NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
SERIAL INSPIROWANY FAKTAMI.
PEWNE IMIONA I OKOLICZNOŚCI ZMIENIONO
NA POTRZEBY HISTORII
LUB Z SZACUNKU DO OFIAR I ICH RODZIN.
WSZYSTKIE DIALOGI ZOSTAŁY WYMYŚLONE.
28 CZERWCA 1976 INDIE
- Mieszkałeś w Sajgonie? - Tak.
Ciągle widziałem, co bomby i pociski robią z ludzkim ciałem.
To ohydne.
Sprzedawcy broni powinni zobaczyć jej działanie na swojej rodzinie.
Przekonać się sami.
Dlatego podróże są tak ważne.
Uczą dobroci i człowieczeństwa.
Nie musiałeś mi pomagać, Danielu, ale to zrobiłeś.
Dobrze, że cię spotkaliśmy, Luc.
Czekaj, aż poznasz resztę.
Sporządzają kopie i notatki,
ale nic nie robią.
Sprowadzam ci FBI, a ty wciąż narzekasz.
Wiem, że mają własny interes.
- Kryją swoje tyłki… - Redland.
…ale jak właściwie pomagają?
To on. Ethan Meir.
Inżynier wodny otruty w hotelu w Waranasi.
Znaleźliśmy jego paszport w mieszkaniu,
ale indyjska policja nie rozwiązała sprawy.
Zdrowie. Miło cię poznać, Luc.
Fajne miejsce.
- Luc, chodź zatańczyć. - Idź z nimi.
Wiesz, jakie masz szczęście? Ze mną nie chcą tańczyć.
- Chodź. - Dawaj.
Chodźmy.
- Nie mogą znaleźć dokumentów Gore’a. - Szukają w złej sekcji.
To „Ofiary”. Alan Gore jest tu, jako „Żywy”.
Ale niech sprawdzą tam innych Amerykanów.
Teresę Knowlton i Connie-Jo Bronzich.
Nie są pewni. Skąd wiesz, że Connie-Jo Bronzich to jego ofiara?
Ilu jeszcze głupców mamy sobie zjednać?
Też nie cierpię tego miejsca.
Ale nie mamy Ajaya, który znalazłby nam paszporty i czeki.
Jeśli mamy wyjechać z Indii, potrzebujemy ich.
Nie jesteśmy gliniarzami, więc musimy ich słuchać.
Potrzeba im więcej niż zapałki i artykuł w gazecie.
Gilbert, to pan Akash Singh,
attaché z ambasady Nepalu.
Przyniósł nam akta.
To raport policyjny i autopsja z Nepalu.
Raport z autopsji opisuje, co przeszła kobieta,
która jest ofiarą Sobhraja, choć oni w to wątpią.
Connie-Jo Bronzich.
Bezużyteczne.
Co ci mówiłem, gdy go znalazłaś? Miałaś sprawdzić, gdzie był.
Za dużo stempli. Nie ma miejsca.
Nie mogę z tego skorzystać. Gdzie są jego czeki podróżne?
Raport policyjny zawiera zeznania pary turystów,
których opis pasuje do Charlesa Sobhraja i Marie-Andrée Leclerc,
a przedstawili się jako Bloem i Dekker.
Moi Holendrzy, od których wszystko się zaczęło. To nie dowód?
Ledwo oddycha.
Co mu jest?
Co robimy?
Może powiem policji, że go otrułaś?
Nie zrobiłam tego.
Zrobiłaś.
Zafiksowaliście się na tym, co się stało,
a nie myślicie, co się stanie. A możemy być pewni,
że Sobhraj będzie dalej zabijał!
Złapcie go!
DZIEŃ PÓŹNIEJ DELHI, INDIE
Nie oddychał, gdy zabraliście go do hotelu. Tak mówi Linnea.
Że już nie żył. To prawda?
W hotelu była policja.
Tak mówią.
Co się stało, Monique?
Proszę spieniężyć wszystkie.
Dziękuję, pani Fernandez.
Daniel nie mówił, że ktoś zginie.
