งต่อ ให้กับผู้ได้ยลในอนาคตข้างหน้าด้วย
เป็นเวลาหลายพันปีแล้ว ที่มนุษย์ฝันว่าจะได้ไปเดินบนดวงจันทร์
ตอนนี้หลังจากได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น รู้ว่ามันเกิดขึ้น
มันก็ยังดูเหมือนฝัน
และมันคือฝันที่เป็นจริง
- เกร็ก - หือ
ไปนอน
ราตรีสวัสดิ์
ว้าว
ยินดีด้วย คุณทำได้
ฝีมือเราทุกคนนั่นแหละ
อุ๊ย ขอบคุณที่พูดแบบนั้นนะคะ
ตอนที่เขาก้าวเท้าแรก สแตนตื่นอยู่หรือเปล่า
ไม่รู้สิ พวกเขาเพลีย แอสโตรเวิลด์ทำพวกเขาหมดแรง
ผมแค่อยากให้เขาได้เล่าให้หลานๆ ฟัง
ว่าเขาได้เห็นก้าวแรกบนดวงจันทร์
คุณก็รู้ว่าความทรงจำทำงานยังไง
ถึงเขาจะหลับไป สักวันเขาจะคิดว่าเขาได้เห็นมัน
(มีคนทำงานในโครงการอวกาศอะพอลโล กว่า 400,000 คน)
(ทั่วโลก มีคนกว่า 600 ล้านคน)
(ที่รับชมการเดินบนดวงจันทร์ครั้งแรกผ่านทีวี)
(ตั้งแต่ปี 1969 ถึงปี 1972 มีชาย 12 คน (และเด็กอีกหนึ่ง) ได้เดินบนดวงจันทร์)
(ปัจจุบัน "ยัง" ไม่มีใคร…)
(กลับมาที่นี่)
คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์