Nikt nie zabił. Nikt nie umarł.
Masz Daniela za idiotę?
Robiłam to wielokrotnie
i nigdy nikt nie umarł.
Jest ekspertem, jasne?
A ty?
Menelem, który miał szczęście dostać taką szansę.
Dał ci dom, a ty w niego wątpisz?
Przepraszam.
Muszę zadzwonić.
Rozmowy zamiejscowe.
Quebec, Kanada.
Łączę z Delhi.
Halo? Marie-Andrée?
Mieliście mieć dzieci w Paryżu.
- Proszę, mamo. - A teraz jesteś w Delhi?
Piszą o tobie w gazetach.
To nieprawda.
Jestem niewinna.
To wszystko jego wina.
Muszę wrócić.
Teraz chce wrócić.
Nie mam paszportu ani pieniędzy.
Musisz mi pomóc.
Jak? Powiedz mi jak. Marie-Andrée?
Marie-Andrée?
Nie, nie.
Gdzie Jean?
Gdzie twoja torba?
On ją zabrał.
Co?
Gdzie wtedy byłaś?
- Zaatakował cię? - Nie.
Byłam rozkojarzona.
Rozkojarzona? Co robiłaś?
Nie moja wina, że rekrutujesz ćpunów i złodziei.
Pierścionek.
Monique.
Komu teraz go dasz?
Lombardowi. Potrzebujemy pieniędzy.
Na narkotyki?
Bierz go.
To pewnie cyna i szkło.
Nie. To platynowy pierścionek z szafirem otoczonym diamentami.
Potrzebowaliśmy tych paszportów do ucieczki,
ale wszystko spieprzyłaś!
Czemu mnie to dziwi? Jesteś moim najgorszym błędem.
Bezużyteczną dziewczyną z Quebecu, którą ja chwilowo uczyniłem piękną.
Ale nie jesteś. Jesteś kaleką.
Niczym.
To prawda.
Właśnie tym jestem.
Ale chociaż o tym wiem.
A ty, Charles?
Wielki kryminalista.
Międzynarodowy handlarz klejnotów. Ciągle mówi o wolności,
jak to wygrał ze światem.
Kpina!
Spójrz na nas.
Na nas wszystkich.
Piątka w jednym pokoju lub śpiąca w aucie!
Całe jego życie to kłamstwo.
Wszystko, poza tym:
to maminsynek, którego własna matka nienawidzi.
- Wynocha! - Nikt go nie chciał oprócz…
Zamknij się!
…żałosnych głupców jak ja.
Co teraz?
Kiedyś pragnęłam nosić twoje dziecko.
Ale gdyby urodziło się teraz,
rozbiłabym mu czaszkę na twoich oczach.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
POSZUKIWANY
GOA, INDIE
Panie Johnie! Telefon do pana.
- Tak? - Tu wicekomisarz Tuli
z policji w Nowym Delhi. Zostawił pan wiadomość.
Halo? Chciał pan coś zgłosić? Otrucie? Kradzież?
Proszę nie marnować mi czasu. Czemu pan nic nie mówi?
Ktoś zginął.
On nie jest jak ty i ja.
Jest czymś innym.
- To kryminalista. - Tak, oczywiście…
Po prostu przeraża mnie myśl o tym,
czego się dopuścił na wolności
i o ile gorzej będzie, skoro jest w potrzasku.
Szanuję pana zaangażowanie w sprawę.
Ale ten kryminalista nie jest już pana odpowiedzialnością.
Mój przełożony, generalny inspektor Chaikamdee,
prosi, by przekazał nam pan zebrane akta.
- Interpol przejmie sprawę. - To moje akta.
Zebrałem je, gdy inni mieli to gdzieś.
Jeśli pan odmówi, zwróci się do ambasadora.
Odeśle mnie do domu.
Jak chce nam pan pomóc z Holandii?
Dobrze, niech pana ludzie przyjdą jutro o siódmej rano.
Spakuję wszystko.
Po co ten pośpiech? Przyjdzie dopiero jutro.
Wiem, ale mam pomysł.
Nie mogę wszystkiego przekazać.
Co się dzieje? To nasz ostatni dzień. Ugotuję coś.
Jeśli Herman ma oddać swoje cenne akta, najpierw zrobi kopie.
Spakujemy się w dwa auta.
NIE ZBLIŻAĆ SIĘ
POSZUKIWANY
DELHI, INDIE
Jest… idealnie.
Nie wiem, ilu ich jest, ale ponad 30.
Wszystkie ich kosztowności i paszporty
są w rękach jednej pary.
Ich wykładowcy i jego żony.
Możemy pozwiedzać.
To znak od losu.
Jakby powiedział mi:
„Są twoi. Bierz ich”.
Trzydziestka za jednym zamachem? Nieźle.
Ten Francuz…
Jeśli mówię, że się uda, to się uda.
Pan Knippenberg?
Nie ma go, ale zostawił to dla panów.
- Dziękuję. - Proszę.
Bezpiecznej podróży do Francji, panie Gires.
Dziękuję.
Powiedzcie mi pierwszej, kiedy go złapią.
Nadine, ja…
chciałem tylko…
Prezent na pożegnanie.
Twój raport.
Herman, serio?
Pomyślałem, że przyda się we Francji.
Gdybym cię nie poznała…
Nie chcę się żegnać.
Ma rację. Będziemy za wami tęsknić.
Widziałeś?
Nowi lokatorzy mieszkania Alaina i Monique.
Będzie dobrze. Życie toczy się dalej.
Będzie dziwnie bez nich. Jakby nasze dzieci opuściły dom.
Pojedziemy na wybrzeże na weekend?
Z dala od miasta.
To nam dobrze zrobi.
Pewnie tak.
Ale powinienem zostać w Bangkoku.
Mogę się przydać.
Inspektor Sompol mówił, że to nie twoja odpowiedzialność.
Więc możemy jechać na plażę.
- Czemu tak mówisz? - Po prostu wolno ci…
Wolno mi co?
Pić koktajle na plaży, gdy Charles Sobhraj jest na wolności?
A co, jeśli go nie złapią?
Nie wolno nam się ruszyć?
Słuchaj…
Złapią go.
Przecież tu też jest ładnie.
To zależy od towarzystwa.
Potrzebuję kolejnego drinka. Chcesz?
Pojadę odwiedzić rodziców.
- W Niemczech? - Tyle czasu minęło.
A ty, jak sam mówisz…
jesteś zajęty.
Dobrze.
AGRA, INDIE
Serio? Żonie się nie poprawiło? Ale jedziemy do Tadź Mahal.
- To dla niej tragedia. - Tak, ale bardzo źle się czuje.
Jak sam wiesz, to typowy problem turystów w Indiach.
Może zrujnować wspaniałą podróż.
Jak się przed tym chronisz?
Obieram owoce, unikam lodu i mięsa.
Ale biorę też lek przeciwbakteryjny.
Polecony przez biochemika z Teheranu.
Rozumiem.
Mogę ci załatwić.
Dobrze.
GOA, INDIE
Na trzy dni związał kobietę w hotelu Ashoka,
żeby przebić się do sklepu z biżuterią.
- Daniel ma bliznę po wyrostku? - Być może.
Kiedy go zamknięto w więzieniu, udawał zapalenie wyrostka.
Organ wycięto,
a potem uciekł ze szpitala.
Poznałeś kobietę, z którą podróżuje?
Monique.
Z francuskiej części Kanady?
Skąd pan to wie?
Bo nie ściga ich tylko policja z Delhi.
I nie tylko z Indii.
To międzynarodowe nakazy aresztowania wydane przez Interpol w Bangkoku.
Jest kimś ważnym?
Można tak powiedzieć.
Jeśli powiem wszystko,
pomożecie mi?
Wyślecie do domu?
Nie byłem tam tak długo.
DBAJ O SIEBIE. ANGELA.
Pierwszego dnia biorę jeden przed obiadem i dwa przed snem.
A potem jeden każdego ranka.
- Danielu, zostaniesz na kolację? - Oczywiście.
Jeden przed obiadem, dwa przed snem.
Dzięki.
Dziękuję, Danielu.
Pokaż.
Prawie zastrzeliłem nim żonę.
Jasna cholera. Jak każdy.
Herman, byłbyś szczęśliwszy, gdybyś mniej myślał.
Jak ty?
Szczęśliwy Paul.
Jesteś piękny. Twoja żona też.
Nie teraz.
Powinniście się pieprzyć na górskich pastwiskach
i wychowywać małe chodaki.
A nie siedzieć w takim miejscu,
- zastanawiając się, czy ona wróci. - Wróci.
Pojechała do matki, ale…
wróci.
Niedługo wróci.
A nawet jeśli nie…
Jesteś w Bangkoku, Knippenberg.
- Jest zajebiście, przyjacielu. - Na litość boską, Laver, odpieprz się.
Słyszałaś. Chodźmy.
Wciąż źle się czujesz?
Zaczynam się martwić.
Chcesz iść na górę? Chodź, zabiorę cię.
Erica?
Poproszę szklankę wody.
Daniel!
Erica!
- Co się stało? - Nie wiem. Upadła.
- Coś z brzuchem. - Spokojnie.
- Brała inne leki? - Nie sądzę.
Poproszę wodę.
Chininę na malarię?
Sprowadźcie lekarza.
To tani oszust.
Żałosny bandzior.
Nie wart siwego włosa na twojej głowie.
- Sobhraj? - Tak, pieprzony Sobhraj.
Pieprzyć go.
Cholera, gliny. To po nas?
Musimy iść.
Dobra.
POLICJA
Nie dajcie im uciec.
- Niech ktoś coś zrobi! - Co on nam dał?
To lekarstwo.
Dzwońcie na policję.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Nic nie zrobiliśmy, wy dranie!
Rozumiem twoje obawy.
- To lekarstwo. - Dzwoń po policję.
Przyjacielu. Jasne, zadzwoń na policję, ale wpierw wezwij karetkę.
Wezwij karetkę!
Dzwoń na policję!
Pani Leclerc, nazywam się Tuli.
Jeśli nie ma tu Sobhraja, proszę…
Puszczaj mnie!
…gdzie go znajdziemy?
Danielu, dokąd idziesz?
Stój.
Ma moją torbę.
Nie poznajesz mnie?
Panie Sobhraj.
Halo?
Nie.
Nie, inspektorze. Nie przeszkadza pan.
Co?
Ponad 30 niemieckich studentów inżynierii.
Za jednym razem. Chyba stracił rozum.
Młodszy inspektor Sompol z Interpolu zapewnia mnie,
że Tajowie zajmą się ekstradycją.
- Jesteśmy gotowi? - Tak.
Ambasadorze?
Wiem, jak trudna musiała być dla pana ta sprawa, ale…
przynajmniej teraz może pan powiedzieć rodzinom holenderskich ofiar,
że sprawiedliwości stało się zadość.
Dzień dobry, panowie.
Nie, panie Knippenberg,
niech pan De Jongh spisuje protokół.
Panie De Jongh.
Dobrze. Zaczynamy?
ROK PÓŹNIEJ DELHI
Oskarżymy go o otrucie i rabunek ponad 30 niemieckich turystów.
Ale policja z Nowego Delhi ściga pana Sobhraja
od czasu napadu na hotel Ashoka i jego słynnej ucieczki.
Dziękuję za tę możliwość.
- Nie ma za co. - Dzięki.
Zrobiłem to, o co mnie oskarżono. Przyznałem się.
Ukradłem klejnoty warte milion rupii z Ashoki,
a potem otrułem strażników i uciekłem,
a całe Indie mi kibicowały.
Przekonał pan indyjskie władze do ekstradycji do Bangkoku?
Nie.
Widzi pan, w Indiach…
jestem uwielbiany.
Tu dokonał pan morderstw.
Francuza w czerwcu.
Oskarżono mnie, ale zaprzeczam.
Kolejne morderstwo w styczniu.
Nie ma dowodów.
Izraelczyk Ethan Meir
zmarł z przedawkowania w hotelu w Waranasi.
Skąd pan to ma?
Jego paszport był w pana mieszkaniu.
To ten Holender, tak? Pan Knippenberg.
Proszę przekazać, że chętnie go poznam.
Być może.
Jesteśmy cierpliwi.
Gdy odsiedzi pan tutaj karę,
zabiorę pana ze sobą.
Indyjskie władze uważają, że należy do nich.
Przetrzymają go dłuższą chwilę.
Będziemy czekać.
Gdy odbędzie karę w Indiach,
zostanie oskarżony w Tajlandii.
Przywiozłem panu prezent z Indii.
- Zamiast więźnia? - Tak, zamiast więźnia.
Zajęło to pani Leclerc dwa dni…
ZEZNANIA MARIE LECLERC
…ale zapewniła Tuliego, że nic nie ominęła.
- Przeczytać teraz? Dość długie. - Nie trzeba.
Zrobiłem panu kopię. Może ją pan dołączyć do reszty.
Reszty?
Kopii akt, które pan zrobił, zanim nam je pan przekazał.
- Skąd pan wiedział? - Doświadczenie uczy, panie Knippenberg.
Urodziłam się w Saint Charles w Quebecu na terenie Kanady
26 lipca 1945.
Mam trzy siostry i dwóch braci.
Rodzice są z Kanady.
Mówił, że jego przyjaciółka z Tajlandii miała sklep z biżuterią.
Pomogła mu wyrobić sobie kontakty w branży.
Przedstawiał mnie wszystkim jako żonę.
Ale jej kazał mówić, że jestem sekretarką.
Zgodziłam się.
W Bangkoku
każdy chory na dyzenterię idzie do sklepu po Kaopectate.
Alain… Charles…
mieszał środek odurzający Mogadon z wodą,
a następnie z Kaopectate.
Podawał to naszym gościom.
Wrócimy do rozmowy rano.
Dziękuję, pani Leclerc.
Dobranoc, siostro.
Wygodnie?
Przynieść coś pani?
Mam Boga, inspektorze Tuli.
Więcej mi nie trzeba.
7 LAT PÓŹNIEJ
Pomocy!
Co mam ci powiedzieć? Zdradziłaś mnie.
Ja ciebie?
Tak, ty.
Odpowiadałaś na ich pytania. Zdradziłaś mnie.
Przyszłam się pożegnać.
Już się nie zobaczymy.
Pozwolili mi wrócić do domu.
By umrzeć.
Wracam, by umrzeć.
Nawet teraz nie masz w sobie litości.
Zawsze to wiedziałam, ale…
sama siebie przekonałam, że to nieprawda.
Jest w mojej macicy.
Rak.
Kiedyś liczyłam, że będzie tam dziecko.
Dziecko?
Siostry mówią, że muszę przebaczyć… wszystko.
Tobie. Mnie.
A więc…
przebaczasz?
Jeszcze nie.
Próbuję.
Kwestionujesz chociaż to, co zrobiłeś?
Co my zrobiliśmy?
Czy może siedzisz tu i uważasz, że…
jakoś wygrałeś?
Powiem ci, co się stanie.
Hindusi mnie wypuszczą…
i będę wolny.
Tak, jestem tego pewna.
Twoja próżność zdoła przezwyciężyć wszystko.
Będziesz wolny.
A ja będę w Quebecu.
Pod ziemią.
Głupia…
mała…
martwa…
dziewczyna z Quebecu.
Moira Callaghan podążyła za nim do Paryża…
21 LIPCA 1997 PARYŻ
…by przeprowadzić pierwszy wywiad z mężczyzną zwanym Żmiją.
Gdy Sobhraj odsiadywał wyrok w Indiach,
władze zaczęły proces ekstradycji do Tajlandii
po zakończeniu wyroku.
W Tajlandii czekała go kara śmierci.
Ale miesiąc przed końcem kary
Sobhraj ponownie uciekł z więzienia.
Był na wolności 22 dni,
po czym oddał się w ręce policji.
Indyjskie sądy skazały go na kolejnych dziesięć lat,
zanim został poddany ekstradycji.
Gdy wyszedł z więzienia, tak jak to obliczył,
morderstwa w Tajlandii się przedawniły,
a wraz z nimi nakaz aresztowania.
W lutym 1997 Charles Sobhraj, najsłynniejszy azjatycki morderca,
otrzymał nowy, francuski paszport
i powrócił do kraju jako wolny człowiek.
- Panie Sobhraj. - Madam.
- Możemy? - Oczywiście.
ATENY, GRECJA
DO KOLEKCJI, BĄDŹ ZDRÓW, ANGELA
Jesteś niebezpiecznym człowiekiem?
Pytanie brzmi, czy popełniłem morderstwo.
Popełniłeś?
Sądy orzekły, że nie.
Miałem rozprawę. Byłem oskarżony.
A sądy podjęły decyzję.
To nie odpowiada na moje pytanie.
Ale to moja odpowiedź.
Niektórzy powiedzieliby, że ci się upiekło.
Tak napisał Time.
Może to prawda.
Teraz już nie mogę stanąć przed sądem…
nigdzie na świecie.
Sukinsyn.
Brawo, kochanie. Idealnie.
Dziękuję, Juliette.
6 LAT PÓŹNIEJ KATMANDU, NEPAL
TERMINAL MIĘDZYNARODOWY
WITAMY W KATMANDU
Panie Sobhraj. Przybyłem zgodnie z prośbą.
- Zrobić zdjęcie? - Dzięki za przybycie.
Dobrze.
Czekaj. Jeszcze jedno.
- Dobrze. - Niech wiedzą, gdzie jestem.
Powinien pan to zobaczyć.
SOBHRAJ WRACA DO KATMANDU PODEJRZANY O HISTORYCZNE MORDERSTWA
To nieporozumienie.
Widzicie? Nie stawiam oporu.
Są stare, ale pamiętam, kiedy je po raz pierwszy zobaczyłem.
Jakby to było dziś rano.
To okropna sprawa, ale zapewniam,
nie było mnie tu w 1975.
Nie byłem nigdy w pana kraju.
Rozmawiałem z panem.
I pana towarzyszką.
Jak mieli na imię ci podejrzani?
W paszportach widniały nazwiska Bloem i Dekker.
Widzi pan…
ja jestem Charles Sobhraj.
Doceniam pana współczucie i sumienność, ale nie może pan mnie tu trzymać.
Nie bez dowodów.
NARODOWOŚĆ FRANCUSKA
WYSPA PÓŁNOCNA NOWA ZELANDIA
- Nie trzeba, ja… - Dobrze.
BUDYNEK ONZ, NOWY JORK
- Herman Knippenberg. - Herman? Tu Angela.
Cześć, Angela.
Co u Vanessy?
Dobrze, dzięki.
Otwórz e-mail.
Chwila.
W porządku?
Dobrze.
ŻMIJA ARESZTOWANA W KATMANDU
- Skąd to? - Z The Post.
The Washington Post?
Nie, Herman. The Bangkok Post.
Co on wyprawia?
Jeśli ktoś może to wiedzieć, to ty.
Nikt o nim nie mówił ani nie pisał od lat.
Jego próżność cierpi.
Dał się złapać celowo?
Zależy mu na dwóch rzeczach.
Sławie…
Po czymś takim świat zapamięta jego imię.
Chcesz, żebym zapytała o drugą rzecz.
Co to takiego?
Lubi uciekać.
- Thapa. - Jestem Herman Knippenberg.
Nie ma czasu na wyjaśnienia, ale interesuję się waszym aresztantem.
- Mogę pomóc. - Tak, panie Knippenberg, wiem, kto to.
Poznałem go ostatnim razem w Nepalu.
- Musi pan go zatrzymać. - Nie mogę.
Mówi, że nic nie mamy i ma rację. Brakuje dowodów.
- Przykro mi. - Proszę posłuchać…
musi pan go zatrzymać.
Proszę. Za wszelką cenę.
ZEZNANIA MARIE-ANDRÉE LECLERC
Przylecieliśmy do Katmandu o trzeciej po południu.
Zatrzymaliśmy się w Royal Annapurna Grand Hotel.
Podróżował jako Bloem, ten Holender.
Mnie kazał podróżować jako Dekker, jego dziewczyna.
Poznaliśmy parę turystów.
Kanadyjczyka i Amerykankę. Nie pamiętam ich imion.
Ale 22 grudnia…
Alain i Ajay pojechali z nimi w góry.
Czy wrócili z nimi?
Nie.
Oni byli naszymi gośćmi. Szanujemy naszych gości.
- Ja jestem gościem. - Jest pan więźniem.
Tylko, jeśli mnie pan oskarży.
Zostanę fizycznie zatrzymany czy…
mogę już iść?
Tak, zgadza się.
Przefaksuję wam ważne informacje.
Proszę przekazać je policji w Katmandu. Do rąk starszego aspiranta Thapy.
Tak, natychmiast.
BYLIŚMY RAZEM W KATMANDU
ZEZNANIA
Posterunkowy!
Zatrzymać go natychmiast! Nie może stąd wyjść.
Proszę stać!
Panie Sobhraj.
Poświadczone zeznania pana wspólniczki…
pani Leclerc.
Była tu z panem w 1975.
Skąd pan to ma?
Chyba nie tylko ja o panu nie zapomniałem.
Knippenberg.
- Halo? - Panie Knippenberg.
Macie go?
Tak. Właśnie go aresztowaliśmy.
Powód, dla którego Sobhraj powrócił do Nepalu w 2003 roku,
pozostaje niewyjaśniony i znany tylko jemu samemu.
W listopadzie 2004 został skazany na dożywocie w Nepalu
za morderstwo Connie Jo Bronzich w grudniu 1975.
Sobhraj przegrał dwie apelacje.
W 2010 roku Komitet Praw Człowieka ONZ uznał,
że nie otrzymał uczciwego procesu.
W 2014 sąd uznał go winnym morderstwa Laurenta Carriere w grudniu 1975.
Został skazany na 20 lat.
Sobhraj nie odwołał się od wyroku.
W grudniu 2020 pozostawał w więzieniu w Katmandu.
Choć tajska policja wydała nakaz aresztowania w 1976,
Sobhraj nie wrócił do Tajlandii i nie stanął tam przed sądem.
Bez wyroku skazującego Sobhraja obowiązuje domniemanie niewinności.
W 1984 Marie-Andrée Leclerc zmarła na raka w domu w Quebecu.
Pomijając jeden wyjątek w 1976, Ajay Chowdhury nie był już nigdy widziany.
Nadine i Remi Gires powrócili do Tajlandii, ale są rozwiedzeni.
Nadine prowadzi dom wczasowy na południu kraju.
Remi wrócił na północ, gdzie uprawia owoce tropikalne,
które sprzedaje na targu.
Paul Siemons odszedł z belgijskiej służby zagranicznej w 1979
po długiej karierze reprezentowania swego kraju za granicą.
Zmarł w 2004.
Dominique Renelleau mieszka w rodzinnym mieście we Francji.
Ma żonę i dorosłe dzieci i wciąż chętnie podróżuje.
Sompol Suthimai odszedł z Interpolu w 1991 w stopniu nadinspektora.
Dzieli swój czas między Tajlandię i Francję.
Herman i Angela opuścili Tajlandię w 1977.
Rozstali się w 1989, ale oboje ponownie zawarli związki małżeńskie.
Angela przez wiele lat pracowała dla ONZ, odnosząc wiele sukcesów.
Uzyskała stanowisko podsekretarza ONZ i przeszła na emeryturę w 2015 roku.
Herman kontynuował karierę dyplomatyczną w różnych krajach na świecie.
Jest już na emeryturze, ale dba, by akta
w sprawie Sobhraja były skatalogowane i aktualne.
Ku pamięci młodych podróżników z wielkimi marzeniami.
Którzy nigdy nie wrócili do domu.
Napisy: Kamil Borek